0111-KDIB1-1.4010.422.2026.1.SG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 lipca 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej także: „Oddział”) stanowi oddział zagranicznego przedsiębiorcy prowadzony na terytorium Polski, utworzony zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 89 ze zm.). Zgodnie z niniejszą regulacją, dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oddział wraz z innymi podmiotami z grupy jest członkiem grupy kapitałowej A.

A. jest (…) grupą bankową, działającą w szczególności na rynkach (…). Podmiotem dominującym Grupy jest A. A. C., instytucja finansowa z siedzibą w (…). Grupa świadczy usługi (…).

Oddział ma siedzibę rejestrową w (…), natomiast siedziba zagranicznego przedsiębiorcy (tj. jednostki macierzystej – A. A. C.) znajduje się na terytorium (…) (adres rejestrowy: (…)). Przedmiot działalności Oddziału został określony (…) .

Do przedmiotu pozostałej działalności Oddziału należy działalność sklasyfikowana poniższymi kodami PKD: 

(…)

Zadaniem Oddziału jest wsparcie w realizacji głównego przedmiotu działalności spółki macierzystej, jak również wsparcie administracyjne ((…)) innych podmiotów z grupy A. Oddział został wyposażony w odpowiednią infrastrukturę (np. powierzchnia biurowa, media, wyposażenie), a zadania wykonywane są, jak również w przyszłości będą przez jego pracowników i współpracowników (Oddział jest pracodawcą w rozumieniu przepisów prawa pracy). Na skutek utworzenia Oddziału, Oddział w pewnym zakresie przejął niektóre funkcje i zadania, które aktualnie wykonywane są w ramach spółki macierzystej oraz innych spółek A. za pośrednictwem innych pracowników. Należy podkreślić, że Oddział nie będzie prowadził działalności tożsamej z działalnością wykonywaną przez spółkę (jednostkę) macierzystą (tj. bezpośrednio działalności bankowej). Co istotne, zadania realizowane przez Oddział na rzecz spółki macierzystej polegają na zapewnieniu spółce macierzystej stałej obsługi w następujących obszarach: usługi (…) wspomagające działalność operacyjną spółki macierzystej.

Oddział został utworzony mocą uchwały zarządu B. z dnia (…) r. Zgodnie z § 3 przedmiotowej uchwały, głównym celem Oddziału jest zapewnienie niebankowych usług wsparcia dla A. A. C.

Oddział nie prowadzi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej żadnej działalności bankowej, w szczególności nie przyjmuje depozytów ani innych środków pieniężnych powierzonych pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym, nie prowadzi rachunków bankowych dla klientów, nie udziela kredytów ani pożyczek, nie wydaje instrumentów płatniczych, nie świadczy usług płatniczych, nie prowadzi działalności maklerskiej ani inwestycyjnej, nie oferuje produktów oszczędnościowych, lokacyjnych, kredytowych lub ubezpieczeniowych, jak również nie prowadzi obsługi kasowej ani rozliczeniowej klientów.

Oddział nie posiada również na terytorium RP placówek obsługi detalicznej, oddziałów operacyjnych, punktów kasowych, doradców klienta ani infrastruktury przeznaczonej do bezpośredniej obsługi klientów indywidualnych lub korporacyjnych. Działalność Oddziału ma charakter wyłącznie pomocniczy/administracyjny i nie obejmuje wykonywania czynności bankowych ani oferowania usług finansowych na rzecz klientów w Polsce.

Oddział posiada samodzielną strukturę pod względem techniczno-organizacyjnym oraz jest wpisany do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem (…). Oddziałowi został nadany Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP): (…).

W trakcie prowadzenia działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Oddział nabywa różnego rodzaju usługi i towary (jak np. (…) ). Wymienione towary i usługi są i będą nabywane od polskich podatników podatku VAT oraz od podmiotów zagranicznych.

Oddział przedsiębiorcy zagranicznego osiągnął w Polsce w 2024 r. przychody w wysokości (…) zł. Kwota ta obejmuje przychody alokowane do działalności prowadzonej na terytorium Polski, dokumentowane za pomocą not obciążeniowych, z tytułu usług wsparcia świadczonych przez Oddział. Usługi te obejmują w szczególności funkcje (…) oraz inne czynności wsparcia opisane we wniosku, realizowane zarówno na rzecz jednostki macierzystej, jak i na rzecz innych podmiotów należących do grupy kapitałowej A., przy czym usługi świadczone na rzecz podmiotów innych niż jednostka macierzysta są dokumentowane fakturami VAT.

Oddział prowadzi działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona przez Oddział działalność stanowi, jak również w przyszłości stanowić będzie część działalności gospodarczej spółki macierzystej.

Dotychczas Oddział rozliczał podatek dochodowy od osób prawnych według podstawowej stawki 19%, przyjmując, że jako oddział zagranicznego przedsiębiorcy nie stanowi odrębnego podatnika CIT, lecz jest formą prowadzenia działalności przez zagraniczną instytucję kredytową na terytorium Polski. Dochód przypisany do działalności Oddziału był zatem opodatkowany w Polsce na zasadach właściwych dla zagranicznego podatnika osiągającego dochody poprzez położony w Polsce zakład.

W związku z wejściem w życie od 1 stycznia 2026 r. zmian przewidujących podwyższone stawki CIT dla sektora bankowego - w tym stawkę 30% w 2026 r., 26% w 2027 r. oraz 23% od 2028 r. - Oddział powziął wątpliwość, czy nowe regulacje znajdują zastosowanie również do dochodów osiąganych w Polsce przez oddział zagranicznej instytucji kredytowej. Wątpliwość ta wynika w szczególności z faktu, że podatnikiem CIT pozostaje zagraniczna instytucja kredytowa, natomiast Oddział jest jej zakładem/stałą placówką w Polsce, przez którą osiągany jest dochód podlegający opodatkowaniu w Polsce.

Podstawą tej wątpliwości jest objęcie nowelizacją m.in. banków zagranicznych i instytucji kredytowych, przy jednoczesnym braku traktowania samego oddziału jako odrębnego podatnika CIT. Z tego względu Oddział analizuje, czy począwszy od 2026 r. powinien kontynuować rozliczenia według stawki 19%, czy też stosować podwyższoną stawkę właściwą dla instytucji kredytowych, tj. 30% w 2026 r.

Niniejszy wniosek dotyczy:

-     zaistniałego stanu faktycznego - w zakresie obecnie prowadzonej działalności Oddziału,

-     zdarzenia przyszłego - w zakresie działalności Oddziału, która będzie prowadzona co do zasady w podobny sposób w przyszłości (tj. w latach kolejnych).

Pytanie

Czy A. od dochodów osiągniętych w Polsce za pośrednictwem Oddziału (oddziału przedsiębiorcy zagranicznego) zobowiązany jest do zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych w stawce wynikającej z art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT (tj. 23% - stawka właściwa dla podmiotu będącego bankiem krajowym, bankiem zagranicznym i instytucją kredytową w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, z wyjątkiem podatników będących bankiem spółdzielczym w rozumieniu art. 20 ust. 1 tej ustawy; zgodnie z art. 38aa ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT w roku 2026 stawka ta czasowo podwyższona jest do 30%, zgodnie z art. 38aa ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w roku 2027 stawka ta czasowo podwyższona jest do 26%), czy też w stawce wynikającej z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT (tj. 19% - podstawowa stawka CIT)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, A. od dochodów osiągniętych w Polsce za pośrednictwem Oddziału (tj. alokowanych do oddziału; oddziału przedsiębiorcy zagranicznego), zobowiązany będzie do zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych w stawce wynikającej z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) (tj. w stawce podstawowej wynoszącej 19%).

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania szczególna stawka przewidziana dla banków, banków zagranicznych i instytucji kredytowych, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, ani przejściowa stawka 30%/26%, o której mowa w przepisach epizodycznych (tj. art. 38aa ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT), ponieważ dochód opodatkowany w Polsce nie jest dochodem z działalności bankowej ani dochodem wynikającym z wykonywania w Polsce czynności właściwych dla instytucji kredytowej.

Przedmiotem opodatkowania w Polsce jest wyłącznie dochód przypisany polskiemu zakładowi, a nie całokształt działalności (…) banku jako zagranicznej osoby prawnej. Oznacza to, że dla celów określenia właściwej stawki podatku, w ocenie Wnioskodawcy należy uwzględnić nie tylko formalny status prawny przedsiębiorcy zagranicznego, lecz również charakter działalności faktycznie wykonywanej w Polsce przez zakład oraz charakter dochodu przypisywanego temu zakładowi.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Poniżej Wnioskodawca pragnie przedstawić zbiór argumentów, które przemawiają w jego ocenie za prawidłowością stanowiska własnego wyrażonego powyżej niniejszego wniosku.

1. Zakres opodatkowania nierezydenta w Polsce jest ograniczony do dochodów osiąganych na terytorium Polski.

Jak zostało to wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca (a będąc bardziej precyzyjnym: jego jednostka macierzysta – A. A. C.) jest przedsiębiorcą zagranicznym mającym siedzibę (…). W Polsce A. działa poprzez oddział, który dla celów podatku dochodowego jest traktowany jako zakład w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.

Zgodnie z zasadą ograniczonego obowiązku podatkowego (wyrażoną w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT), podatnicy niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu podlegają w Polsce opodatkowaniu wyłącznie od dochodów osiąganych na terytorium Polski. W przypadku przedsiębiorcy (…) zakres prawa Polski do opodatkowania należy ustalać z uwzględnieniem umowy między Polską a (…) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Z art. 7 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki (…) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w (…) wynika, że zyski przedsiębiorstwa jednego państwa mogą być opodatkowane w drugim państwie tylko wtedy, gdy przedsiębiorstwo prowadzi działalność w tym drugim państwie przez położony tam zakład, i tylko w takiej mierze, w jakiej zyski mogą być przypisane temu zakładowi.

Oznacza to, że Polska nie opodatkowuje całego dochodu A. A. C., lecz wyłącznie tę część dochodu, którą można funkcjonalnie i ekonomicznie przypisać polskiemu zakładowi (tj. Oddziałowi). W konsekwencji, również ocena właściwej stawki CIT powinna odnosić się do tej wyodrębnionej podstawy opodatkowania, a nie do globalnej działalności Wnioskodawcy jako instytucji kredytowej. Podsumowując tę część rozważań, w ocenie Wnioskodawcy zatem znaczenie dla ustalenia prawidłowej stawki CIT od dochodów nierezydenta osiągniętych w Polsce (w tym przypadku A.), powinien mieć przedmiot działalności realizowanej w Polsce, z której pochodzą dochody alokowane do polskiego oddziału (zakładu podatkowego), a nie globalna działalność danego podatnika realizowana poza granicami kraju (i z tego powodu pozostająca poza polską jurysdykcją podatkową).

2. Brak prowadzenia przez polski zakład (oddział przedsiębiorcy zagranicznego, A. A. C.) działalności bankowej.

Wnioskodawca w ślad za opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powyżej pragnie raz jeszcze podkreślić, że w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, polski zakład (tj. Oddział) nie wykonuje w Polsce żadnych czynności bankowych. W szczególności polski zakład (Oddział):

-     nie przyjmuje depozytów ani innych środków powierzonych pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym;

-     nie udziela kredytów ani pożyczek;

-     nie prowadzi rachunków bankowych;

-     nie emituje instrumentów płatniczych;

-     nie zawiera umów z klientami banku;

-     nie prowadzi sprzedaży produktów bankowych;

-     nie podejmuje decyzji kredytowych, inwestycyjnych, treasury ani dotyczących ryzyka bankowego;

-     nie realizuje czynności regulowanych właściwych dla instytucji kredytowej;

-     nie uzyskuje przychodów z odsetek, prowizji, marży finansowej ani innych przychodów typowych dla działalności bankowej.

Działalność prowadzona w Polsce ma wyłącznie charakter usług (…) oraz pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności prowadzonej globalnie przez A. A. C. Obejmuje ona czynności (…), usługi (…) .

W szczególności polski oddział wykonuje typowe czynności (…) polegające na (…), w tym czynności administracyjne (…) .

Polski oddział działa wobec spółki dominującej jako „procesor”/centrum usług wspólnych i wykonuje wyłącznie jej polecenia, nie prowadząc w Polsce działalności bankowej ani pieniężnej. Dochód przypisywany polskiemu zakładowi nie wynika zatem w żadnym zakresie z działalności bankowej, a sposób, w jaki alokowane są do polskiego oddziału A. A. C. przychody z realizowanej przez niego w Polsce działalności (tj. wystawianie na rzecz jednostki macierzystej not obciążeniowych, a na rzecz podmiotów trzecich: faktur VAT) sprawia, że możliwe jest precyzyjne i niezawodne alokowanie przychodów spoza działalności bankowej, w związku z czym nie ma ryzyka sytuacji, w której w Polsce opodatkowany byłby dochód A. A. C. osiągnięty bezpośrednio z realizowanej przez jednostkę macierzystą działalności bankowej. Dochód alokowany do Oddziału A. A. C. w Polsce jest dochodem przypisanym bezpośrednio do funkcji wsparcia, ustalany na podstawie analizy funkcjonalnej, z uwzględnieniem pełnionych funkcji, angażowanych aktywów i ponoszonych ryzyk i precyzyjnie dokumentowany na podstawie stosownych, wystawianych na rzecz jednostki macierzystej not obciążeniowych oraz faktur VAT wystawianych na rzecz pozostałych spółek zagranicznych z grupy A., na rzecz których Oddział świadczy usługi wsparcia (…).

3. Przepisy o wprowadzeniu podwyższonej stawki CIT dla banków powinny być interpretowane celowościowo i funkcjonalnie (tj. przez pryzmat ich zasadniczego celu).

Artykuł 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT (wprowadzony do ustawy o CIT Ustawą z dnia 6 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i ustawy o podatku od niektórych instytucji finansowych (Dz. U. poz. 1658)) wprowadza szczególną stawkę podatku dla określonych instytucji sektora finansowego, w tym banków krajowych, banków zagranicznych oraz instytucji kredytowych.

W ocenie Wnioskodawcy, przepis ten powinien być interpretowany ściśle z uwzględnieniem celu tej regulacji. Celem wprowadzenia szczególnej stawki było podwyższenie efektywnego opodatkowania sektora bankowego, tj. dochodów osiąganych z działalności bankowej, finansowej i regulowanej, a nie opodatkowanie według podwyższonej stawki wszelkich dochodów osiąganych w Polsce przez zagraniczny podmiot posiadający status instytucji kredytowej w państwie siedziby, niezależnie od ekonomicznego charakteru działalności prowadzonej przez jego polski zakład.

Taką wykładnię potwierdza w ocenie Wnioskodawcy, uzasadnienie do ustawy z dnia 6 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i ustawy o podatku od niektórych instytucji finansowych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1658). W uzasadnieniu tym wskazano, że projektodawca wyodrębnił grupę podmiotów objętych podwyższonym opodatkowaniem ze względu na ich szczególną funkcję ekonomiczną w systemie finansowym. Jak wskazano w uzasadnieniu:

„W tym celu wyodrębniono grupę podmiotów zaliczanych do sektora bankowego, pełniących wspólną funkcję w systemie finansowym ze względu na ich znaczenie w procesie obrotu szeroko rozumianym kapitałem.”

Uzasadnienie doprecyzowuje następnie, że chodzi o podmioty pełniące w pewnym sensie funkcję pośredników finansowych:

„Podmioty te pełnią rolę pośredników finansowych umożliwiając przepływ środków, tj. gromadzenie ich np. w formie depozytów, jak i pozyskanie np. poprzez kredyt czy pożyczkę.”

Powyższe fragmenty wskazują, że ratio legis regulacji nie sprowadza się wyłącznie do formalnego statusu prawnego podatnika jako banku zagranicznego lub instytucji kredytowej. Projektodawca uzasadnia podwyższone opodatkowanie funkcją ekonomiczną właściwą działalności bankowej, tj. udziałem w obrocie kapitałem, gromadzeniem depozytów, udzielaniem finansowania oraz transferem środków pieniężnych między uczestnikami rynku.

Wnioskodawca podkreśla, że polski zakład nie wykonuje takich funkcji. Nie prowadzi w Polsce działalności depozytowej, kredytowej, pożyczkowej ani innej działalności bankowej wobec klientów. Nie uczestniczy w Polsce w procesie pośrednictwa finansowego, nie gromadzi depozytów, nie udziela finansowania i nie realizuje czynności regulowanych właściwych dla instytucji kredytowej. Funkcje wykonywane przez polski zakład mają charakter wyłącznie pomocniczy, administracyjny i techniczny.

Istotne jest również to, że w uzasadnieniu do ustawy projektodawca wskazał, iż celem regulacji jest rozłożenie dodatkowego ciężaru podatkowego na podmioty korzystające ekonomicznie z określonych warunków makroekonomicznych. W uzasadnieniu wskazano bowiem, że:

„Oparcie kryterium wyodrębnienia tej grupy podmiotów o taką funkcję ekonomiczną ma na celu jednolite rozłożenie dodatkowego ciężaru podatkowego na podmioty zyskujące m.in. na wzroście inflacji i podwyższonych stopach procentowych.”

Dochód polskiego zakładu Wnioskodawcy nie jest jednak dochodem wynikającym z marży odsetkowej, działalności kredytowej, depozytowej, zarządzania kapitałem lub innej działalności, która mogłaby korzystać ze wzrostu stóp procentowych lub inflacji. Dochód ten wynika z wykonywania funkcji (…) i wsparcia wewnątrzgrupowego. Tym samym nie zachodzi związek między przyczyną wprowadzenia szczególnej stawki CIT a dochodem osiąganym przez polski zakład.

W ocenie Wnioskodawcy, ratio legis tej regulacji nie obejmuje dochodów zagranicznego zakładu osiąganych w Polsce z działalności czysto pomocniczej, administracyjnej i technicznej, która nie stanowi działalności bankowej i nie generuje zysków właściwych dla sektora bankowego.

Innymi słowy, sama okoliczność, że zagraniczna osoba prawna jest instytucją kredytową w państwie siedziby, nie powinna automatycznie przesądzać o zastosowaniu szczególnej stawki do każdego dochodu przypisywanego jej polskiemu zakładowi, niezależnie od ekonomicznego charakteru tego dochodu.

4. Podstawa opodatkowania zakładu ma charakter funkcjonalnie wyodrębniony.

W przypadku zakładu zagranicznego przedsiębiorcy dochód opodatkowany w Polsce nie jest dochodem całego podatnika w znaczeniu ekonomicznym, lecz dochodem przypisywanym zakładowi zgodnie z zasadą arm’s length. Zakład traktowany jest dla celów przypisania zysków jako hipotetycznie odrębne przedsiębiorstwo wykonujące określone funkcje, wykorzystujące określone aktywa i ponoszące określone ryzyka.

Skoro zatem polski zakład wykonuje wyłącznie funkcje pomocnicze i wsparciowe, jego dochód powinien odpowiadać wynagrodzeniu za takie funkcje. Nie jest to dochód z działalności bankowej, lecz dochód z działalności pomocniczej na rzecz przedsiębiorstwa macierzystego.

Takie ujęcie jest również spójne z uzasadnieniem do ustawy z dnia 6 listopada 2025 r. W uzasadnieniu wskazano, że objęcie banków zagranicznych i instytucji kredytowych projektowaną nowelizacją oznacza objęcie nią działalności tych podmiotów prowadzonej w Polsce poprzez zakład. W uzasadnieniu stwierdzono:

„Oznacza to, że wskutek objęcia projektowaną nowelizacją instytucji kredytowych i banków zagranicznych objęto nią de facto (...) działalność takich podmiotów w Polsce poprzez położony w Polsce zakład (np. oddział).”

Powyższy fragment potwierdza, że w odniesieniu do nierezydentów decydujące znaczenie ma działalność prowadzona w Polsce przez zakład. Tym samym dla oceny zastosowania szczególnej stawki CIT nie można abstrahować od tego, jakie funkcje faktycznie wykonuje polski zakład i jaki dochód jest mu przypisywany.

Jeżeli działalność wykonywana w Polsce przez zakład nie jest działalnością bankową, lecz działalnością pomocniczą i wsparciową, to dochód przypisany temu zakładowi nie stanowi dochodu z działalności bankowej. Jest to dochód z funkcji usługowych, analogicznych do funkcji wykonywanych przez centra usług wspólnych, centra wsparcia IT, centra administracyjne lub kadrowo-płacowe.

Zastosowanie szczególnej stawki bankowej do takiego dochodu prowadziłoby do oderwania opodatkowania od ekonomicznego charakteru działalności prowadzonej w Polsce. Dochód generowany przez funkcje analogiczne do usług shared service centre (SSC), centrum wsparcia IT lub centrum administracyjno-kadrowego byłby opodatkowany wyższą stawką tylko dlatego, że zagraniczny przedsiębiorca macierzysty posiada status instytucji kredytowej. Taki rezultat byłby w ocenie Wnioskodawcy sprzeczny z zasadą opodatkowania dochodu zakładu jako dochodu przypisanego do funkcji faktycznie wykonywanych w Polsce.

5. Zgodnie z zasadami wykładni przepisów prawa podatkowego, wykładnia literalna nie powinna prowadzić do rozszerzającego stosowania przepisu szczególnego (zasada exceptiones non sunt extendendae).

Art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przewiduje podstawową stawkę podatku w wysokości 19%.

Art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT ma zatem charakter przepisu szczególnego względem zasady ogólnej. Jako wyjątek od podstawowej stawki podatku powinien być interpretowany ściśle, z uwzględnieniem zakresu podmiotowego i przedmiotowego regulacji.

Zdaniem Wnioskodawcy, ścisła wykładnia tego przepisu nie powinna prowadzić do objęcia nim dochodów, które nie mają związku z działalnością bankową. W przeciwnym razie podwyższona stawka obejmowałaby również takie aktywności, które w przypadku jakiegokolwiek innego podatnika podlegałyby opodatkowaniu według stawki 19%, mimo że ich ekonomiczna treść jest identyczna.

Za takim podejściem przemawia również uzasadnienie do ustawy z dnia 6 listopada 2025 r., w którym projektodawca wiąże szczególne opodatkowanie z funkcją pośrednictwa finansowego oraz uczestnictwem w obrocie kapitałem. Jak wskazano w uzasadnieniu, objęte regulacją podmioty realizują funkcje:

„udziału w kreowaniu oraz transferze środków pieniężnych między podmioty spoza sektora finansowego takie jak przedsiębiorstwa, osoby fizyczne, gospodarstwa domowe, które gromadzą i wydatkują środki pieniężne lub poszukują finansowania.”

Polski zakład, jak już wskazano wielokrotnie w niniejszym wniosku, nie wykonuje takich funkcji. Nie uczestniczy w transferze środków pieniężnych pomiędzy przedsiębiorstwami, osobami fizycznymi lub gospodarstwami domowymi. Nie występuje wobec tych podmiotów jako kredytodawca, depozytariusz, pożyczkodawca ani inny pośrednik finansowy. Nie świadczy również w Polsce usług bankowych.

W konsekwencji, objęcie dochodu polskiego zakładu szczególną stawką CIT oznaczałoby rozszerzające zastosowanie przepisu szczególnego do sytuacji, która nie jest objęta celem regulacji wyrażonym w uzasadnieniu ustawy.

Przykładowo, gdyby działalność w zakresie (…), wsparcia IT czy wsparcia administracyjnego była wykonywana przez odrębną spółkę usługową (czy to zewnętrzną, obcą względem A., czy też przez spółkę zależną zarejestrowaną w Polsce i powołaną przez A. A. C.), jej dochód podlegałby opodatkowaniu według stawki 19%. Nie ma zatem w ocenie Wnioskodawcy podstaw ku temu, aby identyczny dochód - przypisany polskiemu zakładowi i niezwiązany z działalnością bankową - był opodatkowany według stawki właściwej dla dochodów sektora bankowego wyłącznie ze względu na status prawny zagranicznej centrali.

6. Zasada niedyskryminacji i neutralności formy prowadzenia działalności.

Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma w ocenie Wnioskodawcy również zasada niedyskryminacyjnego traktowania zakładów przedsiębiorców zagranicznych. Polski zakład przedsiębiorcy (…) nie powinien być opodatkowany w sposób mniej korzystny niż porównywalny polski podmiot (czy też podmiot zarejestrowany w Polsce, w którego kapitale udział w stu procentach ma nierezydent) wykonujący taką samą działalność (świadczący takie same usługi).

Gdyby analogiczne czynności (…), wsparcia IT czy wsparcia administracyjnego były realizowane przez polską spółkę zależną nieposiadającą statusu banku ani statusu instytucji kredytowej, dochód tej spółki byłby opodatkowany według podstawowej stawki 19% albo, w przypadku spełnienia określonych przesłanek, według stawki 9%.

Zastosowanie stawki podwyższonej w wysokości 30%/26%/23% wyłącznie dlatego, że funkcje te są wykonywane przez zakład zagranicznej instytucji kredytowej, prowadziłoby w ocenie Wnioskodawcy do różnicowania sytuacji podatników wykonujących ekonomicznie tożsamą działalność, tyle że w zróżnicowanej formie prawnej.

Takie różnicowanie byłoby szczególnie nieuzasadnione w świetle uzasadnienia do ustawy z dnia 6 listopada 2025 r., które wiąże podwyższone opodatkowanie nie z samym technicznym wykonywaniem funkcji wsparcia przez podmioty należące do grup bankowych, lecz z pełnieniem funkcji pośredników finansowych, udziałem w obrocie kapitałem oraz osiąganiem w tej drodze korzyści ze wzrostu inflacji i podwyższonych stóp procentowych.

W ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z dyrektywą racjonalnego ustawodawcy wykładnia art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT powinna unikać takiego skutku. Przepis ten powinien być stosowany do dochodów wynikających z działalności bankowej lub finansowej, a nie do dochodów zakładów, w tym oddziałów, pełniących w grupie kapitałowej wyłącznie funkcje usługowo-pomocnicze, tak jak ma to miejsce w niniejszym przypadku.

7. Brak związku dochodu polskiego zakładu z ryzykami i aktywami bankowymi Wnioskodawcy.

Wnioskodawca pragnie również wskazać, że dochód przypisany polskiemu zakładowi nie jest dodatkowo wynikiem zaangażowania kapitału bankowego, portfela kredytowego, marży odsetkowej, zarządzania depozytami, płynnością, ryzykiem kredytowym, ryzykiem rynkowym lub ryzykiem regulacyjnym. Polski zakład nie ponosi przecież ryzyk właściwych działalności bankowej.

Funkcje wykonywane przez zakład mają ograniczony profil ryzyka. Zakład nie posiada kompetencji do podejmowania decyzji bankowych, nie zawiera umów z klientami, nie kształtuje polityki kredytowej ani inwestycyjnej i nie odpowiada za działalność regulowaną Wnioskodawcy.

Powyższe ma istotne znaczenie również w świetle uzasadnienia do ustawy z dnia 6 listopada 2025 r. Skoro projektodawca uzasadnia podwyższenie stawek CIT szczególną pozycją podmiotów bankowych w procesie obrotu kapitałem, a także ich korzyściami wynikającymi ze wzrostu inflacji i podwyższonych stóp procentowych, to brak związku dochodu polskiego zakładu z tymi zjawiskami przemawia za niestosowaniem wobec niego szczególnej stawki.

Z perspektywy przypisania zysków do zakładu, podstawą dochodu zakładu są funkcje usługowe. W konsekwencji w ocenie Wnioskodawcy, również z tego powodu właściwą stawką dla dochodu Oddziału powinna być podstawowa stawka CIT, tj. 19%.

8. Argument wynikający z systematyki art. 19 ustawy o CIT.

Art. 19 ustawy o CIT posługuje się kategorią „podstawy opodatkowania”. W przypadku polskich rezydentów podatkowych podstawa opodatkowania obejmuje zasadniczo całość dochodu podatnika podlegającego opodatkowaniu w Polsce. W przypadku nierezydentów działających poprzez zakład, w tym przypadku poprzez oddział przedsiębiorcy zagranicznego, podstawa opodatkowania w Polsce jest jednak ograniczona wyłącznie do dochodu przypisanego temu zakładowi.

Dlatego zastosowanie art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT do nierezydenta działającego przez zakład wymaga uwzględnienia specyfiki ograniczonego obowiązku podatkowego. Podstawą opodatkowania w Polsce nie jest dochód (…) instytucji kredytowej jako takiej, lecz dochód polskiego zakładu.

Powyższe znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu do ustawy z dnia 6 listopada 2025 r., w którym projektodawca wskazał, że w przypadku banków zagranicznych i instytucji kredytowych chodzi o działalność takich podmiotów w Polsce poprzez zakład. W uzasadnieniu wyjaśniono, że:

„Na gruncie podatku CIT podatnikiem jest bowiem m.in. osoba prawna - w omawianym przypadku - podmiot zagraniczny prowadzący działalność w Polsce poprzez zagraniczny zakład (np. oddział). Sam, położony w Polsce, oddział/zagraniczny zakład takiego podmiotu nie posiada podmiotowości prawnej na gruncie CIT.”

Projektodawca wskazał następnie, że objęcie instytucji kredytowych i banków zagranicznych nowelizacją oznacza objęcie:

„działalności takich podmiotów w Polsce poprzez położony w Polsce zakład (np. oddział).”

Wnioskodawca zwraca uwagę, że użycie przez projektodawcę pojęcia „działalności takich podmiotów w Polsce” wymaga analizy tego, jaka działalność jest faktycznie wykonywana przez polski zakład. Nie można utożsamiać działalności centrali jako instytucji kredytowej z działalnością polskiego zakładu, jeżeli zakład ten nie wykonuje działalności bankowej, lecz wyłącznie funkcje pomocnicze.

Jeżeli zatem polski zakład nie wykonuje działalności bankowej, lecz wyłącznie działalność pomocniczą, to brak jest w ocenie Wnioskodawcy podstaw do uznania, że podstawa opodatkowania w Polsce jest podstawą opodatkowania z działalności bankowej lub działalności instytucji kredytowej prowadzonej w Polsce. Jest to podstawa opodatkowania odpowiadająca dochodowi z funkcji wsparcia wykonywanych przez zakład.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT nie powinien być stosowany do dochodu polskiego zakładu, który nie pozostaje w związku z działalnością bankową, pośrednictwem finansowym, obrotem kapitałem, działalnością depozytową, kredytową ani innymi czynnościami regulowanymi właściwymi dla instytucji kredytowej. Właściwą stawką podatku dla tego dochodu powinna być podstawowa stawka CIT, tj. 19%.

Mając na uwadze wszystkie przytoczone powyższe argumenty, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dochód przypisywany polskiemu zakładowi (tj. Oddziałowi) powinien podlegać opodatkowaniu według stawki podstawowej CIT w wysokości 19%, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Nie powinna znaleźć zastosowania szczególna stawka przewidziana w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, ani przejściowe stawki 30% i 26%, ponieważ polski zakład:

-     nie wykonuje w Polsce działalności bankowej;

-     nie uzyskuje przychodów typowych dla działalności bankowej;

-     nie angażuje aktywów ani ryzyk właściwych działalności bankowej;

-     wykonuje wyłącznie funkcje pomocnicze, techniczne i administracyjne;

-     uzyskuje dochód odpowiadający wynagrodzeniu za funkcje wsparcia, a nie dochód z działalności instytucji kredytowej.

W konsekwencji zatem, w ocenie Wnioskodawcy, dochód przypisany polskiemu zakładowi (…) banku powinien być opodatkowany w Polsce według podstawowej stawki CIT w wysokości 19%.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska w opisanej powyżej sprawie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o CIT:

Przepis art. 19 ust. 1 ustawy o CIT określa wysokość obowiązujących stawek podatku CIT oraz warunki ich stosowania.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o CIT w brzmieniu do 31 grudnia 2025 r.:

Ustawą o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i ustawy o podatku od niektórych instytucji finansowej z dnia 6 listopada 2025 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 1658), wprowadzono do ww. przepisu nowe stawki podatku CIT obowiązujące dla wyodrębnionej grupy podmiotów zaliczanych do sektora bankowego, pełniących wspólną funkcję w systemie finansowym ze względu na ich znaczenie w procesie obrotu szeroko rozumianym kapitałem.

Według art. 19 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 ustawy o CIT:

Z kolei, ustawą z dnia 6 listopada 2025 r. wprowadzono także przepisy przejściowe regulujące obowiązującą stawkę podatku CIT wobec podmiotów określonych w art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o CIT. Przepisy przejściowe obowiązują od 2026 r. do 2028 r. i mają pierwszeństwo względem przepisów art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 38aa ust. 1 ustawy o CIT:

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy A. od dochodów osiągniętych w Polsce za pośrednictwem Oddziału (oddziału przedsiębiorcy zagranicznego) zobowiązany jest do zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych w stawce wynikającej z art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT (tj. 23% - stawka właściwa dla podmiotu będącego bankiem krajowym, bankiem zagranicznym i instytucją kredytową w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, z wyjątkiem podatników będących bankiem spółdzielczym w rozumieniu art. 20 ust. 1 tej ustawy; zgodnie z art. 38aa ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT w roku 2026 stawka ta czasowo podwyższona jest do 30%, zgodnie z art. 38aa ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w roku 2027 stawka ta czasowo podwyższona jest do 26%), czy też w stawce wynikającej z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT (tj. 19% - podstawowa stawka CIT).

W tym miejscu należy ponownie powołać treść art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Zauważyć należy, iż ustawodawca w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT wskazał w zamkniętym katalogu podmioty objęte ww. regulacją. Są to odpowiednio:

-     banki krajowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawie bankowym,

-     banki zagraniczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o prawie bankowym,

-     instytucje kredytowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy o prawie bankowym,

-     podatkowe grupy kapitałowe w skład których wchodzi bank krajowy.

Przytoczony powyżej przepis wskazuje, że dla ustalenia, czy konkretny podmiot jest bankiem krajowym, bankiem zagranicznym, instytucją kredytową, podatkową grupą kapitałową w skład których wchodzi bank krajowy, a tym samym adresatem normy prawnej określonej w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, istotne jest określenie jego statusu na gruncie ustawy prawo bankowe.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.):

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

Wprowadzając podwyższoną stawkę podatku dochodowego dla sektora bankowego, ustawodawca w sposób świadomy i celowy ukształtował zakres podmiotowy tej regulacji, dostosowując go do specyfiki podatku dochodowego od osób prawnych.

Analizując charakter prawny art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, należy kategorycznie stwierdzić, że przepis ten ma charakter stricte podmiotowy, a nie przedmiotowy. Ustawodawca konstruując tę regulację, powiązał wysokość stawki podatkowej wyłącznie z cechą statusową samego podatnika, nie zaś z rodzajem, profilem czy charakterem czynności faktycznie przez niego wykonywanych. W treści przepisu ustawodawca posłużył się jednoznacznym zwrotem: „w przypadku podatników będących (...) bankiem zagranicznym i instytucją kredytową”. Norma ta odnosi się zatem do określonej kategorii podmiotów prawa, a nie do określonej kategorii przychodów (zysków) czy też określonego rodzaju działalności gospodarczej. Gdyby wolą ustawodawcy było uzależnienie wyższej stawki podatkowej od kryterium przedmiotowego – czyli od tego, czy dochód w Polsce został wygenerowany z działalności stricte bankowej (np. z operacji depozytowo-kredytowych, marży odsetkowej czy obrotu kapitałem) – przepis ten zostałby sformułowany w sposób przedmiotowy.

W tym kontekście nie sposób podzielić Państwa stanowiska, jakoby o wysokości stawki podatkowej decydować miał faktyczny charakter czynności techniczno-administracyjnych realizowanych przez Oddział. Zgodnie z ugruntowaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadą autonomii prawa podatkowego, pojęcia i instytucje prawa podatkowego należy interpretować w sposób samodzielny i niezależny od ich potocznego czy wyłącznie ekonomicznego rozumienia. Skoro ustawodawca w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT odwołał się bezpośrednio do definicji legalnej „instytucji kredytowej” zawartej w Prawie bankowym, badaniu podlega wyłącznie to, czy podatnik (A. A. C.) spełnia te formalne kryteria. Prawo podatkowe wiąże skutki prawne z samym faktem posiadania określonego statusu, a nie ze sposobem ustrukturyzowania wewnętrznych procesów biznesowych czy operacyjnych w ramach poszczególnych jednostek organizacyjnych tego podatnika.

Jak wprost wynika z uzasadnienia do ustawy z dnia 6 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i ustawy o podatku od niektórych instytucji finansowych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1658;druk sejmowy 1752), na który Państwo się również powołujecie:

„Należy przy tym zauważyć, że zakres podmiotowy zmian został dostosowany do charakteru danego podatku. Z tego względu, powyżej wskazano m.in. bank zagraniczny i instytucję kredytową (w rozumieniu ustawy – Prawo bankowe), będące podmiotami z siedzibą na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego UE bądź państwa trzeciego. Na gruncie podatku CIT podatnikiem jest bowiem m.in. osoba prawna – w omawianym przypadku – podmiot zagraniczny prowadzący działalność w Polsce poprzez zagraniczny zakład (np. oddział). Sam, położony w Polsce, oddział/zagraniczny zakład takiego podmiotu nie posiada podmiotowości prawnej na gruncie CIT. Oznacza to, że wskutek objęcia projektowaną nowelizacją instytucji kredytowych i banków zagranicznych objęto nią de facto (w związku z zakresem władztwa podatkowego, uwzględniającego rozwiązania zawarte w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania) działalność takich podmiotów w Polsce poprzez położony w Polsce zakład (np. oddział). Nie jest więc także zasadnym odwołanie się wprost do samego oddziału, na wzór ustawy o ponif”.

Z przytoczonego fragmentu materiałów legislacyjnych jednoznacznie wynika, że ustawodawca, wprowadzając nowe regulacje od 1 stycznia 2026 r., działał w sposób w pełni świadomy i zamierzony. Prawodawca posiadał pełną wiedzę o tym, że zagraniczne instytucje kredytowe prowadzą w Polsce zróżnicowaną działalność za pośrednictwem oddziałów. Mimo to podjął celową decyzję o objęciu podwyższoną stawką podatkową całokształtu ich aktywności gospodarczej realizowanej na terytorium RP poprzez zakład. Konstruując nowe przepisy, ustawodawca nie przewidział żadnych wyłączeń przedmiotowych ani stawek preferencyjnych dla zysków generowanych przez jednostki pomocnicze, administracyjne czy centra usług wspólnych ((…)). Brak takiego zapisu w połączeniu z jednoznacznym brzmieniem uzasadnienia projektu dowodzi, że intencją legislacyjną było związanie wyższej stawki podatkowej wyłącznie z podmiotowym statusem podatnika (instytucji kredytowej/bankowej), a nie z ekonomicznym charakterem operacji realizowanych przez jego polski zakład.

Zatem z powyższego jednoznacznie wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie podwyższoną stawką podatkową (w tym stawką epizodyczną 30% w 2026 r.) każdej działalności prowadzonej w Polsce przez zagraniczny bank za pośrednictwem zakładu. Ustawodawca, odwołując się do umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO), precyzuje, że polskie władztwo podatkowe ogranicza się wprawdzie do dochodów alokowanych do polskiego zakładu, ale dochód ten – jako dochód instytucji kredytowej – musi zostać opodatkowany stawką właściwą dla tej grupy podmiotów.

Skoro jednostka macierzysta oddziału jest instytucją kredytową, to charakter zadań przypisanych do jego polskiej struktury organizacyjnej (zakładu) pozostaje bez wpływu na wysokość stawki podatkowej. Ustawa o CIT nie przewiduje różnicowania stawki podatku w zależności od wewnętrznego podziału funkcji w strukturze jednego podatnika.

Jak sami wskazali Państwo w opisie sprawy w związku z wejściem w życie od 1 stycznia 2026 r. zmian przewidujących podwyższone stawki CIT dla sektora bankowego - w tym stawkę 30% w 2026 r., 26% w 2027 r. oraz 23% od 2028 r. - Oddział powziął wątpliwość, czy nowe regulacje znajdują zastosowanie również do dochodów osiąganych w Polsce przez oddział zagranicznej instytucji kredytowej. Wątpliwość ta wynika w szczególności z faktu, że podatnikiem CIT pozostaje zagraniczna instytucja kredytowa, natomiast Oddział jest jej zakładem/stałą placówką w Polsce, przez którą osiągany jest dochód podlegający opodatkowaniu w Polsce.

Mając powyższe na uwadze, na tle przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że spełniają Państwo kryteria instytucji kredytowej, o której mowa w ww. przepisie rozporządzenia nr 575/2013. W tym zakresie z wniosku wynika, że „grupa świadczy usługi bankowości komercyjnej, korporacyjnej, inwestycyjnej oraz detalicznej, oferując rozwiązania finansowe dla klientów indywidualnych, przedsiębiorstw, instytucji publicznych oraz innych podmiotów gospodarczych”. Ponadto wskazują Państwo w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, że „Oddział nie będzie prowadził działalności tożsamej z działalnością wykonywaną przez spółkę (jednostkę) macierzystą (tj. bezpośrednio działalności bankowej)”.

Niemniej jednak w ocenie Organu okoliczność, że polski oddział spółki macierzystej, która spełnia kryteria instytucji kredytowej, zajmuje się jedynie wsparciem działalności tej spółki i innych podmiotów w grupie tj. nie zajmuje się stricte działalnością bankową rozumianą jako np. udzielanie kredytów, przyjmowanie depozytów, prowadzenie rachunków itp., nie oznacza, że Państwo jako instytucja kredytowa z tytułu uzyskiwanych przez oddział dochodów na terenie RP nie podlegają pod znowelizowane podwyższone stawki podatku CIT.

Ustawa CIT nie przewiduje wyłączeń dla instytucji kredytowych których polski oddział nie prowadzi bezpośrednio działalności bankowej a wykonuje czynności wspierające taką działalność. Katalog podmiotów objętych podwyższonymi stawkami został zawarty w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy CIT i znajdują się w nim wszelkie instytucje kredytowe zdefiniowane w odrębnych przepisach. Należy zauważyć, że czynności wsparcia działalności bankowej spółki macierzystej stanowią element całości działalności takiego podmiotu, która jest w istocie działalnością bankową.

Tym samym podatnikiem na gruncie polskich przepisów pozostaje wyłącznie zagraniczna osoba prawna (centrala) – w tym przypadku A. A. C. z siedzibą (…). Skoro podmiot ten posiada status instytucji kredytowej, to jako jeden, niepodzielny podatnik podlega rygorom art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że zgodnie z art. 7 umowy polsko-(…), zyski przedsiębiorstwa jednego państwa mogą być opodatkowane w drugim państwie tylko wtedy, gdy przedsiębiorstwo prowadzi działalność w tym drugim państwie przez położony tam zakład, i tylko w takiej mierze, w jakiej zyski mogą być przypisane temu zakładowi.

W konsekwencji, dochody osiągane przez Państwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegające alokacji do Państwa zagranicznego zakładu (Oddziału), stanowią podstawę opodatkowania podatnika będącego instytucją kredytową. Dochody te podlegają opodatkowaniu stawką wskazaną w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, modyfikowaną przepisami art. 38aa ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

W związku z powyższym Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Na marginesie odnosząc się do Państwa argumentów dotyczących rzekomego naruszenia zasady niedyskryminacji oraz neutralności formy prowadzenia działalności (poprzez porównanie sytuacji Oddziału do odrębnej spółki kapitałowej świadczącej usługi SSC), Organ wskazuje, że podmioty te nie są podmiotami o charakterze porównywalnym. Wybór formy prawnej prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP (spółka zależna posiadająca osobowość prawną czy oddział przedsiębiorcy zagranicznego) jest suwerenną decyzją biznesową podatnika, która niesie za sobą określone, odmienne konsekwencje prawne i podatkowe. Oddział, w przeciwieństwie do spółki z o.o., jest integralną częścią struktury zagranicznej instytucji kredytowej, pozbawioną odrębnej podmiotowości podatkowej na gruncie podatku CIT. Z tego względu brak jest podstaw prawnych do transponowania zasad opodatkowania właściwych dla niezależnych polskich spółek kapitałowych na sytuację podatkową zagranicznego zakładu instytucji kredytowej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.