0111-KDIB1-2.4010.356.2026.1.EKB

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka posiada siedzibę oraz zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805, ze zm.; dalej jako: „ustawa o CIT” lub „u.p.d.o.p.”), jest tzw. polskim rezydentem podatkowym podlegającym obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów w Polsce, bez względu na miejsce ich osiągania.

Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest (…).

Wnioskodawca zawarł z kontrahentem X (dalej jako: „Kontrahent”) umowę na (…) z dnia (…) r. (dalej jako: „Umowa”).

Na podstawie tej umowy Spółka była zobowiązana do świadczenia na rzecz Kontrahenta następujących usług: (…).

Strony tej umowy od (…) r. prowadziły rozmowy dotyczące wypełnienia obowiązków przez Kontrahenta i ewentualnej zmiany wynagrodzenia Spółki mając na uwadze okoliczności. (…).

Z uwagi na ustalone zmniejszenie nadmiarowych obowiązków Wnioskodawcy, Spółka zgodziła się na możliwość obniżenia należnego jej wynagrodzenia za (…). Powyższe, ustalenia w praktyce jednak nie weszły w życie. (…).

Na podstawie powyższego nadmiaru obowiązków i obniżenia należnego Spółce wynagrodzenia, Wnioskodawca domagał się od Kontrahenta wyższej zapłaty z tytułu świadczonych przez niego usług i w związku z tym dokonał – na podstawie art. 187 par. 1 KPC - złożenia pozwu przeciwko temu Kontrahentowi. Takie działanie zostało dokonane w celu ochrony interesów Wnioskodawcy. Ponadto, Spółka przed wytoczeniem powództwa podjęła próby polubownego rozwiązania sporu z Kontrahentem - Pozwanym. Wnioskodawca bowiem wezwaniem do zapłaty z (…) r. wezwał Kontrahenta do zapłaty na rzecz Powoda kwoty Y zł tytułem uregulowania należności dochodzonych zgodnie z wystawionymi fakturami korygującymi za świadczone przez Spółkę wcześniej wymienione usługi, wraz z należnymi Powodowi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych.

Pozwany nie ustosunkował się jednak do wezwania do zapłaty i nie uiścił w całości wyżej wymienionych należności. Dlatego też Wnioskodawca został zmuszony do skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Z tego tytułu Wnioskodawca poniósł opłatę sądową, o której mowa w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Opłata ta nie podlega zwrotowi i nie została zwrócona Spółce. Została ona poniesiona w ramach działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę.

Jednak po zaciągnięciu przez Wnioskodawcę opinii prawnej sporządzanej na podstawie udostępnionych materiałów dowodowych, a także przeprowadzonej przez Spółkę dodatkowej analizie – ze względu na wysokie koszty procesowe, długość postępowania oraz ryzyko przegranej – zdecydowała się – na podstawie art. 203 par. 1 KPC – wycofać złożony pozew.

Pytanie

Czy opłata sądowa z tytułu wszczęcia powództwa przez Wnioskodawcę przeciwko swojemu Kontrahentowi w powyżej opisanym stanie faktycznym może stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodów na gruncie ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, wydatki poniesione przez Spółkę w związku z uiszczeniem opłaty sądowej od pozwu złożonego przeciwko Kontrahentowi, mogą stanowić dla niej koszt uzyskania przychodów.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, który wymienia katalog wydatków niebędących kosztami uzyskania przychodów, nie wskazuje na wydatki poniesione w związku z uiszczeniem opłat sądowych.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, skoro opisany w stanie faktycznym wydatek w postaci opłaty sądowej, nie został ujęty w katalogu kosztów/wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, to jeżeli celem poniesienia przez Wnioskodawcę wydatku będącego przedmiotem tego wniosku, było osiągnięcie przychodów ze źródła przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, to wówczas taki wydatek stanowi koszt podatkowy.

Przy tym założeniu i mając na uwadze fakt, że pozew został złożony w związku z próbą uzyskania wyższych przychodów przez Spółkę, tj. podwyższenia ceny na fakturach z tytułu usług świadczonych przez Wnioskodawcę o łącznej wartości Z zł, a także uzyskania odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych, zdaniem Wnioskodawcy można uwzględnić rzeczony wydatek jako koszt podatkowy.

Zdaniem Spółki, ubieganie się o podwyższenie ceny, a więc o podwyższenie przychodu i złożony pozew w tej sprawie, były działaniami racjonalnymi i uzasadnionymi ekonomicznie. Spółka próbowała różnymi sposobami bronić swoich interesów. Co również należy zauważyć, Spółka wycofała pozew ze względu na wysokie koszty procesowe, długość postępowania oraz ryzyko przegranej. Jednocześnie jednak zdaniem Spółki złożony pozew nie był bezpodstawny.

Ponadto, należy podkreślić, że poniesienie wydatku wcale nie musi faktycznie zakończyć się uzyskaniem przychodu ze źródła przychodu, aby wydatek ten uznać za koszt uzyskania przychodu ze źródła przychodu. W art. 15 ust. 1 ustawy o CIT jest bowiem mowa o wydatku poniesionym „w celu” osiągnięcia przychodów ze źródła przychodu, a nie o wydatku, rezultatem poniesienia, którego u podatnika wystąpił przychód ze źródła przychodu (chyba, że jest to wydatek poniesiony w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, o czym mowa poniżej). Dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu ze źródła przychodu nie jest natomiast konieczne, aby faktycznie ten przychód ze źródła przychodu wystąpił. Wystarczy bowiem, aby ponosząc dany wydatek, można było, z racjonalnego punktu widzenia, obiektywnie zakładać, że jego poniesienie skutkować może uzyskaniem przychodów ze źródła przychodów.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że brak skutku w postaci przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów nie dyskwalifikuje danego wydatku jako poniesionego w takim celu, gdyż warunkiem zakwalifikowania danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest zamierzony cel poniesienia tego wydatku, a nie osiągnięty rezultat. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r. (sygn. III SA/Wa 2630/22) „(...) warunkiem zakwalifikowania danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest zamierzony cel poniesienia tego wydatku, a nie rezultat, który nie jest normatywną przesłanką uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów. (…) Określony cel musi być jedynie przewidywany w momencie ponoszenia wydatku, tj. poniesione koszty winny cel ten realizować lub co najmniej zakładać jego realność. (…)”.

Spółka niewątpliwie zakładała, iż uzyska odpowiednio wyższy przychód. Stąd też, w wyniku nieustosunkowania się przez Pozwanego do wezwania do zapłaty i nieuiszczenia w całości żądanych przez Wnioskodawcę należności, Spółka dokonała złożenia pozwu przeciwko swojemu Kontrahentowi.

Zatem Wnioskodawca zajmuje stanowisko jak na wstępie, tzn. w przedmiotowym stanie faktycznym wytoczenie niniejszego powództwa i poniesiony w związku z tym wydatek na uiszczenie opłaty sądowej może stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodów. Zdaniem Spółki wydatek ten miał bowiem na celu uzyskanie większych przychodów z tytułu świadczonych przez Wnioskodawcę usług, a zatem został on poniesiony – w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT – w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów.

Końcowo, Wnioskodawca zauważa również (zdając sobie jednocześnie sprawę z faktu, że interpretacje indywidualne są wiążące w danych, konkretnych stanach faktycznych/ zdarzeniach przyszłych, a każdą sprawę należy rozpatrywać indywidualnie), iż Dyrektor KIS wyraził podobny pogląd m.in. w interpretacjach indywidualnych z dnia:

·      5 marca 2021 r. (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.504.2020.1.BJ),

·      22 sierpnia 2017 r. (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.200.2017.2.MM), czy też

·      23 marca 2010 r. (sygn. IBPBI/2/423-1634/09/JD).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

·      przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

·      potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

a.  „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

b.  „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

c.   „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia”. (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn. akt  II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11).

Poza tym, „przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por. wyrok NSA z 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 4009/13).

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy opłata sądowa z tytułu wszczęcia powództwa przez Wnioskodawcę przeciwko swojemu Kontrahentowi może stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodów na gruncie ustawy o CIT.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że w celu ochrony interesów Wnioskodawca domagał się od Kontrahenta wyższej zapłaty z tytułu świadczonych przez niego usług. Przed wytoczeniem powództwa podjęto próby polubownego rozwiązania sporu. Wezwali Państwo Kontrahenta do zapłaty kwoty Y zł tytułem uregulowania należności dochodzonych zgodnie z wystawionymi fakturami korygującymi za świadczone przez Spółkę usługi, wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych. Pozwany nie ustosunkował się jednak do wezwania do zapłaty i nie uiścił w całości wyżej wymienionych należności. Dlatego też skierowali Państwo sprawę na drogę postępowania sądowego. Z tego tytułu ponieśli Państwo opłatę sądową, która nie podlega zwrotowi i nie została Spółce zwrócona. Jednak po zaciągnięciu przez Państwa opinii prawnej sporządzanej na podstawie udostępnionych materiałów dowodowych, a także przeprowadzonej przez Spółkę dodatkowej analizie – ze względu na wysokie koszty procesowe, długość postępowania oraz ryzyko przegranej – zdecydowali się Państwo wycofać złożony pozew.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić należy, że poniesiony przez Państwa wydatek na opłatę sądową z tytułu wszczęcia powództwa przez Wnioskodawcę przeciwko Kontrahentowi nie stanowi kosztu uzyskania przychodów.

Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika, aby wydatek ten poniesiony został w celu uzyskania przychodów, bądź też zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Zapłata opłaty sądowej z tytułu wszczęcia powództwa przeciwko swojemu Kontrahentowi, który następnie Państwo wycofali nie ma wpływu na uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Działania spółki kapitałowej oceniane są przez pryzmat m.in. regulacji zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdzie wprost wskazano, że wydatki, które mają stanowić koszt uzyskania przychodu muszą być poniesione w celu uzyskania przychodów (ewentualnie zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów). Podkreślić należy, że organ nie neguje, że ubieganie się przez Spółkę od Kontrahenta o podwyższenie ceny było działaniem racjonalnym. Natomiast wniesienie opłaty sądowej z tytułu wszczęcia powództwa przeciwko Kontrahentowi a następnie jego wycofanie nie może zostać uznane za koszt uzyskania przychodu.

Zauważyć należy, że organ zobowiązany jest do badania wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy konkretny wydatek spełnia wszystkie przesłanki zaliczenia go kosztów uzyskania przychodów, w tym także czy został poniesiony w związku dążeniem do osiągnięcia przychodu. A z taką sytuacją w przypadku wycofania pozwu nie mamy do czynienia.

Również nie przedstawili Państwo żadnej argumentacji, która wskazywałby na poniesienie tego wydatku w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, a przedstawiony opis sprawy nie pozwala na stwierdzenie, że właśnie taki charakter miał poniesiony przez Państwa wydatek.

Nie można uznać, że wskazywane przez Państwa argumenty, że Spółka wycofała pozew ze względu na wysokie koszty procesowe, długość postępowania oraz ryzyko przegranej wypełnia te przesłanki.

Podkreślić należy, że okoliczność że wydatek został przez Państwa poniesiony nie jest wystarczający do spełnienia przesłanek zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów. Aby wydatek mógł stanowić koszt uzyskania przychodu musi on być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu (ewentualnie zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów) i być związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. W analizowanej sprawie te przesłanki nie zostały spełnione.

W świetle powyższego, wydatek poniesiony przez Spółkę w związku z uiszczeniem opłaty sądowej od pozwu złożonego przeciwko Kontrahentowi, który następnie został wycofany nie może stanowić Państwa kosztu uzyskania przychodów.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.