0111-KDIB1-2.4010.170.2026.1.EJ

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowego od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

 

3 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wspólny wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie w podatku dochodowego od osób prawnych.

 

Treść wniosku jest następująca:

 

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

 

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

(…)

2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

(…)

 

Opis stanu faktycznego

(…) S.A. (dalej jako: „(…)” lub "Spółka") jest spółką kapitałową z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jako spółka dominująca w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 2 pkt 1 lit. b) Ustawy o CIT wchodzi w skład Podatkowej Grupy Kapitałowej (…) będącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z przepisem art. 1a Ustawy o CIT ((…) i Podatkowa Grupa Kapitałowa (…) dalej jako „Wnioskodawcy”).

Do podstawowej działalności Spółki należy działalność (…).

W dniu (…) r. (…) jako dzierżawca zawarł umowę dzierżawy (dalej: „Pierwsza Umowa”) z wydzierżawiającym, podmiotem niebędącym podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 (dalej: „Wydzierżawiający”).

 

Zgodnie z postanowieniami ww. umowy:

        i. Wydzierżawiający (będący dzierżawcą gruntu, z prawem oddania gruntu w dzierżawę na rzecz innych podmiotów), oddał (…) do używania i pobierania pożytków (dzierżawa) określonych działek położonych w (…) (dalej: „Nieruchomość”) w celu budowy obiektu (…) typu (…) wraz z infrastrukturą towarzyszącą;

       ii. (…) zobowiązało się do wybudowania obiektu (…), obejmującego budynek (…) wraz z urządzeniami, drogami wewnętrznymi, parkingami, budynkami i budowlami towarzyszącymi (dalej: „Nakłady”).

Pierwsza Umowa została zawarta na okres (…) lat i miała obowiązywać do (…) r. Jednocześnie Wydzierżawiający zobowiązał się ustanowić na rzecz Spółki prawo użytkowania Nieruchomości na okres (…) lat na określonych w tej umowie warunkach, po zakończeniu okresu jej obowiązywania.

Kwota Nakładów została ujęta przez (…) w ewidencji środków trwałych jako budynek i budowle wybudowane na cudzym gruncie, od których (…) dokonywało odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT.

W związku z tym, iż w okresie obowiązywania Pierwszej Umowy, Wydzierżawiający nabył prawo własności Nieruchomości, w konsekwencji czego Wydzierżawiający zmienił plany biznesowe co do Nieruchomości, pomiędzy stronami Pierwszej Umowy powstał spór dotyczący zobowiązania Wydzierżawiającego do ustanowienia na rzecz (…) prawa użytkowania Nieruchomości po zakończeniu okresu obowiązywania tej Umowy. W celu zakończenia ww. sporu, (…) i Wydzierżawiający w dniu (…) r. zawarli umowę pt. „(…)” (dalej: „Druga Umowa”). Zgodnie z postanowieniami ww. umowy:

   - Wydzierżawiający zobowiązał się zapłacić (…) określoną kwotę tytułem rozliczenia Nakładów;

   - rozwiązaniu uległa Pierwsza Umowa;

   - zawarta została nowa umowa dzierżawy do (…) r., na podstawie której Wydzierżawiający oddaje (…) w dzierżawę Nieruchomość wraz ze znajdującymi się na niej Nakładami. Nowo ustalona wysokość czynszu uwzględnia fakt, że przedmiotem najmu jest już nie tylko Nieruchomość, ale i znajdujące się na niej Nakłady;

  -  po zakończeniu okresu obowiązywania Drugiej Umowy, Wydzierżawiający dokona zburzenia Nakładów.

W rezultacie, po zawarciu Drugiej Umowy, w związku z rozliczeniem Nakładów pomiędzy Spółką a Wydzierżawiającym, Spółka dokonała formalnej likwidacji Nakładów dla celów rachunkowych jak i podatkowych, tj. wykreśliła je z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych i zaczęła korzystać z Nakładów na podstawie umowy dzierżawy.

Po zawarciu Drugiej Umowy, Spółka kontynuuje dotychczasową działalność gospodarczą w niezmienionym zakresie. Spółka nie jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 Ustawy o CIT.

 

Pytanie

 

Czy w związku z rozliczeniem wartości Nakładów niezamortyzowana wartość początkowa Nakładów będzie mogła zostać zaliczona przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów dla celów CIT na moment likwidacji Nakładów rozumianej jako wykreślenie z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych Spółki?

 

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Zainteresowanych, w związku z rozliczeniem wartości Nakładów niezamortyzowana wartość początkowa Nakładów będzie mogła zostać zaliczona przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów dla celów CIT na moment likwidacji Nakładów rozumianej jako wykreślenie z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych Spółki.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

   1. Regulacje podatkowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Ponadto zgodnie z art. 16a ust. 2 Ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 2) Ustawy o CIT amortyzacji podlegają również, niezależnie od przewidywanego okresu używania budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie - zwane także środkami trwałymi.

Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 Ustawy o CIT do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

   2. Analiza regulacji podatkowych.

Zgodnie z wyżej przywołanym przepisem art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów podatkowych konieczne jest spełnienie następujących przesłanek:

1) istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a osiągnięciem przychodu, zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła;

2) wydatek nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT jako wydatek niestanowiący kosztów uzyskania przychodów.

W praktyce, w odniesieniu do możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych niezamortyzowanej części nakładów pozostawionych na gruncie po zakończeniu umowy najmu/dzierżawy istotna jest:

1) możliwość uznania, iż nakłady związane są z osiągnięciem przychodu, zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła;

2) możliwość uznania, iż w takim przypadku zastosowania nie ma art. 16 ust. 1 pkt 6 Ustawy o CIT.

              2.1. Związek Nakładów z osiągnięciem przychodu, zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła.

Przy kwalifikacji danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu kluczową kwestię stanowi jego celowość tzn. istotne jest, aby poniesienie wydatku miało na celu osiągnięcie przychodu, zachowanie lub zabezpieczenia jego źródła. Natomiast drugorzędną rolę odgrywa fakt, czy wydatek ostatecznie doprowadzi do powstania przychodu.

Istnienie związku przyczynowo-skutkowego jest kluczowym elementem dla możliwości rozpoznania kosztu podatkowego u danego podatnika. Zdaniem Wnioskodawców, poniesione przez Spółkę wydatki na Nakłady, tj. wybudowanie na dzierżawionym gruncie obiektu (…) typu (…) wraz z infrastrukturą, należy uznać za celowe, racjonalne i związane z osiągnięciem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów.

W opinii Wnioskodawców, również niezamortyzowana część poniesionych Nakładów na moment rozwiązania Pierwszej Umowy (przedmiotem, której była dzierżawa Nieruchomości) może stanowić koszty uzyskania przychodu. Decyzja o zawarciu Drugiej Umowy (przedmiotem, której jest już dzierżawa Nieruchomości wraz z Nakładami), określająca zasady rozliczeń Nakładów, została podjęta na podstawie przesłanek ekonomiczno-gospodarczych.

Wnioskodawcy podkreślają, że przepisy Ustawy o CIT nie definiują pojęcia „likwidacja” ani nie określają, czy dla stwierdzenia likwidacji środka trwałego niezbędne jest jego fizyczne zniszczenie. Zgodnie z definicją słownikową „likwidować” oznacza „pozbywać się czegoś, usuwać coś” (zob. likwidować - Słownik SJP, dostęp 24 lutego 2026 r.).

Zdaniem Wnioskodawców, pojęcie „likwidacji” środka trwałego, w tym budynku i budowli wybudowanej na cudzym gruncie powinno być rozumiane szeroko, tzn. przez likwidację powinno się rozumieć nie tylko fizyczne unicestwienie środka trwałego, ale także jego wycofanie (wykreślenie) z ewidencji, np. w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym lub utratą przydatności gospodarczej, czy też jego przekazaniem innemu podmiotowi.

Zawężenie pojęcia „likwidacji” wyłącznie do fizycznego zniszczenia środka trwałego prowadziłoby bowiem do wniosków sprzecznych z treścią i logiką przepisów Ustawy o CIT, w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 6 - skoro bowiem ustawodawca w tym przepisie wprost odnosi się do „utraty przydatności gospodarczej” jako przesłanki istotnej dla oceny skutków podatkowych likwidacji, oznacza to, że pojęcie to obejmuje sytuacje inne niż fizyczne unicestwienie składnika majątku. Gdyby bowiem likwidacja na gruncie Ustawy o CIT miała być rozumiana wyłącznie jako fizyczne zniszczenie środka trwałego, dodatkowy warunek dotyczący utraty przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności byłby zbędny.

Szeroki sposób interpretacji pojęcia „likwidacji” jest prezentowany także w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12, gdzie wskazano:

„(...) Pojęcie „likwidacja” nie ma swojej normatywnej definicji. Podobnie więc jak w przypadku straty, przystępując do analizy jego znaczenia, należy odwołać się do wykładni językowej, a więc takiego jego rozumienia, jakie funkcjonuje w języku polskim. „Likwidować” oznacza dokonywać likwidacji, usuwać coś, pozbywać się czegoś, uwalniać się od czegoś (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, wyd. PWN, Warszawa 1979, tom II, s. 35). Definicja ta nie dostarcza argumentów przekonujących, że likwidacja środka trwałego miałaby być rozumiana wyłącznie jako jego fizyczne unicestwienie, destrukcję, rzeczywiste zniszczenie w taki sposób, aby definitywnie utracił swoją użyteczność. (…) Likwidację należy zatem rozpatrywać z punktu widzenia podatnika, który jej dokonuje, a więc jako definitywne wyzbycie się środka trwałego, w tym przypadku inwestycji w obcym środku trwałym (wykreślenie z ewidencji), np. w wyniku zniszczenia, ale także pozbycie się w następstwie pozostawienia poniesionych nakładów u wynajmującego - właściciela budynku (środka trwałego)”.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in.:

- w wyroku z 11 września 2024 r., sygn. akt II FSK 1489/21;

- w wyroku z 20 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 432/16;

- w wyroku z 25 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1318/14;

- w wyroku z 25 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2645/11;

- w wyroku z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2225/11;

- w wyroku z 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2097/11;

- w wyroku z 14 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1666/10;

- w wyroku z 1 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1684/10;

- w wyroku z 24 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 33/10;

oraz w interpretacjach indywidualnych organów podatkowych, w tym m.in. w:

- interpretacji z 2 marca 2023 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.827.2022.2.MF;

- interpretacji z 19 sierpnia 2024 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.342.2024.2.PK;

- interpretacji z 13 kwietnia 2021 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.66.2021.2.PD;

- interpretacji z 5 lutego 2020 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.550.2019.1.AB;

- interpretacji z 1 października 2019 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.328.2019.2.MF;

- interpretacji z 9 października 2017 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.95.2017.1.SG;

- interpretacji z 28 listopada 2016 r., znak: 3063-ILPB2.4510.143.2016.1.AK;

- interpretacji z 1 czerwca 2015 r., znak: ILPB3/4510-1-98/15-4/JG.

Mając powyższe na względzie należy uznać, że poniesienie przez Spółkę Nakładów było koniecznym wydatkiem do umożliwienia prowadzenia jej działalności. Wobec tego, w opinii Wnioskodawców zasadne jest zakwalifikowanie poniesionych Nakładów do kosztów podatkowych - poprzez odpisy amortyzacyjne od budynku i budowli wybudowanych na cudzym gruncie, oraz niezamortyzowanej wartości budynku i budowli wybudowanych na cudzym gruncie w postaci Nakładów na moment likwidacji.

              2.2. Uwzględnienie w kosztach podatkowych niezamortyzowanej wartości budynku wybudowanych na cudzym gruncie - brak stosowania art. 16 ust. 1 pkt 6 Ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 Ustawy o CIT, do kosztów podatkowych nie zalicza się strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Zgodnie ze wskazaną regulacją do kosztów nie można zaliczyć strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych w przypadku, gdy:

1) dochodzi do zmiany rodzaju prowadzonej działalności,

2) środki trwałe (wskutek tej zmiany) nie stanowią już składnika majątku, który charakteryzowałby się przydatnością gospodarczą.

Zatem a contrario - w przypadku, gdy likwidacja nie jest wynikiem zmiany rodzaju działalności, wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 6 Ustawy o CIT nie ma zastosowania.

Z uwagi na to, że w po zawarciu Drugiej Umowy, Spółka kontynuuje dotychczasową działalność gospodarczą w niezmienionym zakresie, tj. nie doszło do zmiany rodzaju prowadzonej działalności, należy uznać, że przesłanki do zastosowania art. art. 16 ust. 1 pkt 6 Ustawy o CIT nie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie.

              2.3. Podsumowanie.

Odnosząc powyższe uwagi do przedstawionego stanu faktycznego, w ocenie Wnioskodawców z uwagi na to, iż:

   - Spółka zawarła umowę dzierżawy Nieruchomości, na podstawie, której poniosła Nakłady (Pierwsza Umowa);

   - Spółka ujęła Nakłady jako środek trwały, podlegający amortyzacji;

   - rozwiązanie Pierwszej Umowy było podyktowane chęcią zakończenia sporu wynikłego pomiędzy jej stronami;

   - (…) oraz Wydzierżawiający zawarli nową umowę dzierżawy (Druga Umowa), przedmiotem której jest dzierżawa Nieruchomości wraz z Nakładami, a zatem

   - na podstawie Drugiej Umowy Spółka dokonała rozliczenia Nakładów z Wydzierżawiającym i zaczęła korzystać z Nieruchomości oraz Nakładów na podstawie dzierżawy;

   - w konsekwencji Spółka zlikwidowała budynek i budowle na cudzym gruncie w postaci Nakładów, tj. usunęła Nakłady z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych;

   - do likwidacji Nakładów nie doszło ze względu na zmianę rodzaju działalności (…), która to działalność po zawarciu Drugiej Umowy nie uległa zmianie;

   - Spółka jest uprawniona do zaliczenia niezamortyzowanej uprzednio części Nakładów do kosztów uzyskania przychodów.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w praktyce podatkowej, np. w interpretacji indywidualnej, wydanej w analogicznym stanie faktycznym, tj. w interpretacji indywidualnej z 13 kwietnia 2021 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.66.2021.2.PD.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że niezamortyzowana wartość budynku i budowli na cudzym gruncie w postaci Nakładów, które zostały pozostawione Wydzierżawiającemu spełniają definicję kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT i może podlegać rozpoznaniu jako koszt uzyskania przychodu w momencie, w którym Spółka usunęła Nakłady z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych.

   3. Podsumowanie stanowiska Spółki.

Zdaniem Wnioskodawców, w związku z rozliczeniem wartości Nakładów, Spółka może zaliczyć niezamortyzowaną część Nakładów do kosztów uzyskania przychodów dla celów CIT na moment likwidacji Nakładów rozumianej jako wykreślenie z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych Spółki.

 

Ocena stanowiska

 

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554; dalej: „ustawa o CIT”):

Przepis powyższy oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Zatem, kosztem uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub  może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do  uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby  określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Podkreślić przy tym należy, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Z uwagi na fakt, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia/wytworzenia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki na ich nabycie/wytworzenie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

1) wydatków na:

 a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

 b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

 c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

   - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 , są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:

Tak, więc kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie strata w środkach trwałych w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi.

Stosownie do art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT:

Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:

Ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie środków trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany rodzaju działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie zatem strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli utraciły one przydatność gospodarczą z przyczyn innych niż zmiana rodzaju działalności, tj. nie były zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co za tym idzie utratą przez likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej.

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia „likwidacja”, a zatem zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do reguł wykładni językowej.

Zgodnie z definicją słownikową „likwidować to dokonywać likwidacji, usuwać coś, pozbywać się czegoś, uwalniać się od czegoś” (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1979, t. II, str. 35). W związku z takim rozumieniem tego pojęcia - likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, a także zwrot wynajmującemu inwestycji w obcym środku trwałym przed upływem okresu najmu lub dzierżawy (czy okresu pełnej amortyzacji).

Z opisu spawy wynika, że (…) r. Spółka zawarła umowę („Pierwsza umowa”) dzierżawy gruntu („Nieruchomość”) z podmiotem niebędący podmiotem powiązanym. Zgodnie z postanowieniami ww. umowy Spółka zobowiązała się do wybudowania budynku (…) wraz z urządzeniami, drogami wewnętrznymi, parkingami, budynkami i budowlami towarzyszącymi („Nakłady”). Pierwsza umowa została zawarta na (…) lat i miała obowiązywać do (…) r. Jednocześnie Wydzierżawiający zobowiązał się ustanowić na rzecz Spółki prawo do użytkowania Nieruchomości na okres (…) lat na określonych w tej umowie warunkach, po zakończeniu okresu jej obowiązywania. Kwota Nakładów została ujęta przez Spółkę w ewidencji środków trwałych jako budynek i budowle wybudowane na cudzym gruncie, od których Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych.

W związku z tym, że Wydzierżawiający zmienił plany biznesowe w trakcie trwania Pierwszej umowy co do Nieruchomości, pomiędzy Spółką a Wydzierżawiający powstał spór. W celu zakończenia sporu strony zawarły drugą umowę dzierżawy („Druga umowa”). Po zawarciu Drugiej umowy w związku z rozliczeniem Nakładów pomiędzy Spółka a Wydzierżawiającym, Spółka dokonała formalnej likwidacji Nakładów dla celów rachunkowych, jak i podatkowych, tj. wykreśliła je z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych oraz zaczęła korzystać z Nakładów na podstawie dzierżawy. Ponadto w opisie sprawy wskazali Państwo, że Spółka nie jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku z rozliczeniem wartości Nakładów niezamortyzowana wartość początkowa Nakładów będzie mogła zostać zaliczona przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów dla celów CIT na moment likwidacji Nakładów rozumianej jako wykreślenie z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych Spółki.

Przenosząc wyżej powołane przepisy na grunt Państwa sprawy stwierdzić należy, że możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku trwałym należy oceniać przez pryzmat kryterium racjonalnego i ekonomicznego działania Spółki oraz z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a więc osiągania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Zatem, skoro art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych przyczyn aniżeli wskazane w treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, oznacza to, że straty te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W rozpatrywanej sprawie, wykorzystywana dotychczas w działalności Spółki inwestycja w obcym środku trwałym uległa likwidacji, rozumianej na potrzeby analizowanej sprawy szerzej, jako zwrócenie Nakładów Wydzierżawiającemu, który dokonał zapłaty Wnioskodawcy określonej kwoty tytułem rozliczenia Nakładów. Rozwiązaniu uległa Pierwsza Umowa dzierżawy. Wnioskodawca oraz Wydzierżawiający zawarli nową umowę dzierżawy (Druga Umowa), przedmiotem której jest dzierżawa Nieruchomości wraz z Nakładami. Na podstawie Drugiej Umowy Spółka dokonała rozliczenia Nakładów z Wydzierżawiającym i zaczęła korzystać z Nieruchomości oraz Nakładów na podstawie dzierżawy. Spółka zlikwidowała budynek i budowle na cudzym gruncie w postaci Nakładów, tj. usunęła Nakłady z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych.

Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w związku z rozliczeniem wartości Nakładów niezamortyzowana wartość początkowa Nakładów będzie mogła zostać zaliczona przez Państwa do kosztów uzyskania przychodów dla celów CIT na moment likwidacji Nakładów rozumianej jako wykreślenie z ksiąg/ewidencji rachunkowych i podatkowych Spółki.

Na marginesie tylko należy wskazać, że wysokość straty powstałej w wyniku likwidacji Nakładów powinna uwzględniać kwotę otrzymaną przez Państwo tytułem rozliczenia Nakładów w sytuacji gdy zwrot ten nastąpi przed lub w tym samym okresie co likwidacja tych Nakładów. Podkreślić jednak, że kwestia ta nie była przedmiotem niniejszej interpretacji.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Z kolei odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwo, którzy zastosują się do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

(…) Spółka Akcyjna (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.