0111-KDIB1-2.4010.376.2026.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A Sp. z o.o. z siedzibą w (…) (dalej jako „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest – (…).

Spółka planuje wdrożyć model rozliczania wydatków służbowych, w ramach którego pracownicy korzystający ze służbowych kart płatniczych będą dokumentować ponoszone wydatki fakturami wystawianymi imiennie na pracownika, bez wskazywania danych Spółki jako nabywcy, lub paragonami fiskalnymi, które również nie będą zawierały danych Spółki. Wydatki te będą opłacane służbowymi kartami płatniczymi i rozliczane za pośrednictwem platformy (…), zgodnie z obowiązującymi w Spółce procedurami. W ramach procesu rozliczania każdy wydatek podlega weryfikacji pod względem zgodności z wewnętrzną polityką Spółki oraz jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W wyjątkowych sytuacjach pracownicy Wnioskodawcy będą pokrywali wydatki gotówką, a po zaakceptowaniu rozliczenia przez Wnioskodawcę, tak poniesiony wydatek zostanie zwrócony pracownikowi przez Wnioskodawcę na prywatny rachunek bankowy danego pracownika.

Celem wyjaśnienia Wnioskodawca wskazuje, że platforma (…) to system w chmurze stworzony do kompleksowego zarządzania podróżami służbowymi oraz wydatkami pracowników w firmie, który ułatwia Wnioskodawcy rozliczenie wydatków pracowniczych.

Dominującą kategorię wydatków stanowią koszty noclegów i usług gastronomicznych ponoszone podczas podróży służbowych. Występują również inne wydatki związane z działalnością Spółki, takie jak zakup artykułów biurowych, prenumeraty, abonamenty telefoniczne czy wydatki związane z użytkowaniem samochodów służbowych (m.in. naprawy, wynajem, paliwo, opłaty autostradowe, badania techniczne).

Przedmiotem wniosku są wydatki ponoszone przez pracowników w kwotach brutto, które są:

·      opłacane służbowymi kartami płatniczymi lub wyjątkowo gotówką przez pracownika,

·      dokumentowane fakturami wydanymi na dane pracowników lub paragonami fiskalnymi niezawierającymi danych nabywcy,

·      związane z działalnością Spółki.

Dokumentowanie wydatków fakturami wystawionymi imiennie na pracowników umożliwia jednoznaczne przypisanie wydatku do osoby, która faktycznie poniosła go w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, co usprawnia proces weryfikacji i rozliczenia wydatków. Otrzymanie bowiem przykładowo faktury za pośrednictwem systemu Krajowego Systemu E-Faktur, powodowałoby, że jej weryfikacja byłaby nadmiernie czasochłonna w porównaniu do faktury wystawionej na pracownika, którą bezpośrednio przekazuje tenże pracownik.

Faktury i paragony wprowadzane do wewnętrznego systemu rozliczeniowego Spółki są analizowane pod kątem poprawności ich rozliczenia zgodnie z politykami obowiązującymi w Spółce.

Pytanie

Czy wydatki poniesione przez pracowników Wnioskodawcy, ponoszone w związku z wykonywaniem przez pracowników obowiązków służbowych (w tym w podróży służbowej oraz w ramach bieżących potrzeb operacyjnych), opłacone imiennymi służbowymi kartami kredytowymi i udokumentowane fakturami wystawionymi na pracowników albo paragonami fiskalnymi niezawierającymi danych nabywcy, będą mogły zostać uznane w kwocie brutto za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione przez pracowników w opisany sposób będą mogły zostać uznane za koszty uzyskania przychodów, ponieważ:

1.  zostały faktycznie poniesione przez Wnioskodawcę, a wydatek ten ma charakter definitywny – pomimo tego, że faktura lub paragon nie zawiera danych Wnioskodawcy, to środki pochodzą ze służbowej karty płatniczej należącej do Wnioskodawcy, przypisanej do rachunku bankowego Wnioskodawcy (a więc rozliczenie następuje bezpośrednio z wystawcą karty). Wyjątkowo pracownik może dany wydatek opłacić samodzielnie gotówką, która zostanie mu następnie zwrócona przez Wnioskodawcę przelewem na rachunek bankowy pracownika. Ekonomiczny ciężar wydatku ponosi więc każdorazowo Wnioskodawca, a nie pracownik;

2.  zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów i są one bezpośrednio związane z działalnością gospodarczą firmy – pracownicy przy pomocy kart lub gotówką nabywają usługi i towary służące działalności Spółki, w tym pokrywają koszty swoich podróży służbowych;

3.  są odpowiednio udokumentowane – Wnioskodawca otrzymuje od pracownika fakturę lub paragon, która następnie jest analizowana i rozliczana za pośrednictwem platformy, zgodnie z przyjętą w Spółce polityką;

4.  nie są wyłączone z kosztów podatkowych – nie znajdują się w katalogu wydatków z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Mając na uwadze powyższy przepis oraz poglądy doktryny, należy stwierdzić, że kosztem uzyskania przychodów będzie wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, a poniesienie to ma charakter definitywny (bezzwrotny, rzeczywisty),

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła lub może mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie został wymieniony w katalogu negatywnym kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodu, wynikającym z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Ponadto zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Jednocześnie ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm., dalej jako „UoR”) zawiera regulacje dotyczące dokumentowania zapisów w księgach przy pomocy dowodów księgowych.

Jak wynika z art. 20 ust. 2 UoR, podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami źródłowymi”:

1)  zewnętrzne obce – otrzymane od kontrahentów;

2)  zewnętrzne własne – przekazywane w oryginale kontrahentom;

3)  wewnętrzne – dotyczące operacji wewnątrz jednostki.

Dodatkowo, wedle art. 20 ust. 3 tej ustawy, podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe:

1)  zbiorcze – służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;

2)  korygujące poprzednie zapisy;

3)  zastępcze – wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu źródłowego;

4)  rozliczeniowe – ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów klasyfikacyjnych.

Ponadto, stosownie do art. 21 ust 1 przytoczonej ustawy, dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:

1)  określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;

2)  określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;

3)  opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych;

4)  datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą – także datę sporządzenia dowodu;

5)  podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów;

6)  stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.

Z przytoczonych regulacji wynikają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W myśl tych przepisów, dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych, zawierające wskazane wyżej elementy. Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również można również potraktować jako taki do celów podatkowych, a więc podatnik będzie miał prawo na ich podstawie do zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Podstawowymi zewnętrznymi dowodami księgowymi są faktury VAT. Dowodami księgowymi, jak wskazano na wstępie, są również dowody wewnętrzne, sporządzone zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów o rachunkowości.

Przytoczone przepisy ustawy o rachunkowości nie zakazują rozpoznawania zdarzeń gospodarczych w oparciu o faktury wystawione na inne podmioty, ani też w oparciu o paragony nieposiadających danych danego podmiotu, które następnie są wprowadzane do systemu rozliczeniowego Spółki, a następnie analizowane pod kątem poprawności ich rozliczenia zgodnie z politykami obowiązującymi w Spółce.

Nie ma również innych regulacji, z których wynikałoby, że postępowanie Wnioskodawcy jest sprzeczne z obowiązujący przepisami.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, każdy z wymienionych warunków zostaje spełniony w odniesieniu do omawianych wydatków, a tym samym Wnioskodawca uprawniony jest do zaliczenia ich w koszty uzyskania przychodów.

Do podobnych wniosków doszedł Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w następujących interpretacjach indywidualnych:

-     z 26 maja 2026 r. o sygnaturze 0111-KDIB2-1.4010.159.2026.1.MN,

-     z 17 grudnia 2025 r. o sygnaturze 0114-KDIP2-2.4010.535.2025.1.RK,

-     z 2 czerwca 2026 r. o sygnaturze 0111-KDIB1-3.4010.246.2026.1.JMS,

-     z 13 sierpnia 2025 r. o sygnaturze 0111-KDIB1-3.4010.463.2025.1.JMS.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-     został właściwie udokumentowany,

-     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Należy zaznaczyć, że to organ podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków, na podstawie zgromadzonego przez tychże podatników materiału dowodowego. Dowody powinny potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego między kosztami a przychodami podatnika.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka planuje wdrożyć model rozliczania wydatków służbowych, w ramach którego pracownicy korzystający ze służbowych kart płatniczych będą dokumentować ponoszone wydatki fakturami wystawianymi imiennie na pracownika, bez wskazywania danych Spółki jako nabywcy, lub paragonami fiskalnymi, które również nie będą zawierały danych Spółki. Wydatki te będą opłacane służbowymi kartami płatniczymi i rozliczane za pośrednictwem platformy (…), zgodnie z obowiązującymi w Spółce procedurami. W ramach procesu rozliczania każdy wydatek podlega weryfikacji pod względem zgodności z wewnętrzną polityką Spółki oraz jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W wyjątkowych sytuacjach pracownicy Wnioskodawcy będą pokrywali wydatki gotówką, a po zaakceptowaniu rozliczenia przez Wnioskodawcę, tak poniesiony wydatek zostanie zwrócony pracownikowi przez Wnioskodawcę na prywatny rachunek bankowy danego pracownika.

Dominującą kategorię wydatków stanowią koszty noclegów i usług gastronomicznych ponoszone podczas podróży służbowych. Występują również inne wydatki związane z działalnością Spółki, takie jak zakup artykułów biurowych, prenumeraty, abonamenty telefoniczne czy wydatki związane z użytkowaniem samochodów służbowych (m.in. naprawy, wynajem, paliwo, opłaty autostradowe, badania techniczne).

Przedmiotem wniosku są wydatki ponoszone przez pracowników w kwotach brutto, które są:

•      opłacane służbowymi kartami płatniczymi lub wyjątkowo gotówką przez pracownika,

•      dokumentowane fakturami wydanymi na dane pracowników lub paragonami fiskalnymi niezawierającymi danych nabywcy,

•      związane z działalnością Spółki.

Dokumentowanie wydatków fakturami wystawionymi imiennie na pracowników umożliwia jednoznaczne przypisanie wydatku do osoby, która faktycznie poniosła go w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, co usprawnia proces weryfikacji i rozliczenia wydatków. Faktury i paragony wprowadzane do wewnętrznego systemu rozliczeniowego Spółki są analizowane pod kątem poprawności ich rozliczenia zgodnie z politykami obowiązującymi w Spółce.

Istotne informacje zostały również zawarte w Państwa stanowisku, z którego wynika, że wydatki:

1.  zostały faktycznie poniesione przez Spółkę, a wydatki te mają charakter definitywny – pomimo tego, że faktura lub paragon nie zawiera danych Spółki, to środki pochodzą ze służbowej karty płatniczej należącej do Spółki, przypisanej do rachunku bankowego Spółki (a więc rozliczenie następuje bezpośrednio z wystawcą karty). Wyjątkowo pracownik może dany wydatek opłacić samodzielnie gotówką, która zostanie mu następnie zwrócona przez Spółkę przelewem na rachunek bankowy pracownika. Ekonomiczny ciężar wydatku ponosi więc każdorazowo Spółka, a nie pracownik;

2.  zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów i są one bezpośrednio związane z działalnością gospodarczą firmy – pracownicy przy pomocy kart lub gotówką nabywają usługi i towary służące działalności Spółki, w tym pokrywają koszty swoich podróży służbowych;

3.  są odpowiednio udokumentowane – Spółka otrzymuje od pracownika fakturę lub paragon, która następnie jest analizowana i rozliczana za pośrednictwem platformy, zgodnie z przyjętą w Spółce polityką;

4.  nie są wyłączone z kosztów podatkowych – nie znajdują się w katalogu wydatków z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Zauważyć należy, że przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji „podróży służbowej”. Dlatego w tej kwestii należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).

Zgodnie z art. 77⁵ § 1 Kodeksu pracy:

Podróżą służbową jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy. Zatem Pracownik, który otrzyma polecenie podróży służbowej poza określony w umowie o pracę obszar, będzie znajdował się w podróży służbowej w rozumieniu art. 77⁵ Kodeksu pracy.

Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez pracowników w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych (w tym podróży służbowych) opłacanych imiennymi służbowymi kartami kredytowymi i udokumentowane fakturami wystawionymi na pracowników albo paragonami fiskalnymi niezawierającymi danych nabywcy.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości stwierdzić należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie regulują wprost sposobu dokumentowania zdarzeń gospodarczych. Normą prawną, która ma zastosowanie w sprawie jest art. 9 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:

Przepisy regulujące dokumentowanie zapisów w księgach przy pomocy dowodów księgowych zawiera ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm.).

Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości:

W myśl art. 20 ust. 3 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości:

Z ww. przepisów wynika zatem, że w przypadku zakupów opodatkowanych VAT, podstawą zapisów księgowych mogą być wyłącznie zewnętrzne obce dowody źródłowe, które zostały otrzymane od kontrahenta. Dla celów VAT takie kryteria spełniają faktura lub paragon.

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości:

Stosownie do art. 21 ust. 1a ww. ustawy:

Powyższe przepisy ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W świetle tych przepisów dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych, zawierające wymienione wyżej elementy.

Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych. Podatnik, uznając określone wydatki za koszty uzyskania przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o te koszty pomniejszona zostaje podstawa opodatkowania. Podejmując decyzję o poniesieniu określonych kosztów, podatnik winien na podstawie racjonalnych i obiektywnych przesłanek uzasadnić związek kosztu z przychodem. Na podatniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem. Dopiero na podstawie dokumentów, Spółka ma prawo zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Podstawowymi dowodami zewnętrznymi obcymi są faktury VAT. Wobec czego przechodząc na grunt przepisów podatkowych wskazać trzeba na ustawę, która określa zasady wystawiania i przechowywania faktur VAT.

W przepisach art. 112a ust. 1-4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”) ustawodawca wskazał w jaki sposób powinny być przechowywane faktury VAT.

Zgodnie z art. 112a ust. 1 ww. ustawy:

Na podstawie art. 112a ust. 2 ustawy o VAT:

Stosownie do art. 112a ust. 3 powyższej ustawy:

W myśl art. 112a ust. 4 ustawy o VAT:

Dowodami księgowymi, jak wskazano na wstępie, są również dowody wewnętrzne, sporządzone zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów o rachunkowości.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że wydatek poniesiony może stanowić koszt uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile zostanie prawidłowo udokumentowany przez Spółkę.

Zatem − skoro wydatki ponoszone przez pracowników (w tym w ramach podróży służbowych) ponoszone będą w interesie Spółki i opłacane będą przez pracowników przy użyciu służbowych kart kredytowych Spółki, to uznać należy, że wydatki te będą spełniać przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, nie będą stanowić wydatków nieuznawanych za koszty podatkowe oraz udokumentowane będą w sposób wymagany przepisami o rachunkowości − to zasadne jest uznanie, że będą mieli Państwo prawo do zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie opisanych we wniosku dowodów księgowych.

W tych okolicznościach sprawy należy zatem stwierdzić, że wydatki poniesione przez pracowników Spółki, ponoszone w związku z wykonywaniem przez pracowników obowiązków służbowych (w tym w podróży służbowej oraz w ramach bieżących potrzeb operacyjnych), opłacone imiennymi służbowymi kartami kredytowymi i udokumentowane fakturami wystawionymi na pracowników albo paragonami fiskalnymi niezawierającymi danych nabywcy, które będą spełniać wymogi przewidziane w ustawie o rachunkowości, będą stanowiły dla Państwa koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.