0111-KDIB1-2.4010.353.2026.1.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A S.A. jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu ustawy o CIT. Rokiem podatkowym Spółki jest rok kalendarzowy. Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (dalej: „SSE”). Jednocześnie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych.

Spółka należy do międzynarodowej Grupy Kapitałowej B, prowadzącej działalność w szeroko rozumianej branży (…). W ramach strategii rozwoju działalności na rynkach azjatyckich Spółka została wspólnikiem posiadającym 50% udziałów w spółce prawa tajskiego z siedzibą w Królestwie Tajlandii. Spółka tajska, poza produkcją i sprzedażą wyrobów z własnego zakładu produkcyjnego, pełni również funkcję dystrybutora wyrobów Wnioskodawcy, a także ponosi na rzecz Spółki opłaty licencyjne za korzystanie z technologii oraz opłaty z tytułu najmu urządzeń produkcyjnych.

W celu zapewnienia prawidłowej reprezentacji interesów Grupy na rynkach azjatyckich, Spółka w 2019 r. zawarła umowę („Umowa”) ze zleceniobiorcą - osobą fizyczną będącą obywatelką i rezydentką podatkową Singapuru („Zleceniobiorca”). Na podstawie Umowy Zleceniobiorca zobowiązał się do stałego reprezentowania interesów Spółki na rynkach azjatyckich, w szczególności w zakresie rozwoju sprzedaży wyrobów Spółki, wsparcia zakupów przez poszukiwanie potencjalnych dostawców na terenie Azji oraz wsparcia zarządzania i rozwoju działalności spółki tajskiej, w której jednocześnie zasiada w organach zarządzających.

Zleceniobiorca obowiązki zasadniczo wykonywał faktycznie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przede wszystkim na terytorium Tajlandii, Singapuru oraz innych państw regionu Azji Południowo-Wschodniej. W zamian za świadczone przez Zleceniobiorcę usługi, Spółka w latach 2020-2026 wypłacała mu wynagrodzenie.

Spółka, działając jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, kwalifikowała powyższe wynagrodzenie jako należność z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 8 lit. a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych („ustawa o PIT”). Ponieważ Spółka nie dysponowała certyfikatami rezydencji Zleceniobiorcy na moment realizowania wypłat do Zleceniobiorcy, odprowadzała zryczałtowany podatek dochodowy („WHT”) w Polsce według stawki 20% (zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o PIT: zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie/niezapłacenie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji), z zastosowaniem mechanizmu ubruttowienia kwoty netto należnej Zleceniobiorcy. Innymi słowy, wynagrodzenie Zleceniobiorcy zostało ustalone jako kwota netto, tj. jako kwota należna do wypłaty na rachunek Zleceniobiorcy, bez ekonomicznego obciążenia Zleceniobiorcy podatkiem w Polsce. W konsekwencji ekonomiczny ciężar podatku u źródła poniosła Spółka dokonując zapłaty podatku ze środków własnych.

Zapłacony przez Spółkę WHT był kwalifikowany przez Spółkę jako pośredni koszt uzyskania przychodów. Spełnienie przesłanek zaliczenia WHT do kosztów uzyskania przychodów Spółki nie jest przedmiotem wniosku – to element (założenie) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Na marginesie Spółka wskazuje, że prawidłowość ujęcia ubruttowionego podatku u źródła w kosztach uzyskania przychodów została potwierdzona przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („Organ”) w wydanej na rzecz Spółki interpretacji indywidualnej z 4 czerwca 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.86.2020.2.OK. W interpretacji tej organ potwierdził, że sfinansowany z własnych środków płatnika podatek u źródła od wynagrodzenia wypłacanego zagranicznym usługodawcom może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Spółka ostatecznie pozyskała certyfikaty rezydencji podatkowej Zleceniobiorcy potwierdzające, że w okresach wypłat należności z tytułu Umowy, tj. w latach 2020-2026, Zleceniobiorca posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Republiki Singapuru.

Po uzyskaniu certyfikatów rezydencji Spółka zweryfikowała zasady opodatkowania wynagrodzenia Zleceniobiorcy w świetle umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru z 4 listopada 2012 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu („UPO”). Zgodnie z art. 14 UPO dochód osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z wykonywania działalności zawodowej lub innej działalności o samodzielnym charakterze podlega opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że osoba ta posiada w drugim państwie stałą placówkę albo jej pobyt w drugim państwie wynosi łącznie lub przekracza 365 dni w jakimkolwiek piętnastomiesięcznym okresie. Zleceniobiorca to rezydentka podatkowa Singapuru, która nie posiadała w Polsce stałej placówki, a jej obecność w Polsce była krótkotrwała i incydentalna. W świetle UPO Polska nie była zatem uprawniona do opodatkowania wynagrodzenia wypłacanego Zleceniobiorcy, przy czym zastosowanie UPO, tak jak wskazano powyżej, wymagało posiadania certyfikatu rezydencji Zleceniobiorcy, którym Spółka nie dysponowała na moment dokonywania wypłat do Zleceniobiorcy oraz w terminie zapłaty WHT. W konsekwencji dopiero po zgromadzeniu certyfikatów rezydencji za poszczególne lata, można było uznać, że WHT pobrany i odprowadzony przez Spółkę w Polsce był podatkiem nienależnie pobranym przez płatnika w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Ponieważ ekonomiczny ciężar tego podatku poniosła Spółka, w 2026 r. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku u źródła za 2020 r. W tym zakresie otrzymała zwrot nadpłaty za 2020 r., przy czym formalnie Spółka nie otrzymała w tym zakresie decyzji stwierdzającej nadpłatę.

Również w 2026 r. Spółka złożyła analogiczny wniosek o stwierdzenie nadpłaty obejmujący okres 2021-2026, w których dokonywano wypłat na rzecz Zleceniobiorcy. Spółka zakłada, że również nadpłaty za lata 2021-2026 zostaną zwrócone na rachunek bankowy Spółki (założenie dotyczące zdarzenia przyszłego).

W związku z powyższym Spółka powzięła wątpliwość, czy otrzymany oraz spodziewane zwroty nadpłat WHT, uprzednio zaliczonego przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, powinny zostać rozpoznane jako przychód podlegający CIT, a jeżeli tak - w jakim momencie Spółka powinna rozpoznać ten przychód.

Pytania

1.  Czy w związku z otrzymanym zwrotem nadpłaty za 2020 r. oraz spodziewanymi zwrotami nadpłat za lata 2021-2026 w podatku u źródła, w części w jakiej podatek ten został uprzednio sfinansowany przez Spółkę z własnych środków i zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, Spółka powinna rozpoznać przychód podlegający opodatkowaniu CIT?

2.  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 - czy Spółka powinna rozpoznać ten przychód na bieżąco, tj. w dacie faktycznego otrzymania zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy Spółki?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki:

Ad 1.

W związku z otrzymanym zwrotem nadpłaty za 2020 r. oraz spodziewanymi zwrotami nadpłat za lata 2021-2026 w podatku u źródła, w części w jakiej WHT został uprzednio sfinansowany przez Spółkę z własnych środków i zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, Spółka powinna rozpoznać przychód podlegający opodatkowaniu CIT.

Ad 2.

Spółka postąpi prawidłowo, rozpoznając ten przychód na bieżąco, tj. w dacie faktycznego otrzymania zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy Spółki, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 3e oraz art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT.

Uzasadnienie w zakresie pytania nr 1.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze i wartości pieniężne. Ustawa o CIT nie zawiera ogólnej definicji przychodu, jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przychodem podatkowym jest definitywne, trwałe i rzeczywiste przysporzenie majątkowe, które powiększa aktywa podatnika albo zmniejsza jego pasywa i którym podatnik może rozporządzać jak własnym majątkiem.

Jednocześnie art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT stanowi, że do przychodów nie zalicza się zwróconych, umorzonych lub zaniechanych podatków i opłat stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, niezaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów. Przepis ten należy odczytywać a contrario: jeżeli dany podatek albo opłata zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, ich późniejszy zwrot stanowi przychód podatkowy w części odpowiadającej kwocie uprzednio rozpoznanej jako koszt podatkowy.

W analizowanym stanie faktycznym Spółka sfinansowała WHT z własnych środków, w związku z mechanizmem ubruttowienia wynagrodzenia należnego Zleceniobiorcy. Ekonomiczny ciężar tego podatku obciążył Spółkę, a nie Zleceniobiorcę. Kwoty WHT zostały więc zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów jako koszty pośrednie.

Prawidłowość takiego ujęcia została potwierdzona w interpretacji indywidualnej z 4 czerwca 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.86.2020.2.OK wydanej dla Spółki. Organ potwierdził w niej, że podatek u źródła sfinansowany z własnych środków płatnika może stanowić koszt uzyskania przychodów, jeżeli pozostaje w związku z działalnością gospodarczą podatnika, ma charakter definitywny, jest właściwie udokumentowany i nie został wyłączony z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W okolicznościach sprawy Spółka na moment realizowania płatności do Zleceniobiorcy i w terminie uregulowania WHT do urzędu skarbowego (do 20. dnia kolejnego miesiąca po miesiącu płatności) nie dysponowała aktualnym ważnym certyfikatem rezydencji lub jego kopią. Toteż koszt WHT w tym okresie uznać należało jako definitywny.

Skoro zatem WHT został uprzednio prawidłowo rozpoznany przez Spółkę jako koszt uzyskania przychodów, jego późniejszy zwrot - jako zwrot podatku stanowiącego dochód budżetu państwa - skutkuje powstaniem przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT.

Taka konkluzja odpowiada ugruntowanej praktyce interpretacyjnej dotyczącej zwrotu nadpłat danin publicznoprawnych uprzednio zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w szczególności podatku od nieruchomości. W interpretacji indywidualnej z 24 stycznia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.766.2022.1.MF, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zwrócone podatki i opłaty nie stanowią co do zasady przychodu, jednak wyjątek dotyczy sytuacji, w której podatki i opłaty zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W takim przypadku zwrócone podatki i opłaty stanowią przychód w części, w jakiej zostały wcześniej uznane za koszty podatkowe.

Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w interpretacji indywidualnej z 10 września 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.295.2019.1.ANK, w której organ potwierdził, że zwrócone podatki i opłaty stanowią przychód w części, w jakiej zostały wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Powyższe podejście znajduje również potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2025 r., sygn. II FSK 672/22. NSA wskazał, że w związku ze stwierdzeniem nadpłaty podatku od nieruchomości podatnik uzyskuje przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT, jeżeli podatek ten był uprzednio zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

W ocenie Spółki powyższa argumentacja znajduje odpowiednie zastosowanie do zwrotu nadpłaty WHT. Podobnie jak podatek od nieruchomości, WHT sfinansowany z własnych środków Spółki stanowił publicznoprawny ciężar ekonomiczny Spółki, który został uprzednio zaliczony do kosztów podatkowych. Jego zwrot prowadzi zatem do definitywnego przysporzenia majątkowego po stronie Spółki.

W konsekwencji Spółka powinna rozpoznać przychód podatkowy w CIT w odniesieniu do zwrotu nadpłaty WHT za 2020 r. oraz spodziewanych zwrotów nadpłat za lata 2021-2026, w części odpowiadającej kwotom WHT uprzednio zaliczonym do kosztów uzyskania przychodów.

Uzasadnienie w zakresie pytania nr 2.

W ocenie Spółki przychód z tytułu zwrotu nadpłaty WHT powinien zostać rozpoznany na bieżąco, tj. w dacie faktycznego otrzymania zwrotu środków na rachunek bankowy Spółki. W szczególności, przychód ten nie powstaje w dacie wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Należy bowiem zauważyć, że postępowania dotyczące zwrotu nadpłat w podatkach nie zawsze muszą się kończyć wydaniem decyzji.

Jak przewiduje art. 75 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne.

Zwrot nadpłaty WHT nie jest przychodem z tytułu wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, wykonania usługi, częściowego wykonania usługi, usługi rozliczanej w okresach rozliczeniowych ani dostawy energii lub innych świadczeń objętych szczególnymi regulacjami art. 12 ust. 3a-3d ustawy o CIT. W konsekwencji, jeżeli przychód ten jest kwalifikowany jako przychód związany z działalnością gospodarczą, zastosowanie znajduje art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, zgodnie z którym w przypadku otrzymania przychodu, do którego nie stosuje się art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Ta sama konkluzja wynika z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, który wiąże powstanie przychodu pieniężnego z otrzymaniem pieniędzy. W przypadku zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy Spółki momentem tym jest dzień faktycznego wpływu środków na rachunek bankowy Spółki.

Powyższe stanowisko jest zgodne z wyrokiem NSA z 20 lutego 2025 r., sygn. II FSK 672/22. NSA uznał, że dla zwrotu nadpłaconego podatku, który był uprzednio kosztem podatkowym, właściwe są art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 3e ustawy o CIT. W sprawie rozpoznawanej przez NSA nadpłata miała zostać zaliczona na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, dlatego sąd wskazał moment wymagalności przyszłego zobowiązania, na które nadpłata miała zostać zarachowana, jako moment efektywnego otrzymania przysporzenia przez podatnika. W niniejszej sprawie Spółka otrzymała oraz zakłada otrzymanie zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy, dlatego odpowiednim momentem rozpoznania przychodu jest dzień wpływu środków na ten rachunek.

Podobne stanowisko prezentują organy podatkowe w odniesieniu do zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości. W interpretacji indywidualnej z 10 września 2019 r., sygn. 0111-KDIB1- 2.4010.295.2019.1.ANK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że momentem rozpoznania przychodu jest moment faktycznego otrzymania przez podatnika zwrotu nadpłaconego podatku, a podatnik nie jest zobowiązany do korygowania deklaracji CIT za lata wstecz.

Analogicznie, w interpretacji indywidualnej z 24 stycznia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1- 1.4010.766.2022.1.MF, organ potwierdził, że w przypadku zwrotu nadpłaty podatku na rachunek bankowy momentem rozpoznania przychodu jest dzień faktycznego otrzymania zapłaty, tj. wpływu środków na rachunek podatnika.

Jednocześnie Spółka nie powinna korygować historycznych kosztów uzyskania przychodów za lata, w których sfinansowany z własnych środków WHT został pierwotnie ujęty w kosztach. Pierwotne ujęcie WHT jako kosztu podatkowego było prawidłowe na moment jego dokonania (przepisy ustawy o PIT przy braku certyfikatu rezydencji obligowały Spółkę do pobrania podatku - zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o PIT, zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie/niezapłacenie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji), nie wynikało więc z błędu rachunkowego ani innej oczywistej omyłki. Brak jest zatem podstaw do stosowania korekty wstecznej kosztów na podstawie art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.

W konsekwencji Spółka powinna rozpoznać przychód podatkowy z tytułu zwrotu nadpłaty WHT za 2020 r. oraz spodziewanych zwrotów nadpłat za lata 2021-2026 na bieżąco, tj. w okresie, w którym środki faktycznie wpłynęły albo wpłyną na rachunek bankowy Spółki.

W świetle powyższego, Wnioskodawca wnosi o uznanie jego stanowiska za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

Należy zauważyć ze ustawodawca nie wprowadził do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ogólnej definicji przychodu. W art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, wskazane zostały jedynie przykładowe przysporzenia zaliczane do tej kategorii.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy w związku z otrzymanym zwrotem nadpłaty za 2020 r. oraz spodziewanymi zwrotami nadpłat za lata 2021-2026 w podatku u źródła, w części w jakiej podatek ten został uprzednio sfinansowany przez Spółkę z własnych środków i zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, Spółka powinna rozpoznać przychód podlegający opodatkowaniu CIT.

Regulacje dotyczące nadpłaty oraz jej zwrotu zawarte zostały w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:

W myśl art. 75 § 4 ww. ustawy:

Jak wynika z art. 77 § 1 Ordynacji podatkowej:

Stosownie do art. 77b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej:

Przysporzenia wyłączone z przychodów zawarte zostały w przepisie art. 12 ust. 4 ustawy o CIT.

Jak wynika z art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT:

Przepis ten stanowi, że zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki i opłaty – co do zasady – nie stanowią przychodu.

Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której podatki i opłaty, o jakich mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT, zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W takiej sytuacji zwrócone podatki i opłaty będą stanowiły przychód w części, w jakiej zostały wcześniej uznane za koszty uzyskania przychodów.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 7 ustawy o CIT:

Zatem ewentualne, otrzymane odsetki w związku ze zwrotem nadpłaty z tytułu uiszczonego podatku nie będą stanowiły przychodu.

Odnosząc powyższe do ww. przepisów prawa stwierdzić należy, że otrzymany zwrot nadpłaty oraz spodziewane w przyszłości zwroty nadpłat podatku u źródła będą stanowiły przychód podatkowy Spółki w części, w jakiej podatek ten został/zostanie zaliczony do kosztów uzyskania przychodu Spółki.

Zatem w części, w jakiej podatek wcześniej zaliczono do kosztów uzyskania przychodu, zwrócona/zwrócone – jako zwrot wydatków – nadpłata/nadpłaty stanowią/będą stanowić przychód podatkowy stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT.

Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że w związku z otrzymanym zwrotem nadpłaty za 2020 r. oraz spodziewanymi zwrotami nadpłat za lata 2021-2026 w podatku u źródła, w części w jakiej WHT został uprzednio sfinansowany przez Spółkę z własnych środków i zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, Spółka powinna rozpoznać przychód podlegający opodatkowaniu CIT.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia, czy Spółka powinna rozpoznać przychód na bieżąco, tj. w dacie faktycznego otrzymania zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy Spółki.

Jak wynika z art. 12 ust. 1 pkt ustawy o CIT:

W myśl art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:

W świetle powyższego, momentem rozpoznania przychodu, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 3e ustawy o CIT, będzie moment faktycznego otrzymania przez Wnioskodawcę zwrotu nadpłaconego podatku.

Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka postąpi prawidłowo, rozpoznając przychód na bieżąco, tj. w dacie faktycznego otrzymania zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy Spółki, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 3e oraz art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko do pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.