0111-KDIB1-1.4010.592.2026.1.SG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

15 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Działalność Banku i udzielane kredyty oraz pożyczki

A. Bank Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca” lub „Bank”) jest podmiotem prowadzącym działalność na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.; dalej: „Prawo bankowe”) posiadającym siedzibę na terytorium Polski i podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Bank dokonuje czynności bankowych w rozumieniu art. 5 Prawa bankowego, w tym m.in. udziela pożyczek i kredytów.

W ramach wyżej wymienionej działalności operacyjnej Wnioskodawca zawierał w przeszłości z osobami fizycznymi (dalej: „Klient”/„Klienci” lub „Kredytobiorca”/„Kredytobiorcy”) umowy kredytów i pożyczek wyrażone (nominowane) w walucie obcej, w szczególności we franku szwajcarskim (zwane dalej: „Umowami”, frank szwajcarski dalej: jako „CHF”). Kwota kredytu lub pożyczki była każdorazowo ustalana lub przeliczana przez Bank na podstawie kursu CHF określonego w umowie kredytu lub pożyczki.

W czasie trwania Umów Bank rozpoznawał (i nadal rozpoznaje – w przypadku aktywnych nadal Umów) przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych wynikające z wykonywanych Umów, w szczególności z tytułu odsetek, opłat, prowizji i dodatnich różnic kursowych (zrealizowanych i niezrealizowanych, które Bank rozpoznaje na podstawie przepisów o rachunkowości zgodnie z metodą rachunkową rozpoznawania różnic kursowych, o której mowa w art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”)).

Spłacane przez Kredytobiorców raty kredytu lub pożyczki w części kapitału kredytu nie były i nie są rozpoznawane przez Wnioskodawcę jako przychód podlegający opodatkowaniu na gruncie ustawy o CIT, jako że wartość wypłaconego przez Wnioskodawcę kapitału kredytu nie stanowiła kosztu uzyskania przychodu Wnioskodawcy.

Kredytobiorcy dokonywali spłaty (rat kapitałowo-odsetkowych) oraz prowizji i innych opłat związanych z kredytem w PLN bądź w walucie, do której dana Umowa była nominowana.

Otoczenie prawne Banku i podejmowane w związku z nim decyzje

Udzielanie kredytów/pożyczek nominowanych w walutach obcych (w tym w szczególności w CHF) było często spotykaną praktyką rynkową w Polsce na początku XXI wieku w wyniku wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe. W okresie, w którym dochodziło do udzielania tego rodzaju kredytów przez Bank nie istniało materialne ryzyko zakwestionowania tego rodzaju produktów bankowych.

Zmiana linii orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz uznawanie nieswoistych klauzul walutowych wprowadzanych do umów kredytu/pożyczki za abuzywne/niedozwolone postanowienia umowne i ujmowanie ich do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak również istotna deprecjacja polskiego złotego (dalej: „PLN”), która spowodowała pogorszenie sytuacji kredytobiorców, spowodowały zmianę podejścia co do dopuszczalności oferowanych wcześniej przez banki umów kredytów/pożyczek walutowych.

Ze względu na powyższe okoliczności, niektórzy Klienci Banku wchodzili lub wchodzą na drogę sądową w procedurze cywilnej przeciwko Bankowi. Klienci kwestionują ważność Umów podnosząc zarzut istnienia w nich klauzul niedozwolonych (tzw. abuzywnych).

Kredytobiorcy wnoszą o uznanie za nieważne w całości zawartych z Bankiem Umowy oraz o zwrot wszelkich uiszczonych na rzecz Banku kwot. Jak wskazują liczne orzeczenia, nie tylko w sprawach Banku, ale również innych banków, sądy w większości uwzględniają powództwa kredytobiorców i orzekają nieważność umów kredytu.

W takiej sytuacji Bank zobowiązany jest do zwrócenia Kredytobiorcom wszelkich otrzymanych od nich kwot tytułem rat kapitałowo-odsetkowych, prowizji oraz zasądzonych kosztów sądowych oraz odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu roszczenia.

Bank zawiera z Klientami ugody, w ramach których strony dokonują wzajemnych rozliczeń, polegających, w zależności od treści danej ugody, na: dokonaniu przewalutowania kredytu z waluty obcej na PLN po uzgodnionym kursie, zwolnieniu Klienta z długu, umorzeniu zadłużenia Kredytobiorcy, a w określonych przypadkach także zwrocie kwot określonych w ugodach (dalej: „Ugoda”).

Ugody dotyczą Umów aktywnych, jak i Umów, w których, przed zawarciem Ugody, doszło już do całkowitej spłaty. Ugody są i będą zawierane zarówno z Klientami, którzy nie złożyli powództwa przeciwko Bankowi w związku z Umową, jak i z Kredytobiorcami, którzy takie powództwo złożyli.

Uzasadnienie dla procesu zawierania Ugód

Celem zawarcia Ugody jest polubowne zakończenie lub uniknięcie sporu dotyczącego ważności Umowy w związku z zarzutem istnienia w niej klauzul abuzywnych.

Bank stoi na stanowisku, że Umowy są ważne i nie uznaje za zasadne roszczeń o uznanie postanowień danej Umowy za niewiążące na podstawie art. 385¹ Kodeksu cywilnego lub stwierdzenie nieważności Umowy, jak również o zapłatę na podstaw wyżej wymienionych tytułów. Jednakże, w związku z toczącymi się już postępowaniami sądowymi, ewolucją orzecznictwa sądów powszechnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na niekorzyść kredytodawców, jak również możliwością wytoczenia powództw cywilnych przez Kredytobiorców w przyszłości oraz istotnymi kosztami związanymi z prowadzeniem długoletnich sporów sądowych, Wnioskodawca podjął decyzję o wdrożeniu i oferowaniu Kredytobiorcom możliwości zawarcia z nim ugody w celu polubownego rozwiązania powstałego lub mogącego powstać sporu prawnego między stronami.

W związku z zawarciem ugody, Bank oraz Kredytobiorca zgodnie oświadczają, że ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania zgodnym zamiarem obu stron jest zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy. W przypadku, gdy pomiędzy Bankiem a Kredytobiorcą został już wszczęty spór sądowy, zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego ważności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, jak również zakończenie zaistniałego sporu sądowego (o ile taki został wszczęty).

Zawierając Ugodę Bank unika wyższych kosztów jakie mógłby ponieść w przypadku prawomocnego unieważnienia Umowy.

Ostateczna wielkość oszczędności Banku zależy od etapu sporu z Klientem (czy złożył już pozew do sądu czy nie) i wyniku negocjacji, tj. łącznej kwoty wypłaconej na rzecz Klienta w ramach Ugody. Środki wypłacone na rzecz Klienta z tytułu Ugody zawsze będą wartością niższą aniżeli łączne koszty, które poniósłby Bank, gdyby doszło do prawomocnego unieważnienia Umowy przez sąd.

Należy również wskazać, że obecnie utrwaliła się niekorzystna dla banków linia orzecznicza sądów powszechnych co do sporów związanych z kredytami walutowymi – aktualnie banki przegrywają niemal wszystkie spory. Z tego względu zawarcie Ugody jest racjonalną decyzją biznesową, która pozwala na ograniczenie kosztów bieżącej działalności Banku (zminimalizowanie strat na działalności kredytowej), ma bezpośredni wpływ na saldo środków pieniężnych Banku (ubytek takich aktywów jest mniejszy) oraz wielkość jego kapitałów (straty są mniejsze niż mogłyby być), co przekłada się bezpośrednio na przychody Banku, ponieważ w ramach prowadzonej działalności bankowej lokuje on zaoszczędzone środki np. w obligacje skarbowe lub udziela kredytów uzyskując przychody prowizyjne i odsetkowe.

Co do zasady, na mocy Ugody Bank dąży do potwierdzenia związania stron umową, jednocześnie ustalając warunki finansowe rozliczenia. Możliwe są różne warianty postanowień w Ugodach.

Mechanizm zwrotu przewidziany w Ugodach i jego wpływ na przychody podatkowe Banku

W ramach procesu wzajemnych negocjacji pomiędzy Bankiem a Kredytobiorcą może m.in. dochodzić do ustalenia kwoty podlegających wypłacie na rzecz Klienta, które co do zasady mogą obejmować część lub całość nadpłaconego kredytu (dalej: „Zwrot”).

Dotyczy to Klientów, którzy w wykonaniu Umowy do dnia zawarcia Ugody dokonali wpłat, których suma jest wyższa niż kwota kapitału kredytu wypłacona przez Bank na podstawie danej Umowy. W innych wypadkach Ugoda nie przewiduje zwrotu i Klient może być zobowiązany do zapłaty na rzecz Banku kwoty odpowiadającej tej niedopłacie (z ewentualnymi modyfikacjami wynikającymi z Ugody np. przewalutowaniem czy częściowym zwolnieniem z długu).

Wniosek dotyczy Ugód wykonywanych począwszy od 2024 r., na podstawie których Bank dokonuje Zwrotu Kredytobiorcy.

Kwota Zwrotu jest każdorazowo negocjowana między Wnioskodawcą a Kredytobiorcą i może różnić się w poszczególnych przypadkach, niemniej jest ona zawsze niższa (lub równa) sumie zapłaconych przez Kredytobiorcę odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych, tj. kwot rat kapitałowo-odsetkowych w części stanowiącej nadwyżkę między bieżącym kursem CHF/PLN przyjętym do ustalenia wysokości danej raty a kursem CHF/PLN z dnia udzielenia kredytu.

W związku z powyższym, wypłacona przez Bank kwota Zwrotu może obejmować całość lub część uprzednio rozpoznanego przez Bank przychodu podlegającego opodatkowaniu CIT w związku z zawartą daną Umową.

Wnioskodawca w tym miejscu zaznacza, że wykonanie postanowień Ugody zobowiązującej Bank do Zwrotu będzie miało miejsce po zawarciu Ugody (co do zasady nie wcześniej niż po upływie 40 dni od daty zawarcia Ugody i nie później niż po upływie 60 dni od daty zawarcia Ugody). Przez wykonanie Ugody Wnioskodawca rozumie umorzenie zadłużenia Kredytobiorcy i całkowite rozliczenie Umowy, w tym dokonanie wypłaty Zwrotu.

Pytania

1. Czy w przypadku dokonania przez Wnioskodawcę w ramach zawieranych Ugód wypłat Zwrotów (czyli zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych, z tytułu których Bank rozpoznał w przeszłości przychody podlegające opodatkowaniu CIT) ma on prawo do korekty przychodów zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, w okresie rozliczeniowym, w którym wykonana została Ugoda (stanowiąca dokument potwierdzający przyczyny korekty)?

2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy korekta przychodów powinna być obliczana z uwzględnieniem postanowień art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT, w ten sposób, że kwota korekty przychodów równa byłaby sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych rozpoznanych w wyniku podatkowym Wnioskodawcy w pięciu nieprzedawnionych latach podatkowych poprzedzających dzień wykonania Ugody?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku dokonania przez Wnioskodawcę w ramach zawieranych Ugód wypłat Zwrotów (tj. zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych, z tytułu których Bank rozpoznał w przeszłości przychody podlegające opodatkowaniu CIT), Wnioskodawcy przysługuje prawo do korekty przychodów zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT w okresie rozliczeniowym, w którym została wykonana Ugoda, stanowiąca dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy, korekta przychodów, o której mowa w pytaniu nr 1, powinna być obliczana z uwzględnieniem postanowień art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT, w ten sposób, że kwota korekty przychodów jest równa sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych, rozpoznanych w wyniku podatkowym Wnioskodawcy w pięciu nieprzedawnionych latach podatkowych poprzedzających dzień wykonania Ugody.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1:

Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zmniejszenia przychodów (na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT) o łączną kwotę Zwrotu, jakie Bank rozpoznał jako przychody w podatku CIT, w związku z Umowami objętymi Ugodami (z wyłączeniem przychodów związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT), jednorazowo w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie wykonania danej Ugody.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Natomiast, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Ustalanie różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości reguluje art. 9b ustawy o CIT, który stanowi, że podatnicy, którzy wybrali tę metodę, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów podatkowych powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni dzień roku podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku podatkowego albo tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym, że wybrany termin wyceny musi być stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany.

Do przychodów nie zalicza się natomiast kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych kredytów (art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT). A contrario, przechodem są odsetki zapłacone. Do przychodów nie zalicza się także zwróconych kredytów, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych kredytów (art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT).

Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Ma to miejsce również w sytuacji, gdy skutkiem wystawienia faktury za wykonaną usługę, czy dostarczony towar powstaje roszczenie osoby prawnej wobec kontrahenta o zapłatę uzgodnionej ceny.

Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. W świetle ww. przepisu należne lub otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

W myśl natomiast art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Natomiast, zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.

W zakresie zasad dotyczących korekt przychodów, art. 12 ust. 3j ustawy o CIT stanowi, że jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Na podstawie art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT, przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.

Ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Zgodnie z aktualnymi stanowiskami organów podatkowych, pojęcia te należy więc rozumieć w ich znaczeniu potocznym. Jako przykład Wnioskodawca wskazuje np. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) z 5 sierpnia 2022 r., Znak: 0111-KDWB.4010.15.2022.1.MJ. W interpretacji tej, Dyrektor KIS wskazuje, że:

„Z regulacji zawartych we wskazanym art. 12 ust. 3j updop wynika, że korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka.

Przy czym, ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.).”

Podobne stanowisko Dyrektor KIS zawarł również z interpretacji z 6 lutego 2026 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.550.2025.6.SG.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania przychodów) lub w okresie wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty przychodów). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.

W świetle przedstawionych uregulowań prawnych należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia ani z „błędem rachunkowym”, ani z „inną oczywistą omyłką”.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, gdyż wynika z okoliczności, które zaistniały po zawarciu Umowy. Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w ramach niniejszego wniosku, roszczenia czy możliwość wystąpienia z nimi przez Kredytobiorców wynikają z okoliczności, które nie były znane w momencie zawierania Umowy z danym Kredytobiorcą. Konieczność zawarcia Ugody z Kredytobiorcą wynika:

 1. z postępującej w ostatnich latach deprecjacji złotego - w szczególności względem CHF, przyczyniło się do pogorszenia sytuacji Kredytobiorców, tj. zwiększenia ich zadłużenia w przeliczeniu na PLN;

 2. z dążenia Banku do polubownego zakończenia bądź zapobieżenia przyszłemu sporowi sądowemu, którego wystąpienie jest z perspektywy Banku wysoce prawdopodobne w związku z licznymi wyrokami sądów powszechnych stwierdzającymi nieważność określonego rodzaju klauzul indeksacyjnych zawartych w analogicznych treścią umowach kredytu.

Należy jednak w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe nie oznacza, że uprzednie rozpoznanie przez Bank przychodu z Umów Kredytu było niezgodne z obowiązującymi na moment ich zawierania przepisami prawa. Na przestrzeni ostatnich lat wykładnia sądownictwa powszechnego w zakresie stosowania klauzul indeksacyjnych uległa zmianie na niekorzyść banków udzielających kredytów, co Wnioskodawca uznaje tym bardziej za okoliczność nową, która wywołuje skutki w postaci niejako konieczności zawierania przez Bank przedmiotowych Ugód bądź ekspektatywy przystąpienia z Kredytobiorcami do sporów rozwiązywanych na drodze sądowej. Konsekwencją istnienia konieczności uregulowania sytuacji z Kredytobiorcami są zawierane Ugody, na mocy których Wnioskodawca dokonuje Zwrotów.

Dodatkowo, Wnioskodawca za zasadne uważa podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się już pogląd, że nieważność umów kredytowych wywołuje skutki ex tunc (zob.m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) we Wrocławiu z 7 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 377/23, orzeczenie prawomocne, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II FSK 1442/23). Przede wszystkim, pogląd ten został zaakcentowany w judykaturze w wyroku NSA z 4 grudnia 2023 r. (sygn. akt II FSK 334/22), w którym sąd wskazał, że:

„nawiązując do zarzutów związanych z naruszeniem art. 12 u.p.d.o.p. podkreślić należy, że wyrok sądu pierwszej instancji jest dotknięty błędem logicznym - jeżeli, jak trafnie twierdzi sąd, nieważność wywołuje skutki ex tunc, to oznacza, że umowa uznawana jest za niezawartą, a wzajemne świadczenia ulegają zwrotowi (art. 410 § 2 k.c.). Tym samym, także podatkowo należy to ocenić jako nieuzyskanie przychodu. Ten „nieuzyskany” przychód nie może stać się kosztem jego uzyskania. Zwrócić też trzeba uwagę na treść art. 12 ust. 3j) u.p.d.o.p., który określa zasady korekty przychodów i zgodnie z przepisem przejściowym miał zastosowanie do przychodów uzyskanych przed dniem wejścia w życie ustawy.”

Co istotne, w wyroku dotyczącym bezpośrednio ugód z kredytobiorcami z 4 grudnia 2024 r. (sygn. akt II FSK 1968/23) NSA zaznaczył, że treść stanowiska NSA z powołanego powyżej orzeczenia pozostaje aktualna, w szczególności w zakresie niemożliwości uznania wydatków powstających w wyniku wypłacenia kredytobiorcy zwrotu uprzednio poniesionych przez niego kosztów kredytu za koszty uzyskania przychodów banku. W najnowszym orzecznictwie NSA wskazuje się również, że mimo że wydatki na podobnego rodzaju ugody z kredytobiorcami nie mogą stanowić koszty uzyskania przychodu, to banki powinny w zakresie tych wypłat zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (m.in. wyrok NSA z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II FSK 287/24 czy wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1081/24).

W analogicznych do będącego przedmiotem niniejszego wniosku stanach faktycznych, w tym będących przedmiotem sporu w ww. wyrokach NSA, były wydawane interpretacje świadczące o konieczności dokonania przez podatników korekty przychodów zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT. W szczególności, w interpretacji indywidualnej DKIS z 4 kwietnia 2024 r. (Znak: 0111- KDIB1- 1.4010.85.2024.1.SG) Dyrektor stwierdził następujące:

„W analizowanej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 12 ust. 3j updop, bowiem w sytuacji wydania Wyroków nie mamy do czynienia z błędem rachunkowym podatnika ani też oczywistą omyłką. Umowa kredytu została zawarta na podstawie obowiązującej w dniu zawarcia umowy oferty, kwota kredytu została wypłacona, a odsetki, prowizje i inne opłaty zostały pobrane zgodnie z umową. Natomiast, konieczność korekty przychodów w związku ze zwrotem świadczeń powstała w wyniku okoliczności, które zaistniały po uzyskaniu przez Państwa przychodu.

Zatem, Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (z wyłączeniem przychodów związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3I pkt 2 ustawy o CIT), w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu świadczeń) stron umowy Kredytu wskutek wydania Wyroku.”

Finalnie, w wyroku z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II FSK 2015/23, NSA po raz kolejny podkreślił, że „w zakresie zaś możliwości dokonania korekty przychodów Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza istnienie takiej możliwości”.

Zgodnie z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, ustalenie prawidłowej wysokości przychodu Banku powinno następować w momencie rozpoznania rzeczywistej wysokości przychodu. W analizowanym przypadku do rozpoznania rzeczywistej wysokości przychodu dojdzie w momencie wykonania Ugody. Dopiero w tym momencie dochodzi do Zwrotu (w tym: prowizji i innych opłat, odsetek oraz różnic kursowych), które ostały uprzednio, przed zawarciem Ugody, rozpoznane jako przychód przez Wnioskodawcę. W ocenie Wnioskodawcy, za „dokument potwierdzający przyczyny korekty", o którym mowa w art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, należy uznać zawartą Ugodę.

W tym miejscu Wnioskodawca pragnie podkreślić, że wskazane powyżej przez Bank stanowisko zostało potwierdzone w licznych interpretacjach indywidualnych, wydanych przez Dyrektora KIS, wskazujących, że bank zawierający z kredytobiorcami analogiczne ugody dotyczące kredytów nominowanych lub indeksowanych do waluty obcej, ma prawo dokonać korekty przychodów, w świetle brzmienia art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do Zwrotu z tytułu zawartej ugody. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 16 czerwca 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.227.2025.1.MBD, Dyrektor KIS wskazał w uzasadnieniu swojego stanowiska, co następuje:

„Zatem, Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (z wyłączeniem przychodów związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT), w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu świadczeń) stron umowy Kredytu, wskutek zawarcia Ugody.”

Analogiczne stanowisko zostało wskazane w:

 1. interpretacji indywidualnej z 16 stycznia 2026 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.594.2025.1.SG:

„Zatem, Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (z wyłączeniem przychodów związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT), w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu świadczeń) stron umowy Kredytu, wskutek zawarcia Ugody.”;

 2. interpretacji indywidualnej z 12 marca 2026 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.17.2026.1.KW, Dyrektor KIS wskazał, że: „Odnosząc powyższe przepisy do opisu sprawy wskazać należy, że bank powinien dokonać stosownej korekty swoich przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (z wyłączeniem przychodów związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT), w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu świadczeń) stron umowy kredytu, wskutek zawarcia ugody.”;

 3. interpretacji indywidualnej z 7 lipca 2026 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.262.2026.1.KM:

„Odnosząc powyższe przepisy do opisu sprawy wskazać należy, że Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (z wyłączeniem przychodów związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT), w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu świadczeń) stron umowy kredytu, wskutek zawarcia ugody.”

Wnioskodawca wskazuje, że analogiczne stanowisko co do wyznaczenia zdarzenia stanowiącego rozpoznanie rzeczywistej wysokości przychodu było przez Dyrektora KIS prezentowane również w zakresie unieważnień umów kredytu. Przykładowo, w interpretacji z 4 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.85.2024.1.SG, wskazano, że:

„W świetle powyższego Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że Bank jest uprawniony do zmniejszenia przychodów (na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT) o łączną kwotę Przychodów kredytowych, jakie Bank rozpoznał jako przychody w CIT w związku z Kredytem objętym Wyrokiem (z wyłączeniem przychodów związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3I pkt 2 ww. ustawy), jednorazowo w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu świadczeń) stron umowy Kredytu wskutek wydania Wyroku, należało uznać za prawidłowe.”

Reasumując, zgodnie ze stanowiskiem Banku, w przypadku dokonywania przez Bank Zwrotu na podstawie zawartych Ugód jest on uprawniony zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT do korekty przychodów rozpoznanych uprzednio jako przychody podlegające opodatkowaniu CIT, jednorazowo w okresie rozliczeniowym, w którym została wykonana Ugoda pomiędzy stronami.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2:

Zgodnie z art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Bank będzie uprawniony do korekty przychodów zgodnie z zasadami opisanymi w uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 1 za pięć nieprzedawnionych na dzień wykonania Ugody lat podatkowych poprzedzających ten dzień.

W interpretacji z 10 sierpnia 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.333.2022.1.DP, DKIS wskazuje, że:

„korekta przychodów polega na zmniejszeniu lub zwiększeniu przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym. Zasady korygowania przychodów mają zastosowanie tylko do tych przypadków, gdy korekta nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Natomiast w sytuacji, w której korekta spowodowana jest błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, ma miejsce korygowanie ze skutkiem „wstecz”. (...) ze względu na fakt, że zobowiązanie podatkowe z ww. tytułu uległo przedawnieniu, to w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.”

A contrario, w ocenie Wnioskodawcy, w tych przypadkach, gdy nie doszło jeszcze na moment wykonania Ugody do przedawnienia zobowiązania podatkowego w odniesieniu do korygowanych przychodów, możliwe jest zastosowanie dyspozycji wynikającej z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, co w analizowanym przypadku oznacza, że korekcie podlegać będzie kwota równa sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych, bez żadnych dodatkowych ograniczeń. W ocenie Wnioskodawcy, takie podejście znajdzie zastosowanie zarówno w rozliczeniu za bieżący rok (w zakresie zawieranych obecnie Ugód), jak i w przypadku korekt okresów rozliczeniowych, w których następowało wykonanie Ugód (w zakresie Ugód już zawartych w latach poprzednich).

Bank pragnie zauważyć, że w dotychczas wydanych interpretacjach indywidualnych Dyrektor KIS uznawał za prawidłowe twierdzenia podatników wskazujące, że w przypadku korekty wynikającej z zawartej przez bank oraz kredytobiorcę ugody dotyczącej umowy, kwotą przychodów podlegającą korekcie będzie suma zapłaconych przez klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych rozpoznanych w wyniku podatkowym wnioskodawcy w 5 nieprzedawnionych latach podatkowych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 16 czerwca 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.227.2025.1.MBD:

„W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy: (…)

4. korekta przychodów powinna być obliczana z uwzględnieniem postanowień art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT, w ten sposób, że kwota korekty przychodów równa byłaby sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i dodatnich różnic kursowych rozpoznanych w wyniku podatkowym Wnioskodawcy w 5 nieprzedawnionych latach podatkowych poprzedzających dzień zawarcia Ugody, uznałem za prawidłowe”.

Takie samo stanowisko Dyrektor KIS uznał za prawidłowe m.in. w interpretacji indywidualnej z 12 marca 2026 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.17.2026.1.KW czy też w interpretacji z 7 lipca 2026 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.262.2026.1.KM.

Podsumowując, stanowisko Wnioskodawcy uznające, że korekta przychodów powinna być obliczana z uwzględnieniem postanowień art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT, w ten sposób, że kwota korekty przychodów równa będzie sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych rozpoznanych w wyniku podatkowym Wnioskodawcy w 5 nieprzedawnionych latach podatkowych poprzedzających dzień wykonania zawartej Ugody, należy uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów.

Wystąpienie każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez podatnika.

Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy niezależnie od specyfiki podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się okoliczności i rzeczywistości gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju instrumentów wykorzystywanych w obrocie gospodarczym.

Stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

W myśl natomiast art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT:

Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Ma to miejsce również w sytuacji, gdy skutkiem wystawienia faktury za wykonaną usługę, czy dostarczony towar powstaje roszczenie osoby prawnej wobec kontrahenta o zapłatę uzgodnionej ceny.

Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

W świetle ww. przepisu należne lub otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia:

  - czy w przypadku dokonania przez Wnioskodawcę w ramach zawieranych Ugód wypłat Zwrotów (czyli zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych, z tytułu których Bank rozpoznał w przeszłości przychody podlegające opodatkowaniu CIT) ma on prawo do korekty przychodów zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, w okresie rozliczeniowym, w którym wykonana została Ugoda (stanowiąca dokument potwierdzający przyczyny korekty),

  - w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy korekta przychodów powinna być obliczana z uwzględnieniem postanowień art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT, w ten sposób, że kwota korekty przychodów równa byłaby sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych rozpoznanych w wyniku podatkowym Wnioskodawcy w pięciu nieprzedawnionych latach podatkowych poprzedzających dzień wykonania Ugody.

W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości, wskazać należy, że zasady dokonywania korekt przychodów zawarte zostały w art. 12 ust. 3j-3m ustawy o CIT.

Stosownie do treści art. 12 ust. 3j ustawy o CIT:

Z kolei w myśl art. 12 ust. 3k ustawy o CIT:

Na podstawie art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.):

Z kolei w myśl art. 405 Kodeksu cywilnego:

Natomiast w myśl art. 410 Kodeksu cywilnego:

Skutki zawartej ugody na gruncie podatkowym należy odnieść do okresu, w którym doszło do wykonania Ugody z Kredytobiorcą, tj. okresu, w którym dojdzie do wzajemnych rozliczeń stron umowy kredytowej i faktycznego zwrotu wzajemnych świadczeń.

W związku z tym, Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich rozliczeń pomniejszając przychody podatkowe o wartości wykazane w poprzednich latach podatkowych.

W analizowanej sprawie zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, bowiem w sytuacji zawarcia Ugody, nie mamy do czynienia z błędem rachunkowym podatnika ani też oczywistą omyłką. Umowa kredytu została zawarta na podstawie obowiązującej w dniu zawarcia umowy oferty, kwota kredytu została wypłacona, a odsetki, prowizje i inne opłaty zostały pobrane zgodnie z umową. Natomiast, konieczność korekty przychodów w związku ze zwrotem świadczeń powstała w wyniku okoliczności, które zaistniały po uzyskaniu przez Państwa przychodu.

Wskazać należy, że art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT, jednoznacznie wskazuje, że przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.

Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Odnosząc powyższe przepisy do opisu sprawy wskazać należy, że Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (z wyłączeniem przychodów związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT), w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu świadczeń) stron umowy kredytu, wskutek wykonania postanowień zawartej Ugody.

Zatem, skorygowanie przychodu możliwe jest do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego za dany rok.

W konsekwencji należy się zgodzić z Państwa stanowiskiem, że:

w przypadku dokonania przez Bank w ramach zawieranych Ugód wypłat Zwrotów (tj. zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych, z tytułu których Bank rozpoznał w przeszłości przychody podlegające opodatkowaniu CIT), Bankowi przysługuje prawo do korekty przychodów zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT w okresie rozliczeniowym, w którym została wykonana Ugoda, stanowiąca dokument potwierdzający przyczyny korekty;

korekta przychodów, o której mowa w pytaniu nr 1, powinna być obliczana z uwzględnieniem postanowień art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT, w ten sposób, że kwota korekty przychodów jest równa sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i innych opłat oraz dodatnich różnic kursowych, rozpoznanych w wyniku podatkowym Banku w pięciu nieprzedawnionych latach podatkowych poprzedzających dzień wykonania Ugody.

W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 i Nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy wskazać, że dotyczą one indywidualnych spraw podatników w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wyłącznie w tych danych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Odnosząc się natomiast do powołanych we wniosku wyroków sądowych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie, co też w niniejszej sprawie uczynił.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

 - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.