0111-KDIB1-2.4010.212.2026.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 8 czerwca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A S.A. (dalej: Spółka lub A) jest osobą prawną z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która podlega w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, a więc jest polskim rezydentem podatkowym.

Głównym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług w zakresie płatnej (…), ze szczególnym uwzględnieniem formuły kanałów o tematyce (…). Spółka jest właścicielem i nadawcą (…), przykładowo (…), etc., które (…).

Celem uatrakcyjnienia oferowanych usług telewizyjnych Spółka, oprócz nadawania własnych kanałów telewizyjnych, nabywa również prawa do transmisji kanałów telewizyjnych oferowanych przez podmioty zewnętrzne. Kanały telewizyjne, których nadawcami są podmioty zewnętrzne Spółka oferuje wraz z własnymi kanałami telewizyjnymi w ramach poszczególnych pakietów.

W ramach udostępnianych pakietów telewizyjnych Spółka oferuje między innymi kanały o tematyce (…) pod nazwą (…), których nadawcą jest B (dalej: B lub Kontrahent). Kontrahent jest podmiotem należącym do Grupy (…) (stanowiącej część Grupy (…)), którego główny przedmiot działalności stanowi nadawanie programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych, ze szczególnym uwzględnieniem formuły kanałów o tematyce (…).

B jest rezydentem podatkowym i podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych we (…), co potwierdza certyfikat rezydencji podatkowej wydawany przez właściwe władze podatkowe (…). Ponadto, B jest rzeczywistym beneficjentem (beneficial owner) wynagrodzeń wypłacanych przez Spółkę za prawo do transmisji na terytorium Polski kanałów telewizyjnych tego podmiotu w ramach oferowanych przez spółkę pakietów telewizyjnych.

B nie posiada w Polsce zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT z uwzględnieniem postanowień umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku.

A podpisała umowę, na podstawie której:

a)  ma prawo do transmisji w ramach własnych pakietów telewizyjnych kanałów telewizyjnych B, których nadawcą jest Kontrahent,

b)  ma 30-dniowe prawa do materiałów (…) do powyższych kanałów telewizyjnych (usługa polega na możliwości obejrzenia przez abonenta danego programu nie w czasie rzeczywistym, lecz z opóźnieniem – jest to dodatek do usługi dostępu do kanału telewizyjnego oferowany z uwagi na możliwości nowych technologii),

c)  możliwe jest pobieranie przez abonenta materiałów dostępnych w ramach usługi (…) (abonent ma dostęp do danego programu i obejrzenia go z opóźnieniem nawet po 30 dniach – tzw. download-to-go).

Dodatkowo Spółka ma prawo do (…) (…) z udziałem (…), które nie są transmitowane na głównych kanałach (…). Prawa w tym zakresie uprawniają do udostępniania tych transmisji na zasadzie jednorazowego wydarzenia.

Wniosek nie dotyczy jednak opłat za prawa do transmisji i retransmisji wydarzeń sportowych, lecz za prawo do nadawania kanałów tematycznych (…).

A wypłaca B wynagrodzenie skalkulowane według następujących zasad:

a)  opłata podstawowa – określona jako minimum gwarancyjne – jest to opłata za nadawanie kanałów telewizyjnych dla określonej liczby osób; Spółka ponosi tę opłatę w niezmienionej wysokości, jeżeli dostęp do kanałów telewizyjnych ma określona liczba abonentów Spółki, nie więcej jednak niż liczba wskazana w umowie,

b)  opłata dodatkowa – ponoszona za każdego kolejnego abonenta powyżej liczby abonentów, za które Spółka ponosi opłatę w ramach minimum gwarancyjnego.

Nadawcą kanałów telewizyjnych pod nazwą (…) jest Kontrahent, który tworzy i zestawia programy w ramach kanału telewizyjnego oraz rozpowszechnia ten kanał i/lub przekazuje innym osobom w celu rozpowszechniania.

Dane Kontrahenta:

(…).

Pytanie

W świetle opisanego powyżej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz obowiązującego stanu prawnego powstało pytanie, czy na Spółce jako płatniku ciąży obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od płatności dokonanych na rzecz Kontrahenta z tytułu opłat uiszczonych za prawo transmisji kanałów telewizyjnych (…)?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki, na Spółce jako płatniku nie ciąży obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od płatności dokonanych na rzecz Kontrahenta z tytułu opłat uiszczonych za prawo do transmisji kanałów telewizyjnych (…).

Stanowisko Spółki wynika z następujących okoliczności:

Regulacje prawne.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowych od osób prawnych (dalej jako: „updop”), podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Polski przez podatników, nieposiadających w Polsce siedziby (zarządu), przychodów:

„z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), (...)

- ustala się w wysokości 20% tych przychodów”.

Jednocześnie powołany przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska (art. 21 ust. 2 updop).

Z kolei zgodnie z polsko-francuską umową co do zasady dochody uzyskane przez rezydenta podatkowego Francji (w tym przypadku B) podlegają opodatkowaniu we Francji.

Polsko-francuska umowa określa jednak wyjątki dotyczące dywidend, odsetek i należności licencyjnych, kiedy to należności te mogą podlegać opodatkowaniu również w państwie, w którym powstają, czyli w Polsce.

Wynagrodzenia wypłacane przez Spółkę za prawo do transmisji kanałów (…) (…) nie są odsetkami ani dywidendami, a tym samym należy zweryfikować, czy mogą one być uznane za należności licencyjne.

Określenie „należności licencyjne” użyte w polsko-francuskiej umowie oznacza wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami i dziełami zarejestrowanymi dla radia i telewizji, do patentu, znaku przemysłowego lub handlowego, rysunku, modelu, planu, formuły, technologii produkcyjnej i za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej albo z umiejętnością (know-how).

Odnosząc więc powyższe uwagi do opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) należy stwierdzić, że prawidłowe ustalenie, czy na Spółce jako płatniku ciąży obowiązek poboru podatku u źródła z tytułu nabycia praw do transmisji/retransmisji kanałów telewizyjnych od Kontrahenta, uzależnione jest od prawnej kwalifikacji nabytych przez Spółkę praw.

Odrębność praw autorskich od praw pokrewnych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera ani definicji praw autorskich ani definicji praw pokrewnych. Zgodnie zaś z zasadami dotyczącymi interpretacji pojęć zawartych w umowach w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, a wskazanymi w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD (dalej: Komentarz) w pkt 11 i 12 do art. 3, w sytuacji, gdy w umowie występuje pojęcie niezdefiniowane, wówczas należy zastosować interpretację wynikającą z ustawodawstwa państwa, które jest uprawnione do nałożenia podatku. Wobec powyższego, ustalenie zakresu przedmiotowego określenia „należności wypłacane za użytkowanie lub prawo do użytkowania prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego”, występującego w polsko-francuskiej umowie, co do zasady powinno opierać się na polskim ustawodawstwie wewnętrznym, z uwagi na brak stosownej definicji w samej umowie międzynarodowej.

W konsekwencji, dokonując prawnej kwalifikacji prawa dostępu do kanałów telewizyjnych (…) należy sięgnąć do przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 24 ze zm. – dalej jako: „Prawo autorskie”).

Z kolei na gruncie Prawa autorskiego, pomimo, iż zarówno regulacje dotyczące praw autorskich, jak i praw pokrewnych, znajdują się w tym samym akcie prawnym, to już sama jego nazwa wskazuje na odrębność tych dwóch instytucji.

Różnice w zakresie przedmiotu praw pokrewnych i autorskich, a także wyraźne wyodrębnienie w Prawie autorskim regulacji dotyczących przedmiotowych reżimów ochrony (prawa autorskie regulują postanowienia rozdziału 1-10, natomiast prawa pokrewne postanowienia rozdziału nr 11), stanowią o tym, iż prawa autorskie i prawa pokrewne mają odrębny charakter i tym samym, objęte są odmiennymi reżimami ochrony.

W literaturze podnoszony jest pogląd, iż: „prawa pokrewne (…) stanowią uprawnienia szczególne w stosunku do praw autorskich. Specyfika przedmiotów tych praw jest na tyle duża, iż nie było możliwości uregulowania ich w ramach szczególnych zasad ochrony autorskoprawnej (…). Umieszczenie unormowania praw autorskich i praw pokrewnych w jednej ustawie uznano ze względu na podobieństwo przedmiotu ochrony, za optymalne rozwiązanie systemowe, choć wysuwane były także inne, alternatywne propozycje (…)” (Rafał Golat, Prawo autorskie i prawa pokrewne, Wydawnictwo C.H. Beck 2002).

Analizując więc przedmiot ochrony praw autorskich i praw pokrewnych należy stwierdzić, iż prawa autorskie dotyczą ochrony utworów (dzieł), natomiast prawa pokrewne w sposób zbiorczy określają różne rodzaje wytworów niematerialnych. Inaczej mówiąc, przedmiotem praw autorskich jest utwór, a więc każdy wytwór intelektualny, któremu można przypisać cechę twórczości i indywidualności (oryginalności). Natomiast w przypadku praw pokrewnych nie mamy do czynienia z jednolitą kategorią, gdyż obejmują one różne, wzajemnie niepowiązane wytwory działalności, którym trudno przypisać wspólne cechy.

Warty podkreślenia jest również fakt, iż podział na prawa autorskie i pokrewne jest rozpowszechniony w ustawodawstwie innych państw. Wśród krajów członkowskich Unii Europejskiej, zobowiązanych do ujednolicania ustawodawstwa z zakresu ochrony własności intelektualnej, rozgraniczenie takie wprowadzają już same tytuły unijnych aktów prawnych (np. Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2006/115 z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie najmu i użyczania oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, Dyrektywa Rady Wspólnot Europejskich nr 93/83 z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji określonych przepisów prawa autorskiego oraz praw pokrewnych w odniesieniu do przekazu satelitarnego i rozpowszechniania kablowego, Dyrektywa 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ujednolicenia czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych oraz Dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym).

Ponadto większość z wymienionych aktów prawnych zawiera przepis regulujący wzajemny stosunek praw autorskich do praw pokrewnych, zgodnie z którym ochrona praw pokrewnych utworów nie dotyczy i nie narusza ochrony prawa autorskiego (np. art. 12 Dyrektywy 2006/115/WE, art. 5 Dyrektywy 93/83, art. 9 Dyrektywy 2001/116/WE).

Prawa autorskie i prawa pokrewne stanowią więc całkowicie odrębne kategorie, których przedmiotem są różne dobra o charakterze niematerialnym. Odrębność reżimu ochrony i charakteru wskazanych praw powoduje, iż w żadnym wypadku nie mogą być traktowane jako jedna kategoria, a w szczególności interpretowane łącznie.

Prawo dostępu do kanałów telewizyjnych jako prawo autorskie.

Zgodnie z art. 1 upapp: „Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór)”.

Jak wynika więc z treści powołanego przepisu, cechami pozwalającymi na zakwalifikowanie danego zakresu aktywności ludzkiej do kategorii utworów jest twórczy i indywidualny charakter (wykaz form telewizyjnych i radiowych stanowiących utwory w rozumieniu Prawa autorskiego zawarto w Wyjaśnieniach Ministerstwa Kultury i Sztuki z dnia 6 kwietnia 1995 r. (DP/024/148/95).

Dokonując zatem oceny, czy dana wartość niematerialna stanowi przedmiot ochrony prawa autorskiego, niezbędne jest ustalenie, czy spełnia ona przesłanki bycia utworem.

W powszechnej opinii doktryny, podstawowy zabieg towarzyszący interpretowaniu ustawowej, opisowej definicji utworu sprowadza się do właściwego zrozumienia dwóch przesłanek, tzn. wymogów twórczego oraz indywidualnego charakteru dzieła stanowiącego przedmiot praw autorskich. „Twórcza, indywidualna działalność polega na koncepcyjnej kreacji. Jej cechy przenoszone są na efekt w postaci utworu o kreacyjnym, indywidualnym charakterze. Tym samym wydaje się, że najbardziej właściwym pojęciem, oddającym istotę przesłanki twórczego charakteru przedmiotu praw autorskich, jest kreatywność utworu. Kreacje rozumieć należy jako tworzenie dzieł wyposażanych w nowe, nieistniejące wcześniej wartości, które zawdzięczają swój byt właśnie twórczym możliwościom i uzdolnieniom poszczególnych osób, zdecydowanych powołać do życia – w oparciu o własną wiedzę, umiejętności i posiadaną wrażliwość – poznawalne dobra. Inne walory posiada druga podstawowa przesłanka uznawania dóbr niematerialnych za utwory – przesłanka ich indywidualnego charakteru. Nie chodzi w tym przypadku (jak przy badaniu twórczości dzieła) o stwierdzenie zawierania się w nim określonych, kreatywnych wartości. Istotna jest natomiast indywidualizacja tych wartości przez możliwość uchwycenia – przy ich analizie – cech charakterystycznych dla twórczości danej osoby” (patrz. R. Golat „Opodatkowanie licencji”, Dom Wydawniczy ABC, 2003).

Nie ulega więc wątpliwości, iż kanał telewizyjny jako taki nie podlega ochronie prawnoautorskiej z uwagi na brak spełnienia przesłanek utworu, gdyż nie posiada wartości twórczej ani indywidualnej w powyższym rozumieniu.

Prawa dostępu do kanałów telewizyjnych jako prawa pokrewne.

Zakres ochrony praw pokrewnych został uregulowany w odrębnym rozdziale Prawa autorskiego, przy czym w odróżnieniu od praw autorskich, prawa pokrewne zostały przez ustawodawcę wymienione w sposób wyczerpujący. Pod pojęciem praw pokrewnych rozumie się więc:

-     artystyczne wykonania (art. 85 Prawa autorskiego);

-     fonogramy i wideogramy (art. 94 Prawa autorskiego);

-     nadania programów radiowych i telewizyjnych (art. 97 Prawa autorskiego);

-     pierwsze wydania (art. 99¹ Prawa autorskiego) oraz wydania naukowe i krytyczne (art. 99² Prawa autorskiego).

Jednakże poza enumeratywnym wyliczeniem kategorii praw pokrewnych, Prawo autorskie nie wskazuje wspólnych cech charakterystycznych dla tych praw, gdyż przedmiot praw pokrewnych, w przeciwieństwie do praw autorskich, jest niejednolity.

W szczególności, prawo do nadawania programów (kanałów telewizyjnych) ujęte zostało w art. 97 Prawa autorskiego w rozdziale „Prawa pokrewne”. Prawa pokrewne uwzględniają aspekty finansowe i organizacyjne, nie zaś twórcze zaangażowanie. W świetle wskazanego art. 97 uznanie prawa do nadawania programów (kanałów telewizyjnych) za utwór byłoby bezpodstawne, w szczególności biorąc pod uwagę główne założenia praw pokrewnych.

W ocenie Spółki, udzielone przez kontrahentów Spółki prawa dostępu do transmisji kanałów telewizyjnych mogą być potencjalnie kwalifikowane jako prawa pokrewne, w szczególności jako prawa do nadań. B jest bowiem organizacją nadawczą, gdyż zestawia i rozpowszechnia programy telewizyjne.

W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi za prawa do transmisji kanałów telewizyjnych (…) są należnościami za prawa pokrewne, a tym samym nie są objęte definicją należności licencyjnych w rozumieniu art. 12 ust. 4 polsko-francuskiej umowy – w związku z czym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym pobieranym u źródła.

Zwolnienie należności autorskich.

W świetle polsko-francuskiej umowy wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę za prawo do transmisji kanałów tematycznych nie podlegałoby opodatkowaniu w Polsce podatkiem źródłowym nawet, jeżeli stanowiłoby lub obejmowało wynagrodzenie za prawo do używania dzieła autorskiego.

Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 2 i 3 polsko-francuskiej umowy:

2.  „W każdym razie takie należności mogą być opodatkowane także w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy osoba pobierająca należności licencyjne jest ich rzeczywistym odbiorcą, podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10% kwoty tych należności.

3.  Bez względu na postanowienia ustępu 2 należności z praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba otrzymująca te należności ma miejsce zamieszkania”.

Zestawiając powyższe regulacje z zawartą w art. 12 ust. 4 polsko-francuskiej umowy definicją pojęcia należności licencyjnych, zgodnie z którą:

„Określenie "należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami i dziełami zarejestrowanymi dla radia i telewizji, do patentu, znaku przemysłowego lub handlowego, rysunku, modelu, planu, formuły, technologii produkcyjnej i za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej albo z umiejętnością (know-how)” - należy stwierdzić, że wypłacane przez polskiego płatnika należności licencyjne:

a)  nie będą opodatkowane w Polsce – jeżeli będą to należności z praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej,

b)  będą opodatkowane w Polsce 10% podatkiem źródłowym – jeżeli będą to należności za pozostałe prawa objęte pojęciem należności licencyjnych w rozumieniu art. 12 ust. 4 polsko-francuskiej umowy.

Tak więc zwolnione od opodatkowania podatkiem źródłowym w Polsce są należności z praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej. Jednocześnie polsko-francuska umowa traktuje jako należności licencyjne płatności z tytułu prawa do użytkowania, prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami i dziełami zarejestrowanymi dla radia i telewizji.

W języku prawniczym oraz potocznym wyrażenie „włącznie z” lub „w tym” stosuje się dla wyrażenia relacji zawierania się – tj. wskazania, że wymieniona kategoria jest podzbiorem kategorii nadrzędnej. Przykładowo: sformułowanie „pojazdami są środki transportu, w tym samochody osobowe” oznacza, że samochody osobowe są pojazdami, a nie odrębną grupą. Analogicznie – użycie wyrażenia „włącznie z filmami i dziełami zarejestrowanymi dla radia i telewizji” w art. 12 ust. 4 polsko-francuskiej umowy jednoznacznie wskazuje, że wymienione kategorie stanowią podkategorie i konkretyzację dzieł artystycznych, a nie odrębną, autonomiczną kategorię należności licencyjnych. Filmy oraz dzieła zarejestrowane dla radia i telewizji zostały przez strony umowy zaliczone do dzieł artystycznych chronionych prawem autorskim – nie są zatem wyodrębnione poza tę kategorię, lecz stanowią jej część.

Gdyby interpretować art. 12 ust. 3 i 4 polsko-francuskiej umowy w sposób odmienny – tj. uznać, że filmy i dzieła zarejestrowane dla radia i telewizji stanowią odrębną kategorię od dzieł literackich, artystycznych i naukowych – słowo „włącznie” byłoby pozbawione znaczenia normatywnego.

Tymczasem w procesie wykładni prawa, w tym również wykładni umów międzynarodowych, należy nadawać każdemu użytemu przez strony wyrażeniu konkretny sens prawny, a wyniki wykładni prowadzącej do nieracjonalnych lub pozbawionych skutku konkluzji powinny być odrzucane.

Powyższa zasada jest jedną z fundamentalnych zasad wykładni prawa międzynarodowego, wyrażoną pośrednio w art. 31 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. Stanowi ona, że każde postanowienie traktatu powinno być interpretowane w sposób nadający mu pełną skuteczność i znaczenie.

Odrzucenie interpretacji, zgodnie z którą wyrażenie „włącznie z filmami” ma charakter uszczegóławiający wobec kategorii dzieł artystycznych, prowadziłoby do wniosku, że umawiające się strony umieściły w tekście traktatowym wyrażenie pozbawione treści normatywnej – co byłoby sprzeczne z założeniem racjonalnego ustawodawcy.

Co więcej, z systemowego punktu widzenia należy wskazać, że art. 12 ust. 4 polsko-francuskiej umowy wylicza kategorie należności licencyjnych w określonej kolejności: najpierw prawa autorskie do dzieł literackich, artystycznych lub naukowych (wraz z doprecyzowaniem, że obejmują filmy i dzieła dla radia i telewizji), a następnie prawa do patentów, znaków towarowych, wzorów, know-how itp. Dwie ostatnie grupy – prawa własności przemysłowej oraz know-how – nie są poprzedzone zwrotem „włącznie”, co potwierdza, że zwrot ten odnosi się wyłącznie do dzieł artystycznych, stanowiąc ich uszczegółowienie, a nie wyodrębnienie nowej kategorii.

W konsekwencji wynagrodzenie za prawo do używania taśm i filmów dla radia i telewizji nie stanowi odrębnego przedmiotu opodatkowania od należności za prawo do używania dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, lecz mieści się w zakresie praw literackich, artystycznych lub naukowych. Oznacza to tym samym, że nawet uznając, że wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę do B obejmuje wynagrodzenie za korzystanie z praw autorskich do dzieła artystycznego, to i tak taka wypłata nie będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce.

Funkcje (…) oraz pobrania.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) elementem udzielonej licencji – oprócz prawa do transmisji kanałów telewizyjnych, których nadawcą jest B – są także dodatkowe funkcje związane z odbiorem kanałów telewizyjnych w czasie rzeczywistym. Funkcje te polegają na możliwości obejrzenia materiału nadanego w kanale telewizyjnym z opóźnieniem ((…)) lub dostępu do wybranego materiału w ramach download-to-go nawet po okresie 30 dni. Dodatkowe funkcje wynikają z rozwinięcia nowych technologii i są oferowane wyłączenie w celu uatrakcyjnienia oferty danego kanału telewizyjnego. Jednocześnie funkcje te są pochodną głównej licencji, której przedmiotem jest transmisja kanałów telewizyjnych (…).

W konsekwencji, o zakresie opodatkowania wypłacanych przez Spółkę należności na rzecz B nie powinny decydować dodatkowe funkcjonalności, lecz licencja główna, której przedmiotem jest prawo do transmisji kanałów tematycznych.

Innymi słowy, dodanie opisanych wyżej funkcji do licencji obejmującej prawo do transmisji kanałów (…), nie powoduje, że płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz B będą objęte podatkiem źródłowym w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: ustawa o CIT):

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których źródło położone jest na terytorium Polski.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy na Spółce jako płatniku ciąży obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od płatności dokonanych na rzecz Kontrahenta z tytułu opłat uiszczonych za prawo transmisji kanałów telewizyjnych (…).

W tym miejscu należy odwołać się do przepisów Umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 20 czerwca 1975 r. (Dz.U. z 1977 r. nr 1 poz. 5, dalej: UPO) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku podpisaną przez Polskę oraz Francję dnia 7 czerwca 2017 r. („Konwencja MLI”).

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 UPO:

Stosownie do postanowień art. 12 ust. 2 UPO:

W myśl art. 12 ust. 3 UPO:

Jednocześnie polsko-francuska UPO wyłącza z opodatkowania podatkiem źródłowym w Polsce należności z praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej.

Z kolei art. 12 ust. 4 UPO wskazuje:

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, iż UPO traktuje jako należność licencyjną m.in. wszelkiego rodzaju wynagrodzenia za użytkowanie lub prawo do użytkowania praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego.

Co więcej, zawarte w treści doprecyzowanie włącznie z filmami dla kin oraz filmami lub taśmami transmitowanymi w radiu lub telewizji nie oznacza, że wynagrodzenie za jakiekolwiek nagranie dla telewizji, w tym telewizji internetowej lub przeznaczone do emisji na platformach cyfrowych/ serwisach internetowych jest z automatu objęte definicją należności licencyjnej w rozumieniu UPO PL-FR. Wynagrodzenie związane z utworami nagranymi dla radia, telewizji (w tym naziemnej czy satelitarnej), telewizji internetowej lub platformy streamingowej (np. serwisu internetowego (...)) mieści się w definicji należności licencyjnych, tylko i wyłącznie, jeżeli prawo to korzysta z ochrony prawnoautorskiej.

Z porównania zakresu należności licencyjnych z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz definicji wynikającej z UPO Polska-Francja wypływa zatem wniosek, iż zakres tego pojęcia jest różny w świetle tych regulacji. UPO określa je w sposób węższy, tzn. wymienia wśród rodzajów należności licencyjnych płatności z tytułu prawa do użytkowania lub prawa do użytkowania prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami i dziełami zarejestrowanymi dla radia i telewizji. Pomija tym samym prawa pokrewne.

Odnosząc powyższe uwagi do przedstawionego opisu sprawy należy stwierdzić, że prawidłowe ustalenie, czy na Spółce jako płatniku ciąży obowiązek poboru podatku u źródła z tytułu nabycia praw do transmisji/retransmisji kanałów telewizyjnych od Kontrahenta, uzależnione jest od prawnej kwalifikacji nabytych przez Spółkę praw.

Ustawa o CIT nie zawiera, ani definicji praw autorskich, ani praw pokrewnych, a tym samym dokonując prawnej kwalifikacji prawa dostępu do kanałów telewizyjnych (…) należy sięgnąć do przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 24 ze zm. – dalej jako: „Prawo autorskie”).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy:

Jak wynika z treści powołanego przepisu, cechami pozwalającymi na zakwalifikowanie danego zakresu aktywności ludzkiej do kategorii utworów jest twórczy i indywidualny charakter. Dodatkowo, w art. 1 ust. 2 ww. ustawy, ustawodawca wskazuje przykładowe kategorie utworów, stanowiące przedmiot prawa autorskiego.

Jak wynika z art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Dokonując zatem oceny, czy dana wartość niematerialna stanowi przedmiot ochrony prawa autorskiego, niezbędne jest ustalenie, czy spełnia ona przesłanki bycia utworem.

Co istotne, tematyczny kanał telewizyjny jako taki nie podlega ochronie prawnoautorskiej z uwagi na brak spełnienia przesłanek utworu.

Z uwagi na powyższe należy dokonać oceny prawa dostępu do kanałów telewizyjnych jako prawa pokrewnego.

W opinii organu, prawo do transmisji (…) kanałów telewizyjnych należy zakwalifikować jako prawo pokrewne w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności jako prawo organizacji telewizyjnej do rozporządzania i korzystania ze swoich nadań programów.

Z art. 1 ust. 1 i 2 tej ustawy wynika, że przedmiotem prawa autorskiego są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze, bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.

Zakres ochrony praw pokrewnych został uregulowany w odrębnym rozdziale Prawa autorskiego, przy czym w odróżnieniu od praw autorskich, prawa pokrewne zostały przez ustawodawcę wymienione w sposób wyczerpujący. W rozdziale tym zawarto odrębne uregulowania odnoszące się do Prawa do nadań programów. W szczególności, prawo do nadawania programów ujęte zostało w art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w którym wskazano zakres praw organizacji nadawczych. Zgodnie z tym przepisem:

Prawa pokrewne uwzględniają aspekty finansowe i organizacyjne, nie zaś twórcze zaangażowanie. W świetle wskazanego art. 97 ww. ustawy, uznanie prawa do nadawania programów (kanałów telewizyjnych) za utwór byłoby błędne, w szczególności biorąc pod uwagę główne założenia praw pokrewnych.

W rozpatrywanej sprawie Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa prawa do transmisji kanałów telewizyjnych oferowanych przez podmiot zewnętrzny. Z tego tytułu Spółka wypłaca/będzie wypłacać Kontrahentowi należności za prawo do nadawania kanałów tematycznych (…).

Odnosząc powyższe uregulowania do opisu sprawy zauważyć należy, że Kontrahent Wnioskodawcy działa jako nadawca (…) kanałów telewizyjnych. Udostępniając Wnioskodawcy sygnał swoich kanałów, udziela licencji na korzystanie ze swojego prawa do nadań programów. Wnioskodawca zaś płaci za możliwość legalnego odebrania tego sygnału i przesyłania go dalej do swoich abonentów.

Jednocześnie podkreślić należy, że kanał telewizyjny nie podlega ochronie prawno-autorskiej, z uwagi na brak spełnienia przesłanek utworu w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nie posiadając cech ani twórczych ani indywidualnych. Ochronie z tytułu praw autorskich podlegać mogą ewentualnie poszczególne programy, audycje, filmy czy seriale o ile spełniają określone w tym przepisie warunki uznania ich za utwór. Natomiast sam przekaz/sygnał stacji (nadanie) podlega ochronie jako prawo pokrewne.

W efekcie nabyte przez Wnioskodawcę prawa do nadawania (transmisji) (…) kanałów telewizyjnych (…) należy oceniać jako prawa pokrewne, w szczególności jako tzw. prawa do nadań.

Jednocześnie z opisu sprawy nie wynika, aby płacone przez Wnioskodawcę wynagrodzenie obejmowało swoim zakresem należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania praw autorskich. Niemniej jednak, nawet gdyby takie płatności w całości lub w części stanowiły wynagrodzenie z praw autorskich z tytułu twórczości artystycznej, zastosowanie znalazłby art. 12 ust. 3 UPO Polska-Francja.

Z powyższego wynika, że udzielone przez Kontrahenta Spółki prawa dostępu do transmisji kanałów telewizyjnych powinny być kwalifikowane jako prawa pokrewne, w szczególności jako prawo organizacji telewizyjnej do rozporządzania i korzystania ze swoich nadań programów. B jest bowiem organizacją nadawczą, gdyż zestawia i rozpowszechnia programy telewizyjne.

W konsekwencji, wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi za prawa do transmisji kanałów telewizyjnych (…) stanowią/będą stanowić należności za prawa pokrewne.

Powyższego nie zmienia również okoliczność, że elementem udzielonej licencji – oprócz prawa do transmisji kanałów telewizyjnych, których nadawcą jest B – są także dodatkowe funkcje związane z odbiorem kanałów telewizyjnych w czasie rzeczywistym. Jak wynika z opisu sprawy, funkcje te są pochodną głównej licencji, której przedmiotem jest transmisja kanałów telewizyjnych (…). Zatem, zakres opodatkowania wypłacanych przez Spółkę należności na rzecz Kontrahenta dotyczy w szczególności licencji głównej, której przedmiotem jest prawo do transmisji kanałów tematycznych.

W konsekwencji, dodanie opisanych funkcji do licencji głównej obejmującej prawo do transmisji kanałów nie spowoduje, że płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz B będą objęte podatkiem u źródła w Polsce.

W świetle powyższego, płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz francuskiego kontrahenta za prawo do transmisji sportowych kanałów telewizyjnych, o których mowa we wniosku nie są/nie będą objęte definicją należności licencyjnych w rozumieniu art. 12 ust. 4 UPO, tym samym nie podlegają/nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym pobieranym u źródła.

W konsekwencji na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciąży/nie będzie ciążył obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że na Spółce jako płatniku nie ciąży/ nie będzie ciążył obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w związku z art. 12 UPO pod warunkiem posiadania certyfikatu rezydencji Kontrahenta od płatności dokonanych na rzecz Kontrahenta z tytułu opłat uiszczonych za prawo do transmisji kanałów telewizyjnych (…).

Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.