0111-KDIB1-2.4010.381.2026.1.EKB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidulanej w zakresie podatku dochodowego osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca X (…) był stroną postępowań w sprawach dotyczących nierównego traktowania w zatrudnieniu. W przypadku części spraw X zawierał ugody pozasądowe w celu zakończenia postępowania sądowego oraz uniknięcia ewentualnych przyszłych roszczeń pracownika względem X, natomiast część spraw kończyła się wyrokami sądowymi w ramach postępowań sądowych.

W wyniku zakończonych postępowań sądowych w sprawach dotyczących nierównego traktowania w zatrudnieniu X był zobowiązany do wypłaty na rzecz pracowników odszkodowania wraz z odsetkami, wstecznego wyrównania wynagrodzenia do określonego poziomu i bieżącej wypłaty wynagrodzenia w ustalonej kwocie (wyższej niż dotychczas). X nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wypłaconego odszkodowania wraz z odsetkami i składkami ZUS stanowiącymi koszt pracodawcy, a także kosztów postępowania sądowego. Kwoty wstecznego wyrównania wynagrodzenia oraz bieżące wynagrodzenia pracowników były natomiast traktowane jako koszt uzyskania przychodu dla X.

Równolegle w innych sprawach X zawierał ugody pozasądowe. W następstwie zawartych ugód X wypłacał ustaloną kwotę odszkodowania na rachunek danego pracownika po pomniejszeniu o należne składki społeczne, zdrowotna oraz podatek dochodowy od osób fizycznych. Odszkodowania wypłacone na podstawie zawartych ugód nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów X. W przypadku gdy w ramach zawartej ugody pozasądowej X zobowiązał się do zwiększenia bieżącego wynagrodzenia danego pracownika (bez wypłaty odszkodowania), X zaliczał podwyższone wynagrodzenie do kosztów uzyskania przychodów.

Istotne elementy opisu stanu faktycznego zawarli Państwo we własnym stanowisku wskazując, że:

X nie miał pewności ostatecznego zakończenia postępowań prowadzonych z inicjatywy pracowników zarzucających X nierówne traktowanie w zatrudnieniu. Jednak zachowując dbałość o funkcjonowanie i sytuację finansową X, Wnioskodawca zdecydował się ponieść potrzebne nakłady w celu udowodnienia prawidłowości swojego postępowania i pośrednio zabezpieczenia/zachowania źródła przychodu.

Pytanie

Czy X w prawidłowy sposób ustalił koszty uzyskania przychodów tj. czy prawidłowe było działanie X polegające na:

-   zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wypłaconych wstecznych wyrównań wynagrodzeń na mocy wyroków sądowych oraz bieżących wynagrodzeń w zwiększonej wysokości na mocy zawartych ugód oraz

-   niezaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wypłaconych odszkodowań wraz z odsetkami na podstawie wyroków sądowych bądź zawartych ugód, składek ZUS opłacanych przez pracodawcę w związku z ww. odszkodowaniami oraz kosztów postępowań sądowych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągniecia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z treści powyższej regulacji wynika, że dla uznania określonego wydatku za koszt podatkowy konieczne jest spełnienie z jednej strony warunków o charakterze konstrukcyjnym, wyznaczających istotę przedmiotowego pojęcia, z drugiej zaś określenie czy wydatek ten nie znajduje się w katalogu włączeń określonych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, musza zaistnieć łącznie następujące przesłanki: został poniesiony przez podatnika, jest definitywny (bezzwrotny), pozostaje w związku z prowadzona przez podatnika działalnością gospodarcza, poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, został właściwie udokumentowany, nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 Ustawie o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami. Zatem przy kwalifikacji koszów uzyskania przychodów należy brać pod uwagę:

-   przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podatnika) oraz

-   potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągniecia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzona działalnością gospodarczą, których celem jest osiągniecie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie ich źródła, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

W odniesieniu do wyrównań wynagrodzeń wypłacanych pracownikom oraz wynagrodzeń w zwiększonej kwocie wypłacanych na bieżąco, X uznaje, że wynagrodzenia te stanowią koszt uzyskania przychodów, ponieważ co do zasady wynagrodzenia pracowników pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością i osiąganymi przychodami. Zatrudnianie pracowników jest niezbędne do realizacji zadań operacyjnych, a ponoszone na ich rzecz wydatki mają na celu zarówno uzyskanie przychodu jak i zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła.

Dotyczy to nie tylko wynagrodzeń bieżących, lecz również wszelkich ich korekt, takich jak wyrównania wypłacane wstecznie. Wyrównanie wynagrodzenia, niezależnie od jego przyczyny stanowi w istocie część należnego pracownikowi wynagrodzenia za prace. Zatem jeśli pierwotne wynagrodzenie spełnia przesłanki uznania za koszt uzyskania przychodu, to również jego późniejsze wyrównanie zachowuje ten sam charakter podatkowy.

W odniesieniu do wydatków związanych z odszkodowaniem wypłacanym na rzecz pracownika na podstawie wyroków sądowych lub zawartej ugody, X uznaje, że nie można powiązać tych wydatków z osiągniętym lub przyszłym przychodem Wnioskodawcy. Wydatek na odszkodowanie dotyczy wprawdzie pracownika, ale wydatek ten ma charakter sankcyjny i jego zapłata nie wykazuje związku z przychodami Wnioskodawcy. Wydatek związany z odszkodowaniem za nierówne traktowanie w zatrudnieniu nie jest ponoszony w celu osiągniecia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Celem wypłaty tego odszkodowania jest jedynie naprawienie szkody i zwolnienie ze zobowiązania. Odszkodowanie to nie przynosi również żadnego przychodu, ani nie ma na celu zachowania (zabezpieczenia) istniejących źródeł przychodów. Wnioskodawca ma obowiązek wykonać wyrok sądowy i zawartą ugodę, a głównym celem wypłaty odszkodowania jest zwolnienie się z zobowiązania wynikającego z ugody bądź wyroku sądowego. Taki cel nie został wskazany przez ustawodawcę przy kwalifikacji wydatków. Zatem, kwota odszkodowania wypłaconego przez Wnioskodawcę pracownikowi wraz z odsetkami na podstawie zawartej ugody bądź wyroku sądowego nie może zdaniem X być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.

Na poparcie swojego stanowiska X wskazuje interpretacje indywidualna z 28 maja 2020 r. o syg. 0111-KDIB1-3.4010.143.2020.1.MBD. Z powodów wyżej wskazanych za koszt uzyskania przychodów nie mogą być także uznane składki na ubezpieczenie społeczne poniesione przez pracodawcę od zasądzonego odszkodowania, co potwierdza interpretacja indywidualna z 11 stycznia 2019 r. o syg. 0114-KDIP2-3.4010.266.2018.1.MC.

W zakresie kosztów postępowania sądowego poniesionych przez X, Wnioskodawca z ostrożności uznał pierwotnie, że nie stanowią one kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT. Zdaniem Wnioskodawcy wydatki te nie zostały poniesione bezpośrednio w celu osiągniecia konkretnych przychodów bądź też zabezpieczenia lub zachowania ich źródła. Jednak Wnioskodawca dostrzega pośredni związek pomiędzy poniesionymi kosztami a zabezpieczeniem lub zachowaniem źródła przychodów. Wydatki te nie mogą być co prawda powiązane z konkretnym przychodem uzyskanym przez X, jednak są bez wątpienia związane z prowadzoną działalnością i zostały poniesione w celu ochrony interesów X. X nie miał pewności ostatecznego zakończenia postępowań prowadzonych z inicjatywy pracowników zarzucających X nierówne traktowanie w zatrudnieniu. Jednak zachowując dbałość o funkcjonowanie i sytuację finansową X, Wnioskodawca zdecydował się ponieść potrzebne nakłady w celu udowodnienia prawidłowości swojego postępowania i pośrednio zabezpieczenia/zachowania źródła przychodu. W związku z tym Wnioskodawca uważa, że koszty postępowania sądowego powinny stanowić koszty uzyskania przychodów.

X znajduje poparcie swojego stanowiska na przykład w interpretacji indywidualnej z 11 stycznia 2019 roku o sygn. 0114-KDIP2-3.4010.266.2018.1.MC.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Systematyka wskazanego powyżej przepisu w praktycznym aspekcie pozwala zatem podatnikowi na ustalenie zakresu opodatkowania podatkiem dochodowym poprzez odniesienie się do legalnych definicji dochodu/straty w myśl przepisów ustawy podatkowej i sposobu ich obliczania dla potrzeb określenia w sposób właściwy podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Z powołanej regulacji art. 7 ust. 2 ustawy o CIT wynika więc, że dochód podatkowy stanowi różnicę pomiędzy osiągniętym przychodem ze źródła przychodów a kosztami jego uzyskania. Co istotne, dochód podatkowy ustalany jest wyłącznie na podstawie przepisów prawa podatkowego. Wpływ na wysokość dochodu podatkowego mają bowiem tylko wymienione w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przychody i koszty uzyskania przychodów, zasady przypisywania ich do danego roku podatkowego oraz przewidziane w tej ustawie zwolnienia i ulgi podatkowe.

Przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł, z których dochód jest wolny od podatku oraz kosztów uzyskania tych przychodów (art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ww. ustawy). Oznacza to, że dochody wolne od podatku nie są uwzględniane przy wyliczeniu podstawy opodatkowania.

W tym miejscu wskazać także należy, że taka, a nie inna konstrukcja przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o CIT powoduje, że kluczowe znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania podatkiem dochodowym mają: po pierwsze – przychód, a po drugie – koszty jego uzyskania.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3 ustawy o CIT).

Natomiast z treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy wynika, że:

Z treści powyższego unormowania wynika, że dla uznania określonego wydatku za koszt podatkowy konieczne jest spełnienie z jednej strony warunków o charakterze konstrukcyjnym, wyznaczających istotę przedmiotowego pojęcia, z drugiej zaś przesądzenie, czy wydatek ten nie znajduje się w katalogu wyłączeń określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

·    został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·    pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·    poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·    został właściwie udokumentowany,

·     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

-     przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

-     potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku przyczynowego z osiąganymi przychodami lub zabezpieczeniem ich źródła, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie ich źródła, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.

Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskania.

Innymi słowy, podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie ma więc cel, w jakim wydatek został poniesiony.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

-   „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

-  „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

-  „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Bliżej zasadę celowości opisuje wyrok NSA z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11, w którym stwierdzono: „zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.”

Kosztami podatkowymi mogą być również „koszty pracownicze”, gdyż wydatki ponoszone na rzecz pracowników, co do zasady stanowią dla pracodawcy koszty uzyskania przychodów, jeśli tylko spełniają ogólne przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, różnego rodzaju premie, nagrody jubileuszowe, diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników, a także odprawy i rekompensaty za wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy jako inne należności wynikające ze stosunku pracy.

Pracodawca może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego m.in. wynika, że Wnioskodawca jest (…) i był stroną postępowań w sprawach dotyczących nierównego traktowania w zatrudnieniu. W wyniku zakończonych postępowań sądowych X był zobowiązany do wypłaty na rzecz pracowników odszkodowania wraz z odsetkami, wstecznego wyrównania wynagrodzenia do określonego poziomu i bieżącej wypłaty wynagrodzenia w ustalonej kwocie (wyższej niż dotychczas).

X nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wypłaconego odszkodowania wraz z odsetkami i składkami ZUS stanowiącymi koszt pracodawcy, a także kosztów postępowania sądowego. Natomiast kwoty wstecznego wyrównania wynagrodzenia oraz bieżące wynagrodzenia pracowników były traktowane jako koszt uzyskania przychodu dla X.

Dodatkowo X zawierał również ugody pozasądowe. W następstwie których wypłacał ustaloną kwotę odszkodowania na rachunek danego pracownika po pomniejszeniu o należne składki społeczne, zdrowotna oraz podatek dochodowy od osób fizycznych. Odszkodowania wypłacone na podstawie zawartych ugód nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów X. W przypadku gdy w ramach zawartej ugody pozasądowej X zobowiązał się do zwiększenia bieżącego wynagrodzenia danego pracownika (bez wypłaty odszkodowania), X zaliczał podwyższone wynagrodzenie do kosztów uzyskania przychodów.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwość dotyczą kwestii ustalenia, czy prawidłowe było działanie X polegające na zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wypłaconych wstecznych wyrównań wynagrodzeń na mocy wyroków sądowych oraz bieżących wynagrodzeń w zwiększonej wysokości na mocy zawartych ugód.

Przepisy ustawy o CIT zawierają szczegółowe regulacje dotyczące potrącalności wynagrodzeń pracowników.

I tak, zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o CIT:

Oznacza to, że pracodawcy, którzy terminowo wypłacają ww. należności mogą je zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów już w miesiącu, za który są należne (czyli na zasadzie memoriałowej). W przypadku niedotrzymania terminu wypłaty wynagrodzenia, powyższe regulacje prawne odsyłają do art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT:

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skoro X wypłacił swoim pracownikom wyrównanie wynagrodzeń, które stanowiło należności, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to tym samym stosuje się do nich przepisy zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 57 oraz art. 15 ust. 4g ustawy o CIT. W konsekwencji prowadzi to do uznania, iż X miał prawo do kwalifikowania tego typu wydatków jako wynagrodzeń, a tym samym zaliczenia ich do kosztów podatkowych. Należy jednak pamiętać, że prawo do zaliczenia wydatków z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów przysługuje w dacie ich wypłaty.

Zatem Państwa stanowisko w kwestii zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wypłaconych wstecznych wyrównań wynagrodzeń na mocy wyroków sądowych oraz bieżących wynagrodzeń w zwiększonej wysokości na mocy zawartych ugód należało uznać za prawidłowe.

Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy kwestii niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wypłaconych odszkodowań wraz z odsetkami na podstawie wyroków sądowych bądź zawartych ugód, składek ZUS opłacanych przez pracodawcę w związku z ww. odszkodowaniami oraz kosztów postępowań sądowych.

Postawą zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów jest związek wydatku z przychodem, odszkodowanie z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu w przedmiotowej sprawie należy rozpatrywać w kontekście celu wypłaty tego świadczenia i związku z przychodem.

W ocenie organu wydatku w postaci odszkodowania za nierówne traktowanie w zatrudnieniu nie można powiązać z osiągniętym lub przyszłym przychodem Wnioskodawcy. Wydatek na odszkodowanie z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu dotyczy wprawdzie pracownika, ale ma charakter sankcyjny i w jego zapłacie trudno doszukać się związku pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodami Wnioskodawcy. Przedmiotowe odszkodowanie nie spełnia podstawowego warunku do uznania go za koszt podatkowy; nie jest ponoszone w celu osiągnięcia źródła przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Celem wypłaty tego odszkodowania jest jedynie naprawienie szkody wynikłej z niezgodnej z prawem działalności Wnioskodawcy jako pracodawcy.

Wypłata odszkodowania nie ma na celu osiągnięcia przychodu ze źródła przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, ale zwolnienie ze zobowiązania. Odszkodowanie to nie przynosi również żadnego przychodu ani nie ma na celu zachowania (zabezpieczenia) istniejących źródeł przychodów. Wnioskodawca ma obowiązek wykonać wyrok sądowy i zwolnienie się ze zobowiązania wynikającego w wyroku jest głównym celem zachowania się Wnioskodawcy. Taki cel nie został wskazany przez ustawodawcę przy kwalifikacji wydatków. Zatem zapłacone wraz z odsetkami ustawowymi odszkodowanie nie może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Z tego samego względu, również za koszt uzyskania przychodów nie mogą być także uznane składki na ubezpieczenie społeczne poniesione przez pracodawcę od zasądzonego odszkodowania.

W świetle powyższego Państwa stanowisko, zgodnie z którym, kwota odszkodowania wypłaconego pracownikowi wraz z odsetkami na podstawie zawartej ugody bądź wyroku sądowego nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów należało uznać za prawidłowe.

Natomiast w zakresie kosztów postępowania sądowego poniesionych przez Państwa, Wnioskodawca dostrzegł pośredni związek pomiędzy poniesionymi kosztami a zabezpieczeniem lub zachowaniem źródła przychodów.

Z treści wniosku wynika, że X był stroną postępowań w sprawach dotyczących nierównego traktowania w zatrudnieniu. W wyniku zakończonych postępowań sądowych w sprawach dotyczących nierównego traktowania w zatrudnieniu X był zobowiązany do wypłaty na rzecz pracowników odszkodowania wraz z odsetkami, wstecznego wyrównania wynagrodzenia do określonego poziomu i bieżącej wypłaty wynagrodzenia w ustalonej kwocie. X nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wypłaconego odszkodowania wraz z odsetkami i składkami ZUS stanowiącymi koszt pracodawcy, a także kosztów postępowania sądowego.

W ocenie organu, w opisanej sprawie, wydatki w postaci kosztów postępowania sądowego poniesionych przez X mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Jak wskazali Państwo we wniosku, X nie miał pewności ostatecznego zakończenia postępowań prowadzonych z inicjatywy pracowników zarzucających X nierówne traktowanie w zatrudnieniu. Jednak zachowując dbałość o funkcjonowanie i sytuację finansową X, Wnioskodawca zdecydował się ponieść potrzebne nakłady w celu udowodnienia prawidłowości swojego postępowania i pośrednio zabezpieczenia/zachowania źródła przychodu.

Przedmiotowe wydatki choć nie mogą być powiązane z konkretnym przychodem uzyskanym przez Państwa niewątpliwie wiążą się z prowadzoną przez Państwa działalnością i zostały poniesione dla ochrony jej interesów – w celu zabezpieczenia źródła przychodów. Z tych też względów wydatki z tego tytułu mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Zatem Państwa stanowisko w kwestii uznania za koszt uzyskania przychodu kosztów postępowania sądowego należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.