0111-KDIB1-1.4010.419.2026.2.SH

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

13 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo, pismem z 13 sierpnia 2026 r. (wpływ 18 sierpnia 2026 r.), w odpowiedzi na wezwanie.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest jednoosobową spółką kapitałową Miasta, w której 100% udziałów posiada Miasto K. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).

Spółka jest dotychczasowym dzierżawcą nieruchomości składającej się z gruntu oraz posadowionego na nim budynku wraz z wyposażeniem (dalej: „Nieruchomość”).

Właścicielem Nieruchomości jest Miasto K. (jednostka samorządu terytorialnego), a budynek znajdujący się na gruncie został wzniesiony bezpośrednio przez Miasto K. w 2009 roku.

W trakcie obowiązywania umowy dzierżawy, Spółka poniosła na dzierżawiony budynek nakłady inwestycyjne o charakterze adaptacyjnym i modernizacyjnym (np. ogrodzenie ściany frontowej, montaż urządzenia do odzysku ciepła). Wydatki te zostały ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako „inwestycja w obcym środku trwałym” i podlegały amortyzacji podatkowej zgodnie z przepisami ustawy o CIT. Część z tych nakładów do chwili obecnej nie została w pełni zamortyzowana.

Zgodnie z zapisami w obowiązującej aktualnie umowie dzierżawy, w momencie zakończenia stosunku prawnego (rozwiązania lub wygaśnięcia umowy), wszelkie poczynione przez dzierżawcę nakłady przechodzą nieodpłatnie na własność Wydzierżawiającego (Miasto K.), bez obowiązku dokonywania zwrotu ich równowartości na rzecz Spółki.

Obecnie Miasto planuje wnieść całą Nieruchomość (grunt wraz z budynkiem) jako wkład niepieniężny (aport) do Spółki, w zamian za co obejmie nowe udziały w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki. W efekcie tej transakcji Spółka nabędzie na własność przedmiotową Nieruchomość.

Nabycie przez Spółkę własności przedmiotu dzierżawy (Nieruchomości) nastąpi w trakcie trwania stosunku dzierżawy. W konsekwencji, dojdzie do sytuacji, w której po stronie Spółki nastąpi skumulowanie statusu właściciela (wynikającego z nabycia aportu) oraz statusu dzierżawcy tej samej Nieruchomości. Powyższe doprowadzi do wygaśnięcia obowiązującej umowy dzierżawy z mocy prawa wskutek konfuzji (połączenia prawa i zobowiązania w jednym podmiocie).

W związku z wygaśnięciem umowy dzierżawy (na skutek konfuzji), u Wnioskodawcy dojdzie do likwidacji prawno-księgowej ujętej w ewidencji inwestycji w obcym środku trwałym, polegającej na jej wyksięgowaniu z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki.

Pytania

1. Czy w związku z nabyciem przez Spółkę własności nieruchomości (gruntu wraz z budynkiem L.) w drodze wkładu niepieniężnego (aportu) od Miasta, co doprowadzi do wygaśnięcia dotychczasowej umowy dzierżawy na skutek konfuzji, niezamortyzowana wartość początkowa nakładów ujętych uprzednio jako inwestycja w obcym środku trwałym będzie stanowiła dla Spółki koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), w momencie jej wyksięgowania (likwidacji księgowej) z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych?

2. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, że wartością początkową nabytego w drodze aportu budynku L. (jako własnego środka trwałego) będzie wartość rynkowa nieruchomości określona na dzień wniesienia wkładu, wynikająca z uchwały wspólników i aktu notarialnego (zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT), bez konieczności pomniejszania jej o wartość nakładów ujętych wcześniej przez Spółkę jako inwestycja w obcym środku trwałym?

3. Czy Spółka będzie uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów (zgodnie z art. 15 ust. 6 w zw. z art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT) od tak ustalonej wartości początkowej własnego budynku, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie pytania Nr 1:

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z nabyciem przez Spółkę własności nieruchomości (gruntu wraz z budynkiem) w drodze wkładu niepieniężnego (aportu) od jedynego udziałowca (Miasta), co doprowadzi do wygaśnięcia dotychczasowej umowy dzierżawy na skutek konfuzji, niezamortyzowana wartość początkowa nakładów ujętych uprzednio jako inwestycja w obcym środku trwałym będzie stanowiła dla Spółki koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) w momencie jej wyksięgowania (likwidacji księgowej) z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Z treści powołanego przepisu wynika, że straty z tytułu likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych (w tym inwestycji w obcych środkach trwałych) stanowią koszt uzyskania przychodów, pod warunkiem, że ich likwidacja nie została spowodowana zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a samo działanie podatnika było uzasadnione ekonomicznie i racjonalne z punktu widzenia zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów.

W opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka (spółka komunalna realizująca zadania własne Miasta) zaprzestanie amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym ze względu na wygaśnięcie umowy dzierżawy z mocy prawa. Wygaśnięcie to nastąpi na skutek tzw. konfuzji, czyli połączenia w ręku jednego podmiotu (Spółki) prawa i skorelowanego z nim obowiązku (statusu właściciela i dzierżawcy).

W polskim prawie cywilnym konfuzja stanowi zdarzenie prawne, które powoduje wygaśnięcie stosunku zobowiązaniowego bez zaspokojenia wierzyciela. W konsekwencji konfuzji, Spółka utraci prawną możliwość dalszego rozliczania odpisów amortyzacyjnych od „inwestycji w obcym środku trwałym”, ponieważ budynek, na który poniesiono nakłady, przestanie być dla niej środkiem „obcym”, a stanie się środkiem „własnym”.

Zdaniem Spółki pojęcie „likwidacji” środka trwałego na gruncie podatkowym nie ogranicza się wyłącznie do jego fizycznego unicestwienia (np. wyburzenia czy demontażu), ale obejmuje również likwidację o charakterze prawno-księgowym. Likwidacja prawna polega na definitywnej utracie przez podatnika prawa do korzystania z danego składnika majątku lub zmiany jego statusu prawnego, co uniemożliwia dalsze dokonywanie odpisów amortyzacyjnych.

Wyksięgowanie inwestycji w obcym środku trwałym z ewidencji bilansowej i podatkowej na skutek konfuzji spełnia definicję likwidacji w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.

W opisanym scenariuszu spełnione są wszystkie przesłanki uznania niezamortyzowanej wartości inwestycji za koszt podatkowy. Brak zmiany rodzaju działalności, ponieważ zaprzestanie amortyzacji nie wynika ze zmiany profilu działalności Spółki, lecz z restrukturyzacji formy władania nieruchomością służącą tej działalności. Racjonalność ekonomiczna, ponieważ przejęcie nieruchomości na własność przez spółkę komunalną w drodze aportu od Miasta wzmacnia strukturę majątkową Spółki, eliminuje konieczność ponoszenia kosztów czynszu dzierżawnego w przyszłości i optymalizuje realizację zadań publicznych. Działanie to w pełni wpisuje się w dyspozycję art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (zabezpieczenie źródła przychodów). Brak zawinienia podatnika, likwidacja ma charakter następczy wobec decyzji właścicielskiej Miasta (jedynego udziałowca) o wniesieniu aportu i wygaśnięciu umowy z mocy prawa (konfuzja).

Podsumowując, powstała w wyniku wyksięgowania (likwidacji księgowej) niezamortyzowana wartość początkowa nakładów inwestycyjnych w obcym środku trwałym będzie dla Spółki kosztem uzyskania przychodów w dacie tego wyksięgowania.

W zakresie pytania Nr 2:

Zdaniem Wnioskodawcy, wartością początkową budynku nabytego w drodze wkładu niepieniężnego będzie jego wartość rynkowa ustalona przez strony w statucie lub umowie Spółki na dzień wniesienia aportu (nie wyższa od wartości rynkowej), zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Spółka nie ma obowiązku modyfikowania ani pomniejszania tej wartości o kwotę nakładów poniesionych wcześniej w trakcie trwania dzierżawy.

Uzasadnienie do pytania Nr 2:

Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, wartość początkową środków trwałych nabytych w formie wkładu niepieniężnego ustala się w wysokości wartości przedmiotu wkładu określonej w umowie spółki, nie wyższej jednak od jego wartości rynkowej z dnia wniesienia.

Przepisy ustawy o CIT nie przewidują żadnego mechanizmu korekty wartości początkowej własnego środka trwałego o wartość nakładów amortyzowanych wcześniej w ramach tzw. inwestycji w obcym środku trwałym.

Przedmiotem aportu ze strony Miasta jest cała nieruchomość (w stanie faktycznym i prawnym na dzień aportu), w której skład wchodzi budynek wraz z elementami trwale z nim związanymi (wytworzonymi przez Spółkę). Zgodnie z zasadą superficies solo cedit (art. 48 i 191 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795)), budynek i nakłady stały się własnością Miasta.

Miasto wnosi zatem majątek, którego jest jedynym właścicielem. W konsekwencji Spółka zobowiązana jest ująć nowo nabyty budynek w swojej ewidencji jako nowy, własny środek trwały według wartości z aktu notarialnego.

Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z 5 marca 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Znak: 0111-KDIB1-1.4010.672.2023.4.AND: „(…) zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, wartość początkową budynku powinni Państwo ustalić w wartości rynkowej na dzień wniesienia wkładu. Wartość ta będzie uwzględniać zatem wcześniej poniesione przez Państwa nakłady inwestycyjne w obcym środku trwałym i w związku z tym nie będą Państwo już mogli amortyzować inwestycji w obcym środku trwałym, lecz cały budynek wniesiony aportem do Spółki, którego wartość początkowa będzie ustalona na dzień wniesienia wkładu w wartości nie wyższej od jego wartości rynkowej, a więc uwzględniającej wartość poniesionych przez Państwo nakładów w tym budynku”.

W zakresie pytania Nr 3:

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka będzie uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od pełnej wartości początkowej nabytego budynku oraz budowli i odrębnych środków trwałych, a odpisy te będą stanowiły koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Uzasadnienie do pytania Nr 3:

Zgodnie z art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają m.in. stanowiące własność podatnika budynki, budowle, maszyny i urządzenia oraz inne środki trwałe o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W związku z nabyciem własności nieruchomości w drodze aportu i wygaśnięciem umowy dzierżawy (konfuzją), Spółka zaczyna amortyzować środki trwałe o zupełnie innym statusie prawnym (własne środki trwałe zamiast inwestycji w obcym środku trwałym).

W odniesieniu do wkładu niepieniężnego od Miasta, w tym przypadku nie znajdzie zastosowania zasada kontynuacji amortyzacji (art. 16g ust. 9 ustawy o CIT), ponieważ Miasto (wnoszący aport) nie amortyzowała podatkowo tej nieruchomości (jako JST jest zwolniona podmiotowo z podatku dochodowego, a nieruchomość była oddana w dzierżawę i amortyzowana przez Spółkę tylko w zakresie poniesionych nakładów). W związku z tym Spółka ma prawo amortyzować budynek na zasadach ogólnych, od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych. Rozwiązanie to nie stanowi podwójnego zaliczenia tych samych wydatków do kosztów podatkowych. W momencie konfuzji stara inwestycja w obcym środku trwałym zostaje jednorazowo rozliczona (zamknięta) jako strata z likwidacji prawnej (Pytanie nr 1). Natomiast nowa amortyzacja dotyczy prawa własności całego budynku nabytego w zamian za wydanie udziałów Miastu. Wydanie udziałów stanowi dla Spółki realny koszt ekonomiczny (ekwiwalent ceny nabycia).

Ocena stanowiska

Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku Nr 1, Nr 2 oraz Nr 3 jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Wskazać jednakże należy, że powołali Państwo inne brzmienie art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm. dalej: „ustawy o CIT”).

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 16g ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Jednakże przytoczenie przez Państwa brzmienie ww. przepisu nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej stwierdzić należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: