0111-KDIB1-2.4010.415.2026.1.EKB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką akcyjną prowadzącą działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Siedziba oraz miejsce zarządu Spółki znajdują się na terytorium Polski.

Spółka prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z ustawą o rachunkowości, jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Rokiem podatkowym Spółki jest rok kalendarzowy.

Podstawowym przedmiotem działalności Spółki, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, jest (…).

W związku z planowanym rozwojem działalności (…) Spółka rozpoczęła w 2026 r. realizację inwestycji. Inwestycja jest realizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (…). Wyburzenie budynku zostało przewidziane w zatwierdzonej dokumentacji projektowej jako niezbędny etap realizacji inwestycji (…). Przygotowanie inwestycji obejmowało wielomiesięczny proces uzyskiwania dokumentacji projektowej, decyzji administracyjnych oraz przeprowadzenia postępowania przetargowego. Na terenie objętym inwestycją znajdował się budynek (…), stanowiący odrębny środek trwały ujęty w ewidencji środków trwałych Spółki. Budynek został przyjęty do użytkowania w dniu (…) i od tego dnia był ujęty w ewidencji, został zakwalifikowany zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych do (…).

Fizyczna likwidacja (wyburzenie) budynku została przeprowadzona w (…). W dniu (…) środek trwały został wykreślony z ewidencji na podstawie protokołu likwidacji (…). Wyburzenie zostało przeprowadzone wyłącznie w celu umożliwienia budowy nowego obiektu, zgodnie z dokumentacją projektową oraz zatwierdzonym projektem budowlanym.

Realizacja nowego budynku nie była możliwa bez uprzedniej likwidacji istniejącego budynku. Likwidacja środka trwałego nie była spowodowana zmianą rodzaju działalności prowadzonej przez Spółkę ani utratą przydatności gospodarczej wynikającą z takiej zmiany.

Na miejscu wyburzonego budynku powstanie nowy budynek połączony z (…) i (…), który będzie wykorzystywany wyłącznie do prowadzenia podstawowej działalności (…) Spółki i będzie stanowił odrębny środek trwały.

Powierzchnia użytkowa wyburzonego budynku wynosiła (…) m². Wyburzeniu uległo 100% jego powierzchni użytkowej.

Wartość początkowa budynku wynosiła (…) zł, z czego nakłady stanowiły 100% środki własne.

Dotychczasowe odpisy amortyzacyjne wyniosły (…) zł. Niezamortyzowana wartość netto budynku na dzień jego likwidacji wynosiła (…) zł. Budynek amortyzowany był metodą liniową przy zastosowaniu rocznej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 2,5%.

Koszty wykonania rozbiórki, wywozu gruzu oraz przygotowania terenu pod nową inwestycję Spółka traktuje jako koszty pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem nowego środka trwałego.

Wątpliwość Spółki dotyczy wyłącznie sposobu podatkowego rozliczenia niezamortyzowanej wartości netto zlikwidowanego budynku.

Pytanie

Czy niezamortyzowana wartość zlikwidowanego środka trwałego – budynku wyburzonego w związku z realizacją nowej inwestycji, przy braku zmiany rodzaju prowadzonej działalności – stanowi koszt uzyskania przychodów jednorazowo w dacie likwidacji środka trwałego, czy też powinna zwiększyć wartość początkową nowo wytwarzanego środka trwałego i podlegać rozliczeniu poprzez odpisy amortyzacyjne?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, niezamortyzowana wartość netto budynku zlikwidowanego w związku z realizacją inwestycji stanowi koszt uzyskania przychodów w momencie jego likwidacji i nie zwiększa wartości początkowej nowo wytwarzanego środka trwałego.

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Natomiast art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT wyłącza z kosztów uzyskania przychodów jedynie straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą wskutek zmiany rodzaju działalności.

W przedstawionym stanie faktycznym przesłanka ta nie występuje.

Likwidacja budynku nastąpiła wyłącznie dlatego, że jego wyburzenie było konieczne do realizacji inwestycji mającej na celu rozwój dotychczas prowadzonej działalności (…). Spółka nie zmieniła ani nie zamierza zmienić rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 maja 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.137.2025.2.BS.

W interpretacji tej Dyrektor KIS rozpatrywał analogiczną sytuację dotyczącą likwidacji części budynków w związku z realizacją nowej inwestycji budowlanej prowadzonej przez podmiot wykonujący działalność (…). Organ wskazał, że koszty rozbiórki, wywozu gruzu oraz przygotowania terenu stanowią element kosztu wytworzenia nowego środka trwałego i zwiększają jego wartość początkową zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.

Jednocześnie Dyrektor KIS uznał, że niezamortyzowana wartość likwidowanego środka trwałego nie zwiększa wartości początkowej nowego budynku. Stanowi ona stratę z likwidacji środka trwałego, która – wobec braku zmiany rodzaju działalności – może zostać zaliczona bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wyłączenie przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT nie znajduje zastosowania.

Stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę jest tożsamy co do okoliczności mających znaczenie dla oceny skutków podatkowych.

W obu przypadkach:

·  likwidacja budynku nastąpiła wyłącznie w celu realizacji nowej inwestycji,

·  inwestycja (…),

·  nie dochodzi do zmiany rodzaju działalności,

·  wyburzony budynek stanowił odrębny środek trwały,

·  na jego miejscu powstaje nowy budynek wykorzystywany w działalności gospodarczej.

W konsekwencji należy uznać, że niezamortyzowana wartość netto wyburzonego budynku stanowi koszt uzyskania przychodów w dacie likwidacji środka trwałego, natomiast wyłącznie koszty fizycznej rozbiórki, wywozu gruzu oraz przygotowania terenu zwiększają wartość początkową nowo wytwarzanego środka trwałego.

W ocenie Wnioskodawcy przedstawione stanowisko jest zgodne zarówno z przepisami art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak również z aktualną linią interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wyrażoną w interpretacji indywidualnej z 22 maja 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.137.2025.2.BS.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Organ w niniejszej interpretacji nie odniósł się do danych liczbowych przedstawionych przez Państwa. Weryfikacja danych liczbowych może mieć miejsce wyłącznie w toku postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·  został właściwie udokumentowany,

·  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:

W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Wydatki na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych są odnoszone w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne (odpisy z tytułu zużycia tych składników majątku), dokonywane od ich wartości początkowej. Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych musi więc być poprzedzone prawidłowym – zgodnym z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych – ustaleniem wartości początkowej środka trwałego podlegającego amortyzacji.

Wartość początkową środka trwałego – w razie jego wytworzenia we własnym zakresie – zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ustala się według kosztu wytworzenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:

W szczególności, do wartości składających się na koszt wytworzenia środka trwałego należą:

·  wartość – w cenie nabycia – rzeczowych składników majątku zużytych do wytworzenia środków trwałych, tj. przede wszystkim materiałów, z których został wykonany środek trwały,

·  wartość – w cenie nabycia – wykorzystanych usług obcych zużytych do wytworzenia środków trwałych, tj. zarówno usług polegających na samym wytwarzaniu środka trwałego, tj. przede wszystkim jego budowie, jak i innych usług niezbędnych do wytworzenia i uczynienia tego składnika majątku zdatnym do używania, np. kosztów prac geologicznych niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, usług projektowych, usług inżynierskich, doradztwa finansowego i prawnego związanego z prowadzoną inwestycją, kosztów sporządzenia dokumentacji przetargowej, kosztów niezbędnych ekspertyz obiektów budowlanych,

·  koszty wynagrodzeń wraz z pochodnymi, tj. przede wszystkim koszty wynagrodzeń dla pracowników zatrudnionych przy realizacji inwestycji.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

W przepisie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:

Regulacje te służą wyłączeniu możliwości generowania kosztów uzyskania przychodów, poprzez zaliczanie do nich strat będących wynikiem likwidacji środków trwałych w sytuacji, gdy likwidacja ta była skutkiem decyzji podatnika o zmianie rodzaju prowadzonej działalności.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy niezamortyzowana wartość zlikwidowanego środka trwałego – budynku wyburzonego w związku z realizacją nowej inwestycji, przy braku zmiany rodzaju prowadzonej działalności – stanowi koszt uzyskania przychodów jednorazowo w dacie likwidacji środka trwałego, czy też powinna zwiększyć wartość początkową nowo wytwarzanego środka trwałego i podlegać rozliczeniu poprzez odpisy amortyzacyjne.

Z opisu sprawy wynika, że w związku z planowanym rozwojem działalności (…), Spółka rozpoczęła (…) realizację inwestycji. Na terenie objętym inwestycją znajdował się budynek stanowiący odrębny środek trwały ujęty w ewidencji środków trwałych Spółki, którego wyburzenie zostało przewidziane w zatwierdzonej dokumentacji projektowej jako niezbędny etap realizacji inwestycji. Likwidacja środka trwałego nie była spowodowana zmianą rodzaju działalności prowadzonej przez Spółkę ani utratą przydatności gospodarczej wynikającą z takiej zmiany.

Na miejscu wyburzonego budynku powstanie nowy budynek, który będzie wykorzystywany wyłącznie do prowadzenia podstawowej działalności (…) Spółki i będzie stanowił odrębny środek trwały. Wyburzeniu uległo 100% powierzchni użytkowej.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Wnioskując a contrario, nie ma przeszkód dla zaliczenia do kategorii kosztów uzyskania przychodów straty powstałej w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli ich likwidacja nie jest związana z utratą przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, tj. niezamortyzowana wartość środków trwałych zlikwidowanych z innych powodów niż zmiana rodzaju prowadzonej działalności.

Strata, o której mowa w tym przepisie odzwierciedla wartość nierozliczonych podatkowo wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie lub wytworzenie likwidowanych składników majątku. Wydatki tego rodzaju – w braku likwidacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – mieszczą się w kategorii kosztów uzyskania przychodów potrącalnych w momencie powstania przychodów ze zbycia tych składników majątku albo rozliczanych dla celów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne. Natomiast likwidacja składników majątku uniemożliwia realizację bądź kontynuację ww. sposobów podatkowego rozliczenia wskazanych wydatków. Wartość tych – poniesionych w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością, w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła – nierozliczonych dla celów podatkowych wydatków (tj. wydatków, które stanowiłyby koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia składnika majątku lub zostałyby rozliczone podatkowo poprzez amortyzację, gdyby nie doszło do likwidacji składników majątku) stanowi wartość straty, o której mowa w powołanych przepisach.

Z powyższych przepisów wynika, że – co do zasady – wydatki poniesione na nabycie bądź wytworzenie składników majątku stanowiących środki trwałe, podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tych środków trwałych. Natomiast w przypadku likwidacji nie w pełni zamortyzowanego środka trwałego, o ile likwidacja ta nie jest związana z utratą przydatności tego środka trwałego na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć stratę w postaci niezamortyzowanej części wartości początkowej likwidowanego środka trwałego.

Niezamortyzowana wartość początkowa likwidowanego w związku z nową inwestycją istniejącego środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodu na zasadach ogólnych, w przypadku, gdy w ramach prowadzonych prac mających na celu wytworzenie nowego środka trwałego – dochodzi do likwidacji środka trwałego – brak jest podstaw do zaliczania wartości niezamortyzowanej do wartości początkowej nowego środka.

Przemawiają za tym regulacje art. 16g ust. 3-5 ustawy o CIT, które do ceny nabycia i kosztu wytworzenia, nie zaliczają nieumorzonej wartości początkowej likwidowanego środka trwałego. Tym samym, nieumorzona wartość środka trwałego nie może być zaliczana w koszty podatkowe poprzez odpisy amortyzacyjne, lecz winna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo, stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie likwidacja środka trwałego nie była spowodowana zmianą rodzaju działalności prowadzonej przez Spółkę ani utratą przydatności gospodarczej wynikającą z takiej zmiany. Niezamortyzowana wartość netto budynku nie wpłynie na zwiększenie wartości początkowej nowo powstałego budynku, a tym samym nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodu poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym, Spółka powinna zaliczyć niezamortyzowana wartość netto budynku zlikwidowanego w związku z realizacją inwestycji do kosztu uzyskania przychodów w momencie jego likwidacji i nie zwiększa wartości początkowej nowo wytwarzanego środka trwałego.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.