0111-KDIB1-2.4010.450.2026.1.AW
Koszty rozbiórki Budynków, które zostaną poniesione przez Wnioskodawcę, będą stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, a w konsekwencji będą potrącane w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d.
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
A Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Wnioskodawca jest wiodącym producentem (…).
Wnioskodawca prowadzi działalność w dwóch lokalizacjach – w (…) i w (…). Siedziba Wnioskodawcy znajduje się w (…).
Na nieruchomościach sąsiednich względem siedziby Wnioskodawcy, położonych przy ul. (…), zlokalizowany jest kompleks nieruchomości budynkowych i nieruchomości gruntowych, które uprzednio wchodziły w skład majątku spółki B Sp. z o.o. w upadłości.
Sąd Rejonowy dla (…) w (…), Wydział (…) Gospodarczy do spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych, postanowieniem z (…) 2025 r., wydanym w toku postępowania upadłościowego prowadzonego wobec spółki B Sp. z o. o. w upadłości, zezwolił syndykowi masy upadłości na sprzedaż z wolnej ręki nieruchomości tego podmiotu.
W dniu (…) 2026 r. Wnioskodawca zawarł z syndykiem masy upadłości, w formie aktu notarialnego, umowę, na podstawie której Wnioskodawca nabył m.in.: prawo użytkowania wieczystego kilku działek oraz własność posadowionych na nich budynków, takich jak kompleks budynków przemysłowo‑produkcyjno‑magazynowych z częścią administracyjno‑socjalną, hala magazynowa (wiata stalowo‑magazynowa), budynek magazynowo‑przemysłowo‑biurowy oraz budynek produkcyjny (dalej łącznie jako: „Budynki”).
Wnioskodawca nie miał możliwości nabycia wyłącznie pojedynczych, wybranych nieruchomości. Przedmiotem sprzedaży był kompleks składników majątkowych, oferowany przez syndyka jako całość w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Nabycie Budynków było zatem konsekwencją zakupu nieruchomości jako całości, a nie samodzielnym celem Wnioskodawcy.
Wnioskodawca nabył nieruchomości od syndyka masy upadłości, mimo braku sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Działanie to miało jednak charakter strategiczny i wynikało z perspektywicznych potrzeb biznesowych Spółki, polegających na zabezpieczeniu możliwości przyszłej rozbudowy zakładu. Z uwagi na ograniczoną dostępność terenów w bezpośrednim sąsiedztwie obecnego zakładu oraz gęstą zabudowę w jego otoczeniu, ewentualne nabycie tych nieruchomości przez podmiot trzeci mogłoby bowiem uniemożliwić dalszy rozwój działalności Wnioskodawcy.
Nabyte przez Wnioskodawcę Budynki są w przeważającej mierze w złym stanie technicznym i zasadniczo nie nadają się do użytkowania ani do wykorzystania w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W Budynkach występują m.in. ubytki i pęknięcia tynków, odspojenia betonu, skorodowanie słupów konstrukcyjnych, ślady zawilgocenia i podsiąkania wody, ogniska grzybów na ścianach, a także zniszczenia powstałe na skutek pożaru.
Niektóre Budynki – pomimo ich złego stanu technicznego – będą nadawać się do użytkowania i wykorzystania przez Wnioskodawcę po przeprowadzeniu odpowiednich prac remontowych.
Pozostała część Budynków znajduje się natomiast w tak złym stanie technicznym, że nie kwalifikuje się do przeprowadzenia prac remontowych i powinna zostać przeznaczona do rozbiórki. Zły stan techniczny Budynków przejawia się m.in. w braku spełnienia przez konstrukcję wymagań co do nośności, złym stanie ścian, w tym utracie ich stateczności i obniżeniu parametrów wytrzymałościowych, złym stanie dachu i stropodachu, częściowego braku otuliny, a także złym stanie rur i rynien lub ich całkowitego braku.
Występujące w Budynkach uszkodzenia elementów konstrukcyjnych, tj. ścian, słupów, stropów, stropodachu oraz dachu wpływają istotnie i negatywnie na trwałość i bezpieczeństwo obiektów budowlanych. Wspomniane elementy konstrukcyjne nie spełniają obecnie norm w zakresie obciążeń konstrukcyjnych a ich ewentualne wzmacnianie oraz doprowadzenie obiektów do stanu użyteczności zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami jest nieopłacalne. Powyższe uzasadnia z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia rozbiórkę nabytych Budynków.
Na dzień złożenia wniosku, zły stan techniczny oraz konieczność rozbiórki niektórych Budynków zostały ponadto stwierdzone przez inżyniera budownictwa w ocenach technicznych budynków.
Ponadto część Budynków jest nieprzydatna do działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę z uwagi na zastosowanie w nich przestarzałych rozwiązań konstrukcyjnych wynikających ze struktury tych obiektów budowlanych. Przykładowo, budynek magazynu oparty o wiele kondygnacji łączonych windami nie odpowiada współczesnym potrzebom i praktykom w zakresie efektywnego składowania i przemieszczania rzeczy (wymagałoby to znacznego nakładu pracy i wykluczałoby stosowanie nowoczesnych rozwiązań w zakresie logistyki magazynowej).
W konsekwencji, konieczność rozbiórki części Budynków wynika zarówno z ich złego stanu technicznego, jak i z jednoznacznych zaleceń sformułowanych przez uprawnionego inżyniera budownictwa.
Dalsze utrzymywanie Budynków wiązałoby się dla Wnioskodawcy także z koniecznością ponoszenia istotnych kosztów związanych z ich bieżącą konserwacją oraz niezbędnymi pracami remontowymi. Nakłady te byłyby nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do znikomej przydatności Budynków dla prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Jednocześnie, brak przeprowadzenia niezbędnych prac remontowych prowadziłby do dalszego pogarszania się stanu technicznego Budynków. Pozostawienie ich w opisanym stanie mogłoby stwarzać ryzyko ich zawalenia, obniżenia poziomu bezpieczeństwa na terenie nieruchomości oraz powstania szkód, za które odpowiedzialność mógłby ponosić Wnioskodawca. Co więcej, zgodnie z zaleceniami inżyniera budownictwa, część Budynków wymaga już obecnie niezwłocznego wygrodzenia oraz oznakowania zakazem wstępu ze względu na fakt, że ich stan techniczny stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi.
Niezależnie od powyższego, stan i charakterystyka Budynków powodują, że w Budynkach cyklicznie gromadzą się osoby postronne, które dewastują obiekty oraz zakłócają porządek w zakładzie Wnioskodawcy, dopuszczając się m.in. kradzieży i podpaleń.
Nielegalne przebywanie tych osób w Budynkach stanowi zagrożenie dla ich życia i zdrowia oraz negatywnie wpływa na porządek i bezpieczeństwo w samym zakładzie i siedzibie Wnioskodawcy. Wskazane okoliczności rodzą także konieczność ponoszenia przez Wnioskodawcę zwiększonych nakładów na ochronę mienia i utrzymanie porządku na nieruchomości, m.in. kosztów instalacji systemów alarmowych i antywłamaniowych oraz koszty monitoringu zdalnego. Zatem rozbiórka Budynków będzie miała pozytywny wpływ na porządek i bezpieczeństwo w otoczeniu.
W związku z powyższym, Wnioskodawca podjął decyzję o dokonaniu rozbiórki Budynków nienadających się do dalszego użytkowania, co będzie wiązać się z koniecznością poniesienia przez Wnioskodawcę wydatków.
Koszty rozbiórki zostaną pokryte z zasobów majątkowych Wnioskodawcy i będą definitywne, tj. nie zostaną zwrócone Wnioskodawcy. Koszty rozbiórki będą właściwie udokumentowane, w szczególności stosownymi fakturami VAT wystawionymi przez wykonawców usług rozbiórkowych oraz inną dokumentacją towarzyszącą (np. umowy, protokoły odbioru prac oraz dokumentacją wymaganą przez prawo dla prac rozbiórkowych).
Co istotne, już w momencie nabycia nieruchomości Wnioskodawca przewidywał konieczność rozbiórki posadowionych na niej Budynków. Niemniej jednak, z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości z siedzibą Wnioskodawcy, jej nabycie pozostawało ekonomicznie uzasadnione oraz zgodne ze strategicznymi kierunkami rozwoju działalności Wnioskodawcy.
Wnioskodawca nie wyklucza realizacji w przyszłości innych inwestycji na tym terenie, jednak na dzień złożenia wniosku plany te nie zostały sprecyzowane i nie podjęto żadnych działań zmierzających do realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Przyszłe inwestycje mogą wiązać się w szczególności ze zwiększeniem mocy produkcyjnych istniejącego zakładu. Na dzień podjęcia decyzji o rozbiórce, ewentualne dalsze inwestycje nie są przesądzone – mogą one wejść w fazę planowania i realizacji dopiero w przyszłych latach. Jednocześnie mogą one także zostać zarzucone lub odłożone na dłuższy czas ze względu na m.in. możliwą niesprzyjającą koniunkturę gospodarczą. Na dzień podjęcia decyzji o rozbiórce nie jest też możliwe określenie, jaką część gruntów zwolnionych po rozbiórce będzie faktycznie wykorzystana pod nowe inwestycje oraz jakiego rodzaju obiekty inwestycje te obejmą.
Niezależnie od realizacji inwestycji, Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości nabyte grunty mogą zostać wykorzystane w różny sposób na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jednak na dzień podjęcia decyzji o rozbiórce nie istnieje skonkretyzowany projekt, harmonogram, budżet, ani decyzja inwestycyjna dotycząca wytworzenia określonego środka trwałego na miejscu rozbieranych budynków. Wzniesienie takich obiektów samo w sobie nie uzasadniałoby ekonomicznie nabycia gruntów i Budynków (faktycznym powodem ich nabycia jest, jak wskazano powyżej, zapewnienie rezerwy gruntów pod ewentualne przyszłe inwestycje związane z rozwojem działalności).
Wnioskodawca na moment rozbiórki nie będzie dysponował projektami ani innymi szczegółowymi danymi i założeniami co do ilości i charakterystyki ewentualnych przyszłych obiektów budowlanych. Zakres Budynków przeznaczonych do rozbiórki nie został wyznaczony przez założenia jakiejkolwiek przyszłej inwestycji, lecz przez ich stan techniczny, ocenę bezpieczeństwa oraz ekonomiczną nieracjonalność remontu lub dalszego utrzymywania.
Podkreślenia wymaga, że konieczność rozbiórki Budynków wynika wyłącznie z ich złego stanu technicznego oraz nierentowności dalszego ich utrzymywania lub remontu i pozostaje niezależna zarówno od ewentualnej przyszłej rozbudowy zakładu, jak i możliwego wytworzenia określonego środka trwałego na miejscu rozbieranych budynków, które mogą zostać zrealizowane na nabytym terenie. Decyzja o rozbiórce Budynków zostałaby podjęta przez Wnioskodawcę niezależnie od tego, czy na nieruchomości realizowana byłaby jakakolwiek inwestycja.
Pytanie
Czy koszty rozbiórki Budynków, które zostaną poniesione przez Wnioskodawcę, będą stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, które w konsekwencji będą potrącane w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?
Państwa stanowisko w sprawie
W ocenie Wnioskodawcy, koszty rozbiórki Budynków, które zostaną poniesione przez Wnioskodawcę, będą stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, a w konsekwencji będą potrącane w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
a) wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych danego podatnika,
b) wydatek jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
c) wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
d) wydatek poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
e) wydatek został właściwie udokumentowany,
f) wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
W ocenie Wnioskodawcy, wydatki na rozbiórkę Budynków będą spełniać wszystkie wskazane powyżej przesłanki. Poniżej Wnioskodawca odnosi się do ich spełnienia.
Ad a).
Koszty rozbiórki zostaną pokryte z zasobów majątkowych Wnioskodawcy.
Ad b).
Koszty rozbiórki będą definitywne, tj. nie zostaną zwrócone Wnioskodawcy.
Ad c).
Już w momencie nabycia nieruchomości Wnioskodawca przewidywał konieczność rozbiórki posadowionych na niej Budynków. Niemniej jednak, z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości z siedzibą Wnioskodawcy, jej nabycie pozostawało ekonomicznie uzasadnione oraz zgodne z potrzebami prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
Wnioskodawca nabył nieruchomości od syndyka masy upadłości, mimo braku sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Działanie to miało jednak charakter strategiczny, gdyż ewentualne nabycie tych nieruchomości przez podmiot trzeci mogłoby uniemożliwić przyszłą rozbudowę zakładu Wnioskodawcy, z uwagi na ograniczenia wynikające z gęstej zabudowy w jego bezpośrednim sąsiedztwie.
Wnioskodawca nie miał możliwości nabycia wyłącznie pojedynczych, wybranych nieruchomości. Przedmiotem sprzedaży był kompleks składników majątkowych, oferowany przez syndyka jako całość w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Nabycie Budynków było zatem konsekwencją zakupu nieruchomości jako całości, a nie samodzielnym celem Wnioskodawcy.
Rozbiórka Budynków będzie stanowić natomiast działanie racjonalne gospodarczo, mające na celu rozbiórkę obiektów nienadających się do wykorzystania oraz eliminację ryzyk związanych z ich dalszym istnieniem (w szczególności ryzyka zawalenia lub odpowiedzialności za szkody).
Koszty rozbiórki pozostają zatem w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.
Ad d).
Spółka podjęła decyzję o rozbiórce Budynków z uwagi na ich zły stan techniczny oraz wynikające z tego względy bezpieczeństwa. Budynki nie nadają się bowiem do użytkowania, ich elementy konstrukcyjne są uszkodzone, a ich ew. remont byłby nieopłacalny kosztowo. W związku z tym, konieczna jest rozbiórka tych obiektów. Jednocześnie brak rozbiórki Budynków wiązałby się z koniecznością ponoszenia przez Wnioskodawcę istotnych kosztów związanych z ich bieżącą konserwacją oraz niezbędnymi pracami remontowymi. Nakłady te byłyby nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do niewielkiej przydatności Budynków dla prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
Jednocześnie, brak przeprowadzenia niezbędnych prac remontowych prowadziłby do dalszego pogarszania się stanu technicznego Budynków. Pozostawienie ich w takim stanie mogłoby stwarzać ryzyko ich zawalenia, obniżenia poziomu bezpieczeństwa na terenie nieruchomości oraz powstania szkód, za które odpowiedzialność poniósłby Wnioskodawca.
W świetle powyższego należy uznać, że rozbiórka Budynków stanowi racjonalne i uzasadnione działanie zmierzające do wyeliminowania istniejących ryzyk oraz ograniczenia przyszłych kosztów, a tym samym koszty rozbiórki zostaną poniesione w celu zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodów.
Ad e).
Koszty rozbiórki będą właściwie udokumentowane, w szczególności stosownymi fakturami VAT wystawionymi przez wykonawców usług rozbiórkowych oraz inną dokumentacją towarzyszącą (np. umowy, protokoły odbioru prac).
Ad f).
Koszty rozbiórki Budynków nie zostały wskazane w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki te nie stanowią w szczególności wydatków na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
W szczególności koszty rozbiórki Budynków, które poniesie Wnioskodawca nie będą stanowić kosztów wytworzenia środka trwałego wymienionych w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, a w szczególności nie mogą zostać uznane za „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych”.
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zasadniczo od wartości początkowej środków trwałych (art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT). W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych, co do zasady, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania (art. 16g ust. 4 ustawy o CIT).
Z powyższego wynika, że kluczowe znaczenie dla oceny, czy dany wydatek powinien powiększać wartość początkową środka trwałego, ma jego związek z wytworzeniem tego konkretnego środka trwałego. Jedynie wydatki pozostające w bezpośrednim związku celowościowym z procesem wytworzenia środka trwałego, tj. warunkujące jego powstanie, powinny zwiększać jego wartość początkową.
W opisie zdarzenia przyszłego Spółka wskazuje, iż w dacie podjęcia decyzji o rozbiórce Budynków nie posiadała sprecyzowanych planów inwestycyjnych co do miejsca pozostałego po rozebranych obiektach. Plany te mogą powstać w ciągu najbliższych lat, lub też zostać zarzucone (ze względu na np. koniunkturę ekonomiczną niesprzyjającą rozwojowi zdolności produkcyjnych). Kluczową okolicznością jest także to, że na moment podjęcia decyzji o rozbiórce Spółka nie posiada jeszcze sprecyzowanej koncepcji, jakiego rodzaju obiekty mogą objąć przyszłe inwestycje i na jakiej części gruntów zwolnionych poprzez rozbiórkę inwestycja ta powstanie. W konsekwencji, nie jest możliwe powiązanie prac rozbiórkowych z konkretnymi (nawet przyszłymi) środkami trwałymi.
Spółka podjęła decyzję o rozbiórce Budynków z uwagi na ich zły stan techniczny oraz wynikające z tego względy bezpieczeństwa. Budynki nie nadają się bowiem do użytkowania, ich elementy konstrukcyjne są uszkodzone, a ich ew. remont byłby nieopłacalny kosztowo. W związku z tym, konieczna jest rozbiórka tych obiektów.
Jednocześnie brak rozbiórki Budynków wiązałby się z koniecznością ponoszenia przez Wnioskodawcę istotnych kosztów związanych z ich bieżącą konserwacją oraz niezbędnymi pracami remontowymi. Nakłady te byłyby nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do znikomej przydatności Budynków dla prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, a ich ponoszenie nie znajdowałoby uzasadnienia gospodarczego.
Okoliczności te potwierdzają, że koszty rozbiórki Budynków nie będą związane z wytworzeniem środka trwałego, a zatem nie będą stanowić kosztów wytworzenia środka trwałego z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
Powyższej konkluzji nie zmienia fakt, że Wnioskodawca nie wyklucza w przyszłości realizacji nieskonkretyzowanych jeszcze inwestycji w miejscu rozebranych Budynków.
Kluczowe znaczenie ma to, że decyzja o rozbiórce Budynków pozostaje niezależna od planów inwestycyjnych Wnioskodawcy i zostałaby podjęta niezależnie od tego, czy na nieruchomości realizowana byłaby jakakolwiek inwestycja.
Konieczność rozbiórki wynika bowiem wyłącznie ze złego stanu technicznego Budynków, nieopłacalności ich remontu oraz konieczności eliminacji ryzyk związanych z ich dalszym istnieniem. Brak jest zatem bezpośredniego związku pomiędzy kosztami rozbiórki a wytworzeniem konkretnego środka trwałego. W szczególności kluczowy jest fakt, że do wyburzenia Budynków doszłoby nawet w sytuacji, w której Wnioskodawca nie planowałby realizacji nowych inwestycji na tym terenie.
Reasumując, koszty rozbiórki będą spełniać wszystkie warunki uznania ich za koszt uzyskania przychodów.
W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.
Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Za koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami uważa się takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów. Wydatki te są związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniają się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów.
Koszty rozbiórki Budynków, które poniesie Wnioskodawca nie będą mogły zostać przypisane do konkretnych przychodów, lecz będą miały charakter ogólny, związany z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.
W związku z powyższym, koszty rozbiórki Budynków, które zostaną poniesione przez Wnioskodawcę, będą stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, a w konsekwencji będą potrącane w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
Prawidłowość powyższego podejścia została potwierdzona przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z 26 kwietnia 2023 r. znak: 0111-KDIB1-1.4010.129.2023.1.KM, w której wskazano, że:
„Jak zostało wskazane we wniosku, Spółka w 2023 r. nie planuje prowadzenia inwestycji na przedmiotowej Nieruchomości. Niemniej jednak nie można wykluczyć, że w przyszłości takie plany się pojawią. Wnioskodawca uważa, iż likwidacja Magazynów zwiększyła atrakcyjność działki, co może mieć znaczący wpływ na ewentualną cenę, za jaką Spółka mogłaby ją sprzedać. Powyższe oznacza, że na moment rozbiórki, Spółka nie posiadała sprecyzowanych planów co do wskazanej Nieruchomości. Wnioskodawca wskazuje we wniosku, że proces rozbiórki nie był związany z konkretną – nową inwestycją.
Z uwagi na fakt, że wydatkom związanym z rozbiórką Magazynów nie można przypisać bezpośredniego wpływu na uzyskanie określonego przychodu oraz nie zwiększają one wartości początkowej inwestycji, która ewentualnie powstałaby w miejsce wyburzonych Magazynów, uznać je należy za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami. Jako koszty pośrednie są one więc potrącalne w dacie ich poniesienia.
Podsumowując, należy zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, zgodnie z którym koszty rozbiórki Magazynów mogą stanowić koszty uzyskania przychodów i mogą być potrącone w momencie ich poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT”.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien więc wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna więc brać pod uwagę:
• przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz
• potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty związane z przychodami (zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio), o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami). Wskazać należy, że:
• za koszty bezpośrednie uznaje się te wydatki, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła i są one niezbędne dla osiągnięcia przychodu (są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów),
• za koszty pośrednie uważa się te wydatki, które ponoszone są w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, tj. wydatki na funkcjonowanie przedsiębiorstwa, związane z całokształtem działalności. Co do zasady kosztów takich nie można przypisać konkretnym przychodom, jak również ocenić szczegółowo stopnia ich wpływu na uzyskanie przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach, których wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Stąd nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.
Kosztami będą również koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca zróżnicował zasady ich potrącalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
W świetle art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Według art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.
Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 , są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
Jak stanowi art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c , stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 , zwane środkami trwałymi.
Natomiast z treści art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o CIT wynika:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
5) strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1;
6) strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
Z opisu sprawy wynika, że nabyli Państwo m.in.: prawo użytkowania wieczystego kilku działek oraz własność posadowionych na nich budynków, oferowany przez syndyka jako całość w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Wnioskodawca nabył nieruchomości od syndyka masy upadłości, mimo braku sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Działanie to miało jednak charakter strategiczny i wynikało z perspektywicznych potrzeb biznesowych Spółki, polegających na zabezpieczeniu możliwości przyszłej rozbudowy zakładu. Nabyte Budynki są w przeważającej mierze w złym stanie technicznym i zasadniczo nie nadają się do użytkowania ani do wykorzystania w Państwa działalności gospodarczej. Niektóre Budynki – pomimo ich złego stanu technicznego – będą nadawać się do użytkowania i wykorzystania po przeprowadzeniu odpowiednich prac remontowych. Zły stan techniczny oraz konieczność rozbiórki niektórych Budynków zostały ponadto stwierdzone przez inżyniera budownictwa w ocenach technicznych budynków.
W związku z powyższym podjęli Państwo decyzję o dokonaniu rozbiórki Budynków nienadających się do dalszego użytkowania, co będzie wiązać się z koniecznością poniesienia wydatków. Koszty rozbiórki zostaną pokryte z Państwa zasobów majątkowych i będą definitywne oraz właściwie udokumentowane fakturami VAT.
Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy koszty rozbiórki Budynków, które zostaną poniesione przez Państwa, będą stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, które w konsekwencji będą potrącane w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że wydatki poniesione na rozbiórkę będą stanowić dla Państwa koszty uzyskania przychodów w dacie poniesienia.
Jak zostało wskazane we wniosku, już w momencie nabycia nieruchomości przewidywali Państwo konieczność rozbiórki Budynków. Nie wykluczają Państwo realizacji w przyszłości innych inwestycji na tym terenie, jednak na dzień złożenia wniosku plany te nie zostały sprecyzowane i nie podjęto żadnych działań zmierzających do realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Przyszłe inwestycje mogą wiązać się w szczególności ze zwiększeniem mocy produkcyjnych istniejącego zakładu.
Powyższe oznacza, że na moment rozbiórki, nie posiadali Państwo sprecyzowanych planów co do wskazanej nieruchomości, a proces rozbiórki nie był związany z konkretną nową inwestycją.
Z uwagi na fakt, że wydatkom związanym z rozbiórką Budynków nie można przypisać bezpośredniego wpływu na uzyskanie określonego przychodu uznać je należy za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami. Jako koszty pośrednie są one więc potrącalne w dacie ich poniesienia.
Podsumowując, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym koszty rozbiórki Budynków, które zostaną poniesione przez Państwa, będą stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, a w konsekwencji będą potrącane w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine
Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.
- ✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
- ✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
- ✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
- ✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
- ✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów