0111-KDIB1-2.4010.196.2026.1.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Wnioskodawca, Spółka) pełni w Grupie funkcję centrum usług wspólnych, świadcząc na rzecz podmiotów powiązanych usługi (…). Działalność Spółki ma charakter pomocniczy wobec podstawowej działalności operacyjnej spółek z Grupy i polega na centralizacji procesów wsparcia w celu zwiększenia efektywności operacyjnej oraz optymalizacji kosztów funkcjonowania Grupy.

Spółka, w ramach prowadzonej działalności, deleguje pracowników oraz współpracowników do pracy poza granicami Polski. Osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę oraz współpracujące w ramach umów cywilnoprawnych (B2B) potrzebują samochodów osobowych do prawidłowego wykonywania swoich obowiązków służbowych.

Ze względu na wykonywanie pracy za granicą pracownicy i współpracownicy są zmuszeni do wynajmu samochodów osobowych od firm typu rent a car. Planując podróż służbową, samodzielnie podejmują decyzję o wyborze odpowiedniej wypożyczalni, uwzględniając m.in. ceny wynajmu, dostępność pojazdów oraz inne istotne czynniki. Najem samochodu osobowego ma charakter krótkoterminowy oraz jest wykorzystywany wyłącznie na terenie rezydencji podatkowej firmy wynajmującej. Spółka nie wskazuje, jaki samochód należy wynająć ani z usług której zagranicznej wypożyczalni skorzystać. Osoby współpracujące ze Spółką, wynajmując samochody za granicą, podają dane Spółki do faktury, a następnie opłacają usługę. W związku z tym, na fakturze wystawionej przez zagraniczną wypożyczalnię samochodów osobowych (niebędącą polskim rezydentem podatkowym) widnieją dane Spółki. Płatność może być dokonana na dwa sposoby: ze środków własnych pracownika lub współpracownika albo przy użyciu karty służbowej Spółki.

Po zakończeniu podróży służbowej następuje jej rozliczenie. Spółka otrzymuje fakturę, na podstawie której dokonuje zwrotu kosztów poniesionych przez pracowników lub współpracowników.

Spółka uzyskuje informację o kosztach wynajmu samochodu dopiero po wykonaniu usługi i dokonaniu płatności, w związku z czym nie ma możliwości potrącenia kwoty podatku u źródła od należności.

Pytania

1.  Czy na Spółce będzie ciążył obowiązek pobrania i zapłaty podatku u źródła od nabycia usług wynajmu samochodu za granicą na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: updop), skoro samochody te są używane wyłącznie za granicą - nie są przywożone do Polski?

2.  Czy Spółka jest zobowiązana do pobrania i zapłaty podatku u źródła od nabycia usług wynajmu samochodu za granicą na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 updop, wykorzystywanych przez pracowników/współpracowników Spółki w związku z odbywaniem podróży służbowych, w przypadku, gdy podmiotem wynajmującym samochód jest pracownik Spółki, który dokonuje zapłaty za wynajem z wykorzystaniem karty służbowej?

3.  Czy Spółka jest zobowiązana do pobrania i zapłaty podatku u źródła od nabycia usług wynajmu samochodu za granicą na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 updop, wykorzystywanych przez pracowników/współpracowników Spółki w związku z odbywaniem podróży służbowych, w przypadku, gdy podmiotem wynajmującym samochód jest pracownik Spółki, który dokonuje zapłaty za wynajem z wykorzystaniem własnych środków pieniężnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 1, nr 2 i nr 3:

Zdaniem Wnioskodawcy, na Spółce nie będzie ciążył obowiązek pobrania i zapłaty podatku u źródła z tytułu nabycia usług wynajmu samochodów osobowych za granicą przez jej pracowników/współpracowników, gdyż samochody te nie są używane na terenie Polski, a Spółka nie opłaca tej usługi oraz nie decyduje o jej nabyciu.

Uzasadnienie.

Stanowisko Wnioskodawcy w przedmiocie pytania nr 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, na Spółce nie będzie ciążył obowiązek pobrania i zapłaty podatku u źródła od nabycia usług wynajmu samochodu za granicą na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 updop z uwagi na fakt, że samochody są wykorzystywane wyłącznie poza terenem Polski.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 updop podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 updop.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o updop, podatek dochodowy z tytułu przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 updop z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), ustala się w wysokości 20% przychodów.

Przy czym zgodnie z art. 21 ust. 2 updop powyższe przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Należy zauważyć, że powyższe przepisy odnoszą się do przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W opisanym stanie faktycznym zatrudnione osoby w Spółce wynajmują i wykorzystują wynajęte samochody osobowe wyłącznie na terenie rezydencji podatkowej firmy typu rent a car. Przedmioty najmu nie są wykorzystywane w Polsce.

Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 czerwca 2019 r. sygn. II SA/Wa 1959/18 nie jest wystarczający fakt, że polski rezydent, który zlecał usługę, zapłacił za nią z własnego majątku i jej efekty wykorzystał w prowadzonej działalności gospodarczej, ale za konieczne uznaje się wystąpienie także łącznika terytorialnego, rozumianego jako powstanie u nierezydenta przychodu na terytorium Polski.

Cytując fragment orzeczenia: „niesłuszne, a przede wszystkim pozbawione normatywnego uzasadnienia, jest zanegowanie utożsamienia "dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dochodami otrzymywanymi ze źródła znajdującego się na terytorium Polski, którym jest podmiot mający siedzibę na terytorium RP i stąd prowadzący operacje gospodarcze oraz wypłacający wynagrodzenia, także za nabyte od nierezydenta usługi”.

Jak wynika ze wskazanego powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do opodatkowania przychodów osiąganych przez nierezydenta zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 updop konieczne jest wystąpienie łącznika terytorialnego. W przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jasno sprecyzowano, że chodzi o przychody osiągane na terytorium Polski. Nie ma tam mowy o przychodach opłacanych czy zlecanych przez polskiego rezydenta.

Skoro osoby pracujące na zlecenie Spółki wynajmują i wykorzystują samochody osobowe za granicą, to Wnioskodawca nie jest zobowiązany do poboru i zapłaty podatku u źródła, ponieważ przychód nierezydenta polskiego powstaje na terenie jego rezydencji, a nie w Polsce.

Stanowisko Wnioskodawcy w przedmiocie pytań nr 2 i 3.

Zdaniem Wnioskodawcy, na Spółce nie będzie ciążył obowiązek pobrania i zapłaty podatku u źródła od nabycia usług wynajmu samochodu za granicą na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 updop z uwagi na fakt, że samochody te są wynajmowanie przez pracowników /współpracowników Spółki. To osoby zatrudnione decydują o skorzystaniu z usług nierezydenta, to one zlecają wykonanie usługi i opłacają ją. Spółka nie uczestniczy w procesie najmu samochodów. O fakcie skorzystania z usług firmy typu rent a car dowiaduje się dopiero w momencie rozliczenia podróży służbowej pracowników lub współpracowników. Na tym etapie Spółka zostaje poinformowana o poniesionych kosztach i proszona o ich zwrot. W takiej sytuacji Spółka nie ma możliwości potrącenia kwoty podatku u źródła od należności nierezydenta, w związku z czym nie powinna być odpowiedzialna za pobranie i wpłacenie kwoty podatku.

Tryb oraz zasady poboru tego podatku zostały wskazane w art. 26 ust. 1 updop, zgodnie z którym, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Należy podkreślić, że we wskazanych wyżej regulacjach ustawodawca wprowadził dwie zasadnicze przesłanki, których jedynie łączne spełnienie skutkuje powstaniem obowiązku pobrania i zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego - przesłankę podmiotową oraz przesłankę przedmiotową.

Przesłankę podmiotową określono poprzez enumeratywne wyliczenie podmiotów, na których potencjalnie może ciążyć obowiązek płatnika z tytułu podatku u źródła, zgodnie z którą płatnikami podatku u źródła mogą być jedynie:

- osoby prawne,

- jednostki organizacyjne,

- osoby fizyczne będące przedsiębiorcami.

Formułując natomiast zakres przedmiotowy ww. obowiązku ustawodawca posłużył się pojęciem wypłaty należności. Dlatego też, aby można mówić o powstaniu obowiązku pobrania i zapłaty podatku u źródła musi nastąpić łączne spełnienie następujących przesłanek:

- podmiotem wypłacającym należności jest osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą oraz

- wypłata należności następuje z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 albo 22 ust. 1 updop.

Wobec powyższego, w przypadku, gdy wypłata należności dokonywana jest przez inny podmiot niż wskazany w art. 26 ust. 1 updop albo z innego tytułu niż wskazany w art. 21 ust. 1 tej ustawy obowiązek pobrania i zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych nie powstanie.

Podobne stanowisko zostało przedstawione w piśmie z 4 grudnia 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej sygn. 011-KDIB2-1.4010.447.2023.1.BJ oraz w piśmie z 23 maja 2017 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej sygn. 0115-KDIT2-3.4010.31.2017.1.KP.

Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy jest uzasadnione i zasługuje na uwzględnienie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: updop):

Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których źródło położone jest na terytorium Polski.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 updop:

Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how)

- ustala się w wysokości 20% przychodów.

Stosownie do art. 21 ust. 2 updop:

Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W art. 21 updop, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.

W myśl art. 26 ust. 1 updop:

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.

Zgodnie z art. 26 ust. 7 updop:

Wypłata, o której mowa w ust. 1, 1af, 1c, 1d, 1m, 2c i 2e, oznacza wykonanie zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym poprzez zapłatę, potrącenie lub kapitalizację odsetek.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy na Spółce będzie ciążył obowiązek pobrania i zapłaty podatku u źródła od nabycia usług wynajmu samochodu za granicą na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 updop.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest rozumienie użytego w art. 21 ust. 1 pkt 1 updop zwrotu „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu”, a w szczególności pojęcia „urządzenie przemysłowe”. W ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej słowa „urządzenie przemysłowe”. Niezbędnym jest zatem odwołanie do języka potocznego albowiem regułom języka normatywnego odpowiadają określone dyrektywy wykładni językowej, w myśl których (...) przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne względy przemawiają za odstępstwem od tego znaczenia (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 99). Za punkt wyjścia przy interpretacji znaczenia wyrazów „urządzenie” i „przemysłowe” należy przyjąć ich znaczenie słownikowe. Otóż, wyraz „urządzenie” występuje w znaczeniu: „przedmiotu o złożonej konstrukcji, wykonującego lub ułatwiającego określoną pracę” (Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „mechanizmu bądź zespołu mechanizmów, niekiedy bardzo skomplikowanych technicznie, służących do wykonywania określonych czynności, pełniących jakąś funkcję; przyrządu” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 749); „mechanizmu lub zespołu mechanizmów, służącego do wykonania określonych czynności” (Słownik Języka Polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Zaś wyraz „przemysłowy” oznacza „związany z przemysłem, używany, stosowany w przemyśle” (Nowy Słownik Języka Polskiego, por red. B. Dunaja, s. 543). Z kolei wyraz „przemysł” oznacza „działalność polegającą na produkcji towarów określonego rodzaju na dużą skalę, przy użyciu maszyn” (Wielki Słownik Języka Polskiego, www.wsjp.pl); „podstawowy dział gospodarki, obejmujący masowe wytwarzanie za pomocą środków technicznych określonej grupy wyrobów” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 543).

W świetle powyższych definicji oraz zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie stanowiskiem przyjąć należy, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” (podobnie jak handlowe lub naukowe), powinno być rozumiane maksymalnie szeroko (orzecznictwo NSA przyznało status urządzenia przemysłowego np. samochodom, naczepom, samolotom, koparkom, kontenerom, zbiornikom - por. m.in. wyroki NSA z 6 grudnia 1996 r., sygn. akt III SA 1091/94, z 12 stycznia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2296/94, z 16 maja 1995 r., sygn. akt SA/Sz 183/95); ma ono bowiem charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie wszelkie możliwe urządzenia, stanowiące pewien zespół mechanizmów, elementów technicznych, które mogą mieć zastosowanie w działalności podmiotów o określonej specyfice - przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Z przytoczonej powyżej definicji wynika, że urządzenie ma służyć do wykonywania danej czynności, ułatwiać pracę. Samochód niewątpliwie stanowi mechanizm lub zespół elementów służący do wykonywania przez wynajmującego czynności. Jest zatem urządzeniem przemysłowym w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, z którego wynika, że ustawodawca włączył wprost do zakresu przedmiotowego pojęcia „urządzenia przemysłowego” również środki transportu. Wynika z tego bez wątpienia, że zamiarem ustawodawcy było opodatkowanie wszelkich korzyści uzyskiwanych przez podmioty zagraniczne z tytułu najmu i użytkowania środków transportu od polskich rezydentów podatkowych.

Ustawodawca nie uzależnił opodatkowania świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 updop, od faktu, czy są one „fizycznie” wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale wskazał, że opodatkowaniu podlegają przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kluczowe znaczenie ma zatem interpretacja pojęcia „przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”. W opinii organu, pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno dochody (przychody) osiągane z podejmowania działań, w tym np. z wynajmu lub sprzedaży nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i dochody (przychody) uzyskiwane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatnika mającego ograniczony obowiązek podatkowy np. dochód z tytułu wykonania usługi za granicą przez tę osobę na rzecz podmiotu polskiego. Stąd terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest miejscem wypłaty wynagrodzenia, które stanowi dochód podatnika. W dobie rozwijających się form współpracy między przedsiębiorstwami usługi niematerialne mogą być coraz częściej świadczone bez fizycznej obecności podatnika na terytorium państwa źródła. W tej sytuacji, miejsce wypłaty stanowi jedno z kryteriów oceny miejsca położenia źródła przychodów.

Podkreślić należy, że większość państw nakłada podatki nie tylko na podmioty, które mają personalne związki z danym państwem, ale także nakłada je na dochód i kapitał, w przypadku występowania gospodarczego związku dochodu lub kapitału z danym państwem. Innymi słowy, opodatkowaniu w danym państwie podlegają nie tylko wszelkie dochody lub kapitały podmiotów będących rezydentami tego państwa, ale także opodatkowaniu podlega dochód lub kapitał osiągnięty przez nierezydentów, jeżeli jego źródło lub miejsce położenia znajduje się w tym państwie. (por. H. Hamaekers, K. Holmes, J. Głuchowski, T. Kardach, W. Nykiel, Wprowadzenie do międzynarodowego prawa podatkowego, LexisNexis, 2006). Na podmiocie objętym ograniczonym obowiązkiem podatkowym ciąży nieskonkretyzowana powinność poniesienia świadczenia pieniężnego (podatku dochodowego) w związku z osiąganiem dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W rozpatrywanej sprawie Spółka, w ramach prowadzonej działalności, deleguje pracowników oraz współpracowników do pracy poza granicami Polski. Osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę oraz współpracujące ze Spółką potrzebują samochodów osobowych do prawidłowego wykonywania swoich obowiązków służbowych. Osoby te, wynajmując samochody za granicą, podają dane Spółki do faktury, a następnie opłacają usługę. W związku z tym, na fakturze wystawionej przez zagraniczną wypożyczalnię samochodów osobowych (niebędącą polskim rezydentem podatkowym) widnieją dane Spółki. Płatność może być dokonana na dwa sposoby: ze środków własnych pracownika lub współpracownika albo przy użyciu karty służbowej Spółki. Następnie Spółka otrzymuje fakturę, na podstawie której dokonuje zwrotu kosztów poniesionych przez pracowników lub współpracowników.

Odnosząc powyższe do ww. przepisów prawa wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie przychód uzyskany przez podmioty zagraniczne z tytułu korzystania z ich usług przez podmiot mający siedzibę w Polsce zostanie osiągnięty na terytorium Polski, albowiem występuje gospodarczy związek tego dochodu z terytorium Polski.

W analizowanej sprawie osoby współpracujące ze Spółką, wynajmując samochody za granicą, podają dane Spółki do faktury. W związku z tym, na fakturze wystawionej przez zagraniczną wypożyczalnię samochodów osobowych widnieją dane Spółki, a Spółka ma obowiązek wypłacić im wynagrodzenie ze źródła położonego w Polsce.

W przypadku wykonywania świadczenia przez zagraniczne podmioty na rzecz polskiej osoby prawnej w sytuacji, gdy usługi te nie są „fizycznie” wykonywane na terytorium Polski, o tym czy przychód z wykonania usługi został osiągnięty na terytorium Polski przesądza to, czy efekt usługi będzie wykorzystywany przez podmiot, który ma siedzibę w Polsce. Przeciwna interpretacja tego przepisu prowadziłaby do sytuacji, w której każda usługa realizowana poza obszarem Polski nie podlegałaby opodatkowaniu w kraju, co de facto prowadziłoby do podważenia istoty uregulowań dotyczących ograniczonego obowiązku podatkowego oraz znacznego ograniczenia jego stosowania.

Za takim rozumieniem powołanych wcześniej norm prawnych przemawia literalne brzmienie art. 3 ust. 2 updop. Przepis ten obowiązek podatkowy rozciąga bowiem na te podmioty niebędące polskimi rezydentami podatkowymi, które dochody osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Norma prawna art. 3 ust. 2 updop, nie wiąże zatem opodatkowania „u źródła” z miejscem wykonania usługi, lecz z miejscem osiągnięcia dochodu (w rozumieniu kasowym lub memoriałowym), a ten niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie powstanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Updop (w przeciwieństwie do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nie wiąże pojęcia „dochód” z terytorium na którym wykonywana jest praca, działalność wykonywana osobiście, prowadzona działalność gospodarcza, czy na którym położona jest nieruchomość (takie powiązanie „terytorialne” dochodu wynika z art. 3 ust. 2b updof - przy czym przepis ten stanowi katalog otwarty i zawiera jedynie przykładowe najczęściej podejmowane czynności służące uzyskaniu przychodu). Jeżeli zatem updop, nie wiąże pojęcia „dochód” z terytorium, na którym wykonywane są czynności prowadzące do jego osiągniecia, do takiego „przyporządkowania” nie może dojść w wyniku interpretacji art. 3 ust. 2 updop. Taka wykładnia jest niezgodna z literalnym brzmieniem ww. przepisu. Należy zatem przyjąć, że dochód, o jakim mowa w art. 3 ust. 2 updop, powstaje wtedy, gdy po stronie podmiotu mającego siedzibę w Polsce powstaje wierzytelność (stanowiąca dla kontrahenta przychód o charakterze definitywnym mogącym być źródłem dochodu) na rzecz podmiotu niebędącego polskim rezydentem podatkowym.

Stwierdzić zatem należy że, świadczenie usług wynajmu samochodów osobowych przez nierezydentów przyniesie dla tych nierezydentów efekt w postaci wynagrodzenia wypłaconego im w Polsce (ze źródła położonego w Polsce), a więc w postaci osiągnięcia dochodu na terenie Polski.

W konsekwencji powyższego, Spółka będzie miała obowiązek jako płatnik, stosownie do treści art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, do pobierania i zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłacanych na rzecz zagranicznych kontrahentów należności za świadczone usługi. W przypadku gdy, wypłaty należności z tytułu wskazanych usług będą dokonywane na rzecz podmiotów mających siedzibę lub zarząd w kraju z którym Polska zawarła umowę w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu możliwe będzie niedobranie podatku lub zastosowanie niższej stawki podatku zgodnie z tą umową, jednakże pod warunkiem posiadania odpowiedniego certyfikatu rezydencji.

Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

Przedmiotem wątpliwości zawartych w pytaniach nr 2 i 3 jest ustalenie, czy Spółka jest zobowiązana do pobrania i zapłaty podatku u źródła od nabycia usług wynajmu samochodu za granicą na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 updop, wykorzystywanych przez pracowników/współpracowników Spółki w związku z odbywaniem podróży służbowych, w przypadku, gdy podmiotem wynajmującym samochód jest pracownik Spółki, który dokonuje zapłaty za wynajem z wykorzystaniem karty służbowej lub własnych środków pieniężnych.

Jak wskazano powyżej, w rozpatrywanej sprawie dochodzi do wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, tj. nabywania usług najmu samochodów osobowych od zagranicznych firm typu rent a car, które dokonywane są przez Spółkę na podstawie wystawionej faktury. W efekcie zagranicznie firmy typu rent a car będą uzyskiwały przychody na terytorium Polski z tytułu użytkowania środka transportu. Fakt, że płatności z tytułu wynajmu samochodów będą dokonywać pracownicy lub współpracownicy z własnych środków a następnie po zakończeniu podróży służbowej Spółka będzie zwracała im poniesione wydatki nie wpływa na obowiązek poboru podatku u źródła przez Spółkę jako rzeczywistego płatnika tej należności. W istocie to spółka reguluje należność (faktura wystawiona na Spółkę) za pośrednictwem pracowników/współpracowników. Zatem to Spółka reguluje zobowiązania za wynajem samochodów i z tego tytułu jest płatnikiem podatku u źródła.

Podobnie będzie w sytuacji, gdy pracownik Spółki dokonuje zapłaty za wynajem z wykorzystaniem karty służbowej Spółki z własnych środków pieniężnych, a na fakturze wystawionej przez zagraniczną wypożyczalnię samochodów osobowych widnieją dane Spółki, to w dalszym ciągu płatnikiem podatku u źródła pozostaje Spółka.

Zatem, bez względu na sposób uregulowania należności za wynajem samochodów, w tym poprzez zapłatę za wynajem z wykorzystaniem karty służbowej lub własnych środków pieniężnych pracowników/współpracowników, na Spółce ciąży obowiązek uregulowania zobowiązania za nabywane za pośrednictwem tych podmiotów usługi.

Tym samym, nieprawidłowe jest Państwa twierdzenie wskazujące, że na Spółce nie będzie ciążył obowiązek pobrania i zapłaty podatku u źródła z tytułu nabycia usług wynajmu samochodów osobowych za granicą przez jej pracowników/współpracowników, gdyż Spółka nie opłaca tej usługi oraz nie decyduje o jej nabyciu.

Zatem, Państwa stanowisko do pytań nr 2 i 3 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.