0111-KDIB1-1.4010.445.2026.2.SG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 3 września 2026 r. (data wpływu w tym samym dniu).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w Polsce, gdzie posiada rezydencję podatkową i spoczywa na nim nieograniczony obowiązek podatkowy.

Nie wybrał on formy opodatkowania w postaci „Estońskiego CIT-u”, a więc opodatkowany jest on na zasadach ogólnych.

W roku 2024 na rzecz Wnioskodawcy usługi informatyczne świadczył A. B. w ramach swojej jednoosobowej działalności gospodarczej. A. B. (dalej również jako: „Kontrahent”) jest jednocześnie wspólnikiem oraz członkiem zarządu Podatnika.

W związku z faktem, iż płatność była dokonywana na konto Kontrahenta, które nie znajduje się na tzw. białej liście, Strony postanowiły, iż płatności zostaną zwrócone, a następnie Wnioskodawca dokona przelewu jeszcze raz na konto Kontrahenta, które już widnieje na białej liście, co miało miejsce w 2026 r. Należy przy tym wspomnieć, że Kontrahent wystawiał faktury VAT oraz opodatkował on przychód podatkiem dochodowym w związku ze świadczonymi przez niego usługami. Wnioskodawca natomiast ujmował faktury Kontrahenta w księgach, deklaracjach podatkowych JPK_VAT oraz uznawał je za koszty uzyskania przychodu. Usługi informatyczne zostały faktycznie wykonywane w roku 2024.

W uzupełnieniu wniosku z 3 września 2026 r. wskazali Państwo ponadto, że Wnioskodawca nie złożył przy pierwszej zapłacie należności przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zawiadomienie, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika.

Pytanie

Czy poniesione wydatki zważywszy na fakt zwrotu środków i ponownego przelewu na konto widniejące na białej liście w roku 2026 stanowią koszy podatkowe roku 2024?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na nabycie usług informatycznych świadczonych w 2024 r. przez Kontrahenta stanowią koszty uzyskania przychodów roku podatkowego 2024.

Zwrot pierwotnie przekazanych środków oraz ponowne uregulowanie należności w 2026 r. na rachunek zamieszczony w wykazie podatników VAT nie powodują zmiany momentu potrącalności przedmiotowych kosztów. Czynności dokonane w 2026 r. prowadzą wyłącznie do usunięcia formalnej przeszkody wynikającej z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), nie kreują natomiast nowego kosztu ani nowego zdarzenia gospodarczego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów albo w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

W przedstawionym stanie faktycznym, usługi informatyczne zostały rzeczywiście wykonane na rzecz Wnioskodawcy w 2024 r. Usługi te pozostawały w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, zostały udokumentowane fakturami VAT, ujęte w księgach rachunkowych oraz wykazane w ewidencji JPK_VAT. Kontrahent rozpoznał natomiast odpowiadający im przychód podatkowy oraz rozliczył podatek VAT. Nie występują zatem wątpliwości co do rzeczywistego charakteru transakcji ani co do poniesienia wydatku w celu związanym z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.

Przedmiotowe usługi, to koszy pośrednie, a więc zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT są one potrącalne w dacie ich poniesienia. Stosownie natomiast do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uważa się co do zasady dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury. Skoro faktury dokumentujące usługi wykonane w 2024 r. zostały ujęte w księgach rachunkowych Wnioskodawcy w 2024 r., podstawowym momentem potrącalności tych kosztów jest właśnie rok 2024.

Powyższej kwalifikacji nie zmienia art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Przepis ten stanowi, że podatnik nie zalicza do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 Prawa przedsiębiorców została dokonana przelewem na rachunek inny niż rachunek zamieszczony – na dzień zlecenia przelewu – w wykazie podatników VAT. Jeżeli koszt został wcześniej rozpoznany, art. 15d ust. 2 ustawy o CIT nakazuje jego wyłączenie w miesiącu, w którym zlecono wadliwy przelew.

Artykuł 15d ustawy o CIT nie ustanawia jednak autonomicznych zasad określania momentu poniesienia kosztu. Przepis ten wprowadza jedynie szczególną przesłankę wyłączającą możliwość podatkowego potrącenia wydatku w sytuacji, w której płatność została ostatecznie dokonana z naruszeniem określonych wymogów. Nie wynika z niego natomiast, że ponowna prawidłowa płatność ma tworzyć nowy koszt podatkowy w dacie jej dokonania.

W analizowanym przypadku pierwotne płatności zostały zwrócone wyłącznie w celu ich ponownego przekazania na prawidłowy rachunek. Zwrot środków oraz ich ponowny przelew należy traktować jako element jednej operacji naprawczej. Nie doszło do anulowania usług, rozwiązania umowy, zmniejszenia wynagrodzenia ani wystawienia faktur korygujących. Zobowiązanie Wnioskodawcy nadal wynikało z usług wykonanych i faktur wystawionych w 2024 r. Ponowna płatność nie stanowiła zatem poniesienia nowego wydatku, lecz prawidłowe wykonanie tego samego zobowiązania. Tym samym usunięta została przesłanka, która powodowała zastosowanie ograniczenia z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Po dokonaniu prawidłowej płatności należy ocenić moment potrącalności kosztu zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, a więc przez odniesienie do roku, w którym koszt został ujęty w księgach na podstawie faktur. Za takim stanowiskiem przemawia również to, że ustawodawca w art. 15d ust. 2 ustawy o CIT precyzyjnie określił moment wyłączenia kosztu w razie wadliwej płatności, nie uregulował natomiast momentu ponownego ujęcia kosztu po skutecznym usunięciu naruszenia. Brak takiej regulacji oznacza, że zastosowanie powinny znaleźć ogólne przepisy dotyczące potrącalności kosztów, a nie pozaustawowa zasada rozpoznawania kosztu w dniu ponownej zapłaty. Do przedstawionej sytuacji nie powinien mieć również zastosowania art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, dotyczący bieżącego ujmowania korekt kosztów. W analizowanym przypadku nie nastąpiła korekta wysokości wynagrodzenia ani korekta faktury. Przyczyna i wartość kosztu pozostały niezmienione. Ponowna płatność stanowiła jedynie usunięcie nieprawidłowości w sposobie regulowania należności.

Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, że liczne interpretacje indywidualne potwierdzają stanowisko, że tego rodzaju transakcja umożliwia ujęcie takich wydatków jako koszt podatkowy, np. z 22 grudnia 2020 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.400.2020.1.PB., z 22 grudnia 2020 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.400.2020.1.PB, z 4 grudnia 2020 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.307.2020.1.JG, z 23 września 2022 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.4.2022.1.ASK, z 21 lutego 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.7.2024.1.MF, z 10 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1- 3.4010.129.2024.1.ZK.

Dodatkowo, w odpowiedzi na interpelację poselską z 6 grudnia 2020 r. (nr DD6.054.2.2020) MF stwierdził, że: Ad pytania 1: „Czy jeśli po dokonaniu wpłaty bez dochowania zasad zawartych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik otrzyma zwrot wpłaconych kwot, a następnie ponowi wpłatę z dochowaniem wymogów określonych wyżej przywoływanymi przepisami, to czy zachowa prawo do ujęcia wydatków odpowiadających komentowanym wpłatom w kosztach podatkowych?” (Odpowiedź): „W świetle przedstawionego pytania pierwotne transakcje zapłaty zostały anulowane zarówno po stronie kupującego jak i sprzedającego. Następnie ponownie uregulowano należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz 3 ustawy o CIT, co powinno skutkować zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu.”. Istotny tutaj jest zwrot „zachowania prawa do uznania”, co oznacza, że nie aktualizuje to prawo, ale zachowane jest dotychczasowe, a więc dotyczące roku 2024.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

 

W myśl art. 15d ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców:

 1) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub

 2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub

 3) pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.

 

Stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT:

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części:

1) zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo

2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody

   - w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

 

Dodatkowo, art. 15d ust. 4 ustawy o CIT stanowi, że:

Przepisów ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy płatności dokonanej z naruszeniem ust. 1 pkt 2, nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez podatnika:

 1) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a podatnik złożył przy pierwszej zapłacie należności przelewem na ten rachunek zawiadomienie, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika, który dokonał zapłaty należności, w terminie 7 dni od dnia zlecenia przelewu lub

 2) została dokonana przelewem na rachunek banku lub rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej:

 a) służący do dokonywania rozliczeń z tytułu nabywanych przez ten bank lub tę kasę wierzytelności pieniężnych lub

 b) wykorzystywany przez ten bank lub tę kasę do pobrania należności od nabywcy towarów lub usługobiorcy za dostawę towarów lub świadczenie usług, potwierdzone fakturą, i przekazania jej w całości albo części dostawcy towarów lub usługodawcy, lub

 c) prowadzony przez ten bank lub tę kasę w ramach gospodarki własnej, niebędący rachunkiem rozliczeniowym

   - jeżeli odpowiednio bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub podmiot będący wystawcą faktury, wraz z informacją o numerze rachunku do zapłaty, przekazali podatnikowi informację, że rachunek wskazany do zapłaty jest rachunkiem, o którym mowa w lit. a, b lub c, lub

 3) została dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ustawy o podatku od towarów i usług, lub

 4) wynika z faktury dokumentującej czynności z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów, importu usług lub dostawy towarów rozliczanej przez nabywcę.

 

Zgodnie z art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm., dalej „ustawa o VAT”):

Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz podmiotów:

1) w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT;

2) zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona.

Na podstawie art. 96b ust. 2 ustawy o VAT:

Przepisy art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, dotyczą sankcji w postaci utraty możliwości zaliczenia do kosztów wydatków przez podatników, którzy dokonają zapłaty na rachunek spoza wykazu w sytuacji, gdy dostawa towarów lub świadczenie usług są potwierdzone fakturą i zostały dokonane przez podatników VAT czynnych.

Możliwość uniknięcia negatywnych konsekwencji podatkowych w przypadku dokonania zapłaty na rachunek spoza Wykazu podatników VAT przewiduje przepis art. art. 117ba § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Aby uniknąć negatywnych skutków podatkach wystarczy, że podatnik w ustawowym terminie zawiadomi o zapłacie należności na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w Wykazie podatników VAT właściwego naczelnika urzędu skarbowego w formie określonego przepisami ustawy Ordynacja podatkowa zawiadomienia (ZAW-NR).

Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 dotyczą ustalenia, czy poniesione wydatki zważywszy na fakt zwrotu środków i ponownego przelewu na konto widniejące na białej liście w roku 2026 stanowią koszy podatkowe roku 2024.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedstawiony w opisie sprawy schemat działania wobec kontrahenta stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej zrealizowanej płatności i zakłada ponowny przelew płatności na rachunek znajdujący się w Wykazie.

Zatem ponowne uregulowanie należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, skutkuje nabyciem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji za koszty uzyskania przychodu. Nie ziszczą się bowiem warunki określone w ww. przepisie, które nie pozwalają na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kosztów objętych fakturami.

Nie sposób jednak zgodzić się z Państwa stanowiskiem, która odnosi się do roku podatkowego, w którym powyższe wydatki mogą stanowić koszt podatkowy.

Zaliczenie tych wydatków do kosztów podatkowych możliwe będzie bowiem nie jak Państwo twierdzicie w 2024 r., tj. w okresie, kiedy faktycznie zostały poniesione, lecz dopiero w roku 2026, tj. w dacie dokonania prawidłowych płatności.

Z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wynika bowiem jednoznacznie, że kosztu podatkowego nie stanowi ta część kosztów, która została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny.

A contrario, koszt podatkowy mogą zatem stanowić jedynie te koszty, które nie uchybiają wskazanym powyżej warunkom, tj. zostaną dokonane z zastosowaniem powyżej wskazanych zasad.

Z kolei w przypadku wcześniejszego zaliczenia ww. kosztów do kosztów podatkowych, jak ma to miejsce w Państwa sprawie, zgodnie z art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, koszty te powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem rachunku z tzw. „Białej listy”.

Tym samym, skoro Spółka w 2024 roku dokonała płatności na rachunek bankowy podatnika w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o CIT, który w momencie dokonania płatności nie znajdywał się w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 Ustawy o VAT tzw. „Białej liście podatników VAT”, a Wnioskodawca nie zawiadomił o tym fakcie naczelnika właściwego urzędu skarbowego - to uniemożliwia to ich zaliczenie do kosztów podatkowych w 2024 roku.

Mając na uwadze powyższe, Spółka po dokonaniu w 2026 r. ponownej płatności przelewem bankowym na rachunek znajdujący się w Wykazie, może zaliczyć wskazane we wniosku wydatki do kosztów uzyskania przychodów 2026 roku (tj. roku, w którym ponowna płatność została dokonana). Tym samym w opisanej sprawie dopiero w 2026 r. do tych kosztów nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Z powyższej przyczyny Państwa stanowisko dotyczące momentu (roku podatkowego), w którym możliwym jest zaliczenie wydatków, o których mowa we wniosku do kosztów podatkowych należało uznać za nieprawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.