0111-KDIB1-2.4010.387.2026.1.EKB

Interpretacja indywidualna

- stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

22 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis stanu faktycznego

X podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się między innymi (…).

W (…) 2019 roku Spółka nabyła lokal mieszkalny, który został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i dla celów podatku dochodowego od osób prawnych był traktowany jako środek trwały podlegający amortyzacji. Jednocześnie dla celów bilansowych przedmiotowy lokal jest ujmowany jako nieruchomość inwestycyjna, stanowiąca inwestycję długoterminową. Lokal ten był wykorzystywany w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej (…). (…) Od momentu wprowadzenia lokalu do ewidencji środków trwałych Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującymi do dnia 31 grudnia 2021 r. Odpisy były dokonywane metodą liniową z zastosowaniem stawki 10%. Odpisy amortyzacyjne były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Po wejściu w życie przepisów obowiązujących od 01 stycznia 2022 r. Spółka kontynuowała dokonywanie odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczała je do kosztów uzyskania przychodów do dnia 31 grudnia 2022 r. zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw. Od dnia 01 stycznia 2023 r. Spółka zaprzestała zaliczania odpisów amortyzacyjnych od lokalu do kosztów uzyskania przychodów w związku z obowiązującym wówczas stanowiskiem organów podatkowych dotyczącym stosowania zmienionych przepisów.

Pytanie

Czy Spółka jest uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokalu mieszkalnego nabytego oraz wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r. i zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., również za okresy od 01 stycznia 2023, aż do pełnego zamortyzowania środka trwałego?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokalu nabytego i wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed dniem 01 stycznia 2022 r. oraz do zaliczenia tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. aż do pełnego zamortyzowania lokalu.

Zgodnie z art. 16c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., amortyzacji nie podlegają budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe, budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.

Jednocześnie w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 29 października 2021 r. został wprowadzony przepis przejściowy, zgodnie z którym podatnicy mogli zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r., nie dłużej niż do 31 grudnia 2022 r.

W ocenie Wnioskodawcy przepis ten należy interpretować z uwzględnieniem zasad wynikających z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w szczególności zasady ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku wyrażonych w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Wnioskodawca nabył lokal mieszkalny w (…) 2019 r. i wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz rozpoczął jego amortyzację zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego nabycia. Odebranie prawa do kontynuowania amortyzacji przed jej zakończeniem narusza zasadę ochrony praw nabytych. Stanowisko to zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, wskazując, że podatnik, który rozpoczął amortyzację lokalu mieszkalnego przed 1 stycznia 2022 r. może ją kontynuować do pełnego zamortyzowania środka trwałego. NSA uznał, że ograniczenie tego prawa wyłącznie do 31 grudnia 2023 r. narusza art. 2 Konstytucji RP. Po wydaniu powyższego wyroku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, ponownie rozpatrując sprawę, zmienił swoje stanowisko i uznał, że podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych. W konsekwencji, skoro wnioskodawca był uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od momentu nabycia lokalu mieszkalnego to w ocenie Wnioskodawcy może on również dokonać korekt rozliczeń podatkowych za lata wcześniejsze, w których odpisy te nie zostały uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wnioskodawca uważa, że może dalej amortyzować lokal mieszkalny nabyty przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczyć odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów aż do pełnego zamortyzowania tego środka trwałego, a także dokonać korekty rozliczeń za lata wcześniejsze, ponieważ odpisy amortyzacyjne nie zostały w nich uwzględnione.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

 

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

 a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

 b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

 c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

   - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

 

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

b) maszyny, urządzenia i środki transportu,

c) inne przedmioty

   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT:

Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej „ustawa Polski Ład”) i co do zasady ma zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez podatników od 1 stycznia 2022 r.

Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31 grudnia 2022 r.

Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegały na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie stanowią kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład podatnicy mogli do końca 2022 r., zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokalu mieszkalnego nabytego oraz wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r. i zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., również za okresy od 1 stycznia 2023 r., aż do pełnego zamortyzowania środka trwałego.

Wnioskodawca uważa, że może dalej amortyzować lokal mieszkalny nabyty przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczyć odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów aż do pełnego zamortyzowania tego środka trwałego, a także dokonać korekty rozliczeń za lata wcześniejsze, ponieważ odpisy amortyzacyjne nie zostały w nich uwzględnione.

Na podstawie wyżej przywołanych przepisów, podatnicy do 31 grudnia 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych.

Zatem, w analizowanej sprawie nie ma podstaw do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokalu mieszkalnego nabytego oraz wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r. i zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., za okresy od 1 stycznia 2023 r., aż do pełnego zamortyzowania środka trwałego.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do wyrażonego we wniosku stanowiska Spółki wywodzonego z zasady określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), należy zauważyć, że w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe nie są władne do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego prawa podatkowego z postanowieniami ww. aktu prawnego. Wydawane przez organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na interpretowane zagadnienie podatkowe.

Natomiast w sprawie przywołanego przez Państwa wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23, wskazać należy, że został on wydany w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.