0111-KDIB1-2.4010.105.2026.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 kwietnia 2026 r. (wpływ 20 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A GmbH (dalej także: „Spółka”, „Wnioskodawca” lub „Pracodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Republiki Austrii w zakresie produkcji i sprzedaży (…).

Spółka jest rezydentem podatkowym Republiki Austrii.

Spółka zamierza zatrudnić w Polsce pracownika (dalej: „Pracownik”) do którego obowiązków będzie należało wspieranie istniejącej sieci dystrybutorów produktów Spółki w wybranych krajach (głównie (…)).

Wsparcie dystrybutorów będzie obejmowało:

-        udostępnianie materiałów marketingowych,

-        uzyskiwanie prognoz i aktualnych informacji rynkowych,

-        dzielenie się informacjami technicznymi i naukowymi,

-        wspieranie wprowadzania nowych produktów na rynek.

Pracownik będzie pozostawał w kontakcie z partnerami dystrybucyjnymi Spółki, którzy kupują produkty od Wnioskodawcy, jednak nie będzie miał kontaktu z żadnymi klientami końcowymi, do których produkty sprzedawane są przez dystrybutorów.

Pracownik nie będzie współpracował z dystrybutorami produktów Spółki działającymi na terytorium Polski i sprzedającymi produkty Spółki klientom posiadającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w Polsce.

Pracownik nie będzie upoważniony do podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki.

W szczególności Pracownik nie będzie upoważniony do podpisywania umów w imieniu Spółki.

Pracownik w ramach swoich kompetencji nie będzie mógł negocjować żadnych warunków umów z kontrahentami Spółki.

Spółka nie wynajmuje w Polsce żadnego biura, ani innego pomieszczenia czy lokalu, nie jest też właścicielem żadnych nieruchomości w Polsce.

Pracownik będzie wykonywał pracę na rzecz Spółki we własnym mieszkaniu.

Do dyspozycji Pracownika Spółka odda laptop i telefon komórkowy, które umożliwią wykonywanie pracy zdalnie.

Pracownik w ramach obowiązków służbowych będzie podróżował do biur Spółki w Austrii lub (…), a także będzie odwiedzał partnerów dystrybucyjnych Spółki w krajach, w których podejmują oni swoje działania.

Spółka nie będzie mogła dysponować mieszkaniem Pracownika.

Umowa z pracownikiem zostanie zawarta na czas nieoznaczony.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:

1. Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Republiki Austrii w zakresie sprzedaży (…).

Działalność Wnioskodawcy w Austrii odpowiada typowej działalności dystrybucyjnej.

Dystrybucja (…) koncentruje się na rynkach określanych jako (…) oraz (…).

Magazynowanie i logistyka są realizowane przez firmy zewnętrzne.

Obecnie Spółka zatrudnia (…) pracowników.

2. Spółka zatrudnia w Austrii (…) pracowników wykonujących w ramach obowiązków pracowniczych czynności analogiczne do tych, które wykonywał będzie pracownik zatrudniony w Polsce. Czynności pracowników zatrudnionych w Austrii jako czynności analogiczne do tych, które będzie wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce są realizowane dokładnie w ten sam sposób, w który będzie je wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce z tą różnicą, że pracownicy zatrudnieni w Austrii mogą wykonywać pracę w siedzibie Spółki.

3. Do obowiązków pracownika zatrudnionego w Polsce będzie należało wspieranie istniejącej sieci dystrybutorów produktów Spółki w wybranych krajach (głównie (…)).

Wsparcie dystrybutorów będzie obejmowało:

a) udostępnianie materiałów marketingowych, w ramach którego pracownik będzie zajmował się:

-        dystrybucją materiałów marketingowych i promocyjnych dystrybutorów,

-        sprawdzaniem aktualności materiałów marketingowych (broszury, prezentacje, katalogi, materiały cyfrowe),

-        zapewnieniem spójności przekazu marketingowego z aktualną strategią firmy,

-        monitorowaniem dostępności i aktualności materiałów,

b) uzyskiwanie prognoz i aktualnych informacji rynkowych, w ramach którego pracownik będzie zajmował się:

-        monitorowaniem trendów rynkowych i działań konkurencji,

-        zbieraniem informacji o zmianach cen, nowych produktach konkurencji, preferencjach klientów, kierunkach rozwoju rynku,

-        identyfikowaniem szans i zagrożeń rynkowych,

-        utrzymywaniem kontaktów z dystrybutorami w celu pozyskiwania aktualnych informacji rynkowych,

c) dzielenie się informacjami technicznymi i naukowymi, w ramach którego pracownik będzie zajmował się:

-        przekazywaniem wiedzy technicznej i produktowej dystrybutorom,

-        tłumaczeniem zagadnień technicznych dystrybutorom,

-        monitorowaniem zmian technologicznych i naukowych istotnych dla działalności Spółki;

d) wspieranie wprowadzania nowych produktów na rynek, w ramach którego pracownik będzie zajmował się:

-        koordynacją przepływu informacji między działami zaangażowanymi we wprowadzenie nowych produktów a dystrybutorami,

-        zbieraniem i przekazywaniem informacji zwrotnej z rynku po wdrożeniu produktu,

-        monitorowaniem efektywności wprowadzenia produktu na rynek,

-        zbieraniem informacji istotnych dla identyfikacji obszarów do dalszego rozwoju i optymalizacji oferty.

Czynności należące do obowiązków pracownika zatrudnionego w Polsce będą realizowane głównie przy użyciu narzędzi komunikacji zdalnej, tj. komputera i telefonu. Niemniej jednak gdy w toku wykonywania czynności pracowniczych pojawi się konieczność osobistego spotkania z przedstawicielami dystrybutorów, pracownik będzie spotykał się z nimi osobiście w ich siedzibach lub w ogólnodostępnych miejscach publicznych, tj. kawiarnie, restauracje, lobby hotelowe, czy miejsca pracy współdzielonej.

4. Czynności wykonywane przez pracownika zatrudnionego w Polsce będą wykonywane w sposób regularny i stały.

5. Praca pracownika zatrudnionego w Polsce będzie świadczona w formie zdalnej przez co najmniej 50% całkowitego czasu pracy w okresie 12 miesięcy.

6. Spółka nie będzie wykorzystywała mieszkania pracownika, to pracownik z własnej inicjatywy będzie wykonywał pracę na rzecz Spółki z własnego mieszkania. Spółka nie narzuca pracownikowi miejsca, w którym ma on wykonywać swoją pracę. W sytuacji, gdyby pracownik nie wykonywał pracy we własnym mieszkaniu mógłby pracować w każdym innym miejscu, które uznałby do tego celu za stosowne i które umożliwiałoby mu wykonywanie pracy zdalnie np. w miejscach pracy współdzielonej (Coworking). W związku z tym, gdyby pracownik nie wykonywał pracy we własnym mieszkaniu Spółka nie byłaby zobligowana do wynajmowania w Polsce biura.

7. Miejsce świadczenia pracy przez pracownika zatrudnionego w Polsce pozostaje całkowicie bez znaczenia dla realizacji działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Fakt, że pracownik będzie wykonywał pracę właśnie w Polsce, ani nie ułatwi realizacji działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, ani jej nie utrudni. Podkreślenia wymaga fakt, że pracownik Spółki będzie wykonywał pracę w Polsce nie ze względu na potrzeby Spółki, ale ze względu na swoje prywatne potrzeby, a Spółka jedynie wyraża zgodę na wykonywanie przez pracownika pracy z terytorium Polski.

8. Wykonywanie obowiązków pracownika zatrudnionego w Polsce nie będzie wymagało jego obecności w Polsce. Jak już wskazano we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego Pracownik nie będzie współpracował z dystrybutorami produktów Spółki działającymi na terytorium Polski i sprzedającymi produkty Spółki klientom posiadającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w Polsce.

9. Podczas świadczenia pracy zdalnej w Polsce pracownik:

a) może organizować i uczestniczyć w spotkaniach z dystrybutorami;

b) może budować nową lub rozwijać istniejącą bazę dystrybutorów lub identyfikować nowe możliwości biznesowe w tym zakresie, jednak czynności te nie będą dotyczyły budowy, czy rozwoju bazy dystrybutorów w Polsce;

c) może znajdować nowych dystrybutorów, jednak czynności te nie będą dotyczyły dystrybutorów w Polsce;

d) nie będzie zarządzał relacjami z dostawcami, ani sprawował nadzoru nad umowami, bowiem te czynności nie będą należały do jego kompetencji;

e) co do zasady nie będzie świadczył usług dla dystrybutorów Spółki, które wymagałyby jego fizycznej obecności w Polsce, niemniej jednak nie można wykluczyć, że w toku wykonywania pracy, przedstawiciele określonego dystrybutora przebywając incydentalnie w Polsce poproszą pracownika o spotkanie.

10. Czynności wykonywane przez pracownika w Polsce będą nadzorowane przez Spółkę. Praca świadczona przez pracownika na terytorium Polski powinna być realizowana zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami Spółki. Spółka będzie monitorowała ilość i jakość świadczonej przez tego pracownika pracy i będzie sprawowała kontrolę nad tym pracownikiem.

Spółka posiada zatwierdzony system zapewnienia jakości (…). Wszystkich pracowników obowiązują te same standardowe procedury operacyjne (…), a pracownicy są objęci obowiązkowymi szkoleniami. Ponadto pracownicy są zobowiązani do regularnego raportowania i regularnych spotkań. Co sześć miesięcy odbywają się obowiązkowe oceny okresowe pracowników.

Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w części wniosku zawierającej opis zdarzenia przyszłego, powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Wiedniu dnia 13 stycznia 2004 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

W opinii Wnioskodawcy (dalej także: „Spółka”), w okolicznościach przedstawionych w części wniosku zawierającej opis zdarzenia przyszłego, nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.) oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Wiedniu dnia 13 stycznia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 224, poz. 1921 ze zm. - dalej: „UPO”).

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis zawarty w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT stanowi, że za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.

Definicja „zakładu podatkowego” zawarta została w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT który stanowi, że zagraniczny zakład oznacza:

a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

- chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Ustawa o CIT odwołuje się zatem do właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, a dodatkowo art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Republiki Austrii, zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą odpowiednie przepisy UPO.

Z treści art. 7 ust. 1 UPO wynika, że zyski przedsiębiorstwa zyski przedsiębiorstwa umawiającego się państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim umawiającym się państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład, jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można przypisać je temu zakładowi.

Przepisy zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 UPO stanowią, że określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

Zakład w szczególności stanowią:

a) siedziba zarządu,

b) filia,

c) biuro,

d) fabryka,

e) warsztat,

f) kopalnia, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo każde inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

Z art. 5 ust. 4 UPO wynika, że bez względu na inne postanowienia UPO, nie stanowią zakładu:

a) placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b) utrzymywanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania;

c) utrzymywanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo;

d) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

e) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

f) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju działalności, o jakich mowa w punktach a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Ponadto przepis zawarty w art. 5 ust. 5 UPO stanowi, że jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela, działa w imieniu przedsiębiorstwa i osoba ta posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w umawiającym się państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada zakład w tym państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności wymienionych w art. 5 ust. 4 UPO i są takimi rodzajami działalności, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.

Zgodnie z przedstawionymi powyżej przepisami ustawy o CIT i UPO „zakład podatkowy” Wnioskodawcy w Polsce powstanie tylko wówczas, gdy:

1) będzie istniała w Polsce stała placówka, poprzez którą w całości lub częściowo Wnioskodawca będzie prowadził działalność, z wyłączeniem jednak stałych placówek poprzez które prowadzona będzie działalność o charakterze pomocniczym lub uzupełniającym, lub

2) Wnioskodawca będzie działał w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do działania w imieniu Wnioskodawcy.

Z przepisu zawartego w art. 5 UPO wynika, że dla przyjęcia, iż doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa, wymagane jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:

- istnienie miejsca prowadzenia działalności, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza,

- pewna stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,

- działalność prowadzona w placówce nie może być ograniczona do czynności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

Pomocnym w interpretacji zapisów UPO może być tekst Komentarza do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, który został wypracowany w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Komentarz do Modelowej Konwencji OECD nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast jego postanowienia stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z treścią pkt 10 i 11 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD w obecnej wersji, określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że mamy do czynienia z istnieniem placówki. Dysponowania placówką nie należy przy tym rozumieć w sensie prawnym, ale w sensie faktycznym.

Dodatkowo zgodnie z aktualną treścią pkt 18 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD stała placówka może być również ustanowiona, jeśli pracownik korzysta z biura prowadzonego we własnym mieszkaniu, jeżeli mieszkanie to jest regularnie wykorzystywane do działalności pracodawcy w wyniku otrzymywanych od niego poleceń. Zakład może zatem powstać co do zasady również wtedy, gdy pracownik nie ma zapewnionego biura, chociaż potrzeba posiadania biura wynika z charakteru stosunku pracy.

W sytuacji będącej przedmiotem wniosku Spółka nie będzie posiadała żadnego biura w Polsce ani własnego, ani wynajmowanego, Spółka nie będzie też dysponowała w Polsce żadną inną powierzchnią, w której byłaby prowadzona jej działalność gospodarcza.

Spółka nie będzie mogła dysponować mieszkaniem Pracownika.

W związku z tym zdaniem Wnioskodawcy, w wyniku zatrudnienia Pracownika wykonującego pracę na rzecz Spółki w Polsce nie powstanie stała placówka Spółki w Polsce poprzez którą Spółka prowadziłaby działalność gospodarczą.

Wobec tego, dla ustalenia czy w wyniku zatrudnienia Pracownika wykonującego pracę na rzecz Spółki w Polsce powstanie dla Wnioskodawcy zakład podatkowy w Polsce, kluczowe znaczenie ma fakt, czy Wnioskodawca będzie działał w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do działania w imieniu Wnioskodawcy.

Jak już bowiem powyżej wskazano zakład podatkowy Spółki w Polsce może także powstać na podstawie art. 5 ust. 5 UPO jeżeli Spółka będzie działała w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do działania w jej imieniu.

Nie ulega wątpliwości, że Pracownik Spółki zatrudniony w oparciu o umowę o pracę, wykonujący tą pracę w Polsce będzie osobą zależną od Spółki, będzie on bowiem podlegał kierownictwu Spółki, wykonywał polecenia Spółki i nie będzie ponosił samodzielnie ryzyka prowadzonej działalności.

Przepis zawarty w art. 5 ust. 5 UPO stanowi jednak, że zakład powstaje wówczas, gdy przedsiębiorstwo działa poprzez osobę od niego zależną, która posiada pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu tego przedsiębiorstwa i czynności wykonywane przez tę osobę nie ograniczają się do rodzajów działalności wymienionych w ustępie 4 tzn. nie stanowią wyłącznie działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

W tym kontekście w pierwszej kolejności należy wskazać, że Pracownik zatrudniony w Polsce nie będzie posiadał pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu Spółki, nie będzie bowiem upoważniony do podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki.

Pracownik nie będzie też upoważniony do podpisywania umów w imieniu Spółki, ani do negocjowania żadnych warunków umów z kontrahentami Spółki.

W UPO oraz w ustawie o CIT nie została zawarta definicja czynności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym, ani żaden katalog czynności przykładowych, które można zaliczyć do kategorii czynności przygotowawczych lub pomocniczych.

Z treści pkt 58 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD wynika jednak, że czynnościami o charakterze pomocniczym lub przygotowawczym są takie czynności, które są tak bardzo „oddalone od zysku”, że nie ma uzasadnienia dla przypisywania zysku do stałego miejsca prowadzenia działalności, które posiada przedsiębiorca w kraju, w którym wyłącznie te czynności są wykonywane.

Co do zasady działalność o charakterze przygotowawczym to taka, która uzupełnia wykonywanie tego, co stanowi : istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości.

Zazwyczaj działanie przygotowawcze poprzedza inne działanie i często jest ono prowadzone w stosunkowo krótkim okresie, przy czym długość tego okresu może być uzależniona od charakteru podstawowej działalności przedsiębiorstwa. Nie zawsze jednak tak będzie, ponieważ jest możliwe wykonywanie w jednym miejscu przez znaczny okres czasu określonej działalności, która stanowi działalność przygotowawczą dla podstawowej działalności prowadzonej w innym miejscu.

Działalność, która ma charakter pomocniczy, zasadniczo odpowiada działalności, która jest prowadzona w celu wspierania głównej działalności przedsiębiorstwa jako całości, nie będąc jednak jej częścią.

Podstawowym celem działalności Spółki jest produkcja i sprzedaż (…).

Zakres obowiązków Pracownika zatrudnionego w Polsce będzie obejmował natomiast wspieranie istniejącej sieci dystrybutorów produktów Spółki w wybranych krajach (głównie (…)), które będzie polegało na:

- udostępnianiu materiałów marketingowych,

- uzyskiwaniu prognoz i aktualnych informacji rynkowych,

- dzieleniu się informacjami technicznymi i naukowymi,

- wspieraniu wprowadzania nowych produktów na rynek.

Pracownik zatrudniony w Polsce nie będzie wykonywał zatem działalności tożsamej z działalnością Spółki.

Pracownik nie będzie brał udziału w produkcji sprzedawanych przez Spółkę towarów, ani w samej sprzedaży towarów klientom Spółki.

W związku z tym w opinii Wnioskodawcy działalność Pracownika w Polsce polegająca na wykonywaniu wskazanych powyżej czynności będzie miała jedynie charakter przygotowawczy i pomocniczy w stosunku do głównej działalności Spółki.

Czynności takie jak, uzyskiwanie prognoz i aktualnych informacji rynkowych oraz wspieranie wprowadzania nowych produktów na rynek - zmierzają bezsprzecznie do przygotowania sprzedaży produktów Spółki, bowiem przygotowują one niejako „grunt” pod zawarcie umowy, ale nie stanowią one elementu samej sprzedaży.

Natomiast udostępnianie materiałów marketingowych i dzielenie się informacjami technicznymi i naukowymi wspierają sprzedaż realizowaną przez Spółkę i przyczyniają się do zwiększenia jej wartości, wobec tego są to czynności o charakterze pomocniczym w stosunku do samej sprzedaży.

Zdaniem Wnioskodawcy, pracownik Spółki zatrudniony w Polsce będzie wykonywał zatem wyłącznie czynności przygotowawcze i pomocnicze względem głównej działalności Spółki, w związku z tym, w wyniku jego działalności nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Spółki także na podstawie przepisu zawartego w art. 5 ust. 5 UPO.

Należy również podkreślić, że zakład podatkowy Spółki w Polsce nie powstanie w oparciu o treść art. 5 ust. 5 UPO także (i głównie) z tego powodu, że pracownik Spółki zatrudniony w Polsce nie będzie posiadał ani zwyczajowo wykonywał pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy.

Uwzględniając powyższe zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych w części wniosku zawierającej opis stanu faktycznego [winno być: zdarzenia przyszłego – przyp. organu], nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz art. 5 UPO.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawy o CIT”):

Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.

Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które powinny być opodatkowane w Polsce.

Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to oznacza:

a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

- chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Państwa Siedziba znajduje się na terytorium Austrii, dlatego też analiza czy posiadają Państwo zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Wiedniu dnia 13 stycznia 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 224, poz. 1921, dalej: „UPO”), zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia 4 lutego 2008 r. (dalej: „Protokół zmieniający”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Rzeczpospolitą Polską oraz Republikę Austrii dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).

Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO:

W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

W myśl art. 5 ust. 2 ww. umowy określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

a) siedzibę zarządu,

b) filię,

c) biuro,

d) fabrykę,

e) warsztat,

f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo każde inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 UPO:

Bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu, określenie „zakład” nie obejmuje:

a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa,

b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania,

c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo,

d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa,

e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym,

f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju działalności, o jakich mowa w punktach a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Tak więc art. 5 ust. 4 UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki). Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco.

Stosownie do art. 5 ust. 5 UPO:

Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu ustępu 6, działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada w tym Państwie zakład, w zakresie każdego rodzaju działalności, jaką osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności, wymienionych w ustępie 4, które gdyby były wykonywanie za pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.

Zgodnie z art. 5 ust. 6 UPO:

Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie tylko z tego powodu, że wykonuje ono w tym Państwie czynności przez maklera, generalnego komisanta albo przez jakiegokolwiek innego niezależnego przedstawiciela, pod warunkiem że te osoby działają w ramach swojej zwykłej działalności.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 UPO. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać istnienie zakładu w oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-4 art. 5 UPO. Jeśli w wyniku zastosowania ust. 1-4 zaistnieją okoliczności powstania lub nie powstania zakładu, to nie ma konieczności badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy niezależne od reprezentowanego przedsiębiorstwa.

Reasumując, z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 UPO wynika, że dla uznania, że przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy następujące przesłanki:

-        istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),

-        stały charakter takiej placówki,

-        wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO:

Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można przypisać je temu zakładowi.

Dokonując interpretacji postanowień tej umowy należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego. Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi zatem istnieć więź między placówką, a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki czas.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że mamy do czynienia z istnieniem placówki.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za pośrednictwem stałej placówki. Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa.

Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem stałej placówki oznacza, że osoby które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).

Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5 - w przedmiotowym przypadku pracownik będzie zatrudniony na podstawie umowy o pracę).

Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.

W sytuacji, gdy działalność ma charakter powtarzalny, wówczas każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat). Cykliczność przerw, mieszczących się w zwykłym toku działalności nie wyklucza stałości placówki.

Cechą konstytutywną zakładu jest między innymi to, iż przez placówkę prowadzona jest całkowicie lub częściowo działalność gospodarcza, z tym że nie może ona mieć charakteru pomocniczego czy przygotowawczego.

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.

Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

Nadmienić należy, że obok opisanej powyżej zasadniczej formy zakładu, umowa polsko-austriacka przewiduje także alternatywny sposób ustalania istnienia zakładu, na podstawie którego można uznać, że zagraniczne przedsiębiorstwo posiada zakład, nawet jeśli nie dysponuje stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w drugim państwie. Jak wynika z art. 5 ust. 5 umowy polsko- austriackiej, zakład może powstać także w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej za pośrednictwem tzw. zależnego przedstawiciela (tj. podmiotu działającego w drugim Państwie w imieniu zagranicznego przedsiębiorstwa).

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz art. 5 UPO.

Dokonując analizy, czy świadczenie pracy zdalnej w Polsce z własnego mieszkania będzie skutkowało powstaniem zakładu podatkowego w Polsce należy wziąć pod uwagę aktualny Komentarz do art. 5 Modelowej Konwencji OECD w zakresie powstania zakładu zagranicznego w przypadku świadczenia transgranicznej pracy zdalnej.

Zgodnie z dodanymi od 19 listopada 2025 r. następującymi ustępami Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD dotyczącymi pracy transgranicznej z domu lub innego odpowiedniego miejsca (tłumaczenie Organu):

Ø 44.1. Coraz częściej niektóre osoby mogą, i z powodów osobistych, wykonywać w całości lub w części swoją pracę dla przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa z miejsca w drugim Umawiającym się Państwie, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa ani lokalem innego przedsiębiorstwa mającego powiązania umowne lub inne z wymienionym wcześniej przedsiębiorstwem, takiego jak klient, dostawca lub przedsiębiorstwo powiązane (np. dom danej osoby lub inne miejsce, takie jak drugi dom, mieszkanie wakacyjne, dom przyjaciela lub krewnego itp.). Takie transgraniczne ustalenia dotyczące pracy stwarzają szczególne problemy przy ustalaniu, czy dom lub inne miejsce opisane w poprzednim zdaniu (zwane dalej „innym właściwym miejscem”) jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego działalność przedsiębiorstwa jest w całości lub w części prowadzona zgodnie z ust. 1 artykułu 5.

Ø 44.2. Ustalenia, w których dom lub inne właściwe miejsce jest wykorzystywane przez osobę fizyczną do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa, zazwyczaj mają cechy, które odróżniają je od korzystania z innych miejsc przez przedsiębiorstwo. Na przykład większość domów lub innych właściwych miejsc nie jest dostępna dla innych osób pracujących dla przedsiębiorstwa i ma większy stopień powiązania z daną osobą oraz podlega jej kontroli. W rezultacie ustalenie, czy działalność prowadzona w takim miejscu jest wystarczająca, aby stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego prowadzona jest działalność tego przedsiębiorstwa, może być trudne. Poniższe rozważania są istotne, ale nie wyczerpujące, dla określenia, czy dom lub inne istotne miejsce jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

Ø 44.6. Aby miejsce to stanowiło zakład stały w rozumieniu ust. 1 artykułu 5, dom lub inne odpowiednie miejsce musi być miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa. Sam fakt, że miejsce to jest wykorzystywane przez osobę fizyczną (np. pracownika) do prowadzenia działalności związanej z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa, nie powinien automatycznie prowadzić do wniosku, że miejsce to jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa. To, czy takie miejsce stanowi miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, będzie zależeć od faktów i okoliczności każdej sprawy.

Ø 44.7. W wielu przypadkach prowadzenie działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w domu osoby fizycznej (np. pracownika) lub w innym odpowiednim miejscu będzie tak nieregularne lub incydentalne, że miejsce to nie będzie uznawane za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa (patrz paragraf 12 powyżej). Jeżeli jednak dom lub inne odpowiednie miejsce jest wykorzystywane w sposób ciągły przez dłuższy okres czasu do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa, ten i inne fakty (takie jak te omówione poniżej) mogą wskazywać, że miejsce to należy uznać za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.

Ø 44.8. Osoba fizyczna zazwyczaj spędza czas w domu lub innym odpowiednim miejscu w kontekście prywatnym i może również podejmować działalność związaną z działalnością przedsiębiorstwa w tym samym domu lub innym odpowiednim miejscu. Wiąże się to z pewnymi względami, które należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu, czy dany dom lub inne odpowiednie miejsce jest miejscem prowadzenia działalności przedsiębiorstwa. W szczególnym kontekście korzystania przez osobę fizyczną z jej domu lub innego odpowiedniego miejsca do wykonywania czynności związanych z działalnością przedsiębiorstwa, dom lub inne odpowiednie miejsce zasadniczo nie będzie uznawane za miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, jeżeli osoba ta pracowała z tego domu lub innego odpowiedniego miejsca przez mniej niż 50% swojego całkowitego czasu pracy w danym przedsiębiorstwie w ciągu dowolnego dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym. Wyjątki od podejścia, o którym mowa w zdaniu poprzednim, nie są przewidywane w większości sytuacji, biorąc pod uwagę kontekst i rozumienie transgranicznych umów o pracę opisanych w punkcie 44.1 powyżej.

Ø 44.9. Faktyczne zachowanie danej osoby będzie decydować o obliczeniu czasu pracy. Formalne ustalenia umowne między osobą fizyczną a przedsiębiorstwem (w tym wszelkie odpowiednie polityki przedsiębiorstwa) mogą być praktyczne w tym zakresie, w zakresie, w jakim odpowiadają one faktycznemu zachowaniu danej osoby.

Ø 44.10. Jeżeli dana osoba pracuje z domu lub innego odpowiedniego miejsca przez co najmniej 50% całkowitego czasu pracy w ciągu dowolnego dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym, wówczas to, czy przedsiębiorstwo ma miejsce prowadzenia działalności w takim miejscu, zostanie ustalone na podstawie faktów i okoliczności.

Ø 44.11. Istotną kwestią jest to, czy istnieje komercyjny powód dla działań, które dana osoba ma podjąć w Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się dom lub inne odpowiednie miejsce. Komercyjny powód dla wykonywania przez daną osobę działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie będzie uznawany za istniejący, jeżeli fizyczna obecność osoby w tym Państwie sama w sobie ułatwi prowadzenie działalności przedsiębiorstwa, na przykład gdy w tym Państwie znajdują się ludzie lub zasoby, do których przedsiębiorstwo potrzebuje dostępu w celu prowadzenia swojej działalności.

Ø 44.12. Zasadniczo ma to miejsce, gdy przedsiębiorstwo ma powód, aby osoba fizyczna (np. pracownik) była fizycznie obecna w tym drugim Umawiającym się Państwie w celu prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, a korzystanie z tego domu lub innego odpowiedniego miejsca ułatwia prowadzenie takiej działalności. Na przykład, może się zdarzyć, że gdyby dom lub inne istotne miejsce nie było dostępne, przedsiębiorstwo korzystałoby z innych lokali w drugim Państwie (takich jak biuro wynajmowane przez przedsiębiorstwo). Powód komercyjny będzie obecny, gdy osoba fizyczna bezpośrednio współpracuje z klientami, dostawcami, przedsiębiorstwami stowarzyszonymi lub innymi osobami w imieniu przedsiębiorstwa, a to zaangażowanie jest ułatwione przez fakt, że osoba fizyczna znajduje się w tym Państwie.

Ø 44.13. Jak opisano w paragrafie 7 powyżej, aksjomatem jest założenie, że każda część przedsiębiorstwa przyczynia się do produktywności całości, a ustalenie, czy dane ustalenia mają w związku z tym cel komercyjny, nie wymaga rozważenia, czy korzystanie przez daną osobę z domu lub innego istotnego miejsca ma „charakter produkcyjny”. Może istnieć kilka powodów korzystania z domu lub innego istotnego miejsca do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa; jeśli jednym z tych powodów jest powód komercyjny, wówczas ten wskaźnik zostanie spełniony.

Ø 44.14. Zgodnie z rozważaniami opisanymi w punkcie 12 powyżej, powód komercyjny nie będzie uznawany za istniejący, jeżeli zaangażowanie ma charakter sporadyczny lub incydentalny. Na przykład, krótkie, okazjonalne wizyty w siedzibie klienta lub zaangażowanie o niewielkim znaczeniu w kontekście całościowych relacji biznesowych z tym klientem nie byłyby wystarczające do stwierdzenia, że istniał powód komercyjny dla wykonywania przez daną osobę działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie. Ocena, czy istnieje powód komercyjny, będzie wymagała rozważenia działalności przedsiębiorstwa i tego, jak konkretna działalność danej osoby wiąże się z tą działalnością.

Ø 44.15. Powód komercyjny wymaga związku między obecnością osoby fizycznej w domu lub innym odpowiednim miejscu w tym Państwie a prowadzeniem działalności gospodarczej przedsiębiorstwa. Nie dotyczy to sytuacji, gdy przedsiębiorstwo umożliwia osobie fizycznej pracę z domu lub innego odpowiedniego miejsca wyłącznie w celu uzyskania lub utrzymania usług tej osoby.

Ø 44.16. Przedsiębiorstwo, które zezwala na pracę z domu lub innego odpowiedniego miejsca wyłącznie w celu obniżenia kosztów (na przykład zmniejszenia wydatków na powierzchnię biurową), będzie to robić w tym celu, a nie dlatego, że istnieje powód komercyjny, aby osoba fizyczna wykonywała działalność związaną z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie lub w tym samym regionie geograficznym Państwa, w którym znajduje się dom lub inne odpowiednie miejsce.

Ø 44.17. Handlowy powód podejmowania działań związanych z działalnością przedsiębiorstwa w drugim Umawiającym się Państwie może istnieć, jeżeli na przykład ma miejsce którakolwiek z poniższych czynności i jest ułatwiana (np. ze względu na konieczność fizycznej interakcji w tym Państwie lub w tym samym regionie geograficznym co to Państwo) przez osobę pracującą z domu lub innego odpowiedniego miejsca w tym drugim Państwie:

- spotkania między osobą a klientami przedsiębiorstwa;

- budowanie nowej bazy klientów lub identyfikacja możliwości biznesowych;

- identyfikacja nowych dostawców, zarządzanie relacjami z dostawcami lub podejmowanie, monitorowanie lub zarządzanie umowami z dostawcami; interakcja w czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego z klientami lub dostawcami w różnych strefach czasowych (np. świadczenie usług call center, wirtualnego wsparcia IT lub usług medycznych);

- dostęp do wiedzy specjalistycznej istotnej z punktu widzenia biznesu, wykorzystywanej w prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa, takiej jak regularne spotkania z personelem uniwersytetu prowadzącego badania istotne dla działalności przedsiębiorstwa;

- współpraca z innymi przedsiębiorstwami;

- świadczenie usług na rzecz klientów lub kontrahentów znajdujących się w tym drugim państwie, jeżeli takie usługi wymagają fizycznej obecności pracowników lub innego personelu przedsiębiorstwa w tym drugim państwie (np. szkolenia lub usługi naprawcze wykonywane w lokalu klienta);

- interakcje z pracownikami i innym personelem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych.

Powyższe rozważania mają zastosowanie w ten sam sposób niezależnie od tego, czy dana osoba jest stroną trzecią, czy przedsiębiorstwem powiązanym.

Ø 44.18. Sama obecność klientów lub dostawców przedsiębiorstwa, innych osób, o których mowa w ust. 44.17 powyżej, lub przedsiębiorstwa powiązanego w Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się siedziba lub inne istotne miejsce, nie powinna prowadzić do automatycznego wniosku, że istnieje komercyjny powód wykorzystywania takiego miejsca w tym Państwie do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa. Podobnie, sam fakt, że siedziba lub inne istotne miejsce znajduje się w innej strefie czasowej niż strefa czasowa Umawiającego się Państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, nie powinien prowadzić do automatycznego wniosku, że istnieje komercyjny powód wykorzystywania takiego miejsca w tym Państwie do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa.

Ø 44.19. Jeżeli nie ma powodu handlowego do podejmowania działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa z domu lub innego odpowiedniego miejsca znajdującego się w drugim Umawiającym się Państwie, miejsce to nie będzie uważane za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, chyba że inne fakty i okoliczności wskazują inaczej.

Ø 44.20. Inne okoliczności niż opisane powyżej przedstawiono w przypadku, gdy osoba fizyczna jest jedyną osobą lub główną osobą prowadzącą działalność przedsiębiorstwa. Wyraźnym przykładem jest konsultant niebędący rezydentem, który przebywa przez dłuższy czas w danym Państwie, gdzie prowadzi większość działalności własnego przedsiębiorstwa konsultingowego z biura założonego w swoim domu w tym Państwie; w takim przypadku to biuro domowe stanowi miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.

Tym samym, zgodnie z nowymi wytycznymi, weryfikacja powstania stałej placówki w wyniku pracy zdalnej będzie wymagała odwołania się do następujących przesłanek:

a) próg 50% – jeśli pracownik pracuje z domu lub innej lokalizacji poza firmą przez mniej niż 50% całkowitego czasu pracy w okresie 12 miesięcy - zazwyczaj nie powstanie stały zakład,

b) charakter komercyjny – nawet jeśli próg 50% zostanie przekroczony, nie powinno to prowadzić automatycznie do powstania stałego zakładu. Powstanie stałego zakładu wymaga wykazania, że działalność pracownika w tej lokalizacji ma charakter komercyjny.

Niezależnie od spełnienia ww. warunków, stały zakład nie powstanie w przypadku, gdy działalność w formie home office:

-        nie będzie prowadzona w sposób permanentny (co do zasady dłużej niż 6 miesięcy) lub

-        będzie działalnością o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

W przypadku przekroczenia ww. progu 50%, istnienie stałej placówki wymaga istnienia komercyjnej (handlowej) przyczyny, dla której dany pracownik świadczy pracę w państwie innym niż to, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.

Handlowy powód podejmowania działań związanych z działalnością przedsiębiorstwa w innym państwie niż jego siedziba może istnieć, jeżeli na przykład ma miejsce którakolwiek z poniższych czynności, która ułatwia (np. ze względu na konieczność fizycznej interakcji w tym państwie lub w tym samym regionie geograficznym co to państwo) przez pracownika pracującego z domu lub innego odpowiedniego miejsca w tym państwie:

- spotkania między pracownikiem a klientami przedsiębiorstwa;

- budowanie nowej bazy klientów lub identyfikacja możliwości biznesowych;

- identyfikacja nowych dostawców, zarządzanie relacjami z dostawcami lub podejmowanie, monitorowanie lub zarządzanie umowami z dostawcami;

- interakcja w czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego z klientami lub dostawcami w różnych strefach czasowych (np. świadczenie usług call center, wirtualnego wsparcia IT lub usług medycznych);

- dostęp do wiedzy specjalistycznej istotnej z punktu widzenia biznesu, wykorzystywanej w prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa, takiej jak regularne spotkania z personelem uniwersytetu prowadzącego badania istotne dla działalności przedsiębiorstwa;

- współpraca z innymi przedsiębiorstwami;

- świadczenie usług na rzecz klientów lub kontrahentów znajdujących się w tym drugim państwie, jeżeli takie usługi wymagają fizycznej obecności pracowników lub innego personelu przedsiębiorstwa w tym drugim państwie (np. szkolenia lub usługi naprawcze wykonywane w lokalu klienta);

- interakcje z pracownikami i innym personelem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych.

Jeżeli świadczenie pracy zdalnej wynika chociaż częściowo z jednej z takich przyczyn, przesłankę komercyjnego charakteru uznać należy za spełnioną (co w połączeniu ze spełnieniem progu 50% prowadzi do rozpoznania zagranicznego zakładu).

Z wniosku wynika, że Spółka, której przedmiotem działalności jest typowa działalność dystrybucyjna, zamierza zatrudnić w Polsce pracownika, do którego obowiązków będzie należało wspieranie istniejącej sieci dystrybutorów produktów Spółki w wybranych krajach. Pracownik nie będzie współpracował z dystrybutorami produktów Spółki działającymi na terytorium Polski i sprzedającymi produkty Spółki klientom posiadającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w Polsce. Pracownik będzie wykonywał pracę na rzecz Spółki we własnym mieszkaniu. Spółka nie będzie mogła dysponować mieszkaniem Pracownika. Pracownik w ramach obowiązków służbowych będzie podróżował do biur Spółki w Austrii lub (…), a także będzie odwiedzał partnerów dystrybucyjnych Spółki w krajach, w których podejmują oni swoje działania.

Co istotne, Spółka zatrudnia w Austrii (…) pracowników wykonujących w ramach obowiązków pracowniczych czynności analogiczne do tych, które wykonywał będzie pracownik zatrudniony w Polsce. Czynności pracowników zatrudnionych w Austrii jako czynności analogiczne do tych, które będzie wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce są realizowane dokładnie w ten sam sposób, w który będzie je wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce z tą różnicą, że pracownicy zatrudnieni w Austrii mogą wykonywać pracę w siedzibie Spółki.

Wsparcie dystrybutorów będzie obejmowało: udostępnianie materiałów marketingowych, uzyskiwanie prognoz i aktualnych informacji rynkowych, dzielenie się informacjami technicznymi i naukowymi, wspieranie wprowadzania nowych produktów na rynek.

Czynności należące do obowiązków pracownika zatrudnionego w Polsce będą realizowane głównie przy użyciu narzędzi komunikacji zdalnej, tj. komputera i telefonu. Niemniej jednak, gdy w toku wykonywania czynności pracowniczych pojawi się konieczność osobistego spotkania z przedstawicielami dystrybutorów, pracownik będzie spotykał się z nimi osobiście w ich siedzibach lub w ogólnodostępnych miejscach publicznych.

Czynności wykonywane przez pracownika zatrudnionego w Polsce będą wykonywane w sposób regularny i stały, a praca pracownika zatrudnionego w Polsce będzie świadczona w formie zdalnej przez co najmniej 50% całkowitego czasu pracy w okresie 12 miesięcy.

Ponadto wskazali Państwo, że pracownik podczas pracy z Polski:

- może organizować i uczestniczyć w spotkaniach z dystrybutorami;

- może budować nową lub rozwijać istniejącą bazę dystrybutorów lub identyfikować nowe możliwości biznesowe w tym zakresie;

- może znajdować nowych dystrybutorów;

- nie będzie zarządzał relacjami z dostawcami, ani sprawował nadzoru nad umowami, bowiem te czynności nie będą należały do jego kompetencji;

- co do zasady nie będzie świadczył usług dla dystrybutorów Spółki, które wymagałyby jego fizycznej obecności w Polsce, niemniej jednak nie można wykluczyć, że w toku wykonywania pracy, przedstawiciele określonego dystrybutora przebywając incydentalnie w Polsce poproszą pracownika o spotkanie.

W rozpoznawanej sprawie, co prawda Spółka nie zapewni pracownikowi powierzchni biurowej w Polsce oraz nie będzie wynajmowała w Polsce żadnego biura, ani innego pomieszczenia czy lokalu, jednak świadczenie usług przez pracownika Spółki w ramach realizacji obowiązków służbowych z miejsca zamieszkania świadczy o istnieniu stałej placówki, którą może być np. mieszkanie tego pracownika. Jak już bowiem wskazano, nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką, lecz wystarczy zwykła jego obecność w konkretnym miejscu. W dobie możliwości świadczenia pracy zdalnie, miejsce w którym pracownik świadczy pracę na rzecz zagranicznego pracodawcy (niezależnie czy w warunkach domowych, czy w innym miejscu) można uznać za odrębną placówkę tego przedsiębiorstwa. Działalność taką charakteryzuje określony stopień trwałości i powtarzalności.

Z tych względów można uznać za spełniony pierwszy z warunków, tj. istnieje miejsce, gdzie działalność jest prowadzona.

Kolejnym warunkiem istnienia zakładu w postaci stałej placówki jest jej stały charakter.

W tym miejscu należy podnieść, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że cecha stałości oznacza, że placówka winna posiadać określony stopień trwałości. Zatem nie może mieć charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Krótkotrwale istniejąca placówka również może być uznana za stałą, o ile została zorganizowana z zamiarem stałego wykorzystywania. Decydujące znaczenie dla przyjętej klasyfikacji placówki mają intencje podmiotu, który ją prowadzi. Odczytanie tych intencji może w praktyce rodzić poważne wątpliwości, zatem powinny być brane pod uwagę tylko takie intencje, jakie można wywnioskować ze sposobu działania podatnika, tj. sposobu zorganizowania placówki.

Ponadto, jeżeli konkretna placówka jest użytkowana tylko przez krótki czas, lecz to użytkowanie powtarza się regularnie przez długi okres, to nie można uważać, że taka placówka ma czysto tymczasowy charakter (pkt 6.1 Komentarza do artykułu 5).

Dodatkowo, Komentarz do MK OECD wskazuje, że istnienie stałego zakładu należy co do zasady potwierdzić, jeśli działalność jest prowadzona poprzez placówkę przez okres powyżej 6 miesięcy.

W rozpatrywanej sprawie umowa z pracownikiem zostanie zawarta na czas nieoznaczony. Czynności wykonywane przez pracownika zatrudnionego w Polsce będą wykonywane w sposób regularny i stały. Ponadto, praca pracownika zatrudnionego w Polsce będzie świadczona w formie zdalnej przez co najmniej 50% całkowitego czasu pracy w okresie 12 miesięcy.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że zawarcie z pracownikiem Spółki umowy na czas nieoznaczony świadczy, iż Państwa intencją jest dalsza współpraca z ww. pracownikiem w dłuższej perspektywie, która z pewnością nie będzie miała charakteru tymczasowego.

W rezultacie, uwzględniając przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, w ocenie organu, będziemy mieli do czynienia z powstaniem stałej placówki. Państwa działalność na terytorium Polski spełnia, co do zasady, warunki istnienia placówki (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod względem dostępności powierzchni oraz jej stałego charakteru.

Uznanie, że w przedmiotowej sprawie powstanie stała placówka pociąga za sobą konieczność ustalenia, czy nie znajdzie do niej zastosowania wyłączenie, o jakim mowa w powołanym wcześniej art. 5 ust. 4 lit. f UPO.

Zdaniem organu działalność pracownika, o którym mowa we wniosku nie powinna być kwalifikowana do czynności o charakterze pomocniczym względem głównej działalności Spółki.

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.

Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

Jak wynika z wniosku działalność Wnioskodawcy w Austrii odpowiada typowej działalności dystrybucyjnej. Realizując obowiązki w tym zakresie Spółka zatrudnia w Austrii (…) pracowników wykonujących w ramach obowiązków pracowniczych czynności analogiczne do tych, które wykonywał będzie pracownik zatrudniony w Polsce. Czynności ww. pracowników jako analogiczne do tych, które będzie wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce są realizowane dokładnie w ten sam sposób, w który będzie je wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce z tą różnicą, że pracownicy zatrudnieni w Austrii mogą wykonywać pracę w siedzibie Spółki. Do obowiązków pracownika zatrudnionego w Polsce będzie należało wspieranie istniejącej sieci dystrybutorów produktów Spółki w wybranych krajach. W przypadku, gdy pojawi się konieczność osobistego spotkania z przedstawicielami dystrybutorów, pracownik będzie spotykał się z nimi osobiście. Jak wynika z wniosku pracownik ten może organizować i uczestniczyć w spotkaniach z dystrybutorami, budować nową lub rozwijać istniejącą bazę dystrybutorów lub identyfikować nowe możliwości biznesowe w tym zakresie, a także znajdować nowych dystrybutorów.

Biorąc pod uwagę powyższy zakres usług, zdaniem organu usługi, które będą świadczone przez pracownika działającego na terytorium Polski nie powinny być kwalifikowane do czynności o charakterze pomocniczym (przygotowawczym). Pracownik, który będzie wykonywał opisane we wniosku usługi, na terytorium Polski w sposób zdalny, będzie realizowali podstawową działalność Spółki, co w konsekwencji prowadzić będzie do osiągnięcia przez Państwa przychodów z zasadniczej działalności gospodarczej.

Sami Państwo wskazali, że: „Spółka zatrudnia w Austrii (…) pracowników wykonujących w ramach obowiązków pracowniczych czynności analogiczne do tych, które wykonywał będzie pracownik zatrudniony w Polsce. Czynności pracowników zatrudnionych w Austrii jako czynności analogiczne do tych, które będzie wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce są realizowane dokładnie w ten sam sposób, w który będzie je wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce z tą różnicą, że pracownicy zatrudnieni w Austrii mogą wykonywać pracę w siedzibie Spółki”.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że opisany we wniosku zakres usług świadczony na terytorium Polski przez pracownika, którego Spółka zamierza zatrudnić, stanowi odzwierciedlenie świadczonej pracy na terytorium Austrii na rzecz Spółki w ramach stosunku pracy tj. umowy o pracę na czas nieokreślony.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż świadczenie opisanych usług przez ww. pracownika w Polsce spowoduje, że na terytorium Polski wykonywana będzie podstawowa działalność Spółki. Z wniosku jasno wynika, że pracownicy zatrudnieni w Austrii będą wykonywać pracę w siedzibie Spółki, a pracownik Spółki będzie wykonywał pracę w Polsce jedynie ze względu na swoje prywatne potrzeby.

W takiej sytuacji nie można przyjąć, że ww. działalność na terytorium Polski jest działalnością pomocniczą w stosunku do działalności prowadzonej przez Spółkę w Austrii.

W konsekwencji stwierdzić należy, że działalność wykonywana w Polsce przez pracownika w stosunku do całej prowadzonej działalności Spółki stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, a nie jest jedynie działalnością pomocniczą.

Z pewnością stała placówka, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości, nie prowadzi działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym (punkt 24 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji, zob. również wyrok NSA z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1864/10). Zatem, jak już wskazano zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

Działania Spółki poprzez zatrudnionych pracowników wykonujących analogiczne obowiązki w kraju siedziby (na terytorium Austrii) i pracownika (na terytorium Polski), będą ściśle połączone i będą stanowiły istotną część działalności przedsiębiorstwa jako całości. Mając na uwadze cel działalności w postaci typowej działalności dystrybucyjnej, nie można twierdzić, że stała palcówka jest utrzymywana wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

Zarówno działalność pracownika, który będzie wykonywał swoje obowiązki w Polsce, jak i działalność Spółki świadczona przez pracowników wykonujących analogiczne czynności w siedzibie Spółki w Austrii sprowadzają się w istocie do prowadzenia ogólnej działalności dystrybucyjnej. Dokonywane przez pracownika zatrudnionego w Polsce wsparcie istniejącej sieci dystrybutorów produktów Spółki również ma związek z działalnością dystrybucyjną prowadzoną przez Spółkę.

W sytuacji takiej, stała placówka jaką będzie działalność podejmowana przez pracownika na terytorium Polski nie może korzystać z przywilejów wynikających z treści art. 5 ust. 5 lit. f UPO.

Zatem, w analizowanej sprawie nie można mówić o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze Państwa działalności na terytorium Polski za pośrednictwem ww. pracownika w odniesieniu do działalności Państwa Spółki w Austrii. Państwa pracownik świadcząc usługi na terytorium Polski na rzecz Spółki będzie wykonywał zasadniczą działalność gospodarczą Spółki.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela, o której mowa w wyżej powołanym art. 5 ust. 5 UPO, stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 UPO. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać istnienie zakładu w oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-4 art. 5 UPO. Jeśli w wyniku zastosowania ust. 1-4 zaistnieją okoliczności powstania zakładu, to nie ma konieczności badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy niezależne od reprezentowanego przedsiębiorstwa oraz jakimi dysponują pełnomocnictwami.

Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz opis sprawy, należy wskazać, że Spółka będzie posiadała na terytorium Polski zagraniczny zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz w rozumieniu art. 5 UPO, a w konsekwencji będzie podlegała w Polsce obowiązkowi podatkowemu na gruncie ustawy o CIT od dochodów osiąganych przez ten zakład.

Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.