0111-KDIB1-2.4010.193.2026.1.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) należy do międzynarodowej grupy kapitałowej (…), działającej w branży (…) (dalej: „Grupa”). Jednostką dominującą w Grupie jest B (dalej:„B”) z siedzibą w Danii.

Udziałowcem Spółki jest C (dalej: „C”). C jest spółką zarejestrowaną w duńskim rejestrze przedsiębiorców. Siedziba statutowa C znajduje się w Danii. C prowadzi działalność gospodarczą od 2008 r. jako „(...)” (duńska forma prawna będąca odpowiednikiem polskiej spółki akcyjnej). C jest duńskim rezydentem podatkowym, tj. podlega na terytorium Danii opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.

Grupa jest jednym ze światowych liderów w dziedzinie (…), którego działania koncentrują się na Europie. Grupa ma ponad (...) lat doświadczenia w dziedzinie (…). Łączna zainstalowana przez A (…) w (...) wynosi ponad (…) w ramach portfolio, które obejmuje również (…). A konsekwentnie realizuje swoją wizję (…) i jest powszechnie uznawany za jednego ze światowych liderów w dziedzinie (…).

A ma siedzibę w Danii i na koniec grudnia 2025 r. zatrudniało około (…) osób globalnie, w tym około (…) osób w Danii.

Uproszona struktura Grupy została przedstawiona na poniższym schemacie: (…)

D (dalej: „D”) jest spółką zarejestrowaną w duńskim rejestrze przedsiębiorców. Siedziba statutowa D znajduje się w Danii. D została założona w (...) roku jako spółka akcyjna (...). D jest spółką holdingową należącą w całości do podmiotu dominującego (…), a jej celem jest posiadanie udziałów w spółkach zależnych prowadzących działalność w sektorze (…). D ponosi koszty związane z działaniami na rzecz rozwoju rynku w odniesieniu do rynków (...).

D jest duńskim rezydentem podatkowym i w związku z tym podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Danii w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. D podlega duńskim przepisom dotyczącym obowiązkowego wspólnego opodatkowania spółek zależnych ujętych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. B jako jednostka dominująca najwyższego szczebla, jest odpowiedzialna za zarządzanie i rozliczanie podatku w oparciu o porozumienie o wspólnym opodatkowaniu.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od (...) r. w ramach Grupy jako spółka holdingowa powołana w związku z inwestycją (…). (…) to największy pod względem (…) projekt (…) realizowany obecnie w polskiej (…) przez Grupę E i A. Jej (…) pozwoli na (…) dla ok. (…) mln odbiorców – m.in. (…).

Spółki należące do A mogą ubiegać się o wydanie gwarancji przez spółki z Grupy, jeżeli zażąda tego strona trzecia. Gwarant pełni funkcję wystawiania gwarancji i przyjmuje na siebie ryzyko gospodarcze związane z potencjalnym uruchomieniem odpowiedniej gwarancji. W Grupie obowiązują różne rodzaje gwarancji: standardowe, finansowe, płatności, należytego wykonania, niestandardowe. Gwarant jest odpowiedzialny za wywiązanie się z gwarantowanego zobowiązania, jeżeli gwarancja została uruchomiona w wyniku zajścia zdarzenia objętego udzieloną gwarancją.

W związku z realizacją inwestycji (…) i w celu spełnienia wymogów zabezpieczenia realizacji tej inwestycji Wnioskodawca zawarł z D umowy gwarancyjne. Celem zawarcia umów gwarancyjnych jest zabezpieczenie zobowiązań Wnioskodawcy wobec instytucji finansowych lub kontrahentów, którzy przy tego typu inwestycjach żądają zabezpieczenia w formie gwarancji.

Gwarancja udzielana przez D polegają zatem na tym, że spółki te jako gwaranci zobowiązują się wobec określonych beneficjentów (np. banków, kontrahentów Wnioskodawcy) do pokrycia zobowiązań Wnioskodawcy w przypadku, gdyby nie był on w stanie ich wykonać. W efekcie usługa gwarancyjna umożliwia Wnioskodawcy realizację dużych projektów inwestycyjnych, minimalizując ryzyko po stronie kontrahentów i instytucji finansowych.

W praktyce oznacza to, że jeśli polska spółka, będąca dłużnikiem z tytułu określonej umowy lub zobowiązania finansowego, nie wywiąże się ze swoich obowiązków (np. nie spłaci kredytu, nie wykona świadczenia, nie zapłaci należności), D jako gwarant przejmuje na siebie odpowiedzialność za wykonanie tych zobowiązań w zakresie wskazanym w umowie gwarancji.

W związku z udzieleniem gwarancji, Wnioskodawca będzie zobowiązany do wypłaty na rzecz D wynagrodzenia (guarantee fee), stanowiącego rynkową opłatę za udzielenie gwarancji. Wypłata opłat gwarancyjnych stanowi wynagrodzenie za faktycznie udzielone zabezpieczenie i jest elementem polityki zarządzania ryzykiem finansowym w Grupie. Opłaty gwarancyjne mają charakter wynagrodzenia za usługę niematerialną (gwarancyjną), nie stanowią dywidend, odsetek ani należności licencyjnych. Płatności gwarancyjne podlegają opodatkowaniu w Danii zgodnie z tymi przepisami.

Wynagrodzenie za gwarancje będzie ustalane w oparciu o wartość gwarantowanych zobowiązań oraz ryzyko ekonomiczne ponoszone przez D. Gwarancje mają charakter zabezpieczenia finansowego i są usługą niematerialną, polegającą na przejęciu przez D ryzyka niewykonania zobowiązań przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca dokonywał już wypłat wynagrodzenia za usługę niematerialną udzielonych gwarancji w 2024 i 2025 roku na rzecz D. Kolejne wypłaty wynagrodzenia za gwarancje do D będą dokonywane również w 2026 r. oraz w kolejnych latach stosownie do czasu trwania umów gwarancyjnych. Wnioskodawca nie wyklucza zawarcia kolejnych umów gwarancyjnych z D w przyszłości, na podstawie których będzie wypłacał wynagrodzenie za gwarancje do D.

W ramach procedur należytej staranności Wnioskodawca jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych (podatek u źródła) z tytułu usługi niematerialnej w postaci gwarancji wypłacanej do D zbierał określone dokumenty dotyczące D takie jak m.in. jej aktualny certyfikat rezydencji podatkowej, wyciąg z zagranicznego rejestru handlowego, sprawozdanie finansowe, umowa spółki, oświadczenie rzeczywistego właściciela dot. gwarancji, kwestionariusz WHT.

Na potrzeby wniosku należy przyjąć, że wynagrodzenie z tytułu gwarancji wypłacane na rzecz D stanowi usługę niematerialną, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy o CIT.

D nie posiada zakładu podatkowego na terytorium Polski, z którym byłyby związane nabywane usługi gwarancji.

Pytanie

Czy Spółka, posiadając ważny i aktualny na dzień wypłaty certyfikat rezydencji podatkowej, mogła w stosunku do wypłat wynagrodzenia za usługi niematerialne w postaci gwarancji na rzecz zagranicznego i powiązanego podatnika D oraz będzie mogła z tytułu przyszłych wypłat wynagrodzeń z tytułu gwarancji do D jako płatnik podatku u źródła zastosować zwolnienie z opodatkowania podatkiem u źródła na podstawie UPO z Danią, bez względu na wysokość wypłaty oraz bez dokonywania obowiązku weryfikacji warunku posiadania statusu rzeczywistego właściciela?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka miała prawo (w odniesieniu do wypłat dokonanych w przeszłości) oraz będzie uprawniona w stosunku do przyszłych wypłat wynagrodzenia za usługi niematerialne w postaci gwarancji na rzecz zagranicznego i powiązanego podatnika D, nie pobrać podatku u źródła, stosując art. 7 ust. 1 UPO z Danią oraz na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o w związku z otrzymaniem ważnego certyfikatu rezydencji podatkowej stwierdzającym, że D posiada siedzibę w państwie, z którym Polska zawarła UPO z Danią i jest rezydentem podatkowym Danii oraz nie jest obowiązana do dokonywania weryfikacji warunku posiadania statusu rzeczywistego właściciela przez D.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 Ustawy o CIT za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia. Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4 (art. 3 ust. 5 Ustawy o CIT).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu przychodów uzyskanych na terytorium Polski przez podatników niebędących polskimi rezydentami podatkowymi z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze wynosi 20%.

W myśl art. 22a oraz art. 21 ust. 2 Ustawy o CIT przepisy art. 21 ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska.

Wynagrodzenie z tytułu udzielonej gwarancji wypłacane w przeszłości oraz które będzie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz D nie stanowi dywidendy ani należności licencyjnych w rozumieniu UPO z Danią.

Co do zasady umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują opodatkowanie usług niematerialnych określonych w art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy o CIT wyłącznie w państwie rezydencji usługodawcy. W myśl art. 7 ust. 1 UPO z Danią zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można przypisać je temu zakładowi.

W myśl art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.

Zgodnie z art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:

1)  z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;

2)  bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W myśl art. 26 ust. 1i Ustawy o CIT jeżeli miejsce siedziby podatnika dla celów podatkowych zostało udokumentowane certyfikatem rezydencji niezawierającym okresu jego ważności, płatnik przy poborze podatku uwzględnia ten certyfikat przez okres kolejnych dwunastu miesięcy od dnia jego wydania. Z kolei w myśl art. 26 ust. 1j Ustawy o CIT jeżeli w okresie dwunastu miesięcy od dnia wydania certyfikatu, o którym mowa w ust. 1i, miejsce siedziby podatnika dla celów podatkowych uległo zmianie, podatnik jest obowiązany do niezwłocznego udokumentowania miejsca siedziby dla celów podatkowych nowym certyfikatem rezydencji. Przepis art. 26 ust. 1i Ustawy o CIT stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 4a pkt 29 Ustawy o CIT rzeczywistym właścicielem jest podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:

a)  otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej części,

b)  nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,

c)  prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie otrzymanej należności.

Norma prawa podatkowego zawarta w art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT nakłada na płatnika obowiązek dochowania należytej staranności przy weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku. Należy podkreślić, że należyta staranność w weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku wymagana jest po stronie płatnika bez względu na to, czy suma wypłat należności na rzecz jednego podatnika przekroczy w danym roku podatkowym kwotę 2 mln zł.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe oraz powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że Spółka ma prawo nie pobrać podatku u źródła stosując art. 7 ust. 1 UPO z Danią oraz na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w związku z otrzymaniem ważnego certyfikatu rezydencji podatkowej stwierdzającym, że D posiada siedzibę w państwie, z którym Polska zawarła UPO z Danią i jest rezydentem podatkowym Danii. Skoro Wnioskodawca posiada oraz będzie posiadać ważny certyfikat rezydencji D to należności dotyczące uzyskiwania wynagrodzenia z tytułu gwarancji w Polsce należy traktować jako zysk przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 ust. 1 UPO z Danią. Zyski te podlegają opodatkowaniu tylko w państwie siedziby podmiotu, który dochód taki uzyskuje (w rozpatrywanej sprawie na terytorium Danii).

Również literalne brzmienie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT wskazuje, że zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

W ocenie Wnioskodawcy pozyskanie ważnego certyfikatu rezydencji podatkowej D stanowi przejaw dochowania należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT adekwatny dla usług niematerialnych takich jak gwarancja, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy o CIT.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają również objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z 3 lipca 2025 r. dotyczące stosowania tzw. klauzuli rzeczywistego właściciela dla celów podatku u źródła, sygn. DD9.8201.4.2025 (dalej jako: „Objaśnienia”). Mianowicie zgodnie z pkt. 3.2. Objaśnień zatytułowanym „Usługi niematerialne stanowiące zysk przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów UPO” Minister Finansów potwierdza zakres należytej staranności płatników w stosunku do usług niematerialnych: „Odpowiednio, w przypadku płatności wymienionych w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT innych niż ww. płatności bierne weryfikacja prawa do zastosowania preferencji nie uwzględnia warunku rzeczywistego właściciela. Oznacza to, że w przypadku usług niematerialnych (np. usługi reklamowe czy doradcze) po stronie płatnika nie występuje obowiązek weryfikacji warunku rzeczywistego właściciela”.

Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko Ministra Finansów wyrażone w Objaśnieniach oraz fakt, że wynagrodzenia za gwarancje do D stanowią usługę niematerialną w ocenie Wnioskodawcy pozyskanie ważnego certyfikatu rezydencji podatkowej w celu zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem u źródła na podstawie UPO z Danią jest wystarczającym przejawem należytej staranności dokonywanym przez Spółkę jako płatnika podatku u źródła w celu skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania w Polsce wynagrodzenia z tytułu gwarancji na podstawie UPO z Danią. Objaśnienia jednoznacznie potwierdzają, że w stosunku do usług niematerialnych warunek weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela nie występuje.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 10 sierpnia 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: „DKIS”), sygn. 0111-KDIB1-1.4010.211.2020.3.AW potwierdził, że z tytułu wynagrodzenia za gwarancje wypłacane na rzecz spółki koreańskiej polski płatnik nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła posiadając wyłącznie certyfikat rezydencji podatkowej koreańskiej spółki udzielającej gwarancji: „W związku z powyższym, skoro jak wynika z wniosku Wnioskodawca posiada certyfikat rezydencji Spółki C, to należności dotyczące uzyskiwania wynagrodzenia z tytułu gwarancji należy traktować jako zysk przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 Konwencji. Zyski te podlegają opodatkowaniu tylko w państwie siedziby podmiotu, który dochód taki uzyskuje (w rozpatrywanej sprawie na terytorium Korei Południowej), bowiem pomimo, że Spółka C posiada zakład na terytorium Polski to jednak (jak wynika z wniosku) należność z tytułu ww. wynagrodzenia nie stanowi zysku tego zakładu. W świetle powyższego Wnioskodawca jako dokonujący płatności na rzecz Spółki C wynagrodzenia z tytułu udzielonej gwarancji nie jest zobowiązany do potracenia od wypłacanego wynagrodzenia z tytułu udzielonej gwarancji celem dokapitalizowania spółki zryczałtowanego podatku dochodowego w Polsce na podstawie art. 26 ust. 1 updop w związku z art. 21 ust. 1 i 22 ust. 1 niniejszej ustawy. Jednocześnie przy weryfikacji warunków niepobrania podatku, wynikających z umowy z o unikaniu podwójnego opodatkowania Wnioskodawca jako płatnik zobowiązany jest do dochowania należytej staranności (art. 26 ust. 1 zd. 3 updop)”.

Warto podkreślić, że DKIS wydał taką interpretację dotyczącą usług niematerialnych kilka lat wcześniej przed wydaniem Objaśnień, odzwierciedlając literalne brzmienie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT w związku z przepisami mowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Podobne stanowisko potwierdza DKIS w interpretacji indywidualnej z 17 stycznia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.622.2023.1.DP potwierdzając, że z tytułu wynagrodzenia za gwarancje wypłacane na rzecz spółki koreańskiej polski płatnik nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła posiadając wyłącznie certyfikat rezydencji podatkowej koreańskiej spółki udzielającej gwarancji: „Mając powyższe na uwadze płatności z tytułu Opłat Gwarancyjnych należy zakwalifikować do zysków przedsiębiorstw, tj. do art. 7 UPO z Koreą. Jak wskazano w stanie faktycznym, Udziałowiec nie ma w Polsce zakładu, a zatem Opłaty Gwarancyjne jako zyski przedsiębiorstw nie podlegają opodatkowaniu w państwie źródła (tzn. w Polsce). Jednocześnie jak wskazano w stanie faktycznym: - Spółka posiada certyfikat rezydencji podatkowej, potwierdzający, iż Udziałowiec jest rezydentem podatkowym Korei”.

Biorąc pod uwagę stanowisko Ministra Finansów wyrażone w Objaśnieniach, stanowisko DKIS w przytoczonych powyżej interpretacjach indywidualnych oraz przytoczone przepisy prawa podatkowego, zdaniem Wnioskodawcy, płatności wynagrodzeń z tytułu gwarancji do D jako zyski przedsiębiorstw na gruncie art. 7 UPO z Danią oraz na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT, które nie są związane z działalnością zakładu podatkowego w Polsce nie podlegają opodatkowaniu w Polsce (jako państwie źródła), a w konsekwencji Wnioskodawca jako płatnik nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła posiadając ważny certyfikat rezydencji D, ani nie jest zobowiązany do dokonywania weryfikacji warunku posiadania przez D statusu rzeczywistego właściciela.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: ustawa o CIT):

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których źródło położone jest na terytorium Polski.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT:

W myśl art. 21 ust. 2 Ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 22a ustawy o CIT:

W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 26 ust. 1i ustawy o CIT:

W myśl art. 26 ust. 1j ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 4a pkt 29 ww. ustawy:

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka posiadając ważny i aktualny na dzień wypłaty certyfikat rezydencji podatkowej, mogła w stosunku do wypłat wynagrodzenia za usługi niematerialne w postaci gwarancji na rzecz zagranicznego i powiązanego podatnika D oraz będzie mogła z tytułu przyszłych wypłat wynagrodzeń z tytułu gwarancji do D jako płatnik podatku u źródła zastosować zwolnienie z opodatkowania podatkiem u źródła na podstawie UPO z Danią, bez względu na wysokość wypłaty oraz bez dokonywania obowiązku weryfikacji warunku posiadania statusu rzeczywistego właściciela.

W tym miejscu należy odwołać się do przepisów Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 43, poz. 368, dalej: UPO) zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia 7 grudnia 2009 r., zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Danię dnia 7 czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO:

W rozpatrywanej sprawie w związku z realizacją inwestycji oraz w celu spełnienia wymogów zabezpieczenia realizacji tej inwestycji Wnioskodawca zawarł z duńską Spółką umowy gwarancyjne. Gwarancje udzielane przez D polegają na tym, że spółki te jako gwaranci zobowiązują się wobec określonych beneficjentów do pokrycia zobowiązań Wnioskodawcy w przypadku, gdyby nie był on w stanie ich wykonać. W związku z powyższym, Wnioskodawca będzie zobowiązany do wypłaty na rzecz D wynagrodzenia stanowiącego rynkową opłatę za udzielenie gwarancji. Opłaty gwarancyjne mają charakter wynagrodzenia za usługę niematerialną (gwarancyjną), nie stanowią dywidend, odsetek ani należności licencyjnych. Płatności gwarancyjne podlegają opodatkowaniu w Danii zgodnie z tymi przepisami.

Z powyższego wynika, że Spółka ponosi i będzie ponosić wydatki związane z prowadzoną inwestycją stanowiące opłaty z tytułu nabycia usług niematerialnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Płatności te będą realizowane na rzecz podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy wskazać, że w sytuacji, gdy wypłacane są należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT, płatności takie kwalifikowane są na gruncie UPO jako zyski przedsiębiorstwa zgodnie z art. 7 UPO.

W art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wskazano, że osoby prawne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych m.in. w art. 21 ust. 1 są obowiązane jako płatnicy pobierać, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji, a przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.

Należy wskazać, że odniesieniu do katalogu płatności wskazanych w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT warunek rzeczywistego właściciela wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub przepisów odrębnych jedynie w odniesieniu do tzw. płatności biernych. W Polsce przychód z tzw. płatności biernych podlega opodatkowaniu na podstawie:

-     art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. w przypadku płatności z tytułu odsetek i tzw. należności licencyjnych, oraz

-     art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, tj. w przypadku płatności z tytułu dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Warunek rzeczywistego właściciela musi więc być badany dla zastosowania preferencji podatkowej wyłącznie w przypadku płatności z ww. tytułów.

Wyżej opisana okoliczność, że warunek rzeczywistego właściciela odnosi się jedynie do tzw. płatności biernych, została ponadto wyrażona w konstrukcji art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, który to przewiduje dodatkową weryfikację prawa do zastosowania preferencji wyłącznie w odniesieniu do należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Tym samym, skoro ponoszone przez Spółkę opłaty gwarancyjne należy kwalifikować jako opłaty z tytułu nabycia usług niematerialnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT to nie stanowią one płatności biernych, a co za bym idzie po Państwa stronie nie występuje obowiązek weryfikacji czy D spełnia warunek rzeczywistego właściciela.

W konsekwencji stwierdzić należy, że Spółka ma prawo nie pobrać podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w zw. art. 7 ust. 1 UPO w przypadku posiadania ważnego certyfikatu rezydencji podatkowej D bez względu na wysokość wypłaty. Należności dotyczące wynagrodzenia z tytułu gwarancji należy traktować jako zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 ust. 1 UPO, które podlegają opodatkowaniu tylko w państwie siedziby podmiotu, który dochód taki uzyskuje, w tym przypadku na terytorium Danii.

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.