0111-KDIB1-1.4010.407.2026.2.MF

Interpretacja indywidualna
- stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

3 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie organu - pismem z 7 sierpnia 2026 r.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce oraz jest czynnym podatnikiem VAT. Prowadzi działalność gospodarczą o charakterze produkcyjno-usługowym, koncentrującą się w szczególności na produkcji (...).

Działalność Wnioskodawcy opiera się na parku maszynowym obejmującym urządzenia oraz linie produkcyjne. Ich sprawność i ciągłość działania warunkują możliwość terminowej realizacji zamówień, zachowania wymaganych parametrów jakościowych oraz ograniczenia ryzyka przestojów.

W toku eksploatacji maszyny i urządzenia podlegają naturalnemu zużyciu, a ich poszczególne komponenty wymagają okresowej wymiany, naprawy lub regeneracji. Potrzeba ta ma charakter powtarzalny i wynika z intensywnego wykorzystania zaplecza technologicznego w procesie produkcyjnym.

Sprawność techniczna parku maszynowego ma znaczenie nie tylko dla ciągłości produkcji, lecz także dla jakości i bezpieczeństwa wytwarzanych komponentów. Ewentualne zakłócenia mogą skutkować wadami produkcyjnymi, niedotrzymaniem terminów dostaw lub konsekwencjami finansowymi, w tym karami umownymi.

Na podstawie doświadczenia operacyjnego, wiedzy technicznej oraz analizy dotychczasowej eksploatacji Wnioskodawca identyfikuje komponenty szczególnie narażone na zużycie lub awarie. Pozwala to prognozować zapotrzebowanie na określone części zamienne i podejmować działania zapewniające ich dostępność.

Wnioskodawca prowadzi gospodarkę magazynową obejmującą części zamienne i materiały wykorzystywane do bieżącego utrzymania ruchu maszyn i urządzeń. Części te są nabywane z wyprzedzeniem, przed wystąpieniem konkretnej potrzeby ich użycia, ponieważ nie jest możliwe precyzyjne określenie momentu awarii, zużycia danego komponentu ani czasu jego późniejszego wykorzystania.

Magazyn części zamiennych pełni funkcję zabezpieczającą i stabilizującą procesy produkcyjne. Utrzymywanie zapasu pozwala ograniczyć ryzyko przestojów oraz skrócić czas przywrócenia sprawności maszyn, a wcześniejsze nabycie części może również ograniczać koszty ich zakupu, w szczególności w warunkach wzrostu cen wynikającego z inflacji.

Części zamienne znajdujące się w magazynie mają zróżnicowany charakter i zastosowanie. Niektóre mogą być wykorzystywane w wielu maszynach lub urządzeniach, inne są dedykowane konkretnym modelom lub liniom produkcyjnym, a ich znaczenie operacyjne oraz częstotliwość wykorzystania mogą się różnić.

Po nabyciu, części zamienne są przyjmowane na stan magazynowy i pozostają tam do momentu faktycznego wykorzystania. Mogą być przechowywane przez różny okres, w tym przekraczający rok, zależnie od rzeczywistego zapotrzebowania wynikającego z bieżącej eksploatacji maszyn oraz zdarzeń losowych, takich jak awarie.

W momencie nabycia części zamienne są ujmowane w księgach rachunkowych jako zapasy i nie obciążają wyniku finansowego Wnioskodawcy. Dopiero z chwilą ich wydania z magazynu, udokumentowanego wewnętrznym dokumentem magazynowym, wartość tych części jest odnoszona w ciężar kosztów działalności operacyjnej. Koszty części zamiennych obciążają zatem wynik finansowy z chwilą wydania danej części z magazynu w celu zamontowania jej w maszynie lub urządzeniu. W tym momencie następuje odniesienie jej wartości w ciężar kosztów działalności operacyjnej oraz, w ujęciu rachunkowym, poniesienie kosztu.

Wydanie części z magazynu następuje każdorazowo w związku z konkretną potrzebą operacyjną, w szczególności w celu wymiany zużytego lub uszkodzonego elementu maszyny albo wykorzystania danej części w bieżącym utrzymaniu ruchu. Do momentu pobrania z magazynu części pozostają jedynie w gotowości do użycia i nie są faktycznie wykorzystywane w działalności Wnioskodawcy.

W przyszłości Wnioskodawca będzie również nabywał części zamienne i tak samo traktował je dla celów rachunkowych.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 7 sierpnia 2026 r. na zadane w wezwaniu pytania udzielono odpowiedzi w następujący sposób:

a) Czy części zamienne stanowią odrębne środki trwałe?

     Nie. Części zamienne nie stanowią odrębnych środków trwałych w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, ponieważ nie są kompletne ani zdatne do samodzielnego użytku. Służą wyłącznie do odtworzenia pierwotnej funkcjonalności maszyn lub urządzeń po ich zamontowaniu.

b) Czy montaż części zamiennych ma na celu jedynie przywrócenie pierwotnego stanu technicznego maszyn lub urządzeń?

     Tak. Montaż części zamiennych służy wyłącznie naprawie, konserwacji i bieżącemu utrzymaniu maszyn lub urządzeń. Nie zmienia ich cech użytkowych ani nie prowadzi do rozbudowy, modernizacji lub innego ulepszenia w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o CIT.

Pytanie

Czy Wnioskodawca ma prawo rozpoznawać wydatki z tytułu nabycia części zamiennych jako koszt uzyskania przychodów w momencie pobrania części z magazynu?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym wydatki na nabycie części zamiennych stanowią koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, potrącalne zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT w dacie ich poniesienia.

Za dzień poniesienia kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT należy uznać dzień, w którym wartość danej części zamiennej zostaje ujęta w księgach rachunkowych jako koszt działalności operacyjnej na podstawie odpowiedniego dokumentu wewnętrznego.

W analizowanym przypadku części zamienne są początkowo ujmowane jako zapasy i nie obciążają wyniku finansowego Wnioskodawcy. Dopiero ich wydanie z magazynu i przeznaczenie do faktycznego wykorzystania skutkuje ujęciem ich wartości w kosztach księgowych.

W konsekwencji, Wnioskodawca jest uprawniony do rozpoznawania wydatków z tytułu nabycia części zamiennych jako kosztów uzyskania przychodów w momencie pobrania części z magazynu.

Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia tego źródła, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W ocenie Wnioskodawcy wydatki na nabycie części zamiennych spełniają ogólne przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Są ponoszone przez Wnioskodawcę, mają charakter definitywny, pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, służą zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów, są właściwie udokumentowane oraz nie zostały wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Wydatki na nabycie części zamiennych wykorzystywanych do napraw, konserwacji i bieżącego utrzymania ruchu maszyn i urządzeń pozostają w związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Służą one zapewnieniu sprawności technicznej parku maszynowego, ograniczeniu ryzyka przestojów oraz zabezpieczeniu ciągłości procesów produkcyjnych.

Wnioskodawca podkreśla, że nabywanie i utrzymywanie zapasu części zamiennych stanowi racjonalne i gospodarczo uzasadnione działanie, typowe dla podmiotów prowadzących działalność produkcyjną opartą na parku maszynowym. Celem takiego działania nie jest samo gromadzenie składników majątku, lecz ograniczenie ryzyka zakłóceń w produkcji, zapewnienie terminowej realizacji zamówień oraz zabezpieczenie źródła przychodów. Wcześniejsze nabycie części pozwala również ograniczyć skutki wzrostu cen oraz zapewnić dostępność komponentów w momencie wystąpienia potrzeby ich wykorzystania.

Części zamienne służą odtworzeniu pierwotnej funkcjonalności maszyn lub urządzeń. Nie stanowią one samodzielnych środków trwałych ani nie powodują ulepszenia środka trwałego w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, jeżeli ich wykorzystanie polega na wymianie zużytego lub uszkodzonego komponentu.

W rezultacie wydatki te nie podlegają kapitalizacji do wartości początkowej środka trwałego i następnie amortyzacji, lecz mogą być rozpoznawane jako koszty pośrednie, potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w dniu pobrania części z magazynu i ujęcia jej wartości w księgach rachunkowych jako koszt na podstawie dokumentu wewnętrznego.

Jednocześnie wydatków tych nie można przypisać bezpośrednio do konkretnych przychodów osiąganych przez Wnioskodawcę. Tym samym stanowią one koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

W momencie nabycia nie jest znana dokładna data wykorzystania danej części.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w dacie ich poniesienia. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie faktury albo innego dowodu, w przypadku braku faktury, z wyjątkiem kosztów ujętych jako rezerwy albo bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów.

W analizowanym przypadku części zamienne po nabyciu są ujmowane w księgach rachunkowych jako zapasy i nie obciążają wyniku finansowego Wnioskodawcy. Sam zakup części nie oznacza jeszcze ich faktycznego wykorzystania w działalności operacyjnej ani poniesienia kosztu w ujęciu rachunkowym.

Ujęcie nabytych części zamiennych jako zapasów nie stanowi jeszcze ujęcia kosztu w księgach rachunkowych w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Na tym etapie dochodzi jedynie do ujęcia składnika aktywów obrotowych, który pozostaje w majątku Wnioskodawcy i nie obciąża wyniku finansowego. Dopiero wydanie części z magazynu i odniesienie jej wartości w ciężar kosztów działalności operacyjnej oznacza ujęcie kosztu w rozumieniu tego przepisu.

Faktura dokumentująca zakup części zamiennych potwierdza jedynie nabycie składnika majątku ujmowanego jako zapas. Nie dokumentuje natomiast momentu faktycznego wykorzystania części ani momentu ujęcia jej wartości w kosztach działalności operacyjnej. Funkcję tę pełni wewnętrzny dokument magazynowy potwierdzający wydanie części z magazynu.

Przyjęcie, że koszt podatkowy powstaje już w momencie ujęcia części jako zapasu na podstawie faktury zakupowej w księgach rachunkowych, prowadziłoby do nieuprawnionego utożsamienia ujęcia dokumentu zakupu lub składnika aktywów z ujęciem kosztu. Tymczasem art. 15 ust. 4e ustawy o CIT odwołuje się do dnia, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych, a nie do dnia ujęcia faktury zakupowej ani do dnia ujęcia danego składnika majątku jako zapasu. Z uwagi na powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w momencie nabycia części dochodzi wyłącznie do ich ujęcia jako zapasu, bez obciążenia wyniku finansowego i bez rozpoznania kosztu w ujęciu rachunkowym i w efekcie dzień ujęcia części jako zapasu ani dzień ujęcia faktury zakupowej w księgach rachunkowych nie powinny być traktowane jako dzień poniesienia kosztu podatkowego.

Części pozostają w magazynie do momentu wystąpienia konkretnej potrzeby ich użycia, która może pojawić się w różnym czasie, zależnie od eksploatacji maszyn, zużycia komponentów lub zdarzeń losowych, takich jak awarie. W konsekwencji brak jest podstaw do rozpoznania kosztu podatkowego już w momencie nabycia części zamiennych.

Dopiero wydanie części z magazynu i przeznaczenie jej do faktycznego wykorzystania powoduje, że wartość tej części zostaje ujęta w księgach rachunkowych jako koszt działalności operacyjnej na podstawie odpowiedniego dokumentu wewnętrznego. Ten moment należy więc uznać za dzień poniesienia kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 listopada 2022 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.279.2021.9.EJ, z dnia 3 kwietnia 2023 r., znak: 0114-KDIP2-2.4010.75.2023.1.AS, oraz z dnia 18 września 2018 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.381.2018.1.MST, w których potwierdzono, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT można uznać dzień pobrania części zamiennej lub materiału z magazynu w celu ich wykorzystania, udokumentowany dokumentem wewnętrznym i ujęty w księgach rachunkowych (w kosztach księgowych).

Powyższe podejście znajduje również potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2022 r., sygn. akt II FSK 384/22, który sprowadza się do tego, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT można przyjąć dzień, w którym część zamienna (materiał) zostaje pobrana z magazynu i ujęta w kosztach na podstawie dokumentu wewnętrznego.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki z tytułu nabycia części zamiennych może rozpoznawać jako koszty uzyskania przychodów w momencie pobrania części z magazynu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),

Z powyższej regulacji wynika, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów:

   - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

   - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

 

Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca zróżnicował zasady ich potrącalności.

Stosownie do treści art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,

Przy czym, w myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,

Z powyższych przepisów wynika zatem, że koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami potrąca się, co do zasady, w roku ich poniesienia. W takim przypadku rozliczenie przedmiotowych kosztów powinno następować, na podstawie odpowiednio udokumentowanych wydatków, w dacie poniesienia kosztu, tj. w dacie na który ujęto koszt na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo w dniu, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych.

W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o CIT pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe np. jako zapasy (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest uprawniony do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, na którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów), które stanowią „koszt poniesiony” w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym wcale albo będą ujęte z opóźnieniem (powstają wówczas tzw. różnice przejściowe).
W związku z powyższym, należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych (tj. ujęcie danego wydatku „jako koszt” w księgach rachunkowych - ujęcie wydatku na koncie kosztowym) nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment jego zaliczenia podatkowo w ciężar kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

Podkreślić należy, że zapisy dokonywane w księgach podatkowych nie mogą tworzyć, ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów, a także służą one ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z dnia 4 lutego 1994 r., sygn. akt U 2/90).

Ustawodawca w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, definiując termin „poniesienia kosztu” odwołał się do pewnych pojęć, znanych przepisom o rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o CIT, jak rezerwy czy bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. W odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości. Nie ma natomiast podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu podatkowego jako kosztu ujętego w księgach rachunkowych.

W świetle powyższego należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu podatkowego w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Nie jest ona bowiem datą ujęcia kosztu, a jedynie datą technicznego wprowadzenia informacji do systemu (tak np. wyroki NSA z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1236/13, z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1071/13, z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1604/13, 20 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1443/12, 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1112/12, z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II FSK 188/13, 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 480/11, z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1091/10, z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 717/13, z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 414/10, wszystkie publ. CBOSA).

Jak wynika z opisu sprawy, Państwa działalność opiera się na parku maszynowym obejmującym urządzenia oraz linie produkcyjne. W toku eksploatacji, maszyny i urządzenia podlegają naturalnemu zużyciu, a ich poszczególne komponenty wymagają okresowej wymiany, naprawy lub regeneracji.  Prowadzicie Państwo gospodarkę magazynową obejmującą części zamienne i materiały wykorzystywane do bieżącego utrzymania ruchu maszyn i urządzeń. Części te są nabywane z wyprzedzeniem, przed wystąpieniem konkretnej potrzeby ich użycia, ponieważ nie jest możliwe precyzyjne określenie momentu awarii, zużycia danego komponentu ani czasu jego późniejszego wykorzystania. Magazyn części zamiennych pełni funkcję zabezpieczającą i stabilizującą procesy produkcyjne. Po nabyciu, części zamienne są przyjmowane na stan magazynowy i pozostają tam do momentu faktycznego wykorzystania. Mogą być przechowywane przez różny okres, w tym przekraczający rok, zależnie od rzeczywistego zapotrzebowania wynikającego z bieżącej eksploatacji maszyn oraz zdarzeń losowych, takich jak awarie. W momencie nabycia części zamienne są ujmowane w księgach rachunkowych jako zapasy i nie obciążają Państwa wyniku finansowego. Dopiero z chwilą ich wydania z magazynu, udokumentowanego wewnętrznym dokumentem magazynowym, wartość tych części jest odnoszona w ciężar kosztów działalności operacyjnej. Koszty części zamiennych obciążają zatem wynik finansowy z chwilą wydania danej części z magazynu w celu zamontowania jej w maszynie lub urządzeniu. W tym momencie następuje odniesienie jej wartości w ciężar kosztów działalności operacyjnej oraz, w ujęciu rachunkowym, poniesienie kosztu. Wydanie części z magazynu następuje każdorazowo w związku z konkretną potrzebą operacyjną, w szczególności w celu wymiany zużytego lub uszkodzonego elementu maszyny albo wykorzystania danej części w bieżącym utrzymaniu ruchu. Do momentu pobrania z magazynu części pozostają jedynie w gotowości do użycia i nie są faktycznie wykorzystywane w Państwa działalności.

W analizowanej sprawie istota Państwa wątpliwości sprowadza się do ustalenia, czy mają Państwo prawo rozpoznawać wydatki z tytułu nabycia części zamiennych jako koszt uzyskania przychodów w momencie pobrania części z magazynu.

Twierdzicie Państwo przy tym, że wydatki na nabycie części zamiennych stanowią koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, potrącane zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT w dacie ich poniesienia.  Ze stanowiskiem tym Organ w pełni się zgadza, bowiem wydatki na nabycie części zamiennych bez wątpienia stanowią koszt pośrednio związany z przychodami, potrącany zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 ust. 4d ww. ustawy.

Błędnie jednakże uznajecie Państwo jako „dzień poniesienia” w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, dzień w którym wartość danej części zamiennej zostaje ujęta w księgach rachunkowych jako koszt działalności operacyjnej na podstawie odpowiedniego dokumentu wewnętrznego, tj. dzień/moment pobrania części z magazynu.

Stosownie bowiem do wskazanego na wstępie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Natomiast dniem poniesienia, stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, jest dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), a nie dzień w którym bilansowo wydatek zostanie uznany za koszt. Dzień ten należy rozumieć zatem jako dzień (okres), do którego został dany wydatek przypisany w księgach rachunkowych Spółki na podstawie treści otrzymanej faktury (rachunku) bądź na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), bez względu na sposób ujęcia tego kosztu dla celów rachunkowych (bilansowych), tj. bez względu na to, czy dany wydatek ujęto w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na koncie wynikowym (kosztowym), czy też nie.

Brak jest podstaw do uzależniania momentu rozpoznania kosztu podatkowego od momentu faktycznego zużycia części, a rozliczenie bilansowe (magazynowanie, rozliczenia w czasie) pozostaje bez wpływu na moment potrącalności kosztu na gruncie CIT, gdyż art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o CIT mają charakter autonomiczny wobec przepisów ustawy o rachunkowości.

Reasumując, poniesione przez Państwa wydatki na utrzymywanie zapasu pozwala ograniczyć ryzyko przestojów oraz skrócić czas przywrócenia sprawności maszyn, a wcześniejsze nabycie części może również ograniczać koszty ich zakupu, w szczególności w warunkach wzrostu cen wynikającego z inflacji. Nabyte części zamienne będą stanowić koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, ponieważ nie przyczyniają się bezpośrednio do wygenerowania określonego przychodu. Jednocześnie wydatki na nabycie części stanowić będą koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, tj. w dniu, na który zostaną one ujęte w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), bądź w dniu, na który ujęte zostaną na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), niezależnie od momentu ich wydania z magazynu.

Nie można zatem zgodzić się z Państwem, że wydatki z tytułu nabycia części zamiennych możecie rozpoznawać jako koszty uzyskania przychodów w momencie pobrania części z magazynu. Takiej możliwości nie przewidują przywołane w sprawie przepisy prawa podatkowego. Koszt ten powstaje bowiem w momencie na który w księgach rachunkowych zostały ujęte faktury dokumentujące nabycie ww. części zamiennych.

Zatem, Państwa stanowisko, iż wydatki z tytułu nabycia części zamiennych może rozpoznawać jako koszty uzyskania przychodów w momencie pobrania części z magazynu, jest nieprawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w  indywidualnych sprawach podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w  określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

 - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).  

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).