0111-KDIB1-1.4010.446.2026.1.LG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie (…). Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą także poza granicami Polski, tj. posiada oddziały w Wielkiej Brytanii, Francji oraz w Niemczech. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy wykonywana poza terytorium Polski powoduje, że w Wielkiej Brytanii, Francji oraz w Niemczech Wnioskodawca posiada zakłady podatkowe. W każdym z ww. państw Wnioskodawca zobowiązany jest składać zeznanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych oraz płacić ten podatek od dochodu osiągniętego w danym państwie, stosownie do obowiązujących tam przepisów podatkowych. Dochód uzyskany w każdym z ww. państw jest następnie rozliczany w Polsce z uwzględnieniem zawartej z danym państwem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Dochód uzyskany w Wielkiej Brytanii jest opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych także w Polsce z uwzględnieniem metody zaliczenia proporcjonalnego i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026, poz. 554 ze zm., dalej: „UoCIT”). Dochód uzyskany w Niemczech oraz we Francji jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, zgodnie z obowiązującą metodą wyłączenia z progresją oraz art. 17 ust. 1 pkt 3 UoCIT. W Wielkiej Brytanii, Francji oraz w Niemczech Wnioskodawca sporządza sprawozdania finansowe według lokalnych przepisów o rachunkowości. Oznacza to, że oddziały w tych państwach są oddziałami samobilansującymi się. Sporządzając roczne sprawozdanie finansowe Wnioskodawca włącza odpowiednie dane z tych sprawozdań finansowych zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026, poz. 522 ze zm., dalej: „UoR”).

Pytania

1.  Czy Wnioskodawca na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązany jest przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujące się zagraniczne oddziały Wnioskodawcy?

2.  Czy przesyłając właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026, poz. 554 ze zm., dalej: „UoCIT”) w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej księgi rachunkowe prowadzone na podstawie UoR, dotyczące działalności prowadzonej na terytorium Polski Wnioskodawca powinien przesyłać te księgi rachunkowe uzupełnione o zapisy o zdarzeniach ujętych w księgach rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały Wnioskodawcy?

Państwa stanowisko w sprawie

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026, poz. 554 ze zm., dalej: „UoCIT”), podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Zgodnie z art. 9 ust. 1c UoCIT, podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do końca siódmego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

W świetle art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem możliwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz automatycznej analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Zgodnie natomiast z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

W świetle powyższego należy podkreślić, że przepisy UoCIT nie regulują w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 UoCIT, zawiera w tym zakresie odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały w przepisach Ustawy o Rachunkowości. Natomiast, w kwestiach technicznych dotyczących przesyłania ksiąg art. 9 ust. 1c UoCIT, odsyła do przepisów art. 193a § 2 i 3 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, pkt 5 oraz pkt 6 UoR, przepisy tej ustawy stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1.  spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w organizacji) oraz spółek cywilnych, z zastrzeżeniem pkt 2, a także innych osób prawnych, z wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego;

5.  jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek, o których mowa w pkt 1 i 2;

6.  oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2022 r. poz. 470).

Z powyższego wynika, że podmiotami zobowiązanymi do prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie UoR są m.in. spółki handlowe, inne jednostki organizacyjne, oddziały przedsiębiorców zagranicznych - posiadające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Przepisy UoR nie zobowiązują natomiast do prowadzenia zgodnie z tą ustawą ksiąg rachunkowych dla wyodrębnionych jednostek organizacyjnych mających siedzibę w innych krajach (takich jak zagraniczne oddziały spółek, mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu w Polsce).

Prowadzi to do wniosku, że przedsiębiorcy mający siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Polski, którzy prowadzą działalność zagraniczną poprzez położone tam oddziały są obowiązani do prowadzenia ksiąg rachunkowych w zakresie działalności oddziałów, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, gdzie działalność jest wykonywana.

Ponadto, zgodnie z art. 51 ust. 1 UoR, jednostka, w skład której wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów (zakładów), wyłączając odpowiednio:

1.  aktywa i fundusze wydzielone;

2.  wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze;

3.  przychody i koszty z tytułu operacji dokonywanych między jednostką a jej oddziałami (zakładami) lub między jej oddziałami (zakładami)

4.  wynik finansowy operacji gospodarczych dokonywanych wewnątrz jednostki, zawarty w aktywach jednostki lub jej oddziałów (zakładów).

Przywołany przepis dotyczy tych jednostek gospodarczych, które w swojej strukturze organizacyjnej mają wyodrębnione tzw. oddziały samobilansujące. Oddział samobilansujący to wewnętrzna jednostka organizacyjna, która z punktu widzenia prawa bilansowego prowadzi własne księgi rachunkowe oraz sporządza własne sprawozdania finansowe. Takimi oddziałami samobilansującymi są oddziały Wnioskodawcy.

Ponadto, zgodnie z art. 51 ust. 2 UoR, do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z rachunku zysków i strat - po kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący każdy miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach - po kursie będącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok obrotowy i dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji „Różnice kursowe z przeliczenia”, jako składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.

Jak wskazano wyżej, na podstawie przepisów UoR do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle natomiast art. 51 ust. 2 UoR, gdy jednostka macierzysta posiada oddział poza terytorium Polski regulacje UoR odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie jednostki ksiąg rachunkowych.

W związku z powyższym należy przyjąć, że przepisy UoR nie zawierają regulacji, które nakładają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów (zakładów) znajdujących się poza terytorium Polski, które prowadzą w sposób samodzielny ewidencję (sprawozdania finansowe czy księgi rachunkowe) na potrzeby lokalnych przepisów o rachunkowości. W konsekwencji, skoro Wnioskodawca obowiązany jest do prowadzenia ewidencji rachunkowej na podstawie przepisów UoR tylko w zakresie działalności prowadzonej na terytorium Polski, z wyłączeniem działalności prowadzonej za pomocą oddziałów, Wnioskodawca w odniesieniu do zadanych pytań stoi na następującym stanowisku.

Zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca nie jest obowiązany na podstawie art. 9 ust. 1c UoCIT przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca przesyłając właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c UoCIT w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej księgi rachunkowe prowadzone na podstawie UoR, dotyczące działalności prowadzonej na terytorium Polski nie powinien przesyłać tych ksiąg rachunkowych uzupełnionych o zapisy o zdarzeniach ujętych w księgach rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały Wnioskodawcy.

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy zostało potwierdzone m. in. w następujących interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

·      interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 czerwca 2026 r., Znak: 0111- KDIB1-3.4010.278.2026.1.JKU,

·      interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 kwietnia 2026 r., Znak: 0111- KDIB2-1.4010.585.2025.2.AJ,

·      interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 kwietnia 2026 r., Znak: 0111- KDIB1-2.4010.34.2026.2.EKB,

·      interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 listopada 2025 r., Znak: 0111- KDIB2-1.4010.360.2025.3.BJ,

·      interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 listopada 2025 r., Znak: 0114- KDIP2-2.4010.358.2025.3.PK.

W szczególności w interpretacji indywidualnej z 15 kwietnia 2026 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010. 585.2025.2.AJ, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął stanowisko, że „(...) obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości). (...)”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania postawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z tym, organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające Państwa własnego stanowiska w sprawie, nie objęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 4a pkt 11 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:

Na mocy art. 9 ust. 1c ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 193a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”):

W myśl z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej:

Z art. 9 ust. 1d ustawy o CIT, wynika, że:

Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o CIT:

Art. 9 ust. 5 ustawy o CIT stanowi, że:

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm. - dalej: „Uor”):

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 Uor:

W myśl art. 4 ust. 1 Uor:

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 Uor:

Art. 51 Uor stanowi, że:

W myśl przywołanych przepisów ustawy o rachunkowości do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei, gdy jednostka posiada oddziały znajdujące się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które tam sporządzają sprawozdania finansowe, wówczas do sprawozdania finansowego jednostki macierzystej, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów oraz rachunków zysków i strat tych oddziałów (zakładów).

Gdy jednostka macierzysta posiada oddziały poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej regulacje ustawy o rachunkowości odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie podmioty ksiąg rachunkowych.

W związku z powyższym należy przyjąć, że ustawa o rachunkowości nie zawiera regulacji, które nakładają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów (zakładów) znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą w sposób samodzielny ewidencję (sprawozdania finansowe czy księgi rachunkowe) na potrzeby lokalnych przepisów o rachunkowości.

Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski. Spółka prowadzi działalność gospodarczą także poza granicami Polski, tj. posiada oddziały w Wielkiej Brytanii, Francji oraz w Niemczech. Państwa działalność gospodarcza wykonywana poza terytorium Polski powoduje, że w Wielkiej Brytanii, Francji oraz w Niemczech Państwa Spółka posiada zakłady podatkowe. W każdym z ww. państw Wnioskodawca zobowiązany jest składać zeznanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych oraz płacić ten podatek od dochodu osiągniętego w danym państwie, stosownie do obowiązujących tam przepisów podatkowych.

Ad 1

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Państwa Spółka na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT obowiązana jest przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujące się zagraniczne oddziały Państwa Spółki.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, zauważyć należy, że Ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości). Spółka (macierzysta) ma obowiązek wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym Państwa Spółka nie jest obowiązana na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały Wnioskodawcy, należało uznać za prawidłowe.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.

Ad 2

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy przesyłając właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej księgi rachunkowe prowadzone na podstawie UoR, dotyczące działalności prowadzonej na terytorium Polski Państwa Spółka powinna przesyłać te księgi rachunkowe uzupełnione o zapisy o zdarzeniach ujętych w księgach rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały Spółki.

Odnosząc się do powyższej Państwa wątpliwości oraz wyjaśnień wskazanych powyżej do pytania Nr 1, stwierdzić należy, że obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości).

Jak wskazano wyżej księgi rachunkowe prowadzone dla potrzeb samobilansujących zagranicznych oddziałów nie podlegają przekazaniu w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej. Skoro zatem księgi obejmujące działalność zagranicznych oddziałów samobilansujących nie podlegają przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, to nie podlegają one również obowiązkowi uzupełnienia o zapisy o zdarzeniach ujętych w księgach rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały Spółki.

Na koniec, przypomnieć należy, że nieobjęcie ksiąg rachunkowych samobilansujących się oddziałów zagranicznych obowiązkami w zakresie JPK na gruncie ustawy o CIT nie zwalnia Spółki (macierzystej) z obowiązku wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż podatnicy mają, na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby istniała możliwość określenia m.in. wysokości dochodu/straty, podstawy opodatkowania oraz wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Obowiązek ten – dla celów podatkowych – istnieje niezależnie od możliwości jakie wynikają z ustawy o rachunkowości w odniesieniu do samobilansujących się zagranicznych oddziałów.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.