0111-KDIB1-1.4010.408.2026.2.MF

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 lipca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski, obejmującą w szczególności dystrybucję (…) oraz świadczenie usług serwisowych dotyczących tych urządzeń.

Niniejszy wniosek dotyczy możliwości zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów kwoty (…) zł, którą Spółka zobowiązała się zapłacić na rzecz B sp. z o.o. (dalej: „B”) na podstawie ugody zawartej przed mediatorem, zatwierdzonej następnie przez Sąd Okręgowy w (…). Zgodnie z treścią ugody: Tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez B na obsługę prawną związaną ze sporem Stron, A zobowiązuje się zapłacić na rzecz B kwotę (…) zł.

Spór, w związku z którym zawarto ugodę, powstał na tle działalności prowadzonej przez Spółkę oraz B na rynku usług serwisowych dotyczących urządzeń marki X.

Przed powstaniem sporu Spółka współpracowała z Panem C przy serwisowaniu urządzeń marki X. Współpraca ta rozpoczęła się w (…) i została sformalizowana umową z (…). W (…) Pan C podjął decyzję o kontynuowaniu działalności w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - w drugiej połowie (…) założona została B sp. z o.o. (B), której udziałowcem i Prezesem zarządu jest Pan C.

Równolegle Spółka oraz Pan C prowadzili rozmowy dotyczące dalszej współpracy serwisowej, jednak rozmowy te nie doprowadziły do zawarcia nowej umowy. Umowa z (…) została wypowiedziana pismem z (…) a współpraca zakończyła się z końcem lutego (…).

Po zakończeniu współpracy B, która została założona m.in. w celu kontynuowania współpracy ze Spółką, rozpoczęła samodzielne świadczenie usług serwisowych dotyczących urządzeń marki X.

Od tego momentu Spółka oraz B funkcjonowały jako odrębne podmioty na rynku serwisu urządzeń marki X.

Spór pomiędzy Spółką a B dotyczył przede wszystkim warunków świadczenia usług serwisowych dotyczących urządzeń marki X po zakończeniu wcześniejszej współpracy Spółki z Panem C. Zarzuty formułowane w sporze obejmowały w szczególności kwestie dotyczące informacji przekazywanych przez obie strony sporu klientom, w tym (…), w zakresie możliwości serwisowania urządzeń marki X przez podmioty inne niż Spółka, dostępu do oryginalnych części zamiennych, znaczenia autoryzowanego serwisu technicznego, ważności certyfikatów szkoleniowych oraz kwalifikacji osób wykonujących czynności serwisowe.

Na tle powyższych okoliczności B wniosła przeciwko Spółce pozew o zaniechanie niedozwolonych działań i usunięcie ich skutków do Sądu Okręgowego w (…). Pozew został wniesiony (…), a sprawa była prowadzona pod sygn. akt (…).

W pozwie B kwalifikowała opisane działania jako czyny nieuczciwej konkurencji i na tej podstawie dochodziła roszczeń o charakterze niepieniężnym.

B domagała się nakazania Spółce zaniechania działań kwalifikowanych przez B jako czyny nieuczciwej konkurencji, zakazania podejmowania takich działań w przyszłości oraz usunięcia skutków zarzucanych działań. Usunięcie skutków miało nastąpić w szczególności poprzez skierowanie określonych informacji do klientów, którym - według stanowiska B - miały zostać przekazane przez Spółkę kwestionowane komunikaty, a także poprzez publikację określonych oświadczeń na stronie internetowej Spółki oraz na profilu Spółki w serwisie (…). Dodatkowo B wnosiła również o zasądzenie od Spółki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ostatecznie Spółka i B (dalej łącznie: „Strony”) zdecydowały się zakończyć spór polubownie. W dniu (…) Strony zawarły przed mediatorem ugodę wraz z wnioskiem o jej zatwierdzenie przez sąd.

Zgodnie z preambułą ugody, pomiędzy Stronami, a także pomiędzy podmiotami powiązanymi osobowo ze Stronami, od kilku lat trwał wielowątkowy konflikt na różnych płaszczyznach. Intencją Stron było zawarcie ugody, w wyniku której zakończą spór sądowy oraz zażegnają istniejący konflikt, co pozwoli im na dalsze niezakłócone prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że ugoda miała charakter polubowny i nie oznaczała przyznania przez Spółkę zasadności zarzutów formułowanych przez B.

W ramach ugody Strony uzgodniły, że Spółka sporządzi i nada do określonych w ugodzie adresatów pisemne oświadczenie dotyczące serwisowania urządzeń marki X. Oświadczenie to miało zostać skierowane do użytkowników urządzeń marki X oraz (…).

Treść oświadczenia obejmowała informacje dotyczące możliwości serwisowania urządzeń marki X przez podmioty posiadające odpowiednią wiedzę merytoryczną i zaplecze techniczne (inne niż Spółka), dostępu do oryginalnych części zamiennych, możliwości posiadania wymaganej wiedzy merytorycznej przez podmioty inne niż Spółka, wpływu dopuszczenia takich podmiotów do czynności serwisowych na ryzyko potencjalnego (…) oraz ważności certyfikatów szkoleniowych. Oświadczenie zawierało również informację o wcześniejszej współpracy osób związanych z B ze Spółką oraz o tym, że aktualnie Spółka i B działają samodzielnie na rynku serwisu (…).

Na podstawie § 3 ugody Spółka zobowiązała się zapłacić na rzecz B kwotę (…) zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez B na obsługę prawną związaną ze sporem Stron. Świadczenie to nie stanowiło kary umownej ani odszkodowania zasądzonego przez sąd, lecz element polubownego rozliczenia przyjętego przez Strony w celu definitywnego zakończenia sporu.

Z perspektywy Spółki zawarcie ugody miało na celu ograniczenie dalszych kosztów i ryzyk związanych z kontynuowaniem sporu, ochronę relacji z klientami oraz zapewnienie stabilnych warunków dalszego prowadzenia działalności na rynku serwisu urządzeń marki X.

Ugoda obejmowała również odrębne rozliczenie dotyczące przeniesienia na rzecz Spółki praw do wyłącznego korzystania z domen internetowych zawierających oznaczenie (…). Z tego tytułu Spółka zobowiązała się zapłacić na rzecz Pana C kwotę (…) zł netto powiększoną o VAT. Kwota ta nie jest jednak przedmiotem niniejszego wniosku, który dotyczy wyłącznie świadczenia w wysokości (…) zł należnego B tytułem zwrotu wydatków na obsługę prawną związaną ze sporem Stron.

Ugoda w § 5 przewidywała również wzajemne zrzeczenie się przez Strony znanych im na dzień zawarcia ugody roszczeń, w tym roszczeń z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji oraz naruszenia dóbr osobistych, ze skutkiem na dzień wykonania przez drugą Stronę wszystkich zobowiązań wynikających z ugody.

Dodatkowo B oświadczyła, że wykonanie ugody wyczerpuje wszelkie roszczenia B sformułowane w ramach postępowania prowadzonego pod sygn. akt (…).

Postanowieniem z dnia (…) Sąd Okręgowy w (…) zatwierdził ugodę zawartą przez Strony przed mediatorem, uchylił wyrok zaoczny z dnia (…) oraz umorzył postępowanie w sprawie. Sąd postanowił również wzajemnie znieść koszty procesu Stron oraz zwrócić B kwotę (…) zł tytułem zwrotu całości opłaty od pozwu.

W uzupełnieniu ujętym w piśmie z 29 lipca 2026 r. wskazali Państwo poniższe informację:

1.    Na czym dokładnie polegała współpraca Spółki z B Sp. z o.o. w zakresie usług serwisowych oraz jaką rolę pełniła Spółka?

Spółka nie zawarła z B Sp. z o.o. umowy o świadczenie usług serwisowych, a B Sp. z o.o. nie wykonywała na rzecz Spółki usług serwisowych na podstawie takiej umowy. Współpraca poprzedzająca powstanie sporu była prowadzona przez Spółkę z Panem C, który od (…) świadczył na rzecz Spółki usługi związane z serwisowaniem urządzeń marki X jako podwykonawca. Współpraca została sformalizowana umową z (…).

W ramach tej współpracy Pan C zapewniał obsługę Działu Serwisu Spółki i pełnił funkcję Kierownika Działu Serwisu. Spółka była natomiast podmiotem oferującym użytkownikom urządzeń marki X usługi serwisowe, organizującym ich wykonanie oraz zlecającym Panu C wykonanie czynności serwisowych w ramach podwykonawstwa.

W drugiej połowie (…) Pan C założył B Sp. z o.o. z zamiarem kontynuowania działalności serwisowej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka i Pan C prowadzili rozmowy dotyczące kontynuowania współpracy w nowej formule, jednak nie zawarli nowej umowy. Umowa z (…) została wypowiedziana (…), a współpraca Spółki z Panem C zakończyła się z końcem lutego (…). Od marca (…) B Sp. z o.o. rozpoczęła samodzielne świadczenie usług serwisowych i działała na rynku niezależnie od Spółki.

2.    Kto był stronami umowy o wykonanie usług serwisowych?

Stronami umowy z (…) były A oraz Pan C, prowadzący działalność gospodarczą we własnym imieniu. B Sp. z o.o. nie była stroną tej umowy. Pomiędzy Spółką a B Sp. z o.o. nie została zawarta odrębna umowa o wykonywanie usług serwisowych.

3.    Co było przedmiotem sporu, którego dotyczyła ugoda?

Przedmiotem sporu były zarzuty formułowane przez B Sp. z o.o. wobec Spółki w związku z działalnością obu podmiotów na rynku serwisu urządzeń marki X po zakończeniu współpracy Spółki z Panem C. Zarzuty dotyczyły przede wszystkim treści informacji przekazywanych klientom, w tym (…), na temat możliwości serwisowania urządzeń marki X przez podmioty inne niż Spółka, znaczenia autoryzowanego serwisu technicznego, dostępu do oryginalnych części zamiennych, kwalifikacji osób wykonujących serwis oraz ważności certyfikatów szkoleniowych.

B Sp. z o.o. zarzucała również Spółce m.in. odmawianie sprzedaży urządzeń lub części zamiennych, przekazywanie informacji dotyczących walidacji i kalibracji urządzeń oraz rozpowszechnianie informacji odnoszących się do B Sp. z o.o. i osób z nią związanych. Spółka kwestionowała zasadność tych zarzutów.

Na tle powyższych zarzutów B Sp. z o.o. wniosła (…) do Sądu Okręgowego w (…), pozew o zaniechanie niedozwolonych działań i usunięcie ich skutków. B Sp. z o.o. domagała się w szczególności nakazania Spółce zaniechania działań kwalifikowanych przez B Sp. z o.o. jako czyny nieuczciwej konkurencji, zakazania ich podejmowania w przyszłości, skierowania określonych informacji do klientów oraz opublikowania oświadczeń na stronie internetowej Spółki i w serwisie (…). B Sp. z o.o. dochodziła również zwrotu kosztów procesu.

Ugoda zawarta (…) miała zakończyć wskazane postępowanie sądowe oraz szerszy, wielowątkowy konflikt pomiędzy Stronami i podmiotami powiązanymi z nimi osobowo. Ugoda nie stanowiła uznania przez Spółkę zasadności zarzutów B Sp. z o.o. W ramach ugody uzgodniono m.in. przekazanie użytkownikom urządzeń marki X wspólnego oświadczenia wyjaśniającego zasady świadczenia usług serwisowych, zapłatę przez Spółkę kwoty (…) zł tytułem zwrotu wydatków B Sp. z o.o. na obsługę prawną związaną ze sporem oraz wzajemne zrzeczenie się określonych roszczeń.

4.    Czy koszt zapłaty kwoty (…) zł ma charakter definitywny, tj. czy nie zostanie Spółce w jakikolwiek sposób zwrócony?

Tak. Zapłata kwoty (…) zł definitywnie obciążyła majątek Spółki. Kwota ta nie została i nie zostanie Spółce zwrócona w jakiejkolwiek formie, a Spółce nie przysługuje wobec B Sp. z o.o. ani innego podmiotu roszczenie o jej zwrot. Świadczenie nie miało charakteru zaliczki, kaucji ani innego świadczenia zwrotnego.

5.    W jaki sposób udokumentowano przekazanie zapłaty na rzecz B Sp. z o.o.?

Zapłata kwoty (…) zł została dokonana w dniu (…) przelewem bankowym z rachunku bankowego Spółki na rachunek B Sp. z o.o. wskazany w § 3 ust. 2 ugody. Przekazanie środków jest udokumentowane ugodą z (…), postanowieniem Sądu Okręgowego w (…) z (…) zatwierdzającym ugodę, potwierdzeniem wykonania przelewu oraz wyciągiem z rachunku bankowego Spółki. Wydatek został także ujęty w księgach rachunkowych Spółki na podstawie wskazanych dokumentów.

6.    W jaki sposób wypłata kwoty ustalonej w ugodzie wpływa na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów albo osiąganie przychodów przez Spółkę?

Zapłata kwoty (…) zł była jednym z uzgodnionych przez Strony warunków zawarcia i wykonania ugody. Wykonanie przez Spółkę obowiązków wynikających z ugody, w tym obowiązku zapłaty tej kwoty, prowadziło do wyczerpania roszczeń B Sp. z o.o. zgłoszonych w postępowaniu o sygn. akt (…) oraz uruchamiało przewidziane w ugodzie wzajemne zrzeczenie się znanych Stronom roszczeń związanych m.in. z zarzucanymi czynami nieuczciwej konkurencji i naruszeniem dóbr osobistych.

W następstwie zawarcia i wykonania ugody Sąd Okręgowy w (…) zatwierdził ugodę, uchylił wyrok zaoczny z (…) i umorzył postępowanie. Zakończenie postępowania wyeliminowało konieczność ponoszenia przez Spółkę dalszych kosztów obsługi prawnej i angażowania zasobów pracowników i członków organów Spółki w spór, a także ryzyko wydania wobec Spółki orzeczenia nakazującego wykonanie żądań niepieniężnych objętych pozwem.

Spór dotyczył komunikacji z klientami Spółki, w szczególności z (…) korzystającymi z urządzeń marki X i usług ich serwisowania. Uzgodnione w ugodzie oświadczenie skierowane do użytkowników urządzeń porządkowało informacje dotyczące zasad serwisowania, dostępu do części zamiennych, kwalifikacji serwisantów i ważności certyfikatów. Zakończenie sporu ograniczyło ryzyko dalszego zakłócania relacji z klientami, utrzymywania niepewności na rynku serwisowym oraz negatywnego wpływu konfliktu na działalność Spółki w zakresie dystrybucji i serwisowania urządzeń (…).

Zapłata była zatem elementem całościowego rozliczenia, bez którego nie doszłoby do definitywnego zakończenia sporu i zrzeczenia się roszczeń. Skutkiem wykonania tego obowiązku było ograniczenie dalszych kosztów i ryzyk gospodarczych oraz stworzenie warunków do niezakłóconego kontynuowania przez Spółkę działalności, z której osiąga ona przychody.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym kwota (…) zł, którą Wnioskodawca zobowiązał się zapłacić na rzecz B sp. z o.o. na podstawie ugody zawartej przed mediatorem i zatwierdzonej przez Sąd Okręgowy w (…), tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez B sp. z o.o. na obsługę prawną związaną ze sporem Stron, stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami, potrącalny w dacie poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, kwota (…) zł, którą Wnioskodawca zobowiązał się zapłacić na rzecz B sp. z o.o. na podstawie ugody zawartej przed mediatorem i zatwierdzonej przez Sąd Okręgowy w (…), tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez B sp. z o.o. na obsługę prawną związaną ze sporem Stron, stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wydatek ten powinien zostać zakwalifikowany jako koszt inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami, potrącalny w dacie jego poniesienia, stosownie do art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

1.    Uwagi ogólne dotyczące kwalifikacji wydatku jako kosztu uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W świetle utrwalonego podejścia organów podatkowych i sądów administracyjnych, aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien spełniać łącznie następujące warunki:

• zostać poniesiony przez podatnika i definitywnie obciążać jego majątek;
• pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
• zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
• być właściwie udokumentowany;
• nie znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Ocena spełnienia przesłanki celowości powinna być dokonywana z perspektywy momentu podjęcia decyzji o poniesieniu wydatku, z uwzględnieniem racjonalnych przesłanek gospodarczych istniejących po stronie podatnika. Dla uznania wydatku za koszt podatkowy nie jest konieczne wykazanie bezpośredniego przełożenia wydatku na konkretny, zidentyfikowany przychód. Wystarczające jest, aby wydatek pozostawał w racjonalnym, obiektywnie uzasadnionym związku z prowadzoną działalnością oraz służył zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.

2.    Związek wydatku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy oraz z zabezpieczeniem źródła przychodów

Spór, którego dotyczyła ugoda, powstał bezpośrednio na tle działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę na rynku serwisowania urządzeń marki X. Spór dotyczył m.in. zasad komunikacji z klientami, możliwości świadczenia usług serwisowych przez podmioty inne niż Wnioskodawca, dostępu do oryginalnych części zamiennych, znaczenia autoryzowanego serwisu technicznego oraz kwalifikacji osób wykonujących czynności serwisowe. Były to zatem zagadnienia bezpośrednio związane z podstawowym obszarem działalności Wnioskodawcy, tj. dystrybucją i serwisowaniem specjalistycznych urządzeń wykorzystywanych przez (…).

Kontynuowanie sporu sądowego wiązałoby się dla Wnioskodawcy z istotnym ryzykiem gospodarczym. Spór dotyczył relacji z klientami, w tym (…), a także sposobu prezentowania informacji o serwisowaniu urządzeń marki X. W konsekwencji dalsze prowadzenie sporu mogłoby powodować nie tylko dalsze koszty obsługi prawnej i zaangażowanie zasobów organizacyjnych Wnioskodawcy, lecz również ryzyko pogorszenia relacji z klientami, utrwalenia niepewności co do zasad funkcjonowania rynku serwisowego oraz negatywnego wpływu na stabilność prowadzonej działalności.

Zawarcie ugody miało na celu definitywne zakończenie sporu oraz zażegnanie wielowątkowego konfliktu, a przez to umożliwienie Wnioskodawcy dalszego, niezakłóconego prowadzenia działalności gospodarczej.

Ugoda pozwoliła ograniczyć ryzyka i koszty związane z dalszym procesem sądowym, uporządkować komunikację wobec klientów oraz zabezpieczyć relacje handlowe Wnioskodawcy na rynku serwisu urządzeń marki X.

W tym kontekście zapłata kwoty (…) zł nie stanowi wydatku oderwanego od działalności Wnioskodawcy.

Przeciwnie, była elementem racjonalnego, gospodarczego kompromisu przyjętego w celu zakończenia sporu powstałego w toku prowadzenia działalności gospodarczej i służyła zabezpieczeniu źródła przychodów Wnioskodawcy. Decyzja o zawarciu ugody i poniesieniu objętego nią świadczenia powinna być oceniana jako działanie zmierzające do ograniczenia strat, uniknięcia dalszych kosztów i stabilizacji warunków prowadzenia działalności.

3.    Charakter świadczenia wynikającego z ugody

Kwota (…) zł została określona w ugodzie jako zwrot wydatków poniesionych przez B sp. z o.o. na obsługę prawną związaną ze sporem Stron. Świadczenie to nie stanowiło kary umownej, odszkodowania zasądzonego przez sąd ani sankcji publicznoprawnej. Było ono jednym z elementów polubownego rozliczenia przyjętego przez Strony w celu zakończenia sporu i istniejącego konfliktu.

Istotne jest również, że ugoda miała charakter polubowny i nie oznaczała przyznania przez Wnioskodawcę zasadności zarzutów formułowanych przez B sp. z o.o. W sprawie nie doszło do prawomocnego rozstrzygnięcia sądowego przesądzającego o popełnieniu przez Wnioskodawcę czynu nieuczciwej konkurencji ani o zawinionym naruszeniu prawa. Sąd zatwierdził ugodę, uchylił wcześniejszy wyrok zaoczny oraz umorzył postępowanie, a koszty procesu Stron zostały wzajemnie zniesione.

Okoliczności te potwierdzają, że sporny wydatek powinien być kwalifikowany jako koszt polubownego zakończenia sporu gospodarczego, pozostający w funkcjonalnym związku z działalnością Wnioskodawcy, a nie jako wydatek sankcyjny albo konsekwencja prawomocnie stwierdzonego działania zawinionego.

4.    Brak zastosowania wyłączeń z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT

Wydatku objętego niniejszym wnioskiem nie można zakwalifikować do żadnej kategorii kosztów wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W szczególności do analizowanego wydatku nie znajduje zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Przepis ten obejmuje kary umowne i odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług, zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów, robót i usług. Kwota (…) zł nie została zapłacona z żadnego z powyższych tytułów. Nie dotyczy wad towarów lub usług, zwłoki w dostawie ani zwłoki w usunięciu wad. Jej tytułem jest zwrot wydatków na obsługę prawną związanych ze sporem Stron, będący elementem ugodowego zakończenia sporu gospodarczego.

Wydatek ten nie stanowi również darowizny, kosztu reprezentacji, grzywny, kary pieniężnej ani innego wydatku o charakterze sankcyjnym. Nie występuje zatem ustawowa podstawa do wyłączenia go z kosztów uzyskania przychodów, o ile - jak wskazano powyżej - spełnia on ogólne przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

5.    Potwierdzenie stanowiska w aktualnej praktyce interpretacyjnej i orzecznictwie

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczącej kosztów sporów sądowych, kosztów obsługi prawnej oraz kosztów procesu ponoszonych w związku z działalnością gospodarczą podatników.

Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 20 lutego 2024 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.692.2023.1.END, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów postępowania sądowego oraz kosztów obsługi prawnej i zastępstwa procesowego ponoszonych w sporach gospodarczych. Organ zaakceptował również ich rozliczenie jako kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami, potrącalnych w dacie poniesienia.

Szczególne znaczenie ma również wyrok NSA z 18 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 806/22, w którym sąd zaakceptował możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów świadczenia wypłaconego na podstawie ugody sądowej, jeżeli jego poniesienie pozostaje w związku z ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej oraz służy zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów. Chociaż sprawa dotyczyła innego rodzaju świadczenia, istotne jest ogólne rozróżnienie przyjęte przez sąd: nie każde świadczenie ugodowe należy traktować jako wydatek niepodatkowy; decydujące znaczenie ma jego gospodarczy cel oraz związek z działalnością podatnika.

W niniejszej sprawie kwota (…) zł została poniesiona właśnie w związku z ryzykiem gospodarczym występującym w działalności Wnioskodawcy. Spór dotyczył rynku, na którym Wnioskodawca prowadzi działalność, relacji z klientami i zasad komunikowania informacji istotnych dla świadczenia usług serwisowych. Zawarcie ugody nie miało charakteru przyznania się do winy ani zapłaty sankcji, lecz stanowiło racjonalne działanie gospodarcze ukierunkowane na zakończenie sporu i zabezpieczenie możliwości dalszego niezakłóconego prowadzenia działalności.

Dla odróżnienia należy wskazać, że w orzecznictwie i praktyce interpretacyjnej wyłączane z kosztów podatkowych bywają wydatki, które są bezpośrednią konsekwencją zawinionego, sprzecznego z prawem działania podatnika i nie służą osiągnięciu przychodów ani zabezpieczeniu ich źródła. Taka sytuacja nie występuje jednak w opisanym stanie faktycznym. Wnioskodawca nie dokonał zapłaty w wykonaniu wyroku stwierdzającego jego winę ani nie zapłacił kary umownej lub odszkodowania z tytułów wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Zapłata była elementem wzajemnych ustępstw w ugodzie, której zasadniczym celem było zakończenie sporu gospodarczego oraz stabilizacja warunków dalszego prowadzenia działalności.

6.    Moment potrącenia kosztu

Wydatek objęty niniejszym wnioskiem nie pozostaje w bezpośrednim związku z konkretnym, oznaczonym przychodem Wnioskodawcy. Nie jest możliwe przypisanie go do określonej dostawy towarów, określonej usługi serwisowej ani konkretnej transakcji. Jego związek z przychodami ma charakter pośredni, ponieważ wydatek służył zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów Wnioskodawcy jako całości.

W konsekwencji, kwota (…) zł powinna zostać rozpoznana jako koszt uzyskania przychodów inny niż bezpośrednio związany z przychodami, potrącalny w dacie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

7.    Podsumowanie

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy kwota (…) zł zapłacona na rzecz B sp. z o.o. tytułem zwrotu wydatków na obsługę prawną związaną ze sporem Stron spełnia przesłanki uznania jej za koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wydatek ten został poniesiony w związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, miał charakter definitywny, był racjonalnie i gospodarczo uzasadniony, służył zakończeniu sporu oraz zabezpieczeniu źródła przychodów, a jednocześnie nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji powinien zostać rozpoznany jako pośredni koszt uzyskania przychodów, potrącalny w dacie poniesienia.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zauważyć przy tym należy, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Na tle powyższego stanu faktycznego, kwestią wymagającą rozpatrzenia jest ustalenie, czy kwota (…) zł, którą zobowiązali się Państwo zapłacić na rzecz B sp. z o.o. na podstawie ugody zawartej przed mediatorem i zatwierdzonej przez Sąd Okręgowy w (…), tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez B sp. z o.o. na obsługę prawną związaną ze sporem Stron, stanowi dla Państwa koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wobec powyższego, należy przede wszystkim ocenić charakter tych wydatków pod kątem powołanego wcześniej art. 15 ust. 1 ustawy CIT, oraz rozważyć, czy ponoszone koszty w analizowanej sprawie realizują cele wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Zgodnie z przytoczoną treścią tego artykułu, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Zatem, warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych jest wykazanie jego związku ze spodziewanymi przychodami, jakkolwiek przychody te nie muszą zostać realizowane, ewentualnie, że celem poniesienia kosztów jest zachowanie lub zabezpieczenie źródeł przychodów.

Tak więc jedynie taki wydatek, który spełnia wymienione warunki, może być uznany za koszt uzyskania przychodu oraz uczestniczyć w obliczeniu dochodu do opodatkowania (art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy).

Konieczność uchwycenia „celowościowego” („koszty poniesione w celu”) związku pomiędzy wydatkiem a uzyskaniem przychodu lub zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodów, wymaga oceny przesłanek jakimi kierował się podatnik oraz uwarunkowań determinujących poniesienie wydatku, z których powinna wynikać racjonalność i gospodarcze uzasadnienie określonego działania podatnika.

Należy mieć na uwadze, że celowość kosztu oznacza jego nakierowanie na osiągnięcie przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu. Przy czym, za celowe można uznać jedynie takie wydatki, które oceniane przez pryzmat całokształtu okoliczności faktycznych pozwalają na przyjęcie, że zamiarem wnioskodawcy w momencie poniesienia wydatku było właśnie albo osiągniecie przychodu albo ewentualnie jego zachowanie, czy też zabezpieczenie. Badanie całokształtu okoliczności faktycznych ma w sprawie kluczowe znaczenie, albowiem kategoria „kosztu podatkowego” nie ma charakteru czysto obiektywnego, rozumianego w sposób formalistyczny, lecz zakłada istnienie elementów subiektywnych zależnych od oceny tych okoliczności. Skoro bowiem ustawodawca zakłada, że wydatek musi być celowy, to tym samym konieczne jest przeprowadzenie analizy owej celowości, która możliwa jest jedynie w oparciu o fakty przedstawione przez wnioskodawcę w opisie sprawy. W niniejszej sprawie, kluczowe znaczenie ma właśnie prawidłowe zbadanie okoliczności faktycznych przez pryzmat zamiaru podatnika w poniesieniu wydatku.

W konsekwencji, możliwość zaliczania danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów ma przede wszystkim skłaniać podatników do podejmowania racjonalnych decyzji gospodarczych, w tym znaczeniu, że przysparzać one będą konkretnych przychodów podatkowych, lub też zachowają źródło przychodów w niezmienionym stanie albo zabezpieczą to źródło przed uszczupleniem czy też zmniejszeniem.

Wskazać należy, że koszty poniesione na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej to wydatki związane z samym funkcjonowaniem podmiotu jako całości. Do kosztów podatkowych można zaliczyć te koszty zachowania i zabezpieczenia przychodów, które są wynikiem gospodarczych potrzeb źródła przychodów, związanych z jego eksploatacją w sferze materialnej i organizacyjnej, tak aby utrzymać ciągłość tego źródła przychodu w znaczeniu zapewnienia podatnikowi możności osiągania z niego trwale zysków.

Przed przystąpieniem do oceny, czy analizowany wydatek można powiązać z uzyskaniem przychodów, zachowaniem czy zabezpieczeniem źródła przychodów, należy wskazać na kwestię ogólną, a dotyczącą samej interpretacji normy z art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Podkreślić należy, że niedopuszczalne jest przeprowadzenie takiej wykładni powyższej normy, która racjonalność działań podatnika utożsamia z celowością wydatku. Pojęcia racjonalności poniesienia wydatku oraz jego celowości nie nakładają się na siebie, w tym znaczeniu, że nie są one równoważne. Pomiędzy tymi kategoriami nie istnieje tożsamość znaczeń. Pojęcia racjonalności oraz celowości rozumiane przez pryzmat art. 15 ust. 1 ustawy, wzajemnie się uzupełniają w tym sensie, że trudno jest mówić o celowości wydatku, bez wcześniejszego wykazania racjonalności. Relacja odwrotna, jak się jednak wydaje w świetle wykładni literalnej art. 15 ust. 1 ustawy, nie zachodzi. Oznacza to, że wykazanie, iż mamy do czynienia z racjonalnym postępowaniem podatnika, samo w sobie nie determinuje uznania wydatku za celowy pod kątem osiągnięcia przychodu, zachowania czy zabezpieczenia źródła przychodów. Racjonalność postępowania podatnika jest bowiem jednym z elementów oceny celowości wydatku, pomocna przy wykładni zwrotu normatywnego „w celu”. Powyższe oznacza, że ustawodawca konstruując normę z art. 15 ust. 1 ustawy CIT nie wskazał, że wystarczającym dla podatkowej kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów jest racjonalność prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było położenie nacisku na ową racjonalność, norma art. 15 ust. 1 omawianej ustawy, przybrałaby z pewnością inne brzmienie, sprowadzające się do formuły, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Brzmienie ustawy w obecnym kształcie nie pozwala jednak na takie przełożenie, zakładając, że każdy wydatek musi być celowy, a zatem winien on wpływać na zachowanie, czy też zabezpieczenie źródła przychodów (również jego osiągnięcie).

Jednocześnie trzeba podkreślić, że przez pojęcie „zachować” należy rozumieć dochować coś w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać. Natomiast, „zabezpieczyć” oznacza uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę. Można więc przyjąć, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, które umożliwią dalsze funkcjonowanie źródła. Za koszty związane z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów należy więc uznać przede wszystkim koszty prawidłowego funkcjonowania podatnika oraz prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej.

W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do osiągnięcia przychodów.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, nie mogę zgodzić się z Państwa argumentacją, że wydatki będące przedmiotem pytania stanowić będą koszty uzyskania przychodu, wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W tym miejscu należy wyraźnie oddzielić cel ekonomiczny poniesienia kosztu od poniesienia wydatku w celu osiągnięcia przychodów podatkowych (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła). Podkreślam, że podatkowa kategoria kosztów ponoszonych przez podatnika, na określenie której prawo podatkowe utworzyło własny termin: „koszty uzyskania przychodów”, jest odrębną kategorią kosztów, której nie należy wprost wiązać z kategorią kosztów w prawie rachunkowym i nauce ekonomii. Z punktu widzenia prawa rachunkowego (bilansowego) oceniany jest bowiem związek kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą i funkcjonowaniem podmiotu, natomiast z punktu widzenia prawa podatkowego ocenie podlega związek poniesionego wydatku (uznawanego za koszt) z efektem działalności podatnika mierzonym wielkością przychodu, który w określonych konkretnie okolicznościach potencjalnie może być osiągnięty.

W niniejszej sprawie, cel wskazany przez ustawodawcę jako osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów poprzez konieczność poniesienia wydatków w związku z zawartą ugodą przed mediatorem i zatwierdzonej przez Sąd Okręgowy w (…) bez względu na fakt, że zapłata była elementem całościowego rozliczenia, bez którego nie doszłoby do definitywnego zakończenia sporu i zrzeczenia się roszczeń, a skutkiem wykonania tego obowiązku było ograniczenie dalszych kosztów i ryzyk gospodarczych oraz stworzenie warunków do niezakłóconego kontynuowania przez Spółkę działalności, z której osiąga ona przychody, nie zostanie spełniony.

Samo działanie polegające na konieczności poniesienia przez Państwa ww. wydatków nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że mamy do czynienia z wydatkiem poniesionym w celu uzyskania lub zachowania czy zabezpieczenia źródła przychodów. Należy przy tym podkreślić, że nie kwestionuję sensu ekonomicznego poniesionego wydatku, czy też racjonalności podejmowanych przez Państwa decyzji gospodarczych i ich efektywności, dokonuję natomiast oceny celowości wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy konkretny wydatek został poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła).

Poniesienia wydatków w związku z zawartą ugodą przed mediatorem i zatwierdzonej przez Sąd Okręgowy w (…), nie mogą sobie Państwo rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie można bowiem na Skarb Państwa przerzucać ryzyka gospodarczego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Co również istotne, „kosztowy” charakter mają jedynie te wydatki, których poniesienie nie wynika z zawinienia podatnika, braku należytej staranności, czy też braku nadzoru. Wszystkie bowiem rodzaje winy, w przypadku, gdy można je przypisać postępowaniu podatnika, prowadzą do konstatacji, iż wydatek tak poniesiony ma charakter działań negatywnych. Poniesienie wydatku będącego rezultatem nienależytego postępowania nie chroni bowiem źródła przychodu, i tym bardziej nie zabezpiecza go przed uszczerbkiem. Nie są to bowiem działania prewencyjne podjęte w celu zmniejszenia zobowiązania, lecz działania stanowiące konsekwencję negatywnego działania, którego źródło znajduje się w postępowaniu podatnika.

W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z taką sytuacją, ponieważ spór pomiędzy Państwa Spółką a B Sp. z o.o. dotyczył niewłaściwego Państwa działania/postępowania, które jak wynika z wniosku kwalifikowało się jako czyny nieuczciwej konkurencji. We wniosku wskazali Państwo, że przedmiotem sporu były zarzuty formułowane przez B Sp. z o.o. wobec Spółki w związku z działalnością obu podmiotów na rynku serwisu urządzeń marki X po zakończeniu współpracy Spółki z Panem C. Zarzuty dotyczyły przede wszystkim treści informacji przekazywanych klientom, w tym (…), na temat możliwości serwisowania urządzeń marki X przez podmioty inne niż Spółka, znaczenia autoryzowanego serwisu technicznego, dostępu do oryginalnych części zamiennych, kwalifikacji osób wykonujących serwis oraz ważności certyfikatów szkoleniowych. B Sp. z o.o. zarzucała również Spółce m.in. odmawianie sprzedaży urządzeń lub części zamiennych, przekazywanie informacji dotyczących walidacji i kalibracji urządzeń oraz rozpowszechnianie informacji odnoszących się do B Sp. z o.o. i osób z nią związanych. Spółka kwestionowała zasadność tych zarzutów. Na tle powyższych zarzutów B Sp. z o.o. wniosła (…) do Sądu Okręgowego w (…), pozew o zaniechanie niedozwolonych działań i usunięcie ich skutków. B Sp. z o.o. domagała się w szczególności nakazania Spółce zaniechania działań kwalifikowanych przez B Sp. z o.o. jako czyny nieuczciwej konkurencji, zakazania ich podejmowania w przyszłości, skierowania określonych informacji do klientów oraz opublikowania oświadczeń na stronie internetowej Spółki i w serwisie (…).

Zdecydowali się Państwo na zawarcie ugody, w której zobowiązali się Państwo do złożenia oświadczenia dotyczącego serwisowania urządzeń marki X. Oświadczenie to miało zostać skierowane do użytkowników urządzeń marki X oraz (…) zajmujących się (…). Treść oświadczenia obejmowała informacje dotyczące możliwości serwisowania urządzeń marki X przez podmioty posiadające odpowiednią wiedzę merytoryczną i zaplecze techniczne (inne niż Spółka), dostępu do oryginalnych części zamiennych, możliwości posiadania wymaganej wiedzy merytorycznej przez podmioty inne niż Spółka, wpływu dopuszczenia takich podmiotów do czynności serwisowych na ryzyko (…) oraz ważności certyfikatów szkoleniowych. Oświadczenie zawierało również informację o wcześniejszej współpracy osób związanych z B ze Spółką oraz o tym, że aktualnie Spółka i B działają samodzielnie na rynku serwisu urządzeń (…).

Złożenie ww. oświadczenia sugerowałoby zatem, iż prowadzone przez Państwa działania na rynku wobec B Sp. z o.o. nie były właściwe, a zawarta przez Państwa ugoda była konsekwencją negatywnego działania na rynku serwisu urządzeń (…), którego źródło znajduje się w Państwa postępowaniu.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że kwota (…) zł, którą zobowiązali się Państwo zapłacić na rzecz B Sp. z o.o. na podstawie ugody zawartej przed mediatorem i zatwierdzonej przez Sąd Okręgowy w (…), tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez B Sp. z o.o. na obsługę prawną związaną ze sporem Stron, nie stanowi dla Państwa kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko w tym zakresie jest nieprawidłowe.

W związku z powyższym, skoro kwota (…) zł, którą zobowiązali się Państwo zapłacić na rzecz B Sp. z o.o. na podstawie ugody zawartej przed mediatorem i zatwierdzonej przez Sąd Okręgowy w (…), tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez B Sp. z o.o. na obsługę prawną związaną ze sporem Stron, nie będzie stanowić dla Państwa koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, odniesienie się do ustalenia, czy koszt ten będzie inny niż bezpośrednio związany z przychodami, potrącalny w dacie poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT stało się niezasadne.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Natomiast, odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.