0111-KDIB1-2.4010.433.2026.1.EKB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, posiadającym nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…).

Spółka prowadzi działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem następujących oddziałów zagranicznych: (…) - łącznie dalej zwane „Oddziały”.

Oddziały stanowią zagraniczne zakłady Spółki w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy o CIT oraz właściwych umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z (…). Spółka w zakresie działalności każdego z Oddziałów posiada ograniczony obowiązek podatkowy w ww. krajach oraz jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu przychodów osiąganych przez każdy z tych Oddziałów. Spółka składa roczne deklaracje podatkowe CIT w zakresie działalności Oddziałów do odpowiednich organów podatkowych danego kraju.

Każdy z Oddziałów posiada status oddziału samobilansującego. W związku z prowadzoną działalnością każdy z Oddziałów prowadzi odrębne księgi rachunkowe zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie swojego położenia. Księgi rachunkowe każdego z Oddziałów prowadzone są przy wykorzystaniu systemów finansowo-księgowych funkcjonujących zgodnie z wymogami prawa właściwego dla państwa, w którym dany Oddział prowadzi działalność. Księgi te nie są prowadzone na podstawie przepisów Ustawy o rachunkowości, lecz zgodnie z lokalnymi regulacjami rachunkowymi obowiązującymi w państwie położenia danego Oddziału.

Dane finansowe wynikające z ksiąg rachunkowych prowadzonych przez Oddziały są wykorzystywane przez Spółkę dla celów sporządzenia sprawozdawczości finansowej zgodnie z obowiązującymi polskimi przepisami prawa bilansowego. Jednocześnie sam fakt uwzględnienia danych finansowych Oddziałów w sprawozdawczości finansowej Spółki nie wpływa na sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych przez Oddziały, które nadal prowadzone są zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach ich położenia.

Dochody osiągane za pośrednictwem Oddziału (…) stanowią dochody zagranicznego zakładu, które zgodnie z umową zawartą między Rzecząpospolitą Polską a (…) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu podlegają opodatkowaniu w (…). Natomiast zgodnie z postanowieniami ww. umowy, dochody te podlegają zwolnieniu w Polsce. Zwolnienie to znajduje odzwierciedlenie w art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy o CIT.

Analogiczne zasady obowiązują w odniesieniu do dochodów osiąganych za pośrednictwem Oddziału (…)

Natomiast dochody osiągane za pośrednictwem Oddziału położonego (…) również stanowią dochody zagranicznego zakładu. Zgodnie z postanowieniami umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a (…) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, dochody te podlegają opodatkowaniu zarówno w Polsce jak i (…), przy czym w Polsce podwójne opodatkowanie eliminowane jest poprzez zastosowanie metody proporcjonalnego odliczenia podatku zapłaconego (…).

(…)

W związku z wejściem w życie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT po stronie Spółki powstała wątpliwość czy obowiązek przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przy użyciu programów komputerowych obejmuje również księgi rachunkowe prowadzone samodzielnie przez zagraniczne, samobilansujące Oddziały zgodnie z przepisami obowiązującymi odpowiednio w (…)

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka jest obowiązana, na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, do przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przez zagraniczne, samobilansujące Oddziały Spółki zlokalizowane w (…), prowadzonych zgodnie z przepisami rachunkowymi obowiązującymi w państwach ich położenia, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie jest obowiązana, na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, do przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przez zagraniczne, samobilansujące Oddziały Spółki zlokalizowane w (…), prowadzonych zgodnie z przepisami rachunkowymi obowiązującymi w państwach ich położenia, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Powyższy przepis nakłada na podatników podatku dochodowego od osób prawnych obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnej z przepisami Ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (dalej: „UoR”). Ewidencja ma być prowadzona w taki sposób, aby na jej podstawie można było określić wysokość dochodu, podstawy opodatkowania, podatku. Przy czym podkreślenia wymaga, że samo ustalenie podstawy opodatkowania, dochodu i podatku jest już dokonywane wyłącznie na podstawie przepisów Ustawy o CIT, gdyż tylko te przepisy określają jakie elementy stanowią na potrzeby podatku CIT przychody i koszty podatkowe.

Jednocześnie należy zauważyć, że art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT nie kreuje samodzielnych zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych. Przepis ten odsyła do „odrębnych przepisów”, które określają sposób prowadzenia rachunkowości przez podatnika. Ustawa o CIT nie reguluje zatem ani zakresu ksiąg rachunkowych, ani zasad ich prowadzenia. Określa jedynie, jaki cel podatkowy powinna realizować prowadzona ewidencja rachunkowa, tj. umożliwiać prawidłowe ustalenie dochodu, podstawy opodatkowania oraz wysokości zobowiązania podatkowego.

Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do końca siódmego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Powyższy przepis został wprowadzony z dniem 1 stycznia 2025 r. Przepis ten nakłada na podatników podatku dochodowego od osób prawnych prowadzących księgi rachunkowe obowiązek przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przy użyciu programów komputerowych w odpowiednim terminie. Jednocześnie, na podstawie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 ust. 5 Ustawy o CIT, podatnicy zostali zobowiązani do uzupełniania prowadzonych ksiąg rachunkowych o dodatkowe dane służące realizacji obowiązków podatkowych.

Przepis ten nie ustanawia jednak autonomicznego obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych. Określa jedynie sposób realizacji obowiązku prowadzenia ewidencji rachunkowej wynikającego z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT, wprowadzając obowiązek przekazywania ksiąg rachunkowych organom podatkowym oraz obowiązek uzupełniania ich o dodatkowe informacje wymagane przepisami prawa. Nie zmienia natomiast zakresu obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych ani nie rozszerza katalogu ksiąg rachunkowych objętych obowiązkiem przekazania.

Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie również w treści art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, który odsyła do art. 193a § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 193a § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku prowadzenia ksiąg podatkowych przy użyciu programów komputerowych, organ podatkowy może żądać przekazania całości lub części tych ksiąg oraz dowodów księgowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w § 2, wskazując rodzaj ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą.

W świetle art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem możliwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz automatycznej analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Zgodnie natomiast z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

Należy wskazać, iż zawarte w treści art. art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, odesłanie do art. 193a § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej ma charakter wyłącznie techniczny. Przepisy Ordynacji podatkowej określają bowiem strukturę logiczną oraz sposób elektronicznego przekazywania ksiąg rachunkowych, nie regulują natomiast zasad ich prowadzenia ani nie rozszerzają katalogu ksiąg rachunkowych objętych obowiązkiem przekazania.

Oznacza to, że zarówno art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, jak i art. 193a Ordynacji podatkowej odnoszą się wyłącznie do sposobu przekazania ksiąg rachunkowych, których prowadzenie wynika z właściwych przepisów UoR. Dlatego dla ustalenia zakresu obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT konieczne jest odwołanie się do przepisów UoR, które określają zakres obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych przez Wnioskodawcę.

W pierwszej kolejności należy wskazać art. 2 UoR, który określa zakres podmiotowy stosowania tej Ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 UoR jej przepisy stosuje się m.in. do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółek handlowych oraz innych osób prawnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 UoR, przepisy Ustawy stosuje się również do oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych prowadzących działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z powyższych regulacji wynika, że ustawodawca objął zakresem stosowania UoR zarówno jednostki mające siedzibę w Polsce, jak i oddziały przedsiębiorców zagranicznych prowadzących działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa o rachunkowości nie zawiera natomiast regulacji, które nakładałyby obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z jej przepisami przez zagraniczne oddziały polskich przedsiębiorców.

Oznacza to, że zagraniczne oddziały polskich przedsiębiorców prowadzą księgi rachunkowe zgodnie z przepisami rachunkowymi obowiązującymi w państwie ich położenia.

Powyższy wniosek znajduje również potwierdzenie w art. 11 ust. 1 UoR, zgodnie z którym księgi rachunkowe są prowadzone przez jednostkę.

Przepis ten należy odczytywać łącznie z art. 2 UoR określającym zakres podmiotowy stosowania Ustawy. Skoro zatem UoR nie nakłada na zagraniczne oddziały polskich przedsiębiorców obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z jej przepisami, nie można przyjąć, że Spółka jest zobowiązana do prowadzenia - obok ksiąg prowadzonych przez Oddziały zgodnie z przepisami państw ich położenia - dodatkowych ksiąg rachunkowych tych Oddziałów według UoR.

W konsekwencji księgi rachunkowe prowadzone przez Oddziały nie są księgami rachunkowymi prowadzonymi przez Spółkę na podstawie UoR. Są to odrębne księgi rachunkowe prowadzone samodzielnie przez Oddziały zgodnie z przepisami obowiązującymi odpowiednio w (…).

Powyższego wniosku nie zmienia art. 51 UoR. Przepis ten reguluje wyłącznie sposób sporządzania sprawozdania finansowego przez jednostkę posiadającą samobilansujące oddziały.

Zgodnie z tym przepisem jednostka, w skład której wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów (zakładów), wyłączając odpowiednio pozycje wskazane w tym przepisie.

Natomiast w § 2 tego przepisu ustawodawca wskazał, że do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z rachunku zysków i strat - po kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący każdy miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach - po kursie będącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok obrotowy i dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji "Różnice kursowe z przeliczenia", jako składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.

Regulacja zawarta w art. 51 UoR nie zmienia powyższego wniosku. Jej celem nie jest określenie zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych przez zagraniczne oddziały, lecz wyłącznie uregulowanie sposobu sporządzenia sprawozdania finansowego jednostki posiadającej samobilansujące oddziały.

Ustawodawca wyraźnie rozróżnia bowiem prowadzenie ksiąg rachunkowych od sporządzania sprawozdań finansowych.

Nie jest zatem przypadkowe, że w art. 51 § 2 UoR ustawodawca posługuje się pojęciem „odpowiednich danych wynikających z bilansów (…) rachunków zysków i strat (…)”, a nie ksiąg rachunkowych oddziałów. Przedmiotem włączenia do sprawozdania finansowego Spółki są bowiem dane wynikające ze sprawozdań finansowych Oddziałów, a nie prowadzone przez nie księgi rachunkowe. Tym samym art. 51 UoR nie stanowi podstawy do uznania, że księgi rachunkowe prowadzone przez zagraniczne Oddziały stają się księgami rachunkowymi Spółki lub podlegają obowiązkowi przekazania na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT.

W konsekwencji art. 51 UoR nie rozszerza zakresu obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych wynikającego z art. 2 UoR. Skoro zagraniczne Oddziały Wnioskodawcy prowadzą księgi rachunkowe na podstawie przepisów obowiązujących w państwach ich położenia, a nie na podstawie UoR, brak jest podstaw do uznania, że księgi te podlegają przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT.

Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, że obowiązek wynikający z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT obejmuje wyłącznie księgi rachunkowe, które podatnik obowiązany jest prowadzić na podstawie przepisów UoR. Skoro zagraniczne Oddziały Wnioskodawcy prowadzą księgi rachunkowe zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach ich położenia, a UoR nie nakłada obowiązku prowadzenia takich ksiąg według prawa polskiego, brak jest podstaw do objęcia ich obowiązkiem przekazania w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej.

Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do rozszerzenia zakresu obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT poza zakres obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych określony w UoR. Tymczasem ani art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, ani art. 193a Ordynacji podatkowej nie ustanawiają autonomicznych zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych ani nie rozszerzają katalogu ksiąg podlegających przekazaniu. Przepisy te określają jedynie sposób przekazania ksiąg, których prowadzenie wynika z właściwych przepisów o rachunkowości.

Prawidłowość powyższego stanowiska Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczących obowiązku przekazywania ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące zagraniczne oddziały podatników CIT.

W interpretacji indywidualnej z 15 kwietnia 2026 r., znak: 0111-KDIB2-1.4010.585.2025.2.AJ, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że:

„obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości).”

Organ stwierdził następnie, że księgi rachunkowe prowadzone dla potrzeb takich oddziałów nie podlegają przekazaniu w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej. Wskazał również, że skoro księgi obejmujące działalność samobilansujących oddziałów zagranicznych nie podlegają przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, nie podlegają one także obowiązkowi uzupełnienia o dodatkowe dane przewidziane w rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 sierpnia 2024 r.

W interpretacji indywidualnej z 2 kwietnia 2026 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.34.2026.2.EKB, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał natomiast, że: „gdy jednostka macierzysta posiada oddziały poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej regulacje Ustawy o rachunkowości odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie podmioty ksiąg rachunkowych.”

Na tej podstawie organ przyjął, że UoR nie zawiera regulacji nakładających obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych według polskich przepisów przez oddziały położone poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą samodzielną ewidencję na potrzeby lokalnych przepisów rachunkowych.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał następnie, że obowiązek prowadzenia i przesyłania ksiąg rachunkowych na podstawie art. 9 ust. 1c i 1e Ustawy o CIT nie powinien obejmować zapisów dotyczących samobilansujących zagranicznych oddziałów podatnika.

Również w interpretacji indywidualnej z 23 czerwca 2026 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.278.2026.1.JKU, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym spółka nie jest obowiązana do przekazywania ksiąg rachunkowych prowadzonych przez jej zagraniczny, samobilansujący oddział zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie prowadzenia przez niego działalności.

W powołanych interpretacjach organ wskazał ponadto, że nieobjęcie ksiąg rachunkowych samobilansujących oddziałów zagranicznych obowiązkami w zakresie JPK CIT nie zwalnia spółki macierzystej z obowiązku wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej, przykładowo pozabilansowej, jeżeli dane te rzutują na krajowe obowiązki podatkowe tej jednostki. Organ uzasadnił to tym, że spółka oraz jej oddziały stanowią jeden byt prawny, a art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT wymaga prowadzenia ewidencji w sposób umożliwiający ustalenie dochodu albo straty, podstawy opodatkowania oraz należnego podatku.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie wskazał natomiast, że wszystkie dane wynikające z ksiąg zagranicznych oddziałów powinny być ujmowane w ewidencji spółki macierzystej. Posłużył się warunkiem, zgodnie z którym obowiązek ten dotyczy danych, które „rzutują na krajowe obowiązki podatkowe” jednostki macierzystej.

Zdaniem Wnioskodawcy oznacza to, że podatnik powinien każdorazowo przeanalizować, czy dane dotyczące konkretnego zagranicznego oddziału wpływają na jego obowiązki podatkowe w Polsce, a w razie odpowiedzi twierdzącej - ustalić, które konkretnie dane są niezbędne do prawidłowego wykonania tych obowiązków.

Powyższe zastrzeżenie nie oznacza natomiast obowiązku przekazywania ksiąg rachunkowych tych oddziałów ani obowiązku przenoszenia do ewidencji Spółki wszystkich danych wynikających z ich ksiąg rachunkowych.

Wnioskodawca dokonał takiej analizy w odniesieniu do wszystkich posiadanych Oddziałów.

W przypadku Oddziałów położonych w (…) dochody przypisane tym zakładom korzystają w Polsce ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy o CIT w związku z właściwymi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania. W konsekwencji dane dotyczące działalności tych Oddziałów nie wpływają na ustalenie podstawy opodatkowania ani wysokości podatku należnego w Polsce.

Natomiast w przypadku Oddziału położonego w (…) właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje metodę proporcjonalnego odliczenia. W przypadku osiągania przez ten Oddział dochodów mogłyby one zatem wpływać na rozliczenie podatkowe Spółki w Polsce. Jednakże w przedstawionym stanie faktycznym Oddział (…) w toku prowadzonej działalności gospodarczej generował straty podatkowe a obecnie prowadzi działalność w ograniczonym zakresie. Tym samym również w odniesieniu do tego Oddziału nie występują obecnie dane wpływające na rozliczenie podatku dochodowego Spółki w Polsce.

W konsekwencji przeprowadzona przez Wnioskodawcę analiza prowadzi do wniosku, że w przedstawionym stanie faktycznym nie występują dane dotyczące działalności zagranicznych Oddziałów, które należałoby uwzględnić w prowadzonej przez Spółkę ewidencji rachunkowej dla potrzeb ustalenia podstawy opodatkowania lub wysokości podatku dochodowego. Okoliczność ta pozostaje jednak odrębna od zasadniczej kwestii będącej przedmiotem niniejszego wniosku. Niezależnie bowiem od zakresu danych uwzględnianych przez Spółkę we własnej ewidencji rachunkowej, obowiązek wynikający z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT nie obejmuje ksiąg rachunkowych prowadzonych przez zagraniczne Oddziały zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach ich położenia.

Reasumując, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT nie obejmuje ksiąg rachunkowych prowadzonych samodzielnie przez samobilansujące zagraniczne oddziały podatnika zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie ich położenia.

W przedstawionym stanie faktycznym Oddziały Spółki położone w (…) prowadzą księgi rachunkowe zgodnie z właściwymi przepisami obowiązującymi w tych państwach. Ustawa o rachunkowości nie nakłada obowiązku prowadzenia tych ksiąg zgodnie z jej przepisami, natomiast art. 51 UoR reguluje wyłącznie zasady uwzględniania danych wynikających ze sprawozdań finansowych Oddziałów przy sporządzaniu sprawozdania finansowego Spółki, nie zaś zasady prowadzenia przez nie ksiąg rachunkowych.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, obowiązek wynikający z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT nie obejmuje ksiąg rachunkowych prowadzonych przez zagraniczne Oddziały Spółki. Tym samym Spółka nie jest zobowiązana do przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przez Oddziały w (…) w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, ani do uzupełniania tych ksiąg o dodatkowe dane wymagane przepisami wydanymi na podstawie art. 9 ust. 5 Ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

 

W myśl art. 4a pkt 11 ustawy o CIT:

Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie - oznacza to:

 a. stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

 b. plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

 c. osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

         - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:

Na mocy art. 9 ust. 1c ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 193a §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”):

W myśl z art. 193a §3 Ordynacji podatkowej:

Z art. 9 ust. 1d ustawy o CIT, wynika, że:

Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o CIT:

Art. 9 ust. 5 ustawy o CIT stanowi, że:

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm. – dalej: „ur”):

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ur:

W myśl art. 4 ust. 1 ur:

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ur:

Art. 51 ur stanowi, że:

W myśl przywołanych przepisów ustawy o rachunkowości do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei, gdy jednostka posiada oddziały znajdujące się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które tam sporządzają sprawozdania finansowe, wówczas do sprawozdania finansowego jednostki macierzystej, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów oraz rachunków zysków i strat tych oddziałów (zakładów).

Gdy jednostka macierzysta posiada oddziały poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej regulacje ustawy o rachunkowości odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie podmioty ksiąg rachunkowych.

W związku z powyższym należy przyjąć, że ustawa o rachunkowości nie zawiera regulacji, które nakładają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów (zakładów) znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą w sposób samodzielny ewidencję (sprawozdania finansowe czy księgi rachunkowe) na potrzeby lokalnych przepisów o rachunkowości.

Ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości). Spółka (macierzysta) ma obowiązek wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym.

Zgadzam się z Państwem, że Spółka nie jest obowiązana, na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, do przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przez zagraniczne, samobilansujące Oddziały Spółki zlokalizowane w (…) prowadzonych zgodnie z przepisami rachunkowymi obowiązującymi w państwach ich położenia, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższego, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.