0111-KDIB1-1.4010.447.2026.1.BS

Interpretacja indywidualna
- stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

24 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A (dalej jako: „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej realizuje kolejne projekty związane między innymi z modernizacją, remontowaniem, wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami stanowiącymi własność przedsiębiorstwa.

Wnioskodawca zgodnie z prowadzoną przez spółkę ewidencją środków trwałych posiada 16 nieruchomości o następującym przeznaczeniu:

1) pojedyncze lokale mieszkaniowe w budynkach zamieszkania zbiorowego,

2) budynki mieszkalne z garażem,

3) budynki zamieszkania zbiorowego z lokalami użytkowymi, w których nie wyodrębniono lokali (użytek mieszany), które stanowią przedmiot wniosku,

4) inne budynki o przeznaczeniu użytkowym, niebędące przedmiotem wniosku.

Co do zasady, każda z nieruchomości została wpisana do ewidencji środków trwałych spółki i rozpoczęto jej amortyzację przed 1 stycznia 2022 r. Biorąc pod uwagę gospodarczy cel spółki polegający na długoterminowym posiadaniu nieruchomości, spółka na bieżąco dokonuje we własnym zakresie konserwacji obiektów, wymaganych napraw oraz przeglądów.

Każda z powyższych nieruchomości jest klasyfikowana do odpowiedniego kodu Działu 11 - „Budynki Mieszkalne” Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB).

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako: „u.p.d.o.p.”), amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Od 1 stycznia 2022 r. amortyzacji nie podlegają nieruchomości mieszkalne i prawa majątkowe o charakterze mieszkalnym (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego i prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej), wykorzystywane przez podatnika na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, wydzierżawiane albo wynajmowane.

Wynika to z wprowadzonego przepisu art. 16c pkt 2a u.p.d.o.p., który stanowi, że amortyzacji nie podlegają:

 1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

 2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,

2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

 3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

 4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 i 2a,

 5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

              - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie stanowią zatem kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a u.p.d.o.p. Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Od momentu upływu terminu określonego w powołanym powyżej przepisie przejściowym, Wnioskodawca nie prowadzi amortyzacji podatkowej omawianych nieruchomości.

Z uwagi na istotne wątpliwości dotyczące legalności konstytucyjnej przepisu przejściowego Wnioskodawca, korzystając z ochrony jego interesów w toku, zamierza dokonać korekt wcześniej złożonych deklaracji CIT w taki sposób, że uwzględni odpisy amortyzacyjne dokonywane od nieruchomości będących przedmiotem wniosku w kalkulacji dochodu opodatkowanego. Po dokonaniu wskazanych korekt, Wnioskodawca zamierza kontynuować amortyzację podatkową nieruchomości będących przedmiotem wniosku.

Pytanie

Czy Wnioskodawca może dokonać, w drodze korekty deklaracji CIT, uwzględnienia jako podatkowy koszt uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od opisanych we wniosku budynków mieszkalnych nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. a po dokonaniu wskazanych korekt kontynuować ich bieżącą amortyzację podatkową?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - dalej „u.p.d.o.p., amortyzacji podlegają - z zastrzeżeniem art. 16c - stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Z dniem 1 stycznia 2022 r., na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa nowelizująca” lub „Polski Ład”), do art. 16c u.p.d.o.p. dodano pkt 2a, zgodnie z którym amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne oraz lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość.

Jednocześnie ustawodawca przewidział przepis przejściowy - art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym podatnicy mogli, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych będących budynkami mieszkalnymi i lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego (winno być: zdarzenia przyszłego), wszystkie nieruchomości będące przedmiotem niniejszego wniosku zostały nabyte przez Wnioskodawcę, wprowadzone do ewidencji środków trwałych i objęte amortyzacją podatkową przed dniem 1 stycznia 2022 r. Po upływie terminu określonego w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej Wnioskodawca zaprzestał ich amortyzowania, co w świetle przedstawionej niżej argumentacji, było wynikiem zastosowania się do przepisu przejściowego, który w zakresie ograniczającym kontynuację rozpoczętej amortyzacji nie powinien znaleźć zastosowania jako niezgodny z Konstytucją RP. Z zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP, wywodzone są m.in. zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasada ochrony praw nabytych oraz ściśle z nią powiązana zasada ochrony interesów w toku.

Istota amortyzacji podatkowej polega na rozłożeniu w czasie jednorazowego kosztu nabycia środka trwałego. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt P 10/11 (dotyczącym analogicznego problemu pozbawienia podatników, na mocy nowelizacji z 1999 r. możliwości amortyzacji prawa użytkowania udziału w nieruchomości nabytego przed zmianą przepisów), do cech charakterystycznych amortyzacji podatkowej należą powtarzalność i wieloletniość, a jej celem jest zrównanie sumy dokonanych odpisów z wartością początkową środka trwałego. Trybunał podkreślił, że ustawodawca, pozbawiając podatnika możliwości kontynuowania rozpoczętej amortyzacji, powinien uwzględnić nie tylko jego sytuację prawną i gospodarczą, lecz także interesy innych podmiotów pośrednio korzystających z tego uprawnienia, a swoboda kształtowania systemu podatkowego nie zwalnia ustawodawcy z obowiązku poszanowania konstytucyjnych standardów demokratycznego państwa prawnego.

Zbieżne stanowisko Trybunał zajął w wyroku z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt P 11/24. Sprawa rozpoznawana w tym postępowaniu dotyczyła wprawdzie odmiennego stanu faktycznego - wyłączenia możliwości amortyzacji składników majątku nabytych w drodze darowizny, których amortyzację rozpoczęto przed 1 stycznia 2018 r., jednak przyjęty przez Trybunał wzorzec kontroli i sposób wykładni zasady ochrony interesów w toku mają odpowiednie zastosowanie do sytuacji Wnioskodawcy. Trybunał uznał, że rozpoczęta amortyzacja stanowi „interes w toku” podlegający ochronie konstytucyjnej, a z art. 2 Konstytucji RP wynika zakaz zastawiania przez ustawodawcę „pułapek” na obywateli oraz nagłego wycofywania się państwa z uprzednio ustalonych reguł postępowania, na których obywatel (podatnik) zasadnie oparł swoje decyzje gospodarcze. Trybunał podkreślił także, że braku przepisów intertemporalnych zapewniających realną możliwość dostosowania się do nowej regulacji nie sanuje praktyka organów władzy publicznej w postaci wydawanych interpretacji indywidualnych czy objaśnień.

Analogiczny wniosek płynie z wcześniejszego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 28 stycznia 2003 r., sygn. akt SK 37/01, oraz w powołanym wyżej wyroku P 10/11 (pkt 4.2 uzasadnienia) Trybunał wskazał, że sytuacja prawna podmiotów dotkniętych nową regulacją powinna zostać poddana takim przepisom przejściowym, by podmioty te mogły dokończyć przedsięwzięcia podjęte na podstawie wcześniejszej regulacji, w uzasadnionym przeświadczeniu o stabilności tych regulacji. Oceniając dopuszczalność ograniczenia praw nabytych (interesów w toku), w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się na konieczność rozważenia m.in., czy ograniczenie znajduje oparcie w innych wartościach konstytucyjnych, czy nie istnieje możliwość realizacji tych wartości bez naruszenia praw nabytych, czy wartościom tym można w danej sytuacji przyznać pierwszeństwo, a wreszcie, czy ustawodawca podjął niezbędne działania zapewniające jednostce warunki przystosowania się do nowej regulacji (por. wyroki TK z 7 maja 2014 r., sygn. akt K 43/12, i z 22 sierpnia 1990 r., sygn. akt K 7/90).

W ocenie Wnioskodawcy, przesłanka dotycząca zapewnienia realnych warunków dostosowawczych nie została w niniejszej sprawie spełniona. Amortyzacja budynków mieszkalnych następuje (zgodnie z Wykazem Stawek Amortyzacyjnych) według stawki 1,5% rocznie, co oznacza, że pełne zamortyzowanie środka trwałego trwa ok. 67 lat.

Roczny okres przejściowy przewidziany w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej jest w sposób oczywisty niewspółmierny do rzeczywistego, wieloletniego horyzontu czasowego przedsięwzięcia, jakim jest amortyzacja nieruchomości, i nie umożliwia podatnikom rzeczywistego dostosowania swoich decyzji gospodarczych do nowego stanu prawnego. Z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej (druk sejmowy Sejmu IX kadencji nr 1532) wynika, że motywem wprowadzenia zakazu amortyzacji nieruchomości mieszkalnych była chęć ograniczenia zjawiska efektywnie niskiego, a niekiedy zerowego, opodatkowania dochodów z najmu prywatnego, wynikającego z możliwości rozliczania w kosztach podatkowych odpisów amortyzacyjnych. Tak określony cel ma charakter wyłącznie fiskalny i nie znajduje oparcia w wartości chronionej bezpośrednio przez Konstytucję RP. W szczególności z zasady powszechności i równości opodatkowania (art. 84 Konstytucji RP) nie sposób wyprowadzić samoistnego nakazu likwidacji określonych preferencji podatkowych ze skutkiem dla już rozpoczętych, wieloletnich przedsięwzięć amortyzacyjnych. Ustawodawcy przysługuje niewątpliwie szeroka swoboda kształtowania systemu prawa podatkowego, w tym modyfikowania katalogu składników majątkowych podlegających amortyzacji, jednak korzystanie z tej swobody powinno następować z poszanowaniem konstytucyjnych standardów demokratycznego państwa prawnego, w tym zasady ochrony interesów w toku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli interpretacji indywidualnej dopuszczalne jest dokonanie tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisu prawa podatkowego na tle konkretnego stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23, podkreślił, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi (art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a jeżeli w skardze podniesiono zarzut niezgodności przepisu z Konstytucją RP, sąd zobowiązany jest się do niego odnieść - w tym również w drodze odmowy zastosowania normy oczywiście niezgodnej z Konstytucją. Możliwość takiej odmowy stanowi wyraz realizacji zasady bezpośredniego stosowania Konstytucji i nie oznacza przy tym, że sąd zastępuje ustawodawcę lub Trybunał Konstytucyjny w jego kompetencjach, gdyż ocena dokonywana jest wyłącznie na użytek rozpoznawanej sprawy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych rozpoznających sprawy o analogicznym stanie faktycznym do stanu faktycznego Wnioskodawcy.

Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w wyroku z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 258/23, uznał, że podatnik, który przed wejściem w życie Polskiego Ładu nabył lub wybudował nieruchomość mieszkalną oraz wprowadził ją do ewidencji środków trwałych, ma prawo do jej amortyzacji także po 2022 r. aż do pełnego zamortyzowania tej nieruchomości, a zakaz amortyzacji powinien mieć zastosowanie wyłącznie do nieruchomości nabytych lub wybudowanych po wejściu w życie ustawy nowelizującej.

Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 88/24, potwierdzając, że wprowadzenie zakazu amortyzacji nieruchomości mieszkalnych z pominięciem odpowiednich przepisów przejściowych narusza konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych i interesów w toku.

Przedstawiona wyżej argumentacja znalazła również odzwierciedlenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 lipca 2026 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, organ podatkowy ponownie rozpatrując wniosek, uznał za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. aż do pełnego zamortyzowania środków trwałych. Wnioskodawca ma świadomość, że interpretacja ta została wydana w następstwie prawomocnego orzeczenia wiążącego organ w konkretnej sprawie. Okoliczność ta nie pozbawia jej jednak znaczenia interpretacyjnego. Wyrok sądu nie ustanowił dla tamtego podatnika odrębnej ulgi ani nowego przepisu. Określił prawidłowe rozumienie obowiązujących regulacji w konkretnym, typowym stanie faktycznym, a Dyrektor KIS przyjął wynikającą z tego ocenę i wydał pozytywne rozstrzygnięcie.

Sprawa będąca przedmiotem ww. interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2026 r. jest normatywnie tożsama z niniejszą sprawą w kluczowych elementach: składniki mieszkalne zostały nabyte i wprowadzone do ewidencji przed 1 stycznia 2022 r.; amortyzacja została rozpoczęta przed zmianą prawa; podatnik domaga się jej kontynuacji na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r.; podstawą ograniczenia jest ten sam art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej. Jedyną istotną różnicą jest rodzaj podatku dochodowego. Różnica ta przemawia dodatkowo na korzyść Wnioskodawcy, gdyż art. 71 ust. 2 wprost obejmuje obie grupy podatników, a uzasadnienie nowelizacji było w znacznej części oparte na problemach specyficznych dla PIT. W tym miejscu warto zauważyć, że zgodnie z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - dalej: „o.p.”, w postępowaniu interpretacyjnym stosuje się m.in. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie oznacza to formalnego związania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej inną interpretacją, lecz wymaga zachowania spójności ocen prawnych albo przedstawienia przekonujących powodów odmiennego rozstrzygnięcia. Po wydaniu wyroku sygn. akt II FSK 490/23 i interpretacji z 3 lipca 2026 r. nie byłoby wystarczające mechaniczne powtórzenie wcześniejszej tezy, że zakaz po 2022 r. ma charakter bezwzględny. Organ powinien odnieść się do aktualnego, korzystnego orzecznictwa i do własnego rozstrzygnięcia dotyczącego tej samej normy.

Zgodnie z art. 81 § 1 i 2 o.p., podatnik ma prawo skorygować uprzednio złożoną deklarację, w szczególności poprzez złożenie deklaracji korygującej wraz z uzasadnieniem przyczyn korekty, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Skoro, zgodnie z przedstawioną wyżej argumentacją, Wnioskodawcy przysługiwało prawo do kontynuowania amortyzacji podatkowej nieruchomości mieszkalnych nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. również po upływie okresu przejściowego określonego w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej, to zaprzestanie przez Wnioskodawcę dokonywania odpisów amortyzacyjnych po dniu 31 grudnia 2022 r. było wynikiem zastosowania się do regulacji, która, w świetle powołanego wyżej orzecznictwa, nie powinna znaleźć zastosowania w zakresie naruszającym konstytucyjnie chronione interesy Wnioskodawcy w toku. W konsekwencji Wnioskodawca uprawniony jest do skorygowania złożonych uprzednio deklaracji CIT poprzez uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów pominiętych odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości opisanych we wniosku, a następnie, po dokonaniu tych korekt, do kontynuowania ich bieżącej amortyzacji podatkowej na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.

Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że może, w drodze korekty złożonych deklaracji CIT, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od opisanych we wniosku budynków mieszkalnych, a po dokonaniu tych korekt kontynuować ich bieżącą amortyzację podatkową, aż do pełnego zamortyzowania. Stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę we wniosku należy zatem uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:

Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”).

Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31 grudnia 2022 r.

Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie stanowią zatem kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Zatem, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Poza wskazanym art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład terminem przejściowym ustawa o CIT nie zawiera żadnych wskazań umożliwiających dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od budynków czy lokali zakwalifikowanych jako mieszkalne po dniu 31 grudnia 2022 r. 

Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu do ustawy Polski Ład (Druk sejmowy nr 1532), w części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych: „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji. Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. (…) Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań. Zakłada się, że nieruchomości o charakterze mieszkalnym wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko nie będą podlegały amortyzacji, ale również nie będą ujmowane w ewidencji środków trwałych. W podatku CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym”.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia czy  mogą Państwo dokonać, w drodze korekty deklaracji CIT, uwzględnienia jako podatkowy koszt uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od opisanych we wniosku budynków mieszkalnych nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. a po dokonaniu wskazanych korekt kontynuować ich bieżącą amortyzację podatkową.

Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że w związku z literalnym brzmieniem powołanego powyżej art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, który został wprowadzony do ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych od 1 stycznia 2022 r., w związku z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład z prawa do amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego po dniu 31 grudnia 2022 r.

Zauważyć należy, że z wniosku wynika, że posiadacie Państwo 16 nieruchomości o następującym przeznaczeniu:

1) pojedyncze lokale mieszkaniowe w budynkach zamieszkania zbiorowego,

2) budynki mieszkalne z garażem,

3) budynki zamieszkania zbiorowego z lokalami użytkowymi, w których nie wyodrębniono lokali (użytek mieszany), które stanowią przedmiot wniosku,

4) inne budynki o przeznaczeniu użytkowym, niebędące przedmiotem wniosku.

Każda z nieruchomości została wpisana do ewidencji środków trwałych spółki i rozpoczęto jej amortyzację przed 1 stycznia 2022 r., każda z powyższych nieruchomości jest klasyfikowana do odpowiedniego kodu Działu 11 - „Budynki Mieszkalne” Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB).

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie na podstawie znowelizowanego art. 16c ust. 2a ustawy o CIT w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, nie są Państwo uprawnieni, aby od 1 stycznia 2023 r. amortyzować wskazane we wniosku budynki mieszkalne nabyte i wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów.

Zatem, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym, mogą Państwo w drodze korekty złożonych deklaracji CIT, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od opisanych we wniosku budynków mieszkalnych, a po dokonaniu tych korekt kontynuować ich bieżącą amortyzację podatkową, aż do pełnego zamortyzowania.

Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Odnosząc się natomiast do wyrażonego we wniosku Państwa stanowiska wywodzonego z zasady określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i wskazanej niezgodności interpretowanego przepisu z Konstytucją RP, należy zauważyć, że w toku postępowania interpretacyjnego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest władny do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego prawa podatkowego z postanowieniami ww. aktu prawnego. Wydawane przez Organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na interpretowane zagadnienie podatkowe. „(…) w postępowaniu w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego - ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego - nie stosuje się przepisów prawa materialnego regulujących określony podatek, a jedynie ocenia się zgodność z prawem dokonanej przez zainteresowanego wykładni przepisów prawa podatkowego. W takim przypadku przepis prawa materialnego jest przez organ podatkowy jedynie interpretowany, a nie stosowany (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 4/12, CBOSA).

Kontrola norm, której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej zgodności aktów normatywnych niższego rzędu z aktami normatywnymi wyższego rzędu i eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa, w razie stwierdzenia braku zgodności, należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, a nie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w ramach postępowania interpretacyjnego. Zatem do czasu stwierdzenia niekonstytucyjności przepis musi być stosowany odpowiednio do jego treści.

 

Zauważyć jednak należy, dokonana przez Organ wykładnia przepisów znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sadów administracyjnych, tytułem przykładu można wskazać:

- wyrok NSA z 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 119/23,

- wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1083/22 (orzeczenie prawomocne),

- wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po 856/22 (orzeczenie prawomocne),

- wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 429/23,

- wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 258/24.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych oraz orzeczenia stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku, podobnie jak wyroki Trybunału Konstytucyjnego, które nie powodowały stwierdzenia niezgodności interpretowanego przez tut. Organ przepisu z ustawą zasadniczą. Co więcej orzeczenia sądów administracyjnych, które nie dotyczą bezpośrednio podmiotu składającego określony wniosek uwzględniane są w ramach wydawanych interpretacji ogólnych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Powołana przez Państwa interpretacja indywidualna, jako mająca stanowić aktualną praktykę interpretacyjną, wydana została w związku z koniecznością wykonania zapadłego w sprawie wyroku. Nie stanowi natomiast aktualnej praktyki interpretacyjnej, bowiem stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie uległo w zakresie interpretacji art. 16c pkt 2a ustawy o CIT zmianie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.