0111-KDIB1-1.4010.402.2026.2.SH

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie pytań oznaczonych we wniosku Nr 5, Nr 6 oraz Nr 7 jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w podatku dochodowym od osób prawnych, przekazany zgodnie z właściwością przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...). (…).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) z siedzibą w (W). jest podmiotem specjalizującym się w (…). Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce (podatnik VAT UE).

Spółka zajmuje się produkcją regenerowanych towarów –(…) oraz ich dostawą do sieci dystrybutorów, którzy dostarczane przez Spółkę towary sprzedają dalej swoim klientom. Dostarczane przez Spółkę towary, po ich zużyciu przez nabywców, tracą swoją pierwotną funkcjonalność (np. nie działają lub nie spełniają wymogów technicznych). Taki zużyty towar (dalej: „B.”) pomimo utraty pierwotnej funkcjonalności, stanowi cenny materiał dla Spółki, który może zostać wykorzystany do produkcji kolejnych zregenerowanych (…).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka realizuje dostawy do dystrybutorów (podatników VAT) posiadających siedzibę w Polsce, innych krajach UE oraz w krajach spoza UE (dalej: „Dystrybutorzy”). Dostawy realizowane są do Dystrybutorów będących podmiotami powiązanymi, jak również do podmiotów niepowiązanych.

Zgodnie z modelem działalności gospodarczej funkcjonującym w Spółce, po okresie użytkowania towarów przez ich odbiorców (klientów Dystrybutorów) towary te ulegają częściowemu zużyciu i mogą utracić swoją pierwotną funkcjonalność. W takim przypadku klienci Dystrybutorów mogą dokonywać zwrotu B. na rzecz Dystrybutorów, przy czym zwracany B. stanowi tożsamy egzemplarz tego samego rodzaju towaru, o tych samych parametrach technicznych co uprzednio nabyty od Spółki, może nie być tym samym fizycznym egzemplarzem, który został uprzednio nabyty.

Zwrot B. pozostaje każdorazowo powiązany z uprzednimi dostawami towarów dokonanymi przez Spółkę na rzecz Dystrybutora.

Następnie B. może zostać przekazany do Spółki przez Dystrybutora, który może odesłać do Spółki wyłącznie taką liczbę B., ile uprzednio nabył od Spółki. Spółka jest w stanie zidentyfikować, czy sprzedawany przez nią i odsyłany przez Dystrybutorów B. jest tożsamy. Identyfikacja odbywa się m.in. poprzez weryfikację indeksów towarów, ich numerów katalogowych, parametrów technicznych lub określenie, do których modeli (…) i jakich jego wersji (…) jest przeznaczony dany towar.

Planowany model rozliczenia zwrotu B.:

Spółka planuje przyjąć model rozliczania zwrotu B., gdzie Spółka umownie określi, że będzie zobowiązana do odbioru od Dystrybutorów B. w liczbie nieprzekraczającej uprzednio dostarczonych towarów.

W związku z dokonaniem dostawy towaru na rzecz Dystrybutora Spółka będzie wystawiać fakturę dokumentującą tę dostawę. W planowanym modelu łączna cena sprzedawanego towaru, odzwierciedlona na fakturze, będzie obejmowała zarówno wartość towaru, jak i wartość B., który może podlegać zwrotowi, przy czym obie te wartości będą wykazywane na fakturze jako odrębne składowe ceny sprzedaży. Dystrybutor będzie zobowiązany do zapłaty pełnej kwoty wynikającej z faktury.

Po sprzedaży towarów Dystrybutor będzie uprawniony, do zwrotu Spółce B. odpowiadających rodzajowo i funkcjonalnie wcześniej zakupionym towarom. Będzie to jego uprawnienie - nie obowiązek - a Spółka nie będzie posiadać roszczenia o zwrot B. Liczba zwracanych B. nie będzie mogła przekroczyć liczby towarów uprzednio nabytych przez danego Dystrybutora.

Zwrot B. będzie możliwy w terminie 2–3 lat od daty pierwotnej dostawy. W tym okresie Dystrybutor będzie uprawniony do uzyskania zwrotu wartości B. określonej na fakturze. Jednocześnie zwrócony B. będzie przyjmowany przez Spółkę na magazyn według wartości godziwej.

Przed dokonaniem zwrotu Spółka będzie weryfikowała, czy zwracany B. jest zgodny rodzajowo i funkcjonalnie oraz technicznie z towarem pierwotnie zakupionym. W przypadku stwierdzenia uszkodzeń przekraczających dopuszczalne normy albo niezgodności rodzajowej lub funkcjonalnej, zwrot B. nie będzie uprawniał do zwrotu jego wartości dla Dystrybutora. O ile taki B. będzie nadawał się do dalszego wykorzystania, na prośbę Dystrybutora, Spółka będzie mogła przyjąć i przechować B., przy czym jego własność pozostanie po stronie Dystrybutora.

Przedmiotowe zwroty B. mogą mieć miejsce na przełomie lat. Z uwagi na przedmiot transakcji oraz faktyczne uwarunkowania biznesowe, Spółka zamierza rozliczać zwroty w taki sposób, że najpierw rozliczy zwrot B. sprzedanego najdawniej na rzecz danego Dystrybutora. Spółka będzie w stanie zidentyfikować, z zastosowaniem metod identyfikacji opisanych powyżej, czy sprzedawany przez nią i odsyłany przez Dystrybutora B. jest tożsamy.

Zwrot B. będzie dokumentowany poprzez przekazanie przez Dystrybutora dokumentu zwrotu lub protokołu, numeru faktury pierwotnej oraz dokumentu transportowego. Po pozytywnej weryfikacji zwróconego B. Spółka dokona zwrotu wartości B. wynikającej z faktury, a B. zostanie przyjęty jako składnik zapasów.

Wdrażany model ma na celu zapewnienie przewidywalnych, obiektywnych i przejrzystych zasad zwrotu B., umożliwiających Dystrybutorom elastyczne zarządzanie zwrotami, a Spółce – pozyskiwanie komponentów niezbędnych do dalszej regeneracji i produkcji.

Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

1.  Czy w momencie pierwotnej sprzedaży Spółka osiągnie przychód podatkowy równy całkowitej cenie sprzedaży określonej na fakturze - tj. w wartości B. oraz pozostałej wartości towaru?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 5)

2.  Czy w związku ze zwrotem na rzecz Dystrybutorów kwoty odpowiadającej wartości B. Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty przychodów uzyskanych z tytułu pierwotnej sprzedaży zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący („na bieżąco”)?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 6)

3.  Czy w przypadku zwrotu B., który zostanie przyjęty przez Spółkę na magazyn, Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych ze sprzedażą towaru zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący (na bieżąco)?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 7)

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1 (do pytania oznaczonego we wniosku Nr 5)

W ocenie Wnioskodawcy, w momencie pierwotnej sprzedaży Spółka osiągnie przychód podatkowy równy całkowitej cenie sprzedaży określonej na fakturze - tj. w wartości B. oraz pozostałej wartości towaru.

Ad 2 (do pytania oznaczonego we wniosku Nr 6)

W ocenie Wnioskodawcy, w związku ze zwrotem na rzecz Dystrybutorów kwoty odpowiadającej wartości B. Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty przychodów uzyskanych z tytułu pierwotnej sprzedaży zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”), tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący („na bieżąco”).

Ad 3 (do pytania oznaczonego we wniosku Nr 7)

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku zwrotu zużytego B., który zostanie przyjęty przez Spółkę na magazyn, Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych ze sprzedażą towaru zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący (na bieżąco).

Uzasadnienie CIT

Ad 1 (do pytania oznaczonego we wniosku Nr 5)

Zdaniem Wnioskodawcy, w momencie pierwotnej sprzedaży Spółka osiągnie przychód podatkowy równy całkowitej cenie sprzedaży określonej na fakturze, tj. obejmującej zarówno wartość towaru, jak i wartość B..

Przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”) nie zawierają legalnej definicji przychodu podatkowego. W art. 12 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca wskazał jedynie przykładowe kategorie przysporzeń stanowiących przychód podatkowy, natomiast w art. 12 ust. 4 tej ustawy określił enumeratywnie kategorie niestanowiące przychodu podatkowego.

W orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się przy tym jednolicie, że przychodem podatkowym jest trwałe, definitywne i bezzwrotne przysporzenie majątkowe po stronie podatnika. Definitywne przysporzenie majątkowe należy rozumieć w ten sposób, że w sposób trwały i ostateczny zwiększa ono aktywa osoby prawnej. Ponadto do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć przychody otrzymane oraz takie, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody otrzymane lub należne, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.

Co do zasady wiec, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie, którymi może rozporządzać jak właściciel (por. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 września 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.333.2025.1.ED lub z kwietnia 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.88.2018.1.DP).

Ponadto zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą uważa się także przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane. Jednocześnie, stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o CIT, do przychodów podatkowych nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, cena sprzedaży towaru będzie obejmowała dwa elementy: wartość towaru oraz wartość B.. Oba elementy będą wykazywane na fakturze jako odrębne pozycje, przy czym Dystrybutor będzie zobowiązany do zapłaty całej kwoty wynikającej z faktury. Tym samym po stronie Spółki powstanie roszczenie o zapłatę całkowitej ceny sprzedaży netto, obejmującej zarówno wartość towaru, jak i wartość B.. Jednocześnie ewentualny zwrot B. przez Dystrybutora będzie dobrowolny. Będzie to jego uprawnienie, a nie obowiązek.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, cała należna cena sprzedaży netto stanowić będzie przychód podatkowy Spółki już w momencie dokonania sprzedaży towaru. Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 12 ust. 3 ustawy o CIT oraz art. 12 ust. 4 pkt 9 tej ustawy w momencie sprzedaży towaru przychodem podatkowym Spółki będzie należna, całkowita cena sprzedaży netto. Na cenę tę składać się będą dwa elementy cena sprzedaży towaru oraz wartość B., obliczone bez należnego podatku od towarów i usług. Oba elementy wyszczególnione na fakturze będą miały definitywny charakter.

W przedstawionym powyżej opisie zdarzenia przyszłego, Dystrybutor nie będzie bowiem zobowiązany do zwrotu B. na rzecz Spółki, a Spółka nie będzie dysponowała roszczeniem o jego wydanie. Zwrot B. stanowić będzie wyłącznie uprawnienie Dystrybutora, z którego może, lecz nie musi skorzystać. Co więcej, zwrot wartości B. nastąpi jedynie w przypadku przekazania B. spełniającego wymagania techniczne i jakościowe określone przez Spółkę.

Tym samym wartość B. nie będzie miała charakteru świadczenia o charakterze zabezpieczającym ani zwrotnym, charakterystycznego dla klasycznej kaucji. W szczególności:

·      wpłata odpowiadająca wartości B. nie będzie służyć zabezpieczeniu wykonania zobowiązania,

·      Dystrybutor nie będzie zobowiązany do zwrotu B.,

·      Spółka nie będzie mogła dochodzić jego zwrotu,

·      już w momencie sprzedaży nie będzie pewne, czy Dystrybutor kiedykolwiek skorzysta z możliwości zwrotu B..

W konsekwencji wartość B. stanowić będzie definitywny element ceny sprzedaży towaru, a uzyskane przez Spółkę przysporzenie będzie miało charakter trwały i definitywny.

Okoliczność, że w przyszłości Dystrybutor może skorzystać z uprawnienia do zwrotu B. i uzyskać zwrot odpowiadającej mu kwoty, pozostaje bez wpływu na moment powstania przychodu podatkowego po stronie Spółki z tytułu pierwotnej sprzedaży. Ewentualny późniejszy zwrot wartości B. będzie bowiem zdarzeniem następczym względem pierwotnej sprzedaży.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 14 sierpnia 2015 r., Znak: IPPB3/4510-441/15-2/PK1, organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym: „w momencie sprzedaży części regenerowanej Spółka osiągnie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o CIT równy całkowitej cenie sprzedaży netto tej części - tj. sumie ceny podstawowej oraz kaucji, obliczonej bez należnego podatku od towarów i usług”.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w momencie pierwotnej sprzedaży Spółka osiągnie przychód podatkowy równy całkowitej cenie sprzedaży netto określonej na fakturze, obejmującej zarówno wartość towaru, jak i wartość B.

Ad 2 (do pytania oznaczonego we wniosku Nr 6)

W zakresie zasad dokonywania korekt przychodów, art. 12 ust. 3j ustawy o CIT stanowi, że jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub – w przypadku braku faktury – inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT, przepisów art. 12 ust. 3j i 3k ustawy o CIT nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.

Co istotne, ustawodawca nie zdefiniował pojęć „błąd rachunkowy” ani „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.).

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa https://sjp.pwn.pl/), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”.

Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania przychodów) lub w okresie wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty przychodów). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.

W świetle powyższego należy wskazać, że w analizowanym zdarzeniu przyszłym korekta przychodu związana ze zwrotem na rzecz Dystrybutora kwoty odpowiadającej wartości B. nie będzie wynikała ani z błędu rachunkowego, ani z innej oczywistej omyłki.

Pierwotna sprzedaż towaru będzie bowiem prawidłowo dokumentowana i rozliczana przez Spółkę zgodnie z warunkami transakcji obowiązującymi na moment jej dokonania. Spółka będzie wówczas rozpoznawała przychód należny obejmujący całość ceny sprzedaży, tj. zarówno wartość towaru, jak i wartość B.

Jednocześnie korekta przychodu w analizowanym przypadku będzie związana ze zwrotem wartości B. i będzie wynikała z następczego zdarzenia gospodarczego polegającego na realizacji przez Dystrybutora uprawnienia do zwrotu B. spełniającego określone wymagania techniczne i jakościowe. Uprawnienie to będzie miało charakter fakultatywny, a jego wykonanie nie będzie przesądzone na moment dokonania pierwotnej sprzedaży, co oznacza, że w chwili powstania przychodu nie będzie możliwe określenie, czy i w jakim zakresie dojdzie do jego późniejszego zmniejszenia.

W konsekwencji ewentualne zmniejszenie przychodu nie będzie wynikało z błędnego ujęcia przychodu na moment jego powstania, lecz z późniejszego zdarzenia gospodarczego, które powstanie po dokonaniu sprzedaży.

Tym samym brak będzie podstaw do zastosowania korekty „wstecznej”, o której mowa w art. 12 ust. 3j ustawy o CIT. W konsekwencji korekta przychodu będzie podlegała rozpoznaniu w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący potwierdzający dokonanie zwrotu wartości B..

Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych organów podatkowych, w tym m.in. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 11 lutego 2016 r., Znak: IPPB6/4510-432/15-3/AZ, w której potwierdzono, że korekty przychodów związana ze zwrotami towarów, niebędących skutkiem błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki, powinny być ujmowane na bieżąco, zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, zwrot na rzecz Dystrybutora kwoty odpowiadającej wartości B. powinien skutkować zmniejszeniem przychodów podatkowych Spółki zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący potwierdzający dokonanie takiego zwrotu.

Ad 3 (do pytania oznaczonego we wniosku Nr 7)

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Ustawa o CIT rozróżnia koszty bezpośrednio związane z przychodami oraz koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie). Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne co do zasady w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, natomiast koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie) podlegają rozliczeniu zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym wartość B. uwzględniana przy kalkulacji kosztu sprzedawanych przez Spółkę towarów będzie pozostawała w bezpośrednim związku z przychodami osiąganymi z tytułu sprzedaży tych towarów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie będzie spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie otrzymana faktura korygująca lub – w przypadku braku faktury – inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Jednocześnie, zgodnie z art. 15 ust. 4j ustawy o CIT, jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, podatnik nie poniesie kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów będzie niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik będzie obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

Na podstawie natomiast art. 15 ust. 4k ustawy o CIT, przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się m.in. do korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które ulegnie przedawnieniu.

Z regulacji zawartych w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT wynika zatem, że korekta kosztów uzyskania przychodów „wstecz” będzie mogła zostać dokonana wyłącznie w przypadku, gdy przyczyną korekty będzie błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 6, pojęcia te odnoszą się do pierwotnych i jednoznacznych błędów w ujęciu zdarzenia gospodarczego. W analizowanym zdarzeniu przyszłym taka sytuacja nie będzie miała miejsca.

Spółka będzie bowiem prawidłowo rozpoznawała koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane ze sprzedażą towarów zgodnie z warunkami transakcji znanymi na moment dokonania sprzedaży. Dopiero późniejszy zwrot zużytego B. przez Dystrybutora oraz jego przyjęcie przez Spółkę na magazyn będzie powodowało konieczność odpowiedniego skorygowania kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z pierwotną sprzedażą towaru.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, zwrócony B. – pomimo utraty swojej pierwotnej funkcjonalności – będzie przedstawiał dla Spółki wartość gospodarczą, ponieważ będzie mógł zostać wykorzystany do dalszej regeneracji i produkcji kolejnych części (…). W przypadku pozytywnej weryfikacji technicznej i jakościowej zwrócony B. będzie przyjmowany przez Spółkę na magazyn jako składnik zapasów.

Tym samym zwrot B. będzie prowadził do ponownego ujęcia po stronie Spółki składnika majątkowego posiadającego wartość ekonomiczną, co będzie uzasadniało odpowiednie skorygowanie kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych ze sprzedażą towaru, którego zwrot dotyczy.

Korekta kosztów nie będzie zatem wynikała z błędnego rozpoznania kosztu na moment sprzedaży towaru, lecz z późniejszego zdarzenia gospodarczego, którego wystąpienie nie będzie pewne na moment pierwotnego ujęcia kosztu podatkowego. Spółka nie będzie bowiem posiadała pewności, czy Dystrybutor skorzysta z uprawnienia do zwrotu B. oraz czy zwrócony B. będzie spełniał wymagania techniczne umożliwiające jego przyjęcie przez Spółkę na magazyn.

W konsekwencji brak będzie podstaw do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów „wstecz”, tj. poprzez odniesienie jej do okresu, w którym pierwotnie rozpoznany został koszt uzyskania przychodów związany ze sprzedażą towaru.

W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym przypadku zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, zgodnie z którym korekta kosztów uzyskania przychodów powinna zostać dokonana na bieżąco, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka otrzyma dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. Przykładowo, w interpretacjach indywidualnych z 28 maja 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.152.2025.1.JKU oraz z 6 czerwca 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.197.2023.1.AP, wskazano, że jeżeli faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, natomiast korekta wynika z późniejszych okoliczności, takich jak obniżenie ceny, udzielenie rabatu lub zwrot towaru, korekta powinna zostać rozpoznana na bieżąco, tj. w okresie otrzymania dokumentu korygującego.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku zwrotu zużytego B., który zostanie przyjęty przez Spółkę na magazyn, Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych ze sprzedażą towaru zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie otrzymany dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku dot. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie pytań oznaczonych we wniosku Nr 5, Nr 6 oraz Nr 7 jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Pojęcie przychodu podatkowego, z którego dochód podlega opodatkowaniu, określa art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). Przepisy tego artykułu nie określają ścisłej definicji przychodów, zawierają jedynie wykaz zdarzeń, które zostały uznane przez ustawodawcę za przychody w rozumieniu ustawy o CIT, przy czym wymienione w ww. przepisie rodzaje przychodów poprzedzone zostały wyrazem „w szczególności”, co oznacza, że katalog tam zawarty nie jest katalogiem zamkniętym. Należy zaznaczyć, że przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Regulacja ta pozwala ujmować dla celów podatkowych przychody, które jeszcze nie zostały otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń. Świadczenie należne podatnikowi musi być przy tym skonkretyzowane i wynikać z treści zobowiązania, którego jest on stroną. O jego wymagalności można natomiast mówić od momentu, gdy podatnik jako wierzyciel ma prawo dochodzenia spełnienia tego świadczenia, a dłużnik obowiązek jego realizacji. Ponadto jako przychody należne – na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT – mogą być ujmowane wyłącznie przychody związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika i z działami specjalnymi produkcji rolnej.

Jak stanowi art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o CIT:

Jak wynika z wniosku Państwa Spółka zajmuje się produkcją regenerowanych towarów (…) oraz ich dostawą do sieci dystrybutorów, którzy dostarczane przez Spółkę towary sprzedają dalej swoim klientom. Dostarczane przez Spółkę towary, po ich zużyciu przez nabywców, tracą swoją pierwotną funkcjonalność (np. nie działają lub nie spełniają wymogów technicznych). Taki zużyty towar (dalej: „B.”) pomimo utraty pierwotnej funkcjonalności, stanowi cenny materiał dla Spółki, który może zostać wykorzystany do produkcji kolejnych zregenerowanych części (…).

Zgodnie z modelem działalności gospodarczej funkcjonującym w Spółce, po okresie użytkowania towarów przez ich odbiorców (klientów Dystrybutorów) towary te ulegają częściowemu zużyciu i mogą utracić swoją pierwotną funkcjonalność. W takim przypadku klienci Dystrybutorów mogą dokonywać zwrotu B. na rzecz Dystrybutorów, przy czym zwracany B. stanowi tożsamy egzemplarz tego samego rodzaju towaru, o tych samych parametrach technicznych co uprzednio nabyty od Spółki, może nie być tym samym fizycznym egzemplarzem, który został uprzednio nabyty.

Zwrot B. pozostaje każdorazowo powiązany z uprzednimi dostawami towarów dokonanymi przez Spółkę na rzecz Dystrybutora.

Spółka planuje przyjąć model rozliczania zwrotu B., gdzie Spółka umownie określi, że będzie zobowiązana do odbioru od Dystrybutorów B. w liczbie nieprzekraczającej uprzednio dostarczonych towarów.

W związku z dokonaniem dostawy towaru na rzecz Dystrybutora Spółka będzie wystawiać fakturę dokumentującą tę dostawę. W planowanym modelu łączna cena sprzedawanego towaru, odzwierciedlona na fakturze, będzie obejmowała zarówno wartość towaru, jak i wartość B., który może podlegać zwrotowi, przy czym obie te wartości będą wykazywane na fakturze jako odrębne składowe ceny sprzedaży. Dystrybutor będzie zobowiązany do zapłaty pełnej kwoty wynikającej z faktury.

Po sprzedaży towarów Dystrybutor będzie uprawniony, do zwrotu Spółce B. odpowiadających rodzajowo i funkcjonalnie wcześniej zakupionym towarom. Będzie to jego uprawnienie - nie obowiązek - a Spółka nie będzie posiadać roszczenia o zwrot B. Liczba zwracanych B. nie będzie mogła przekroczyć liczby towarów uprzednio nabytych przez danego Dystrybutora.

Zwrot B. będzie możliwy w terminie 2–3 lat od daty pierwotnej dostawy. W tym okresie Dystrybutor będzie uprawniony do uzyskania zwrotu wartości B. określonej na fakturze. Jednocześnie zwrócony B. będzie przyjmowany przez Spółkę na magazyn według wartości godziwej.

Przed dokonaniem zwrotu Spółka będzie weryfikowała, czy zwracany B. jest zgodny rodzajowo i funkcjonalnie oraz technicznie z towarem pierwotnie zakupionym. W przypadku stwierdzenia uszkodzeń przekraczających dopuszczalne normy albo niezgodności rodzajowej lub funkcjonalnej, zwrot B. nie będzie uprawniał do zwrotu jego wartości dla Dystrybutora. O ile taki B. będzie nadawał się do dalszego wykorzystania, na prośbę Dystrybutora, Spółka będzie mogła przyjąć i przechować B., przy czym jego własność pozostanie po stronie Dystrybutora.

Przedmiotowe zwroty B. mogą mieć miejsce na przełomie lat. Z uwagi na przedmiot transakcji oraz faktyczne uwarunkowania biznesowe, Spółka zamierza rozliczać zwroty w taki sposób, że najpierw rozliczy zwrot B. sprzedanego najdawniej na rzecz danego Dystrybutora. Spółka będzie w stanie zidentyfikować, z zastosowaniem metod identyfikacji opisanych powyżej, czy sprzedawany przez nią i odsyłany przez Dystrybutora B. jest tożsamy.

Zwrot B. będzie dokumentowany poprzez przekazanie przez Dystrybutora dokumentu zwrotu lub protokołu, numeru faktury pierwotnej oraz dokumentu transportowego. Po pozytywnej weryfikacji zwróconego B. Spółka dokona zwrotu wartości B. wynikającej z faktury, a B. zostanie przyjęty jako składnik zapasów.

Wdrażany model ma na celu zapewnienie przewidywalnych, obiektywnych i przejrzystych zasad zwrotu B., umożliwiających Dystrybutorom elastyczne zarządzanie zwrotami, a Spółce – pozyskiwanie komponentów niezbędnych do dalszej regeneracji i produkcji.

Ad 1

Państwa wątpliwości w zakresie pytanie oznaczonego we wniosku Nr 5, budzi kwestia ustalenia, czy w momencie pierwotnej sprzedaży Spółka osiągnie przychód podatkowy równy całkowitej cenie sprzedaży określonej na fakturze - tj. w wartości B. oraz pozostałej wartości towaru.

Odnosząc się do opisu sprawy oraz powyższej wątpliwości wskazać należy, że w związku z dokonaniem sprzedaży towaru na rzecz Dystrybutora Spółka będzie wystawiać fakturę dokumentującą tą sprzedaż, a łączna cena sprzedawanego towaru, odzwierciedlona na fakturze, będzie obejmowała zarówno wartość towaru, jak i wartość B., który może podlegać zwrotowi, przy czym obie te wartości będą wykazywane na fakturze jako odrębne składowe ceny sprzedaży. Dystrybutor będzie zobowiązany do zapłaty pełnej kwoty wynikającej z faktury.

Po stronie Spółki powstanie roszczenie o zapłatę całkowitej ceny sprzedaży netto, obejmującej zarówno wartość towaru, jak i wartość B.. Jednocześnie ewentualny zwrot B. przez Dystrybutora będzie dobrowolny. Będzie to jego uprawnienie, a nie obowiązek.

W świetle art. 12 ust. 3 ustawy o CIT oraz art. 12 ust. 4 pkt 9 ww. ustawy, stwierdzić należy, że w momencie pierwotnej sprzedaży towaru przychodem podatkowym Spółki będzie należna, całkowita cena sprzedaży netto. Na cenę tę składać się będą dwa elementy, cena sprzedaży towaru oraz wartość B., obliczone bez należnego podatku od towarów i usług, bowiem oba elementy wyszczególnione na fakturze będą miały definitywny charakter.

Jak wynika z wniosku Dystrybutor nie będzie zobowiązany do zwrotu B. na rzecz Spółki, a Spółka nie będzie dysponowała roszczeniem o jego wydanie. Zwrot B. stanowić będzie wyłącznie uprawnienie Dystrybutora, z którego może, lecz nie musi skorzystać. Co więcej, zwrot wartości B. nastąpi jedynie w przypadku przekazania B. spełniającego wymagania techniczne i jakościowe określone przez Spółkę.

W konsekwencji wartość B. stanowić będzie definitywny element ceny sprzedaży towaru, a uzyskane przez Spółkę przysporzenie będzie miało charakter trwały i definitywny.

Tym samym w momencie pierwotnej sprzedaży Spółka osiągnie przychód podatkowy równy całkowitej cenie sprzedaży netto określonej na fakturze, obejmującej zarówno wartość towaru, jak i wartość B.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 (oznaczonego we wniosku Nr 5) jest prawidłowe.

Ad 2

Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 6, budzi kwestia ustalenia czy w związku ze zwrotem na rzecz Dystrybutorów kwoty odpowiadającej wartości B. Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty przychodów uzyskanych z tytułu pierwotnej sprzedaży zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący („na bieżąco”).

Odnosząc się do opisu sprawy oraz powyższej wątpliwości wskazać należy, że w art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, który odnosi się do zasad dokonywania korekt przychodów wskazano, iż:

Natomiast jak stanowi art. 12 ust. 3k ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 12 ust. 3l:

Przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do:

Co istotne, ustawodawca nie zdefiniował pojęć „błąd rachunkowy” ani „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.).

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa https://sjp.pwn.pl/), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”.

Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania przychodów) lub w okresie wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty przychodów). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.

W świetle powyższego należy wskazać, że w analizowanym zdarzeniu przyszłym korekta przychodu związana ze zwrotem na rzecz Dystrybutora kwoty odpowiadającej wartości B. nie będzie wynikała ani z błędu rachunkowego, ani z innej oczywistej omyłki.

Pierwotna sprzedaż towaru będzie bowiem prawidłowo dokumentowana i rozliczana przez Spółkę zgodnie z warunkami transakcji obowiązującymi na moment jej dokonania. Spółka będzie wówczas rozpoznawała przychód należny obejmujący całość ceny sprzedaży, tj. zarówno wartość towaru, jak i wartość B.

Jednocześnie korekta przychodu w analizowanym przypadku będzie związana ze zwrotem wartości B. i będzie wynikała z następczego zdarzenia gospodarczego polegającego na realizacji przez Dystrybutora uprawnienia do zwrotu B. spełniającego określone wymagania techniczne i jakościowe. Uprawnienie to będzie miało charakter fakultatywny, a jego wykonanie nie będzie przesądzone na moment dokonania pierwotnej sprzedaży, co oznacza, że w chwili powstania przychodu nie będzie możliwe określenie, czy i w jakim zakresie dojdzie do jego późniejszego zmniejszenia.

W konsekwencji ewentualne zmniejszenie przychodu nie będzie wynikało z błędnego ujęcia przychodu na moment jego powstania, lecz z późniejszego zdarzenia gospodarczego, które powstanie po dokonaniu sprzedaży.

Tym samym brak będzie podstaw do zastosowania korekty „wstecznej”, o której mowa w art. 12 ust. 3j ustawy o CIT. W konsekwencji korekta przychodu będzie podlegała rozpoznaniu w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący potwierdzający dokonanie zwrotu wartości B.

Tym samym korekta przychodów związana ze zwrotami towarów, niebędących skutkiem błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki, powinny być ujmowane na bieżąco, zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT.

W konsekwencji, zwrot na rzecz Dystrybutora kwoty odpowiadającej wartości B. powinien skutkować zmniejszeniem przychodów podatkowych Spółki zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący potwierdzający dokonanie takiego zwrotu.

Reasumując, w związku ze zwrotem na rzecz Dystrybutorów kwoty odpowiadającej wartości B. Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty przychodów uzyskanych z tytułu pierwotnej sprzedaży zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący („na bieżąco”).

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 (oznaczonego we wniosku Nr 6) jest prawidłowe.

Ad 3

Państwa wątpliwości w zakresie pytanie oznaczonego we wniosku Nr 7, budzi kwestia ustalenia, czy w przypadku zwrotu B., który zostanie przyjęty przez Spółkę na magazyn, Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych ze sprzedażą towaru zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiony dokument korygujący (na bieżąco).

Odnosząc się do opisu sprawy oraz powyższej wątpliwości wskazać należy, że rozpatrując kwestię podatkowych kosztów uzyskania przychodów wskazać należy, że stosownie do art. 15 ust. 1 ustawa o CIT:

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów, obciąża podatnika.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Ustawa o CIT rozróżnia koszty bezpośrednio związane z przychodami oraz koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie).

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

W analizowanym zdarzeniu przyszłym wartość B. uwzględniana przy kalkulacji kosztu sprzedawanych przez Spółkę towarów będzie pozostawała w bezpośrednim związku z przychodami osiąganymi z tytułu sprzedaży tych towarów.

Jak wynika z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT,

W myśl art. 15 ust. 4j ustawy o CIT,

Natomiast art. 15 ust. 4k cytowanej ustawy, wprowadza zastrzeżenie, że:

Moment ujęcia faktury korygującej w kosztach podatkowych, będzie zatem uzależniony od okoliczności jej wystawienia, tj. z jakiego powodu została wystawiona. W przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, a faktura korygująca (dokument korygujący) została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych okoliczności, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrotu towaru czy gwarancja lub rękojmia, fakturę korygującą (dokument korygujący) należy rozliczyć w bieżącym okresie rozliczeniowym (tj. w dacie wystawienia dokumentu korygującego i odpowiednio – jego otrzymania). Jeżeli jednak pierwotnie sporządzona faktura zawierała błędy lub pomyłki, a więc błędnie dokumentowała stan faktyczny, podatnik zobowiązany jest przyporządkować korektę wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty poniesienia kosztu, wynikającego z pierwotnego dokumentu (uzasadnienie ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów (Dz.U. z 2015 r. poz. 1595; druk sejmowy Nr 3432).

Ustawa CIT nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”, o których mowa w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Stąd, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote itp.).

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się może również z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta winna być dokonywana w okresie wystawienia faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę).

Zatem regulacji zawartych w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT wynika, że korekta kosztów uzyskania przychodów „wstecz” będzie mogła zostać dokonana wyłącznie w przypadku, gdy przyczyną korekty będzie błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do pytania 2 (oznaczonego we wniosku Nr 6), pojęcia te odnoszą się do pierwotnych i jednoznacznych błędów w ujęciu zdarzenia gospodarczego. W analizowanym zdarzeniu przyszłym taka sytuacja nie będzie miała miejsca.

Spółka będzie bowiem prawidłowo rozpoznawała koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane ze sprzedażą towarów zgodnie z warunkami transakcji znanymi na moment dokonania sprzedaży. Dopiero późniejszy zwrot zużytego B. przez Dystrybutora oraz jego przyjęcie przez Spółkę na magazyn będzie powodowało konieczność odpowiedniego skorygowania kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z pierwotną sprzedażą towaru.

Korekta kosztów nie będzie zatem wynikała z błędnego rozpoznania kosztu na moment sprzedaży towaru, lecz z późniejszego zdarzenia gospodarczego, którego wystąpienie nie będzie pewne na moment pierwotnego ujęcia kosztu podatkowego. Spółka nie będzie bowiem posiadała pewności, czy Dystrybutor skorzysta z uprawnienia do zwrotu B. oraz czy zwrócony B. będzie spełniał wymagania techniczne umożliwiające jego przyjęcie przez Spółkę na magazyn.

W konsekwencji brak będzie podstaw do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów „wstecz”, tj. poprzez odniesienie jej do okresu, w którym pierwotnie rozpoznany został koszt uzyskania przychodów związany ze sprzedażą towaru.

Tym samym, jeżeli faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, natomiast korekta wynika z późniejszych okoliczności, takich jak w Państwa przypadku zwrot zużytego B. (towaru), korekta powinna zostać rozpoznana na bieżąco, tj. w okresie otrzymania dokumentu korygującego.

W analizowanym przypadku zastosowanie znajdzie tym samym art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, zgodnie z którym korekta kosztów uzyskania przychodów powinna zostać dokonana na bieżąco, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka otrzyma dokument potwierdzający przyczyny korekty.

W konsekwencji, w przypadku zwrotu zużytego B., który zostanie przyjęty przez Spółkę na magazyn, Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych ze sprzedażą towaru zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie otrzymany dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 3 (oznaczonego we wniosku Nr 7) jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy wyłącznie pytań oznaczonych we wniosku Nr 5, Nr 6, Nr 7 w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. W pozostałym zakresie w podatku dochodowym od osób prawnych (pytania oznaczonego we wniosku Nr 8) oraz w zakresie podatku od towarów i usług (pytań oznaczonych we wniosku Nr 1, Nr 2, Nr 3 oraz Nr 4) zostaną/zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.