0111-KDIB1-2.4010.386.2026.1.ANK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”, jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, posiadającym siedzibę i podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Rok podatkowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą przede wszystkim w zakresie sprzedaży … .

W 2024 r. Spółka nabyła …, dalej jako „Pojazd”, od X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, dalej jako „Sprzedawca”. Sprzedawca jest komplementariuszem Spółki. Spółka i Sprzedawca są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Sprzedawca był w okresie objętym wnioskiem, w tym w momencie sprzedaży i otrzymania zapłaty zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

Cena nabycia Pojazdu wynosiła … zł netto, … zł podatku VAT, tj. łącznie … zł brutto.

Spółka na podstawie otrzymanej faktury pro forma zleciła przelew kwoty … zł na rachunek bankowy należący do Sprzedawcy. Był to firmowy rachunek bankowy Sprzedawcy, jednak na dzień zlecenia przelewu rachunek ten nie był zawarty w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dalej jako: „Wykaz” albo „Biała lista”.

Spółka nie złożyła zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na formularzu ZAW-NR.

W dniu … listopada 2024 r. Sprzedawca wystawił fakturę zaliczkową nr… , dokumentującą otrzymanie zaliczki w kwocie … zł brutto. W dniu … grudnia 2024 r. Sprzedawca wystawił fakturę rozliczeniową nr… , dokumentującą dostawę Pojazdu oraz rozliczenie uprzednio otrzymanej zaliczki.

Pojazd został przyjęty przez Spółkę na stan towarów handlowych w grudniu 2024 r. Wydatek na nabycie Pojazdu nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2024 r.

W dniu … lutego 2025 r. Spółka dokonała sprzedaży Pojazdu. Wydatek na jego nabycie został uznany za koszt bezpośrednio związany z przychodem uzyskanym ze sprzedaży Pojazdu i zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w 2025 r. Koszt został uwzględniony w zeznaniu CIT-8 Spółki za 2025 r.

Rachunek bankowy Sprzedawcy, na który została dokonana pierwotna płatność, został następnie ujawniony w Wykazie w lipcu 2025 roku.

Po stwierdzeniu, że pierwotna płatność została dokonana na rachunek, który nie był zawarty w Wykazie na dzień zlecenia przelewu, strony podjęły czynności zmierzające do skorygowania sposobu uregulowania należności.

W dniu … kwietnia 2026 r. Sprzedawca zwrócił Spółce całą kwotę pierwotnej płatności, tj. … zł. Następnie, w tym samym dniu … kwietnia 2026 r., Spółka ponownie uregulowała całą należność wynikającą z nabycia Pojazdu, dokonując przelewu kwoty … zł na rachunek bankowy Sprzedawcy znajdujący się na dzień zlecenia ponownego przelewu w Wykazie.

Zwrot oraz ponowna płatność dotyczyły tej samej należności wynikającej z nabycia Pojazdu.

Ostateczne uregulowanie należności nastąpiło za pośrednictwem rachunku bankowego Sprzedawcy zawartego w Wykazie.

Transakcja nabycia Pojazdu miała rzeczywisty charakter. Pojazd został dostarczony Spółce, a następnie sprzedany przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Sprzedawca wykazał dostawę w prowadzonej ewidencji VAT oraz odprowadził należny podatek od towarów i usług.

Pierwotne dokonanie płatności na rachunek nieujawniony w Wykazie nie miało na celu obejścia przepisów prawa podatkowego, ukrycia transakcji ani uszczuplenia należności publicznoprawnych. Płatność została dokonana na rachunek należący do właściwego Sprzedawcy, a nie na rzecz osoby trzeciej. Po ujawnieniu nieprawidłowości strony doprowadziły rozliczenie do stanu zgodnego z wymaganiami art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytania

1.  Czy w związku ze zwrotem pierwotnej płatności przez Sprzedawcę oraz ponownym uregulowaniem przez Spółkę całej należności na rachunek bankowy Sprzedawcy znajdujący się na dzień zlecenia ponownego przelewu w Wykazie, ograniczenie przewidziane w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie znajduje zastosowania do wydatku poniesionego przez Spółkę na nabycie Pojazdu, w konsekwencji czego wydatek ten może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki?

2.  Czy wydatek na nabycie Pojazdu, jako koszt uzyskania przychodów bezpośrednio związany z przychodem ze sprzedaży Pojazdu, jest potrącalny w 2025 r., tj. w roku uzyskania odpowiadającego mu przychodu, bez obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów albo zwiększenia przychodów za 2024 r. oraz bez obowiązku dokonania korekty zeznania CIT-8 za 2025 r., pomimo że zwrot pierwotnej płatności i ponowne uregulowanie należności nastąpiły w 2026 r.?

Stanowisko w zakresie pytania nr 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku ze zwrotem pierwotnej płatności przez Sprzedawcę oraz ponownym uregulowaniem przez Spółkę całej należności na rachunek bankowy Sprzedawcy znajdujący się w Wykazie, ograniczenie przewidziane w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie znajduje ostatecznie zastosowania do wydatku poniesionego na nabycie Pojazdu.

W konsekwencji wydatek na nabycie Pojazdu może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki.

Stanowisko w zakresie pytania nr 2

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek na nabycie Pojazdu jako koszt bezpośrednio związany z przychodem ze sprzedaży Pojazdu, jest potrącalny w 2025 r., tj. w roku, w którym Spółka uzyskała odpowiadający mu przychód.

Spółka nie jest obowiązana do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów ani zwiększenia przychodów za 2024 r., ponieważ w tym roku wydatek na nabycie Pojazdu nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Spółka nie jest również obowiązana do dokonania korekty zeznania CIT-8 za 2025 r., ponieważ zwrot pierwotnej płatności i jej ponowne dokonanie na właściwy rachunek usunęły przyczynę zastosowania ograniczenia wynikającego z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dalej jako „ustawa o CIT”, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Wydatek poniesiony przez Spółkę na nabycie Pojazdu pozostawał w bezpośrednim związku z przychodem uzyskanym z jego dalszej sprzedaży. Pojazd został nabyty jako towar handlowy i faktycznie sprzedany w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Spełnione zostały zatem ogólne przesłanki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów.

Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Wydatek na nabycie Pojazdu został poniesiony w 2024 r., natomiast odpowiadający mu przychód ze sprzedaży Pojazdu został uzyskany w 2025 r. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszt ten podlega zatem potrąceniu w 2025 r.

Na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 Prawa przedsiębiorców została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w Wykazie – w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług potwierdzonych fakturą, dokonanych przez podatnika VAT czynnego.

W rozpatrywanym przypadku pierwotna płatność została dokonana na firmowy rachunek bankowy właściwego Sprzedawcy, który nie był jednak zawarty w Wykazie na dzień zlecenia przelewu. Spółka nie złożyła również zawiadomienia ZAW-NR.

Nie oznacza to jednak, że wydatek został definitywnie i nieodwracalnie pozbawiony charakteru kosztu uzyskania przychodów.

Sprzedawca zwrócił Spółce całość pierwotnej płatności, a następnie Spółka ponownie uregulowała tę samą należność na rachunek bankowy Sprzedawcy znajdujący się w Wykazie. Pierwotny sposób zapłaty został zatem anulowany, a ostateczne wykonanie zobowiązania nastąpiło zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Ponowna płatność nie stanowiła zapłaty za nową transakcję ani ponownego poniesienia odrębnego kosztu. Stanowiła wyłącznie czynność naprawczą dotyczącą sposobu wykonania istniejącego zobowiązania z tytułu nabycia Pojazdu. Sprzedawca nie otrzymał podwójnej zapłaty, a pierwotnie przekazane środki zostały zwrócone Spółce.

Art. 15d ustawy o CIT nie przewiduje, że wadliwy sposób zapłaty prowadzi do definitywnej utraty kosztu również wówczas, gdy płatność została następnie w całości zwrócona, a należność została ponownie uregulowana w sposób odpowiadający wymaganiom ustawy. Celem art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jest doprowadzenie do tego, aby należność została ostatecznie przekazana na rachunek ujawniony w Wykazie. Cel ten został w opisanym stanie faktycznym osiągnięty. Możliwość uwzględnienia wydatku w kosztach uzyskania przychodów w przypadku ponownej zapłaty na rachunek bankowy ujęty w Wykazie była wielokrotnie potwierdzana w wydawanych interpretacjach indywidualnych.

Wnioskodawca stoi jednocześnie na stanowisku, że dokonanie ponownej zapłaty na rachunek bankowy ujęty w Wykazie nie wiąże się z koniecznością dokonywania korekt rozliczeń za lata podatkowe, w których dokonano pierwotnej płatności oraz możliwością wykazania kosztu dopiero w roku podatkowym, w którym podjęto działania zmierzającego do dokonania płatności na rachunek bankowy ujęty w Wykazie. W ocenie Wnioskodawcy kluczowe w tym przypadku jest ujęcie kosztu w roku podatkowym, w którym osiągnięto odpowiadające przychody. W szczególności nie jest zasadne korygowanie okresu (roku podatkowego), w którym dokonano pierwotnej zapłaty, jeżeli w roku tym dany wydatek nie został ujęty jako koszt uzyskania przychodu.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 grudnia 2023 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.564.2023.3.RK. W interpretacji tej organ rozpatrywał skutki zwrotu należności pierwotnie przekazanej na rachunek nieujęty w Wykazie oraz ponownego dokonania zapłaty na rachunek spełniający wymagania określone w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Organ zaakceptował możliwość zachowania wydatku w kosztach uzyskania przychodów rozpoznanych zgodnie z ogólnymi zasadami, bez konieczności przesuwania momentu potrącenia kosztu na rok dokonania ponownej płatności.

Stanowisko to potwierdza, że zwrot pierwotnej płatności i ponowne uregulowanie tej samej należności nie prowadzą do powstania nowego kosztu podatkowego. Czynności te służą wyłącznie usunięciu wadliwości sposobu zapłaty. Skoro po dokonaniu ponownego przelewu należność zostaje ostatecznie uregulowana na rachunek znajdujący się w Wykazie, ustaje przyczyna zastosowania ograniczenia wynikającego z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Moment potrącenia kosztu powinien być natomiast nadal określany na podstawie właściwych przepisów art. 15 ustawy o CIT.

W chwili dokonania ponownej płatności ustaje przyczyna korekty. Przepisy wskazujące na obowiązek dokonania korekty w roku podatkowym, w którym poniesiono wydatek, dotyczą jedynie sytuacji, w której odpowiednie działania naprawcze nie zostały podjęte.

Odnosząc się do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, należy wskazać, że przepis ten znajduje zastosowanie „w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu”, w odniesieniu do którego płatność została dokonana z naruszeniem art. 15d ust. 1 ustawy.

W 2024 r. Spółka nie zaliczyła wydatku na nabycie Pojazdu do kosztów uzyskania przychodów.

Pojazd pozostawał na stanie towarów handlowych, a odpowiadający mu przychód nie został jeszcze uzyskany. Nie została zatem spełniona podstawowa przesłanka zastosowania art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, tj. wcześniejsze zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Sformułowanie zawarte w art. 15d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT, odnoszące się do zwiększenia przychodów w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów, nie może być rozpatrywane w oderwaniu od zdania wprowadzającego tego przepisu. Zwiększenie przychodów jest technicznym sposobem skorygowania wydatku uprzednio zaliczonego do kosztów podatkowych. Nie stanowi natomiast samoistnej podstawy do wykazania dodatkowego przychodu w roku, w którym wydatek w ogóle nie był kosztem podatkowym.

Odmienna wykładnia prowadziłaby do powstania przychodu podatkowego w 2024 r., mimo że Spółka nie uzyskała w tym roku żadnej korzyści podatkowej w związku z wydatkiem na nabycie Pojazdu. Prowadziłaby ponadto do podwójnego ekonomicznego obciążenia Spółki: zwiększenia przychodów w 2024 r. oraz zakwestionowania kosztu w roku uzyskania przychodu ze sprzedaży Pojazdu.

Taki rezultat nie wynika z treści art. 15d ustawy o CIT i wykraczałby poza funkcję tego przepisu. Art. 15d ust. 2 ustawy o CIT określa wyłącznie sposób usunięcia skutków uprzedniego zaliczenia wydatku do kosztów, nie ustanawia natomiast odrębnego, sankcyjnego przychodu niezwiązanego z wcześniejszym rozpoznaniem kosztu. Aktualne brzmienie art. 15d ust. 1 i 2 odpowiada tej konstrukcji.

Po dokonaniu zwrotu i ponownej płatności nie zachodzi także podstawa do korekty kosztu rozpoznanego w 2025 r. Czynności naprawcze usunęły okoliczność, która mogła prowadzić do zastosowania art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Ustawa o CIT nie zawiera przepisu, zgodnie z którym ponowna płatność przesuwa moment potrącenia kosztu bezpośredniego na rok dokonania tej płatności.

Moment potrącenia wydatku nadal powinien być ustalany na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

Skoro przychód ze sprzedaży Pojazdu został uzyskany w 2025 r., koszt jego nabycia powinien zostać przyporządkowany do tego samego roku podatkowego.

Przeniesienie kosztu do 2026 r. prowadziłoby do oderwania kosztu bezpośredniego od odpowiadającego mu przychodu, mimo że art. 15d ustawy o CIT nie przewiduje takiego skutku. Ponowna zapłata nie stanowiła poniesienia nowego kosztu, lecz wyłącznie prawidłowe wykonanie zobowiązania wynikającego z transakcji przeprowadzonej i rozliczonej gospodarczo w latach 2024– 2025.

W ocenie Wnioskodawcy pogląd, zgodnie z którym koszt może zostać potrącony dopiero w roku ponownego dokonania płatności, nie znajduje dostatecznej podstawy w treści przepisów ustawy o CIT. Art. 15d ustawy o CIT określa przesłanki wyłączenia wydatku z kosztów uzyskania przychodów oraz sposób dokonania odpowiedniego zmniejszenia kosztów albo zwiększenia przychodów. Nie zawiera natomiast regulacji ustanawiającej odrębny moment potrącenia kosztu po dokonaniu czynności naprawczych.

W szczególności art. 15d ustawy o CIT nie przewiduje, że ponowne dokonanie płatności stanowi poniesienie nowego kosztu albo że data ponownego przelewu zastępuje zasady potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami, określone w art. 15 ust. 4–4c ustawy o CIT. Przyjęcie przeciwnego stanowiska wymagałoby wyprowadzenia z art. 15d ustawy o CIT normy, która nie została w tym przepisie wyrażona.

Za stanowiskiem Wnioskodawcy przemawia również najnowsza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 czerwca 2026 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.288.2026.1.ED. Organ rozpatrywał w niej sytuację, w której płatności dokonane pierwotnie w 2024 r. na rachunek nieujęty w Wykazie zostały skorygowane dopiero w 2026 r. poprzez zwrot środków i ponowne uregulowanie należności na właściwy rachunek. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaakceptował zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów w okresie wynikającym z zasad właściwych dla pierwotnie poniesionych kosztów, a nie dopiero w roku dokonania płatności naprawczej.

DKIS stwierdził: Zatem, biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że skoro pierwotne transakcje zapłaty zostały anulowane, zarówno po Państwa stronie jak i po stronie kontrahenta, a następnie ponownie uregulowali Państwo należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, to działania te skutkują zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu w Państwa działalności.

Interpretacja ta potwierdza, że data ponownej płatności nie stanowi samodzielnej podstawy do określenia roku podatkowego, w którym należy potrącić koszt. Ponowne uregulowanie należności usuwa przeszkodę wynikającą z art. 15d ust. 1 ustawy o CIT, natomiast moment potrącenia kosztu podlega ustaleniu na podstawie art. 15 ustawy o CIT.

W rozpatrywanym stanie faktycznym koszt nabycia Pojazdu był kosztem bezpośrednio związanym z przychodem uzyskanym z jego sprzedaży. Nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w 2024 r., lecz został potrącony w 2025 r., kiedy Spółka uzyskała przychód ze sprzedaży Pojazdu. Ponowne uregulowanie należności w 2026 r. nie zmieniło ani charakteru kosztu, ani jego związku z przychodem osiągniętym w 2025 r. Brak jest zatem podstaw do przeniesienia kosztu do 2026 r. Przyjęcie, że koszt powinien zostać rozpoznany dopiero w 2026 r., prowadziłoby do naruszenia zasady współmierności kosztów bezpośrednich i odpowiadających im przychodów. Koszt nabycia towaru zostałby bowiem rozpoznany w innym roku niż przychód z jego sprzedaży, mimo że żaden przepis ustawy o CIT nie przewiduje takiego odstępstwa w przypadku późniejszego skorygowania sposobu płatności.

W konsekwencji za prawidłowe należy uznać stanowisko, zgodnie z którym zwrot pierwotnej płatności i ponowne uregulowanie należności na rachunek znajdujący się w Wykazie usunęły przesłankę wyłączenia wydatku z kosztów uzyskania przychodów. Wydatek na nabycie Pojazdu pozostaje kosztem potrącalnym w 2025 r., zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, bez obowiązku jego przenoszenia do rozliczenia za 2026 r.

W konsekwencji wydatek na nabycie Pojazdu może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki i podlega potrąceniu w 2025 r. Spółka nie jest obowiązana ani do zwiększenia przychodów za 2024 r., ani do dokonania korekty zeznania CIT-8 za 2025 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

W myśl art. 15d ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT:

Dodatkowo, art. 15d ust. 4 ustawy o CIT stanowi, że:

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.):

Zgodnie z art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej „ustawa o VAT”):

Na podstawie art. 96b ust. 2 ustawy o VAT:

Stosownie do wyżej powołanych przepisów stwierdzić należy, że przy transakcjach, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15.000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej wskazanej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego jeżeli podatnik chce uniknąć konsekwencji w postaci utraty możliwości zaliczenia w podatku dochodowym od osób prawnych wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast, przepisy art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, dotyczą sankcji w postaci utraty możliwości zaliczenia do kosztów wydatków przez podatników, którzy dokonają zapłaty (powyżej 15.000 zł) na rachunek spoza wykazu w sytuacji, gdy dostawa towarów lub świadczenie usług są potwierdzone fakturą i zostały dokonane przez podatników VAT czynnych.

Wskazać zatem należy, że sytuacja wymieniona w art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, stanowi odrębną kategorię niż te wymienione w pkt 2 tych przepisów. Jak wskazano powyżej sytuacja wymieniona w pkt 2 skierowana jest do płatności dokonywanych na rzecz dostawcy lub usługodawcy będącym podatnikiem VAT czynnym. W takim przypadku płatność powinna być zawsze dokonana na rachunek zawarty w wykazie. Dokonanie płatności w tej sytuacji na rachunek płatniczy, który nie jest zawarty w Wykazie będzie traktowane jako działanie niezgodne z wprowadzonymi przepisami i oznaczać będzie zastosowanie przewidzianych sankcji. Podsumowując powyższe, stwierdzić należy, że przepis art. 15d ustawy o CIT od 1 stycznia 2020 r. został rozszerzony i zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie każda płatność przekraczająca kwotę 15.000 zł dokonana przelewem na rachunek bankowy będzie stanowić koszt uzyskania przychodów.

W ramach transakcji, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15 000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej tej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego. Od dnia 1 stycznia 2020 r. przy transakcjach powyżej 15 000 zł podatnicy chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji podatkowych przewidzianych w art. 15d ustawy o CIT w przypadku, gdy dokonują płatności przelewem dostawcy towarów lub usługodawcy, będącemu podatnikiem VAT czynnym, za zakupy potwierdzone fakturą powinni dokonywać tej płatności na ich rachunki rozliczeniowe prowadzone przez banki lub imienne rachunki w SKOK zamieszczone w Wykazie podatników VAT. Powyższe nie wyłącza możliwości, aby przedsiębiorca dokonywał zapłaty przelewem na rachunek zamieszczony w tym Wykazie również w sytuacji dokonywania płatności przelewem poniżej limitu transakcji dla płatności gotówkowych określonego w ustawie.

Dokonanie płatności należności wynikającej z otrzymanej faktury wystawionej przez podatnika VAT czynnego dotyczącej transakcji na kwotę powyżej 15 000 zł na inny rachunek niż zamieszczony w Wykazie podatników VAT naraża podatnika na negatywne konsekwencje podatkowe w postaci:

·      braku możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu lub konieczność zwiększenia przychodów w podatkach PIT i CIT,

·      odpowiedzialności solidarnej w podatku VAT.

Możliwość uniknięcia negatywnych konsekwencji podatkowych w przypadku dokonania zapłaty na rachunek spoza Wykazu podatników VAT przewiduje przepis art. art. 117ba § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Aby uniknąć negatywnych skutków podatkach wystarczy, że podatnik w ustawowym terminie zawiadomi o zapłacie należności na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w Wykazie podatników VAT właściwego naczelnika urzędu skarbowego w formie określonego przepisami ustawy Ordynacja podatkowa zawiadomienia (ZAW-NR).

Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 dotyczą ustalenia, czy w związku ze zwrotem pierwotnej płatności przez Sprzedawcę oraz ponownym uregulowaniem przez Spółkę całej należności na rachunek bankowy Sprzedawcy znajdujący się na dzień zlecenia ponownego przelewu w Wykazie, ograniczenie przewidziane w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT nie znajduje zastosowania do wydatku poniesionego przez Spółkę na nabycie Pojazdu, w konsekwencji czego wydatek ten może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki.

Przedstawiony w opisie sprawy schemat działania wobec Sprzedawcy stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej zrealizowanej płatności i zakłada ponowny przelew płatności na rachunek znajdujący się w Wykazie.

Zatem ponowne uregulowanie należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, skutkuje nabyciem prawa do uznania wydatku z tak przeprowadzonej transakcji za koszty uzyskania przychodów. Nie ziszczą się bowiem warunki określone w ww. przepisie, które nie pozwalają na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku objętego fakturą.

W konsekwencji wydatek na nabycie Pojazdu może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Kolejna Państwa wątpliwość w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 dotyczy kwestii ustalenia, czy wydatek na nabycie Pojazdu, jako koszt uzyskania przychodów bezpośrednio związany z przychodem ze sprzedaży Pojazdu, jest potrącalny w 2025 r., tj. w roku uzyskania odpowiadającego mu przychodu, bez obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów albo zwiększenia przychodów za 2024 r. oraz bez obowiązku dokonania korekty zeznania CIT-8 za 2025 r., pomimo że zwrot pierwotnej płatności i ponowne uregulowanie należności nastąpiły w 2026 r.

Jak wskazano powyżej opisany przez Państwa w stanie faktycznym schemat działania wobec Sprzedawcy stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej płatności zrealizowanej z pominięciem rachunku bankowego zawartego w Wykazie lub braku złożenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba Ordynacji podatkowej we właściwym terminie i zakłada ponowny przelew kwoty wykazanej na otrzymanej od Sprzedawcy fakturze na właściwy rachunek bankowy zawarty w Wykazie.

Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów możliwe będzie dopiero w dacie dokonania prawidłowych płatności na właściwy rachunek bankowy.

Bowiem z przepisu art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wynika, że opłacenie faktur dokonane przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, uniemożliwia zaliczenie do kosztów wydatków z takich faktur.

A contrario, koszt uzyskania przychodu mogą zatem stanowić jedynie te koszty, które nie uchybiają wskazanym powyżej warunkom, tj. zostaną dokonane z zastosowaniem powyżej wskazanych zasad.

Z kolei w przypadku ich wcześniejszego zaliczenia do kosztów, na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, koszty powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem rachunku zamieszczonego w Wykazie. Zasada ta dotyczy zarówno kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (tzw. kosztów pośrednich) jak i kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Skoro w 2024 r. dokonali Państwo płatności faktury za nabyła pojazdu na rachunek bankowy podatnika, który w momencie dokonania płatności nie znajdywał się w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 Ustawy o VAT tzw. „Białej liście podatników VAT”, a nie zawiadomili Państwo o tym fakcie naczelnika właściwego urzędu skarbowego, to uniemożliwia to zaliczenie tej faktury do kosztów uzyskania przychodów w momencie zbycia pojazdu (tj. w 2025 r.).

Dopiero ponowne uregulowanie należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, skutkuje nabyciem prawa do uznania wydatku z tak przeprowadzonej transakcji za koszty uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, Spółka ma prawo zaliczyć dopiero w 2026 r. (tj. w roku, w którym dokonała ponownej płatność za fakturę na właściwy rachunek widniejący w Wykazie) wydatek do kosztów uzyskania przychodów z tytułu nabycia Pojazdu, który początkowo został błędnie opłacony, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony.

Mając na uwadze powyższe, po dokonaniu w 2026 r. ponownej płatności przelewem bankowym na rachunek znajdujący się w Wykazie, mogą Państwo zaliczyć wskazane wydatki z tytułu nabycia Pojazdu do kosztów uzyskania przychodów w 2026 r.

Zgodzić należy się z Państwem ze Spółka nie będzie zobowiązana do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub do zwiększenia przychodów za 2024 r., ponieważ w tym roku wydatek na nabycie Pojazdu nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Spółka nie jest obowiązana do dokonania korekty zeznania CIT-8 za 2025 r., ponieważ zwrot pierwotnej płatności i jej ponowne dokonanie na właściwy rachunek usunęły przyczynę zastosowania ograniczenia wynikającego z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Jak zostało wykazane powyżej, po dokonaniu w 2026 r. ponownej płatności przelewem bankowym na rachunek znajdujący się w Wykazie, mogą Państwo zaliczyć wskazany wydatek z tytułu nabycia Pojazdu do kosztów uzyskania przychodów w 2026 r. co wiąże się z koniecznością dokonania korekty zeznania CIT-8 za 2025 r., (tj. za rok, w którym wykazali Państwo koszty uzyskania przychodów z tytułu nabycia Pojazdu, sprzedanego w 2025 r., w złożonym zeznaniu).

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.