0111-KDIB1-2.4010.468.2026.2.EKB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego osób prawnych. Uzupełnili go Państwo 6 października 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X dalej jako „Spółka” lub „Wnioskodawca”, prowadzi działalność gospodarczą polegającą na (…).

Spółka jest właścicielem budynku (…) wykorzystywanego bezpośrednio w prowadzonej działalności gospodarczej (…).

Przedmiotowy budynek został nabyty oraz przyjęty przez Spółkę do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Budynek został zaklasyfikowany w Klasyfikacji Środków Trwałych do (…) - Budynki mieszkalne. Kategoria ta obejmuje między innymi (…) Po przyjęciu budynku do ewidencji środków trwałych Spółka, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej.

Odpisy amortyzacyjne były przez Spółkę zaliczane do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Tym samym proces podatkowej amortyzacji przedmiotowego budynku został rozpoczęty przed dniem 1 stycznia 2022 r., tj. w stanie prawnym, w którym przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidywały możliwość amortyzowania tego rodzaju środka trwałego i zaliczania dokonanych zgodnie z ustawą odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

W związku ze zmianą przepisów dokonaną ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, w szczególności wprowadzeniem art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz regulacji przejściowej zawartej w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej, powstała wątpliwość dotycząca możliwości kontynuowania przez Spółkę amortyzacji podatkowej przedmiotowego budynku po dniu 31 grudnia 2022 r.

Spółka wnosi zatem o potwierdzenie, że w odniesieniu do budynku nabytego, przyjętego do ewidencji środków trwałych i amortyzowanego przed 1 stycznia 2022 r. zachowała prawo do kontynuowania amortyzacji podatkowej na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego.

Pytanie

Czy Spółka, w odniesieniu do opisanego budynku nabytego i wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r., którego amortyzację podatkową rozpoczęła przed tą datą, jest uprawniona do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na przedstawione pytanie powinna być twierdząca.

Spółka jest uprawniona do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. amortyzacji podatkowej przedmiotowego budynku oraz zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego.

Pozbawienie Spółki możliwości kontynuowania procesu amortyzacji rozpoczętego przed 1 stycznia 2022 r. prowadziłoby do naruszenia wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasad demokratycznego państwa prawnego, w szczególności:

•      zasady ochrony praw nabytych,

•      zasady ochrony interesów w toku,

·      zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa,

·      zasady bezpieczeństwa i pewności prawa.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie przede wszystkim w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, jak również w wyroku NSA z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23.

Szczególne znaczenie ma ponadto stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone już po wydaniu pierwszego z powyższych wyroków, w interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, w której - w wyniku ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej NSA-zaakceptowano możliwość kontynuowania amortyzacji nieruchomości nabytych przed 1 stycznia 2022 r. aż do ich pełnego zamortyzowania.

Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy

1. Stan prawny obowiązujący w chwili rozpoczęcia amortyzacji

W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021 r. przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidywały możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od podlegających amortyzacji budynków stanowiących środki trwałe podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane zgodnie z przepisami ustawy, z uwzględnieniem ustawowych wyłączeń.

Spółka nabyła przedmiotowy budynek, wprowadziła go do ewidencji środków trwałych i rozpoczęła jego amortyzację w okresie, w którym obowiązujące przepisy pozwalały na podatkowe rozliczanie wartości przedmiotowego środka trwałego poprzez odpisy amortyzacyjne. Rozpoczęty został zatem wieloletni proces podatkowego rozliczania poniesionego przez Spółkę wydatku inwestycyjnego.

Zmiana zasad amortyzacji

Na mocy ustawy z dnia 29 października 2021 r. do art. 16c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dodany został pkt 2a, zgodnie z którym amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.

Jednocześnie ustawodawca ustanowił przepis przejściowy - art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej.

Na jego podstawie podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogli, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wskazanych nieruchomości i praw nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Literalne zastosowanie powyższej regulacji prowadziłoby do pozbawienia Spółki od 1 stycznia 2023 r. prawa do kontynuowania procesu amortyzacji rozpoczętego zgodnie z prawem w poprzednim stanie prawnym.

Zdaniem Wnioskodawcy taki skutek regulacji należy jednak ocenić z uwzględnieniem norm i zasad konstytucyjnych.

Amortyzacja jako proces wieloletni i interes w toku

Amortyzacja środka trwałego jest ze swojej istoty procesem rozłożonym w czasie. Podatnik dokonujący inwestycji w środek trwały podejmuje decyzję gospodarczą w konkretnym otoczeniu prawnym, uwzględniając między innymi możliwość stopniowego podatkowego rozliczenia wartości inwestycji poprzez odpisy amortyzacyjne.

W chwili nabycia budynku przez Spółkę obowiązujące przepisy pozwalały na jego amortyzację. Możliwość ta stanowiła element istniejącego wówczas systemu podatkowego i mogła być racjonalnie uwzględniana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej.

Spółka nie tylko nabyła środek trwały w okresie obowiązywania tych regulacji, ale również wprowadziła go do ewidencji i faktycznie rozpoczęła jego amortyzację.

W konsekwencji mamy do czynienia nie z oczekiwaniem dotyczącym przyszłego przedsięwzięcia, lecz z rozpoczętym i niezakończonym procesem rozliczenia inwestycji, czyli interesem w toku. Pozbawienie Spółki możliwości dokończenia tego procesu oznaczałoby zmianę konsekwencji podatkowych inwestycji już po jej dokonaniu.

Ochrona praw nabytych, interesów w toku i zaufania do państwa

Z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika zasada demokratycznego państwa prawnego. W orzecznictwie konstytucyjnym z zasady tej wyprowadzane są między innymi zasada ochrony praw nabytych, zasada ochrony interesów w toku oraz zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Podatnik powinien mieć możliwość racjonalnego planowania działalności gospodarczej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Ma to szczególne znaczenie w przypadku przedsięwzięć i inwestycji wieloletnich.

Ustawodawca ma prawo zmieniać regulacje podatkowe, w tym ograniczać możliwość amortyzacji określonych kategorii środków trwałych w odniesieniu do inwestycji podejmowanych po zmianie prawa. Odmiennej oceny wymaga jednak ingerencja w proces podatkowego rozliczania inwestycji już dokonanej i rozpoczętej zgodnie z obowiązującym wcześniej prawem.

W przypadku Wnioskodawcy zmiana regulacji nastąpiła już po:

•      nabyciu budynku,

•      poniesieniu wydatku inwestycyjnego,

•      wprowadzeniu budynku do ewidencji środków trwałych,

•      rozpoczęciu wykorzystywania budynku w działalności gospodarczej,

•      rozpoczęciu jego podatkowej amortyzacji.

Odebranie prawa do kontynuowania amortyzacji oznaczałoby zatem zmianę reguł podatkowych w trakcie realizacji rozpoczętego wcześniej procesu.

Wyrok NSA Z 14 stycznia 2026 r. sygn. II FSK 490/23

Kluczowe znaczenie dla przedstawionego zagadnienia ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23. Sprawa dotyczyła możliwości kontynuowania amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed zmianą przepisów.

NSA wskazał na konieczność uwzględnienia przy wykładni przepisów podatkowych zasad wynikających z Konstytucji RP, w tym ochrony praw nabytych, interesów w toku oraz zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Istotą problemu jest bowiem sytuacja podatnika, który dokonał inwestycji i rozpoczął jej podatkowe rozliczanie w określonym stanie prawnym, a następnie - wskutek zmiany przepisów - zostałby pozbawiony możliwości dokończenia rozpoczętego procesu.

NSA odniósł się również do możliwości dokonywania przez sądy administracyjne tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności. Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności indywidualnej interpretacji podatkowej, nie może abstrahować od norm konstytucyjnych. W procesie wykładni prawa powinien uwzględnić hierarchię źródeł prawa i wynikające z Konstytucji gwarancje ochrony jednostki.

Stanowisko to ma bezpośrednie znaczenie dla sytuacji Wnioskodawcy, ponieważ również w przypadku Spółki proces amortyzacji został rozpoczęty przed zmianą prawa i miał charakter procesu wieloletniego.

Wyrok NSA Z 26 marca 2026 r., sygn. II FSK 785/23

Powyższy kierunek wykładni został następnie wzmocniony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23. Orzeczenie potwierdza znaczenie konstytucyjnej oceny art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej.

W sytuacji, w której zastosowanie przepisu prowadzi do ingerencji w proces amortyzacji rozpoczęty przed zmianą prawa, nie można ograniczać się wyłącznie do literalnej wykładni regulacji przejściowej, pomijając podnoszone przez podatnika zarzuty konstytucyjne. Dla niniejszej sprawy szczególne znaczenie ma fakt, że problem dotyczy tego samego mechanizmu prawnego - pozbawienia podatnika możliwości kontynuowania po 31 grudnia 2022 r. procesu amortyzacji rozpoczętego przed 1 stycznia 2022 r.

Interpretacja Dyrektora KIS z 3 lipca 2026 r.

Szczególnie istotna dla oceny stanowiska Wnioskodawcy jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 lipca 2026 r. nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW.

Interpretacja została wydana po wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, przy ponownym rozpoznaniu sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez NSA. Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko podatnika dotyczące możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości nabytych przed 1 stycznia 2022 r. na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. aż do momentu ich pełnego zamortyzowania. Wnioskodawca ma świadomość, że wskazana interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie i sama w sobie nie stanowi źródła prawa ani nie wywołuje skutków ochronnych wobec Spółki.

Ma ona jednak istotne znaczenie dla wykładni omawianych regulacji, ponieważ przedstawia aktualne stanowisko organu interpretacyjnego zajęte po uwzględnieniu oceny prawnej NSA. Wprawdzie wskazana sprawa dotyczyła podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, jednak okoliczność ta nie pozbawia przedstawionej argumentacji znaczenia na gruncie niniejszej sprawy. Przepis art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej odnosi się bowiem wprost zarówno do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, jak i podatników podatku dochodowego od osób prawnych. Konstytucyjny problem ochrony praw nabytych i interesów w toku ma zatem analogiczny charakter w odniesieniu do podatnika CIT.

Zastosowanie powyższej argumentacji do spółki

W ocenie Wnioskodawcy jego sytuacja spełnia wszystkie zasadnicze przesłanki uzasadniające ochronę rozpoczętego procesu amortyzacji. Przedmiotowy budynek:

•      został nabyty przed 1 stycznia 2022 r.,

•      został przed tą datą przyjęty do ewidencji środków trwałych,

•      przed tą datą rozpoczęto jego amortyzację,

•      był i pozostaje wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej,

•      odpisy amortyzacyjne były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka nie domaga się zastosowania przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2021 r. do inwestycji dokonanej po zmianie prawa. Przeciwnie - przedmiotem niniejszego wniosku jest wyłącznie możliwość dokończenia procesu amortyzacji rozpoczętego zgodnie z prawem przed wejściem w życie nowych regulacji. Rozróżnienie to ma zasadnicze znaczenie.

W chwili podejmowania i realizowania inwestycji Spółka działała zgodnie z obowiązującym prawem i miała podstawy do uwzględnienia możliwości amortyzacji budynku przy ocenie podatkowych i ekonomicznych skutków przedsięwzięcia.

Klasyfikacja przedmiotowego budynku

Przedmiotowy budynek jest (…). Budynek został zaklasyfikowany do rodzaju (…) - Budynki mieszkalne. (…)

Tym samym problem prawny będący przedmiotem niniejszego wniosku pozostaje bezpośrednio związany z wprowadzeniem art. 16c pkt 2a ustawy o CIT i regulacją przejściową zawartą w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej.

Konstytucyjna ochrona rozpoczętego procesu amortyzacji

Zdaniem Wnioskodawcy art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej nie powinien być interpretowany w sposób prowadzący do definitywnego pozbawienia Spółki od 1 stycznia 2023 r. możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego nabytego i amortyzowanego przed 1 stycznia 2022 r. Taka wykładnia prowadziłaby bowiem do ingerencji w interes w toku oraz do naruszenia uzasadnionego zaufania podatnika do obowiązującego prawa. Spółka, dokonując inwestycji, miała podstawy zakładać, że rozpoczęty zgodnie z prawem proces podatkowego rozliczenia wartości środka trwałego będzie mógł zostać zakończony zgodnie z regułami obowiązującymi w chwili jego rozpoczęcia.

Wprowadzenie nowych zasad wobec inwestycji podejmowanych od 1 stycznia 2022 r. nie budzi w tym zakresie takich samych zastrzeżeń. Istota problemu konstytucyjnego dotyczy natomiast zastosowania nowych zasad do inwestycji już dokonanych oraz procesów amortyzacji rozpoczętych przed zmianą prawa.

Zasada pewności i bezpieczeństwa prawa

Stabilność prawa podatkowego ma szczególne znaczenie w przypadku działalności gospodarczej wymagającej dokonywania wieloletnich inwestycji. Możliwość amortyzowania środka trwałego wpływa na ekonomiczne skutki inwestycji i wysokość obciążeń podatkowych w kolejnych latach. Podatnik podejmujący decyzję inwestycyjną powinien mieć możliwość racjonalnego przewidywania skutków prawnych i podatkowych swojego działania. Gdyby ustawodawca mógł w trakcie rozpoczętego procesu amortyzacji całkowicie pozbawić podatnika możliwości jego kontynuowania, podważałoby to możliwość racjonalnego planowania długoterminowych inwestycji.

Dlatego w ocenie Spółki art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej powinien być interpretowany z uwzględnieniem konstytucyjnych standardów ochrony praw nabytych, interesów w toku oraz zaufania jednostki do państwa.

Podsumowanie i konkluzja

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 2 Konstytucji RP oraz aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zachował prawo do kontynuowania amortyzacji przedmiotowego budynku na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r.

Za stanowiskiem tym przemawiają w szczególności:

1.  nabycie budynku przed 1 stycznia 2022 r.,

2.  wprowadzenie budynku do ewidencji środków trwałych przed tą datą,

3.  rozpoczęcie jego amortyzacji przed zmianą przepisów,

4.  wieloletni charakter procesu amortyzacji,

5.  ochrona praw nabytych i interesów w toku wynikająca z art. 2 Konstytucji RP,

6.  zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa,

7.  zasada pewności i bezpieczeństwa prawa,

8.  stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23,

9.  stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23,

10.  aktualne stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone po uwzględnieniu wyroku NSA w interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2026 r. nr 0114-KDIP2 1.4011.339.2022.8.S/KW.

W konsekwencji X (…) do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. dokonywania odpisów amortyzacyjnych od opisanego budynku i zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego.

Odmienna wykładnia prowadziłaby do zastosowania nowych, mniej korzystnych zasad podatkowych do procesu amortyzacji rozpoczętego przed zmianą prawa i naruszałaby wynikające z art. 2 Konstytucji RP zasady ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku oraz zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Wnioskodawca wnosi o uznanie przedstawionego stanowiska za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT:

Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej „ustawa Polski Ład”) i co do zasady ma zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez podatników od 1 stycznia 2022 r.

Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31 grudnia 2022 r.

Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegały na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie stanowią kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład podatnicy mogli do końca 2022 r., zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy Spółka, w odniesieniu do opisanego budynku nabytego i wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r., którego amortyzację podatkową rozpoczęła przed tą datą, jest uprawniona do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego

Wnioskodawca uważa, że Spółka jest uprawniona do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. amortyzacji podatkowej przedmiotowego budynku oraz zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego.

Na podstawie wyżej przywołanych przepisów, podatnicy do 31 grudnia 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych.

Odnosząc się do wyrażonego we wniosku stanowiska Spółki wywodzonego z zasady określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), należy zauważyć, że w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe nie są władne do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego prawa podatkowego z postanowieniami ww. aktu prawnego. Wydawane przez Organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na interpretowane zagadnienie podatkowe.

Natomiast w sprawie przywołanych przez Państwa wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. Akt II FSK 490/23 oraz z 26 marca 2026 r., sygn. II FSK 785/23 wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Zatem, w analizowanej sprawie nie ma podstaw do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. odpisów amortyzacyjnych od opisanego budynku i zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego.

Zatem Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Odnosząc się do wyrażonego we wniosku stanowiska Spółki wywodzonego z zasady określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), należy zauważyć, że w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe nie są władne do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego prawa podatkowego z postanowieniami ww. aktu prawnego. Wydawane przez organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na interpretowane zagadnienie podatkowe.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.