0111-KDIB1-1.4010.384.2026.1.SG

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

 

25 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 18 września 2026 r. (data wpływu w tym samym dniu).

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

 

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

 

 I. Zainteresowany będący stroną postępowania:

- A.

II. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

- B.

 

Opis zdarzenia przyszłego

1. INFORMACJE OGÓLNE O WNIOSKODAWCY

A. (Société Anonyme/Naamloze Vennootschap) Oddział w Polsce (dalej: „Polski Oddział”) jest oddziałem instytucji kredytowej A. z siedzibą w Brukseli, Królestwo Belgii, działającej w formie odpowiednika spółki akcyjnej, tj. société anonyme/naamloze vennootschap (dalej: „A.” lub „Spółka Przejmowana”).

Polski Oddział powstał w wyniku zmiany firmy spółki macierzystej (uprzednio: „C. S.A.”) i jest następcą wpisu rejestrowego oddziału prowadzonego dotychczas pod firmą C. S.A. (Société Anonyme) Oddział w Polsce.

Polski Oddział:

 a) jest wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego;

 b) posiada nadany polski numer identyfikacji podatkowej (NIP);

 c) jest zarejestrowanym w Polsce czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”);

 d) podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), w zakresie dochodów osiąganych poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania;

 e) prowadzi w Polsce działalność gospodarczą w zakresie wynikającym z zakresu działalności A. jako belgijskiej instytucji kredytowej notyfikowanej do działania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie tzw. single passport.

A. podlega prudencjalnemu nadzorowi ((…)). Działalność prowadzona przez Polski Oddział jako instytucję kredytową notyfikowaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega ograniczonemu nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie wynikającym z przepisów prawa polskiego i prawa Unii Europejskiej.

2. INFORMACJE O B. (SPÓŁCE PRZEJMUJĄCEJ)

B. (dalej: „B.” lub „Spółka Przejmująca”) jest włoską spółką akcyjną (società per azioni) z siedzibą i zarządem głównym w Mediolanie (…), wpisaną do Rejestru Przedsiębiorców prowadzonego dla (…) pod numerem identyfikacji podatkowej oraz VAT (…).

B. jest wpisana do Rejestru Banków (Albo delle Banche) oraz do Rejestru Grup Bankowych (Albo dei Gruppi Bancari) pod numerem (…), jako jednostka dominująca Grupy Bankowej B. Na dzień złożenia niniejszego wniosku B. posiada bezpośrednio 100% kapitału zakładowego A.

Spółka Przejmująca oraz Spółka Przejmowana dalej oznaczone są łącznie jako „Wnioskodawcy”.

3. STRUKTURA GRUPY I KONTEKST GOSPODARCZY PLANOWANEJ TRANSAKCJI

A. stanowi w pełni zależną od B. instytucję kredytową prawa belgijskiego, której działalność operacyjna prowadzona jest, m.in. poprzez oddziały zagraniczne, w tym Polski Oddział.

Planowane połączenie transgraniczne A. z B. wpisuje się w realizowany przez Grupę B. program uproszczenia struktury korporacyjnej, ujednolicenia procesów zarządzania ryzykiem, finansów, płynności i compliance według standardów grupowych, a także eliminacji powielania funkcji i systemów.

4. ODDZIAŁ B.

Istotne jest, że B. posiada w Polsce obecnie oddział B. (Spółka Akcyjna) Oddział w Polsce z siedzibą w (…) (dalej: „Oddział B.”). Oddział:

a) jest wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (KRS: (…));

b) posiada nadany polski numer identyfikacji podatkowej (NIP: (…));

c) jest zarejestrowanym w Polsce czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”);

d) podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.

Co istotne, Oddział B. nie prowadzi działalności finansowej i nie podlega nadzorowi KNF, jak również innych podmiotów odpowiadających za regulacje rynku finansowego. Oddział B. świadczy usługi informatyczne dla innych spółek z grupy B.

5. OPIS PLANOWANEGO POŁĄCZENIA TRANSGRANICZNEGO

W dniu 23 lutego 2026 r. zarządy A. oraz B. zatwierdziły wspólny plan transgranicznego połączenia (Common Cross-Border Merger Plan; dalej: „Plan Połączenia”), przewidujący transgraniczne połączenie przez przejęcie A. (jako Spółki Przejmowanej) przez B. (jako Spółkę Przejmującą) (dalej: „Połączenie”).

Połączenie zostanie przeprowadzone zgodnie z przepisami art. 12:106 – 12:119 BCCA, Dekretu 19/2023 oraz dyrektywy 2019/2121, a w zakresie skutków podatkowych – dyrektywą Rady 2009/133/WE (dalej: „Dyrektywa o łączeniu spółek”).

6. SKUTKI POŁĄCZENIA W SFERZE PODATKOWEJ

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Dekretu 19/2023 oraz art. 12:111 ust. 2 pkt 6° BCCA, Połączenie wywoła skutki prawne z chwilą wpisu aktu notarialnego Połączenia w rejestrze przedsiębiorców prowadzonym dla Mediolan-Monza-Brianza-Lodi, względnie z terminem późniejszym wskazanym w akcie notarialnym Połączenia (dalej: „Data Skuteczności Prawnej”).

Natomiast, dla celów rachunkowych aktywa i pasywa A. zostaną ujęte w księgach B. począwszy od pierwszego dnia roku obrotowego, w toku którego nastąpi Data Skuteczności Prawnej (dalej: „Data Skuteczności Księgowej”). Wszystkie transakcje A. od Daty Skuteczności Księgowej będą dla celów rachunkowych traktowane jako dokonane przez B., pod warunkiem wejścia Połączenia w życie.

Skutki podatkowe Połączenia powstaną z Datą Skuteczności Prawnej.

Wnioskodawcy podkreślają, że Plan Połączenia oraz przepisy prawa właściwe dla Połączenia (włoskie i belgijskie) nie regulują skutków podatkowych Połączenia na gruncie prawa polskiego, w szczególności w zakresie momentu skuteczności podatkowej Połączenia w stosunku do Polskiego Oddziału.

7. SKUTKI POŁĄCZENIA W SFERZE CYWILNOPRAWNEJ

 

Zgodnie z art. 12:13 BCCA, z chwilą Daty Skuteczności Prawnej:

a) nastąpi sukcesja uniwersalna polegająca na przejściu wszystkich aktywów i pasywów A., w tym wszelkich umów, wierzytelności, praw i obowiązków na B.;

b) A. przestanie istnieć jako podmiot prawny, a wszystkie wyemitowane przez A. akcje zostaną umorzone.

 

Sukcesja uniwersalna obejmie ogół praw i obowiązków A., w tym ogół praw i obowiązków, aktywów, pasywów oraz stosunków prawnych przypisanych do Polskiego Oddziału, w szczególności:

 a) wszelkie umowy z klientami Polskiego Oddziału (w tym umowy kredytu konsumenckiego, umowy rachunku bankowego oraz inne umowy o produkty bankowe);

 b) wierzytelności kredytowe oraz inne wierzytelności przypisane do Polskiego Oddziału, jak również odpowiadające im należności wobec dłużników, w tym wierzytelności nabyte w drodze cesji;

 c) zobowiązania Polskiego Oddziału (w tym zobowiązania wynikające z depozytów i innych umów z klientami);

 d) umowy z dostawcami, kontrahentami, podmiotami świadczącymi usługi outsourcingowe oraz pracownikami;

 e) prawa i obowiązki o charakterze regulacyjnym oraz korporacyjnym przypisane do Polskiego Oddziału.

8. SKUTKI POŁĄCZENIA DLA POLSKIEGO ODDZIAŁU

W Polsce, z perspektywy regulacyjnej, nie nastąpi formalna kontynuacja działalności Polskiego Oddziału A. w ramach struktury (…). W szczególności, w związku z Połączeniem:

 a) z chwilą Daty Skuteczności Prawnej Spółka Przejmowana (A.) przestanie istnieć jako podmiot prawny, w związku z czym ustanie również byt prawny Polskiego Oddziału A. jako oddziału zagranicznego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 89 ze zm.; dalej: „Ustawa o zasadach uczestnictwa”); oraz

 b) Polski Oddział A. zostanie wykreślony z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, ze wszystkimi konsekwencjami przewidzianymi przepisami prawa polskiego, w tym konsekwencjami w zakresie zakończenia bytu Polskiego Oddziału A. jako jednostki organizacyjnej oraz w zakresie wygaśnięcia jego rejestracji podatkowych i statystycznych (NIP, rejestracja VAT, REGON) w trybie właściwym dla likwidacji oddziału przedsiębiorcy zagranicznego.

W konsekwencji Polski Oddział A. nie będzie po Połączeniu kontynuowany w sensie formalno- rejestrowym.

Równocześnie z Połączeniem B. utworzy w Polsce zupełnie nowy oddział (dalej: „Nowy Polski Oddział”), który będzie kontynuował działalność operacyjną prowadzoną dotychczas w Polsce przez Polski Oddział A. W szczególności:

 a) Nowy Polski Oddział B. będzie oddziałem zagranicznego przedsiębiorcy (B.) w rozumieniu art. 14 ust. 1 Ustawy o zasadach uczestnictwa i zostanie wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nową firmą i pod nowym numerem KRS - odrębnie i niezależnie od dotychczasowego wpisu Polskiego Oddziału A.;

 b) podstawą prawno-regulacyjną prowadzenia działalności bankowej w Polsce przez Nowy Polski Oddział będzie odrębna notyfikacja B. jako włoskiej instytucji kredytowej do prowadzenia działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie tzw. single passport, dokonana zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej oraz prawa polskiego (notyfikacja Banca d'Italia do KNF). Notyfikacja ta będzie odrębna i niezależna od notyfikacji A., na podstawie której prowadzony jest dotychczas Polski Oddział A.;

 c) z perspektywy formalnoprawnej Nowy Oddział nie będzie stanowił kontynuacji Polskiego Oddziału A., tj. będzie odrębnym, nowoutworzonym oddziałem nowej spółki macierzystej, posiadającym własną podmiotowość rachunkowo-organizacyjną na gruncie prawa polskiego.

Mimo braku formalnej kontynuacji wpisu rejestrowego, w wyniku sukcesji uniwersalnej, na B. przejdą z mocy prawa wszelkie aktywa, pasywa, umowy, wierzytelności i zobowiązania A. związane funkcjonalnie z działalnością prowadzoną dotychczas w Polsce za pośrednictwem Polskiego Oddziału A. Składniki te zostaną, w wyniku decyzji organizacyjnej B. oraz w drodze odpowiedniej alokacji księgowej i operacyjnej - przyporządkowane funkcjonalnie do Nowego Polskiego Oddziału B.

W szczególności do Nowego Polskiego Oddziału B. zostaną alokowane:

 a) ogół umów z klientami zawartych pierwotnie z Polskim Oddziałem A. (w tym umowy o kredyt konsumencki, umowy rachunku bankowego i inne umowy o produkty bankowe) - przejście tych umów następuje z mocy prawa, jako element sukcesji uniwersalnej, bez konieczności zawierania aneksów ani cesji jednostkowych;

 b) wierzytelności (w tym wierzytelności kredytowe oraz wierzytelności nabyte w drodze cesji) i zobowiązania przypisane funkcjonalnie do Polskiego Oddziału A.;

 c) składniki majątku rzeczowego i niematerialnego (środki trwałe, wartości niematerialne i prawne, wyposażenie, infrastruktura IT, licencje), umowy z dostawcami i kontrahentami oraz stosunki pracy z pracownikami zatrudnionymi dotychczas w Polskim Oddziale A. (z zachowaniem zasad sukcesji pracowniczej wynikających z przepisów prawa pracy).

Z perspektywy ekonomicznej oraz operacyjnej działalność prowadzona dotychczas w Polsce przez Polski Oddział A. będzie kontynuowana w sposób ciągły i bez przerwy operacyjnej przez Nowy Polski Oddział B. Klienci, kontrahenci oraz pracownicy nie odczują w zakresie obsługi przerwy ani istotnej zmiany warunków umownych; zmianie ulegnie natomiast podmiot będący ich kontrahentem (z A. na B.) oraz dane identyfikacyjne polskiego oddziału (KRS, NIP, REGON).

9. BIZNESOWY CHARAKTER POŁĄCZENIA

Połączenie zostanie przeprowadzone z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, obejmujących w szczególności uproszczenie struktury korporacyjnej Grupy B., eliminację powielania funkcji kontrolnych i wsparcia, ujednolicenie procesów zarządzania ryzykiem oraz optymalizację modelu operacyjnego. Głównym lub jednym z głównych celów Połączenia nie jest uniknięcie lub uchylenie się od opodatkowania.

10. PROWADZENIE DZIAŁALNOŚCI OPERACYJNEJ PO DNIU POŁĄCZENIA

Z chwilą Daty Skuteczności Prawnej Połączenia B. będzie prowadzić w Polsce działalność gospodarczą za pośrednictwem dwóch odrębnych jednostek organizacyjnych, podlegających odrębnym wpisom do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, tj.:

a)    Nowego Polskiego Oddziału B., utworzonego w bezpośrednim związku czasowym z Połączeniem, w odrębnym wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego (z nowym numerem KRS), kontynuującego operacyjnie dotychczasową działalność bankową prowadzoną w Polsce, w substracie majątkowym i organizacyjnym alokowanym do Nowego Polskiego Oddziału B. decyzją organizacyjną B. oraz w drodze sukcesji uniwersalnej, w ramach licencji bankowej B. notyfikowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie single passport (odrębną notyfikacją Banca d'Italia do KNF); oraz

b)    Oddziału UC w (…) (KRS: (…), NIP: (…)), istniejącego już przed Połączeniem i prowadzącego działalność niefinansową, obejmującą świadczenie usług informatycznych na rzecz innych podmiotów z Grupy B., niewymagającą licencji bankowej ani notyfikacji w trybie single passport.

W efekcie oba oddziały będą funkcjonować posiadając:

 a) odrębne wpisy do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego;

 b) odrębną reprezentację - odrębnych pełnomocników w rozumieniu art. 16 powołanej ustawy (osoby upoważnione do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w oddziale);

 c) odrębne lokalizacje operacyjne;

 d) odrębny przedmiotowo zakres działalności - działalność bankową (Nowy Polski Oddział) oraz działalność informatyczną o charakterze niefinansowym (Oddział B. w (…));

 e) odrębne reżimy nadzoru regulacyjnego - Nowy Polski Oddział podlegać będzie ograniczonemu nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie wynikającym z przepisów prawa polskiego i prawa Unii Europejskiej w odniesieniu do oddziału instytucji kredytowej notyfikowanego w trybie single passport; Oddział B. w (…) nie będzie podlegać nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego;

  f) odrębne obowiązki sprawozdawcze - Nowy Polski Oddział podlegać będzie obowiązkom sprawozdawczym wynikającym m.in. z przepisów Prawa bankowego, regulacji prudencjalnych Unii Europejskiej (w tym CRR/CRD), ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym, oraz ustaw podatkowych właściwych dla sektora bankowego; Oddział B. w (…) nie będzie podlegać tym obowiązkom;

 g) odrębne księgi rachunkowe prowadzone w języku polskim na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

 

Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

 

 1. Czy w razie przeprowadzenia połączenia transgranicznego A. z B. (planowany Legal Effective Date: 1 listopada 2026 r.), B. wstąpi we wszelkie prawa i obowiązki przewidziane w przepisach prawa podatkowego, związane z działalnością A. oraz jej polskiego oddziału, na podstawie art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej?

(pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

 2. Czy sukcesja podatkowa, o której mowa w art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej oraz w art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy o CIT obejmuje prawo B. do rozliczenia, w dochodzie alokowanym do Nowego Polskiego Oddziału B. powstałego w wyniku połączenia, strat podatkowych poniesionych przez Polski Oddział A. w latach poprzedzających dzień połączenia, na zasadach określonych w art. 7 ust. 5 ustawy o CIT?

(pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

 3. W razie udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie 2 - czy w świetle art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej B. będzie uprawniona do uznawania, na zasadach ogólnych w ramach Nowego Polskiego Oddziału, kosztów uzyskania przychodów wynikających z rozliczenia historycznych operacji gospodarczych Polskiego Oddziału A. (m.in. odpisów aktualizujących wartość należności, rezerw celowych i odpisów na oczekiwane straty kredytowe, kosztów finansowania dłużnego, kosztów pracowniczych i innych kosztów okresowych) - w zakresie, w jakim koszty te byłyby uznawane za koszty uzyskania przychodów w ramach Polskiego Oddziału A.?

(pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

Stanowisko Zainteresowanych w sprawie

Zdaniem Zainteresowanych:

Ad 1

W ocenie Wnioskodawców, w razie przeprowadzenia Połączenia transgranicznego A. z B., B. w Dacie Skuteczności Prawnej wstąpi we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki A. związane z działalnością A. oraz prowadzoną przez nią działalnością na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem Polskiego Oddziału, na podstawie art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej.

Ad 2

W ocenie Wnioskodawców, sukcesja podatkowa, o której mowa w art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej, obejmuje prawo B. do rozliczenia w dochodzie alokowanym do Nowego Polskiego Oddziału B. powstałego w wyniku Połączenia strat podatkowych poniesionych przez Polski Oddział A. w latach poprzedzających dzień Połączenia, na zasadach określonych w art. 7 ust. 5 ustawy o CIT, natomiast wyłączenia, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy o CIT, nie znajdują zastosowania w niniejszym zdarzeniu przyszłym.

Ad 3

W ocenie Wnioskodawców, B. będzie uprawniona do uznawania w ramach Nowego Polskiego Oddziału, na zasadach ogólnych, kosztów uzyskania przychodów wynikających z rozliczenia historycznych operacji gospodarczych Polskiego Oddziału A. (m.in. odpisów aktualizujących wartość należności, rezerw celowych i odpisów na oczekiwane straty kredytowe, kosztów finansowania dłużnego, kosztów pracowniczych i innych kosztów okresowych) - w zakresie, w jakim koszty te byłyby uznawane za koszty uzyskania przychodów w ramach Polskiego Oddziału A.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 1

Ramy prawne sukcesji podatkowej

Zgodnie z art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się:

1) osób prawnych,

2) osobowych spółek handlowych,

3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.

Na mocy art. 93 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie innej osoby prawnej (osób prawnych).

Stosownie do art. 93e Ordynacji podatkowej przepisy art. 93 - 93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.

Konstrukcja sukcesji podatkowej z art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej ma charakter generalny i obejmuje wszystkie łączące się osoby prawne, niezależnie od ich rezydencji podatkowej oraz państwa siedziby. Brzmienie tych przepisów nie ogranicza zakresu sukcesji do połączeń, w których wszystkie podmioty łączące się są polskimi rezydentami podatkowymi.

Pojęcie „łączenia osób prawnych” użyte w art. 93 Ordynacji podatkowej nie jest definiowane przez tę ustawę, powinno być zatem interpretowane przez pryzmat prawa właściwego dla połączenia. Ponieważ Połączenie wywoła zgodnie z prawem właściwym (belgijskim i włoskim) skutek w postaci sukcesji uniwersalnej i ustania bytu prawnego A., czynność ta odpowiada hipotezie art. 93 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Powyższa wykładnia znajduje również oparcie w klauzulach niedyskryminacji zawartych w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Włoską oraz Królestwem Belgii (art. 24 obu UPO, zgodnie z modelem Konwencji OECD), które wymagają, aby zakład przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa położony na terytorium drugiego Umawiającego się Państwa nie był opodatkowany w sposób mniej korzystny niż przedsiębiorstwa drugiego Państwa wykonujące tę samą działalność. Odmówienie sukcesji praw i obowiązków podatkowych przypisanych do polskiego zakładu A. wyłącznie z uwagi na transgraniczny charakter połączenia stanowiłoby naruszenie wskazanych klauzul.

Stanowisko, zgodnie z którym sukcesja podatkowa z art. 93 Ordynacji podatkowej obejmuje także połączenia transgraniczne, w których spółką przejmującą jest podmiot zagraniczny prowadzący w Polsce działalność za pośrednictwem zakładu, jest ugruntowane w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych. Analogiczna wykładnia jest spójna z celem regulacji i zasadą równego traktowania połączeń krajowych oraz transgranicznych.

Przykładowo warto wskazać na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 lutego 2021 r., Znak: 0114-KDIP1-2.4012.463.2020.4.AC, która dotyczy stanu faktycznego najbliższego rozpatrywanemu zdarzeniu przyszłemu (połączenie spółki holenderskiej przez przejęcie spółki austriackiej prowadzącej oddział na terytorium Polski). W interpretacji tej organ zgodził się ze stanowiskiem podatnika, że:

„W ocenie Wnioskodawcy, przepisy odrębnych aktów prawnych nie przewidują wyłączenia sukcesji generalnej w przypadku połączenia osoby prawnej z siedzibą w Holandii przez przejęcie spółki kapitałowej z siedzibą w Austrii, prowadzącej oddział na terytorium Polski.

Wyłączenia takiego nie przewidują również przepisy prawa Unii Europejskiej, w tym w szczególności Dyrektywa Rady 2009/133W/E z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (tekst jedn.: Dz.U.UE.L z 2009 r. nr 310/34 z późn. zm., dalej: „Dyrektywa 2009/133”).

Zdaniem Wnioskodawcy, takiego wyłączenia nie zawierają również przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Polska”.

Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w innych interpretacjach indywidualnych i w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in.:

 a) w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 22 lipca 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-2. 4010.272.2022.2.BD - potwierdzającej, że zakres art. 93 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie ogranicza się do osób prawnych z siedzibą w Polsce, lecz znajduje zastosowanie także w razie połączenia między nierezydentami, jeśli spółce przejmowanej przysługiwały prawa lub obowiązki na gruncie polskich przepisów prawa podatkowego;

 b) w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1675/11, w którym NSA wskazał, że „przepisy ordynacji podatkowej w tym art. 93 § 2 pkt 1 i § 1 mają zastosowanie do wszystkich podatników, a więc także tych, na których ciąży tak nieograniczony (art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p.), jak i ograniczony obowiązek podatkowy (art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p.). Nie zawierają bowiem przepisy tej ustawy w tym względzie żadnych ograniczeń podmiotowych”;

 c) w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2024 r., sygn. akt II FSK 1060/21 - potwierdzającym pełny zakres sukcesji uniwersalnej z art. 93 Ordynacji podatkowej w przypadku połączenia przez przejęcie, w tym kontynuację biegu terminów warunkujących zwolnienia z poboru podatku u źródła.

Należy mieć na uwadze, że w relacji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Włoską oraz Królestwem Belgii nie obowiązują ratyfikowane umowy międzynarodowe wyłączające zastosowanie art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej do skutków podatkowych Połączenia w Polsce. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę z Włochami i z Belgią nie regulują kwestii sukcesji podatkowej w połączeniach spółek.

Sukcesja uniwersalna w prawie podatkowym z art. 93 Ordynacji podatkowej ma charakter pełny, co oznacza, że obejmuje wszelkie prawa i obowiązki, w tym w szczególności:

 a) prawa i obowiązki o charakterze materialnoprawnym (m.in. status podatnika, rozliczenia

 b) z tytułu CIT przypisanego do polskiego zakładu, status podatnika VAT, status podatnika podatku od niektórych instytucji finansowych);

 c) prawa i obowiązki o charakterze formalnym (obowiązki ewidencyjne, rejestracyjne, deklaracyjne, informacyjne, w tym JPK_V7M, JPK_CIT, CIT-8, IFT-2R, FIN-1, MDR);

 d) prawa i obowiązki płatnika podatku u źródła (art. 26 ustawy o CIT, art. 41 i 42 ustawy o PIT) w odniesieniu do płatności dokonywanych z terytorium Polski;

 e) prawa do nadpłat i należności uregulowanych nienależnie;

  f) kontynuację wyceny podatkowej składników majątkowych przypisanych do Polskiego Oddziału, w tym wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych - zgodnie z art. 16g ust. 9 i art. 16h ust. 3 ustawy o CIT;

 g) obowiązki dotyczące cen transferowych (TPR-C, local file, master file) w zakresie transakcji przypisanych do polskiego zakładu.

W rezultacie z chwilą Daty Skuteczności Prawnej B. stanie się jedynym podmiotem zobowiązanym i uprawnionym z tytułu rozliczeń podatkowych przypisanych historycznie do A. (w tym do Polskiego Oddziału A.).

Reasumując, za zasadne należy uznać stanowisko Wnioskodawców, zgodnie z którym, w razie przeprowadzenia Połączenia transgranicznego A. z B., B. w Dacie Skuteczności Prawnej wstąpi we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki A. związane z działalnością A. oraz prowadzoną przez nią działalnością na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem Polskiego Oddziału, co wynika z art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 2

Stan prawny

Stosownie do art. 7 ust. 5 ustawy o CIT, podatnik może obniżyć dochód uzyskany z danego źródła o wysokość straty z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty (dostępna jest także możliwość jednorazowego obniżenia o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000 zł).

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się strat przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych - w razie przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału przedsiębiorców, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę.

Stosownie do art. 7 ust. 4 ustawy o CIT, przepisu ust. 5 nie stosuje się do strat przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych w razie przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału przedsiębiorców, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę.

Art. 7 ust. 4a ustawy o CIT zawiera dalsze ograniczenia obejmujące sytuacje, w których podatnik nabył w wyniku przejęcia, restrukturyzacji lub innej tożsamej operacji - majątek innego podmiotu i jednocześnie spełnione są określone w tym przepisie warunki dotyczące rodzaju działalności lub większościowego udziału.

Celem ograniczeń wynikających z art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy o CIT, jak wynika z uzasadnień projektów nowelizujących te przepisy, jest zapobieganie wykorzystywaniu strat podatkowych jednego podmiotu w wyniku przejęcia jego majątku przez inny podmiot, który nie kontynuuje, w sensie ekonomicznym tej samej działalności, w ramach której straty te powstały.

Ograniczenia te służą zatem zapobieganiu wykorzystaniu strat podatkowych oraz wykorzystywaniu strat podatkowych do erozji podstawy opodatkowania w sposób oderwany od ekonomicznej tożsamości źródła dochodu.

Wykładnia art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy o CIT powinna uwzględniać powyższy cel oraz uwzględniać konstytucyjne i unijne standardy proporcjonalności ingerencji w prawa podatnika. W ocenie Wnioskodawcy, ograniczenia z art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy o CIT nie znajdują zastosowania w ramach rozpatrywanego zdarzenia przyszłego, z powodów wskazanych poniżej.

Brak zastosowania literalnej hipotezy art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 ustawy o CIT

Niezależnie od ogólnej reguły sukcesji uniwersalnej z art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, należy wskazać, że literalna hipoteza art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 ustawy o CIT obejmuje „straty przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych”. Zakresem normatywnym tych przepisów objęte są zatem sytuacje, w których przedmiotem operacji prawnej jest sam podatnik, któremu przysługiwało prawo do rozliczenia straty.

W rozpatrywanym zdarzeniu przyszłym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ograniczonego obowiązku podatkowego (art. 3 ust. 2 ustawy o CIT) jest podmiot zagraniczny prowadzący działalność na terytorium Polski za pośrednictwem zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT. Strata podatkowa została wygenerowana w ramach działalności tego zakładu i pozostaje przypisana do tej kategorii podatkowej. Połączeniu ulegają spółki macierzyste (A. i B.) - natomiast polski zakład zagraniczny (rozumiany jako kategoria podatkowa - stosownie do art. 4a pkt 11 ustawy o CIT i art. 5 UPO PL-IT, których konstrukcja ma charakter funkcjonalny i ekonomiczny, nie zaś rejestracyjny czy organizacyjny) nie podlega żadnej z czynności wymienionych w hipotezie art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 ustawy o CIT. Polski zakład zagraniczny kontynuuje swoje istnienie w niezmienionym substracie majątkowo-organizacyjnym - przejmowanym z mocy sukcesji uniwersalnej przez B. i alokowanym do Nowego Polskiego Oddziału B. - ze zmianą jedynie podmiotu macierzystego, którego stanowi. Okoliczność, że w warstwie formalno-rejestracyjnej Polski Oddział A. zostanie wykreślony z KRS, a obok niego powstanie Nowy Polski Oddział B. jako odrębny formalnie wpis rejestrowy, nie zmienia funkcjonalno-ekonomicznej tożsamości polskiego zakładu zagranicznego w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT - tożsamości, która jest determinowana ciągłością substratu majątkowego, funkcji, ryzyk i działalności gospodarczej, a nie ciągłością wpisu rejestrowego.

Wniosek powyższy znajduje wzmocnienie w odesłaniu z art. 93e Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym przepisy o sukcesji podatkowej (art. 93 Ordynacji podatkowej) stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy nie stanowią inaczej. Wyłączenie sukcesji w odniesieniu do strat z art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 ustawy o CIT ma charakter ograniczenia wyjątkowego od reguły sukcesji generalnej i powinno być interpretowane zawężająco (zasada exceptiones non sunt extendendae), zgodnie z jego celem antyabuzywnym.

Tożsamość ekonomiczna i funkcjonalna polskiego zakładu

Należy mieć na uwadze, że podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do dochodów (strat) generowanych przez Polski Oddział była i pozostanie - w wyniku sukcesji uniwersalnej, ta sama jednostka organizacyjna w rozumieniu funkcjonalnym, tj. zagraniczny zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT, położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że Nowy Polski Oddział zachowa pełną ciągłość operacyjną, ten sam zakres działalności bankowej, ten sam portfel kredytowy i depozytowy, te same umowy z klientami, tych samych pracowników, tych samych kontrahentów, te same systemy IT, tę samą lokalizację.

Kolejna kwestia dotyczy samej straty podatkowej, ponieważ przedmiotowa „strata” jest stratą wygenerowaną w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce, przypisanej do polskiego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz właściwej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (dalej: „UPO”).

Zarówno przed Połączeniem, jak i po Połączeniu źródłem dochodu (straty) podlegającym opodatkowaniu w Polsce będzie zakład zagraniczny prowadzony na terytorium Polski. Połączenie nie powoduje przeniesienia ani uszczuplenia substratu majątkowego tego zakładu, nie zmienia funkcji, aktywów ani ryzyk przypisanych do tego zakładu, ani nie wpływa na zakres działalności w Polsce.

Dodatkowo należy wskazać, że w niniejszym stanie faktycznym nie zachodzi sytuacja, której przeciwdziałać miały art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy o CIT. Połączenie:

 a) nie polega na przejęciu strat innego, niepowiązanego ekonomicznie źródła dochodu i ich wykorzystaniu w ramach innej działalności;

 b) jest realizowane z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych związanych z reorganizacją grupy kapitałowej B. i nie ma na celu uniknięcia ani uchylenia się od opodatkowania - czego potwierdzeniem są elementy stanu faktycznego, tj.: uproszczenie struktury korporacyjnej, ujednolicenie funkcji ryzyka, finansów i compliance, eliminacja powielania funkcji, w skali ogólnogrupowej, bez zmiany zakresu działalności w poszczególnych jurysdykcjach.

Końcowo należy wskazać, że w niniejszej sprawie zachowana jest pełna jurysdykcja podatkowa Rzeczypospolitej Polskiej nad dochodem przypisanym do polskiego zakładu. Rozliczenie strat polskiego zakładu A. w dochodzie polskiego zakładu B. nie powoduje:

 a) erozji polskiej podstawy opodatkowania;

 b) transgranicznego przesunięcia strat (straty nie są wykorzystywane w jurysdykcji innej niż jurysdykcja, w której powstały);

 c) ryzyka podwójnego wykorzystania strat (double dip) - straty pozostają w jurysdykcji ich powstania i są przypisane do tego samego polskiego zakładu, który kontynuuje swą działalność po Połączeniu; ten sam podatkowy wynik (strata przypisana do polskiego zakładu) nie podlega zatem podwójnemu uwzględnieniu w innej jurysdykcji.

 

W konsekwencji, ze względu na:

 strat podatkowych poniesionych przez Polski Oddział A. w latach poprzedzających dzień Połączenia, na zasadach określonych w art. 7 ust. 5 ustawy o CIT.

 a) generalny charakter sukcesji podatkowej z art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, obejmującej wszelkie prawa i obowiązki, w tym prawo do rozliczenia straty z art. 7 ust. 5 ustawy o CIT;

 b) tożsamość ekonomiczną i operacyjną polskiego zakładu przed i po Połączeniu;

 c) brak elementów, którym zapobiegać miały art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy o CIT (czyli wykorzystanie strat oderwanych od źródła ich powstania lub od działalności gospodarczej generującej dochód),

w ocenie Wnioskodawców, B. będzie uprawniona do rozliczenia w dochodzie alokowanym do polskiego zakładu powstałego w wyniku Połączenia

UZASADNIENIE STANOWISKA W ZAKRESIE PYTANIA 3

Pytanie 3 ma charakter wariantowy w stosunku do pytania 2 i zmierza do potwierdzenia, że nawet w razie negatywnej oceny prawa do rozliczenia strat podatkowych w trybie art. 7 ust. 5 ustawy o CIT, B. wstąpi w prawa i obowiązki A. w zakresie uznawania kosztów uzyskania przychodów wynikających z historycznych zdarzeń gospodarczych tego zakładu - na zasadach określonych w ustawie o CIT.

Po pierwsze, w ocenie Wnioskodawców, ograniczenia z art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy o CIT dotyczą wyłącznie strat podatkowych i nie obejmują swoim zakresem normatywnym kwestii rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów wynikających z historycznych zdarzeń gospodarczych zakładu zagranicznego (np. dotychczas niezamortyzowanej części wartości początkowej, odpisów aktualizujących należności czy rezerw celowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 26 i 26a ustawy o CIT).

Po drugie, w odniesieniu do uznawania historycznych kosztów uzyskania przychodów, Nowy Polski Oddział B. (jako jednostka organizacyjna, do której alokowany jest polski zakład zagraniczny B. po Połączeniu) będzie kontynuował rozpoznawanie tych pozycji na ogólnych zasadach - właściwych dla danego rodzaju kosztu - przy zachowaniu zasady, że moment poniesienia kosztu oraz spełnienie ustawowych warunków jego rozpoznania określa się w odniesieniu do zdarzeń gospodarczych historycznie zaistniałych w Polskim Oddziale A., z uwzględnieniem sukcesji uniwersalnej z art. 93 Ordynacji podatkowej.

Innymi słowy, w razie udzielenia negatywnej odpowiedzi na pytanie 2, B. będzie uprawniona do rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów wynikających z historycznych zdarzeń gospodarczych Polskiego Oddziału A. - na zasadach ogólnych określonych w ustawie o CIT z uwzględnieniem zasad podatkowej sukcesji uniwersalnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania postawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i Państwa własnego stanowiska w sprawie, nie objęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ad 1

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, czy w razie przeprowadzenia połączenia transgranicznego A. z B. (planowany Legal Effective Date: 1 listopada 2026 r.), B. wstąpi we wszelkie prawa i obowiązki przewidziane w przepisach prawa podatkowego, związane z działalnością A. oraz jej polskiego oddziału, na podstawie art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej.

Prawa i obowiązki następców prawnych reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”).

 

W świetle art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej:

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się:

1) osób prawnych,

2) osobowych spółek handlowych,

3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych

     - wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.

 

Zgodnie z art. 93 § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie:

1. innej osoby prawnej (osób prawnych);

2. osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

Odnosząc się do zakresu przedmiotowego art. 93 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej należy podkreślić, że wskazany przepis posługuje się pojęciem „wszelkich przewidzianych w przepisach prawa podatkowego praw i obowiązków”. Pojęcie „przepisy prawa podatkowego”, zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej:

Powyższe przepisy formułują tzw. sukcesję generalną na gruncie prawa podatkowego, tj. skutek w postaci wstąpienia przez dany podmiot w ogół praw i obowiązków innego podmiotu przewidzianych w przepisach prawa podatkowego.

Zatem, w myśl zasady sukcesji podatkowej generalnej, w przypadku połączenia przez przejęcie podmiot przejmujący wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki podatkowe przejmowanej osoby prawnej. W związku z czym w przypadku przejęcia osoby prawnej następuje sukcesja jej praw i obowiązków na gruncie podatkowym.

Jak wynika z art. 93 § 1 oraz art. 93 § 2 Ordynacji podatkowej osoba prawna łącząca się przez przejęcie wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączonych się osób lub spółek.

W konsekwencji, przedmiotem sukcesji są wszelkie skonkretyzowane prawa i obowiązki podatkowe istniejące na dzień przejęcia, które pozostają w związku z przejętymi przez osobę prawną składnikami majątku.

Należy zauważyć, że powołane przepisy wskazują na „osobę prawną łączącej się przez przejęcie innej osoby prawnej” oraz „osobę prawną łączącej się przez przejęcie osobowej spółki handlowej”. Natomiast sformułowania te nie określają specyficznych cech (w szczególności miejsca siedziby lub zarządu), które powinny posiadać osoby prawne, aby w stosunku do nich znajdowała zastosowanie zasada sukcesji uniwersalnej.

W związku z powyższym, należy uznać, że zakres art. 93 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej nie obejmuje wyłącznie osób prawnych mających siedzibę lub miejsce zarządu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Przepis ten znajduje zastosowanie również w sytuacji osób prawnych łączących się przez przejęcie przez podmioty nieposiadające siedziby ani miejsca zarządu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w sytuacji gdy spółce przejmowanej (tj. A.) przysługiwały określone prawa lub obowiązki na gruncie polskich przepisów prawa podatkowego.

Ponadto, przepis art. 93e Ordynacji podatkowej stanowi, że:

Przepisy odrębnych aktów prawnych nie przewidują wyłączenia sukcesji generalnej w przypadku połączenia osoby prawnej z siedzibą we Włoszech przez przejęcie spółki z siedzibą w Belgii, które posiadają zagraniczne zakłady w Polsce.

Wyłączenia takiego nie przewidują również przepisy prawa Unii Europejskiej, w tym w szczególności Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (t.j.: Dz.U.UE.L z 2009 r. nr 310/34 ze zm.).

Ponadto wskazać należy, iż wykładnia powyższych regulacji Ordynacji podatkowej powinna być dokonywana również z uwzględnieniem porządku prawnego Unii Europejskiej i obowiązujących zasad prawa wspólnotowego. Należy zauważyć, iż zgodnie z tymi zasadami niedopuszczalne jest odmienne traktowanie transakcji wewnątrzwspólnotowych w stosunku do transakcji krajowych, jeżeli takie odmienne traktowanie prowadziłoby do korzystniejszych warunków funkcjonowania dla transakcji krajowych.

Jednocześnie, państwa członkowskie zobowiązane są do tzw. prowspólnotowej wykładni przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą, jeżeli nawet pewne zasady i regulacje nie są w tym przepisach wprost wyrażone, należy interpretować je zgodnie z zasadami prawa wspólnotowego, w tym zgodnie z zakazem dyskryminacji podmiotów z innych krajów członkowskich lub transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Tym samym z powyższych ogólnych zasad prawa wspólnotowego wynika, że wyrażona w polskich przepisach zasada sukcesji generalnej powinna mieć zastosowanie również w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym. W przeciwnym wypadku doszłoby bowiem do uprzywilejowania połączeń, w których udział biorą wyłącznie spółki polskie.

Jak już wyżej wskazano, takiego wyłączenia nie zawierają również przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Polska. W szczególności, konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisana w Warszawie dnia 20 sierpnia 2001 r. (Dz.U. z 2004 r. nr 211, poz. 2139 ze zm.) oraz umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzona w Rzymie dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz.U. z 1989 r. nr 62, poz. 374 ze zm.) nie zawierają postanowień, które mogłyby mieć wpływ na sukcesję podatkową wynikającą z opisanego w zdarzeniu przyszłym połączenia przez przejęcie.

Biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione we wniosku oraz wskazane przepisy prawa stwierdzić należy, że zgodnie z art. 93 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej po przeprowadzeniu połączenia przez przejęcie Zainteresowany niebędący stroną postępowania wstąpi we wszelkie przewidziane w polskich przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przejmowanej osoby prawnej zgodnie z zasadą sukcesji generalnej.

Zatem w przedmiotowej sytuacji będzie miało miejsce tzw. następstwo prawne pod tytułem ogólnym w prawie podatkowym, tj. Zainteresowany niebędący stroną postępowania wstąpi we wszystkie prawa A. również na gruncie Ordynacji podatkowej.

Reasumując, Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że w razie przeprowadzenia Połączenia transgranicznego A. z B., B. w Dacie Skuteczności Prawnej wstąpi we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki A. związane z działalnością A. oraz prowadzoną przez nią działalnością na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem Polskiego Oddziału, na podstawie art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej należało uznać za prawidłowe.

Ad 2

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą ustalenia, czy sukcesja podatkowa, o której mowa w art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej oraz w art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy CIT obejmuje prawo B. do rozliczenia, w dochodzie alokowanym do Nowego Polskiego Oddziału B. powstałego w wyniku połączenia, strat podatkowych poniesionych przez Polski Oddział A. w latach poprzedzających dzień połączenia, na zasadach określonych w art. 7 ust. 5 ustawy CIT.

Skoro jak wskazano wyżej Spółka przejmująca B. jako sukcesor podatkowy Spółki przejmowanej A. wstąpi we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki A. związane z działalnością A. oraz prowadzoną przez nią działalnością na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem Polskiego Oddziału, na podstawie art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej, to wstąpienie to nie ma jednak charakteru absolutnego i nie oznacza uprawnienia do swobodnego konsolidowania historycznych wyników finansowych obu podmiotów. Sukcesja uniwersalna na gruncie przepisów ogólnych doznaje bowiem wyraźnego ograniczenia w przepisach materialnoprawnych ustawy CIT. Dokonując rozliczenia podatkowego działalności przejętego zakładu, Spółka Przejmująca jest bezwzględnie związana rygorami wynikającymi z art. 7 ustawy o CIT, które wprost uniemożliwiają rozliczenie strat podatkowych z lat ubiegłych w opisanej sytuacji transgranicznej.

Tak więc w istocie Spółka przejmująca we własnym rozliczeniu podatkowym powinna uwzględnić wynik podatkowy Spółki przejmowanej, pamiętając jednakże o ograniczeniu możliwości rozliczenia strat podatkowych w sytuacji połączenia spółek, wynikającym z art. 7 ustawy o CIT.

 

Stosownie do art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej „ustawa CIT”):

 1. Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

 2. Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawą z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2123 dalej: „ustawa nowelizująca”) ustawodawca wprowadził od 1 stycznia 2021 r. ograniczenia w zakresie rozliczania strat podatkowych. Nie oznacza to, że podatnicy nie będą mieli w ogóle możliwości rozliczania strat podatkowych z lat ubiegłych, jednak ustawa nowelizująca wprowadza pewne ograniczenia rozliczania strat podatkowych m.in. w sytuacjach, w których dochodzi do połączenia podmiotów bądź nabycia przedsiębiorstwa.

Należy zauważyć, że ustawa CIT przed wejściem w życie ustawy nowelizującej przewidywała w takich sytuacjach jedynie zakaz „przejmowania” straty innego podmiotu.

 

W myśl art. 7 ust. 5 ustawy CIT:

O wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może:

 1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo

 2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5.000.000 zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty.

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy CIT:

 

Zgodnie natomiast z dodanym ustawą nowelizującą art. 7 ust. 3 pkt 7 ustawy CIT:

Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się strat podatnika, jeżeli podatnik przejął inny podmiot lub nabył przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w tym w drodze wkładu niepieniężnego, lub otrzymał wkład pieniężny, za który nabył przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w wyniku czego:

 a) przedmiot faktycznie prowadzonej przez podatnika podstawowej działalności gospodarczej po takim przejęciu lub nabyciu, w całości albo w części jest inny niż przedmiot faktycznie prowadzonej przez podatnika podstawowej działalności przed takim przejęciem lub nabyciem, lub

 b) co najmniej 25% udziałów (akcji) podatnika posiada podmiot lub podmioty, które na dzień kończący rok podatkowy, w którym podatnik poniósł taką stratę, praw takich nie posiadały.

Przy czym, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 7 ust. 4b ustawy CIT:

 

Odnosząc się zatem do powołanego wyżej art. 7 ust. 3 pkt 7 ustawy CIT wskazać należy, że nie można odliczać straty, jeżeli w wyniku przejęcia innego podmiotu w toku połączenia spółek:

- zmieni się przedmiot prowadzonej przez podatnika podstawowej działalności gospodarczej (w całości lub w części) lub

- zmieni się wspólnik lub wspólnicy w odniesieniu do co najmniej 25 proc. udziałów (akcji) podatnika, co jest badane na koniec roku podatkowego.

Znowelizowane przepisy mają przeciwdziałać przenoszeniu rentownej działalności do spółek ze stratą podatkową. Taka sytuacja może mieć miejsce w szczególności, gdy podmiot ponoszący straty, którego działalność nie rokuje możliwości uzyskiwania w kolejnych latach dochodów i rozliczenia wykazanych strat z tymi dochodami, może dokonać przejęcia lub zakupu innego przedsiębiorstwa (lub jego zorganizowanej części), po to tylko, aby o wartość poniesionych w przeszłości strat obniżać podatkowe dochody tego innego przedsiębiorstwa.

Powyższa regulacja w bardzo istotny sposób wpływa na konsekwencje podatkowe m.in. transakcji przejęć spółek kapitałowych, ograniczając możliwość rozliczania przez spółkę przejmującą po dokonaniu przejęcia innej spółki swoich strat podatkowych z lat wcześniejszych.

W przedmiotowej sprawie z sytuacją taką nie będziemy mieli do czynienia, bowiem to Spółka Przejmowana (A.) będzie wykazywać straty, a nie Spółka Przejmująca (B.). Zatem art. 7 ust. 3 pkt 7 ustawy CIT nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie.

W omawianej sprawie zastosowanie znajdzie wyżej cyt. art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, zgodnie z którym przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się strat przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych - w razie przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału przedsiębiorców, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę.

Przepis ten wyklucza zatem możliwość odliczenia przez następcę prawnego strat podatkowych wygenerowanych przez spółkę przejmowaną w latach poprzedzających rok połączenia.

Pojęcie straty rozumianej jako nadwyżka kosztów uzyskania przychodów nad przychodami na gruncie art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy CIT jest związane z podmiotem, który ją poniósł i tylko ten podmiot może tę stratę odliczyć. Potwierdzeniem tej zasady są unormowania dotyczące wyłączenia z podstawy opodatkowania strat przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych. W tym zakresie przepisy ustawy o CIT stanowią lex specialis w stosunku do ww. art. 93 i nast. Ordynacji podatkowej, normujących kwestię sukcesji podatkowej przy przekształceniach, łączeniach i podziałach osób prawnych.

Zatem art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT wprowadza zakaz rozliczania przez spółkę przejmującą strat spółki przejmowanej wygenerowanych przez spółkę przejmowaną w latach poprzedzających rok połączenia, nie przewidując przy tym żadnych wyjątków od tej reguły.

Ustawodawca postanowił jednoznacznie w art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, że prawo do rozliczenia straty podatkowej ma charakter ściśle podmiotowy - przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, który tę stratę faktycznie poniósł. Prawo to nie przechodzi zatem na zagraniczną spółkę przejmującą, również jeśli strata taka została wygenerowana przez polski oddział spółki przejmowanej, którego działalność będzie kontynuowana przez nowo utworzony polski oddział spółki przejmującej. Oddział zagranicznego przedsiębiorcy nie posiada odrębnej podmiotowości podatkowej na gruncie podatku CIT - podatnikiem zawsze pozostaje spółka zagraniczna. Strata wygenerowana przez oddział w Polsce jest zatem stratą zagranicznej spółki przejmowanej, a tej - na mocy wspomnianego zakazu - spółka przejmująca przejąć nie może.

Tym samym pomimo, iż przy połączeniu transgranicznym spółka przejmująca wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego spółki przejmowanej, to sukcesja podatkowa w zakresie strat spółki przejmowanej wygenerowanych w latach poprzednich w ramach działalności polskiego oddziału jest wprost wyłączona przez art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej.

Reasumując, Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że sukcesja podatkowa, o której mowa w art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej, obejmuje prawo B. do rozliczenia w dochodzie alokowanym do Nowego Polskiego Oddziału B. powstałego w wyniku Połączenia strat podatkowych poniesionych przez Polski Oddział A. w latach poprzedzających dzień Połączenia, na zasadach określonych w art. 7 ust. 5 ustawy CIT, natomiast wyłączenia, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 4 oraz ust. 4 i 4a ustawy CIT, nie znajdują zastosowania w niniejszym zdarzeniu przyszłym należało uznać za nieprawidłowe.

Ad 3

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 3 dotyczą ustalenia, czy w razie udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie 2 - czy w świetle art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej B. będzie uprawniona do uznawania, na zasadach ogólnych w ramach Nowego Polskiego Oddziału, kosztów uzyskania przychodów wynikających z rozliczenia historycznych operacji gospodarczych Polskiego Oddziału A. (m.in. odpisów aktualizujących wartość należności, rezerw celowych i odpisów na oczekiwane straty kredytowe, kosztów finansowania dłużnego, kosztów pracowniczych i innych kosztów okresowych) - w zakresie, w jakim koszty te byłyby uznawane za koszty uzyskania przychodów w ramach Polskiego Oddziału A.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.

Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

 

W świetle powyższego, aby poniesiony przez podatnika wydatek stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami).

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca zróżnicował zasady ich potrącalności.

Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy CIT:

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy CIT:

Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy CIT:

Przechodząc do Państwa wątpliwości, dotyczących uprawnienia Spółki Przejmującej (B.) do rozpoznawania w ramach działalności Nowego Polskiego Oddziału kosztów uzyskania przychodów wynikających z rozliczenia historycznych operacji gospodarczych Polskiego Oddziału A., Organ wskazuje, że zagadnienie to podlega odmiennym reżimom prawnym niż kwestia rozliczania strat podatkowych.

Jak wykazano wyżej, na mocy art. 93 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 93e Ordynacji podatkowej, w wyniku transgranicznego połączenia spółek kapitałowych dochodzi do podatkowej sukcesji uniwersalnej. B. wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki Spółki Przejmowanej (A.) związane z działalnością jej polskiego zakładu.

Należy podkreślić, że o ile instytucja rozliczania historycznych strat podatkowych podlega autonomicznym restrykcjom i wyłączeniom na gruncie art. 7 ustawy CIT, o tyle ograniczenia te dotyczą wyłącznie pojęcia straty jako wyniku podatkowego za ubiegłe lata.

Przepisy ustawy CIT nie zawierają regulacji, które wyłączałyby lub ograniczały sukcesję pojedynczych elementów kalkulacyjnych bazy podatkowej, jakimi są koszty uzyskania przychodów (w tym odpisy aktualizujące wartość należności, rezerwy celowe na oczekiwane straty kredytowe, koszty finansowania dłużnego czy koszty pracownicze).

W konsekwencji, na skutek sukcesji uniwersalnej, B. (działając przez Nowy Polski Oddział) staje się kontynuatorem relacji prawnopodatkowych zapoczątkowanych przez Spółkę Przejmowaną na terytorium Polski. Z perspektywy podatkowej oznacza to, że zdarzenia gospodarcze, które zaistniały w Polskim Oddziale A. przed dniem połączenia, wywołują skutki podatkowe w sferze sukcesora na zasadach ogólnych ustawy CIT.

W rezultacie Spółka Przejmująca będzie uprawniona do ujmowania w swoim rachunku podatkowym (przypisanym do działalności nowego zakładu w Polsce) kosztów uzyskania przychodów, których źródło tkwi w historycznych operacjach Polskiego Oddziału A., w takim samym zakresie i na takich samych warunkach, w jakich prawo to przysługiwałoby Spółce Przejmowanej, gdyby do połączenia nie doszło.

Jednocześnie Organ wyraźnie zaznacza, że możliwość zaliczenia wskazanych we wniosku pozycji do kosztów uzyskania przychodów w ramach działalności Nowego Polskiego Oddziału uzależniona jest od spełnienia ogólnych oraz szczególnych warunków przewidzianych w ustawie CIT dla poszczególnych kategorii wydatków i odpisów. Sukcesja uniwersalna z art. 93 Ordynacji podatkowej przenosi bowiem na Spółkę Przejmującą uprawnienie do ujęcia kosztu, jednakże nie akceptuje ewentualnych braków w dokumentacji ani nie zwalnia podatnika z obowiązku wykazania celowościowego i definitywnego charakteru tych kosztów na zasadach ogólnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że po przeprowadzeniu transakcji połączenia Spółka Przejmująca będzie uprawniona do uwzględnienia w swoim rachunku podatkowym kosztów uzyskania przychodów, które zostały faktycznie poniesione przez Spółkę przejmowaną, lecz nie zostały przez nią potrącone przed dniem połączenia. Uprawnienie to dotyczy wydatków, których ujęcie w wyniku podatkowym zostało odroczone w czasie na podstawie przepisów ustawy o CIT regulujących moment rozpoznawania kosztów. To właśnie te przepisy będą autonomicznie determinować moment, w którym po stronie Spółki przejmującej powstanie prawo do wykazania przedmiotowych kosztów we własnym rozliczeniu podatkowym.

Zatem spółka przejmująca wstąpi we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki spółki przejmowanej w szczególności związane z działalnością jej polskiego oddziału (z zastrzeżeniem art. 93e Ordynacji podatkowej). Będzie ona m.in. uprawniona do kontynuacji w ramach działalności nowego polskiego oddziału podatkowego rozliczania kosztów uzyskania przychodów wynikających z historycznych operacji gospodarczych polskiego oddziału spółki przejmowanej - na zasadach określonych w ustawie o CIT i w zakresie, w jakim koszty te byłyby uznawane za koszty uzyskania przychodów w ramach polskiego oddziału spółki przejmowanej, gdyby nie doszło do połączenia transgranicznego.

Reasumując, Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że B. będzie uprawniona do uznawania w ramach Nowego Polskiego Oddziału, na zasadach ogólnych, kosztów uzyskania przychodów wynikających z rozliczenia historycznych operacji gospodarczych Polskiego Oddziału A. (m.in. odpisów aktualizujących wartość należności, rezerw celowych i odpisów na oczekiwane straty kredytowe, kosztów finansowania dłużnego, kosztów pracowniczych i innych kosztów okresowych) - w zakresie, w jakim koszty te byłyby uznawane za koszty uzyskania przychodów w ramach Polskiego Oddziału A. należało uznać za prawidłowe.

Ponadto Organ zastrzega, że przedmiotem niniejszej interpretacji była wyłącznie ocena samej zasady sukcesji prawnej w świetle przepisów Ordynacji podatkowej. Weryfikacja, czy konkretne, indywidualne wydatki lub odpisy w przyszłości faktycznie spełnią wszystkie szczegółowe kryteria potrącalności (w tym prawidłowość i kompletność zgromadzonych dowodów nieściągalności), może być przedmiotem oceny w toku ewentualnego postępowania podatkowego lub kontrolnego.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

W zakresie ewidencji i identyfikacji podatników i płatników zostanie/zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych i wyroków sądów, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane/zapadły w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

 

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.