0111-KDIB1-1.4010.375.2026.2.SH

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

24 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Uzupełnili go Państwo pismem z 30 lipca 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej: „Szpital”), posiada status Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (SPZOZ) i jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (CIT). Podstawowym celem statutowym Wnioskodawcy jest udzielanie świadczeń zdrowotnych i promocja zdrowia. Dochody Wnioskodawcy podlegają zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), w części przeznaczonej na cele statutowe.

W ramach prowadzonej działalności leczniczej Wnioskodawca stał się stroną procesu cywilnego wytoczonego przez pacjenta o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu błędu medycznego.

Spór ten zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku sądowego, na mocy którego sąd zasądził od Wnioskodawcy na rzecz pacjenta określoną kwotę główną tytułem zadośćuczynienia oraz renty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienia.

Sąd nakazał Wnioskodawcy zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków od uiszczenia których powód był zwolniony.

Wnioskodawca uregulował w całości zobowiązania wynikające z wyroku sądu. Poniesione koszty procesu (zwrot opłaty) zostały ujęte w księgach rachunkowych, a zasądzone odsetki zostały faktycznie zapłacone.

W roku podatkowym, w którym dochodzi do rozliczenia tych kwot, Wnioskodawca może wykazać dochód.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 30 lipca 2026 r., doprecyzowując m.in. opis stanu faktycznego i odpowiadając na zadane w wezwaniu pytania, wskazali Państwo m.in., że:

  - Wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) - (…), Sąd nakazał pobrać od Szpitala, jako strony pozwanej, na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w (...) następujące kwoty:

- kwotę (… zł) (…) tytułem zwrotu części opłaty od pozwu;

- kwotę (…zł) (...) tytułem zwrotu części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony.

Łącznie zatem, na podstawie prawomocnego wyroku Sądu, Szpital zobowiązany był zwrócić kwotę (…) zł (…) tytułem wydatków sądowych, od których uiszczenia powód był zwolniony w toku postępowania.

  - Wskazane powyżej kwoty, tj. (…) zł oraz (…) zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie, zostały poniesione przez Szpital wyłącznie z jego własnych środków finansowych. Kwoty te zostały wpłacone przez Szpital na rachunek bankowy Sądu Okręgowego w (...) w dniu (…) 2026 r., w wykonaniu prawomocnego wyroku. Wydatki te nie zostały i nie zostaną Szpitalowi zwrócone w żaden sposób - w szczególności nie są one objęte ochroną ubezpieczeniową udzieloną przez interwenienta ubocznego w postępowaniu sądowym (A.), który na podstawie łączącej strony umowy ubezpieczenia pokrył wyłącznie część zasądzonego na rzecz powoda zadośćuczynienia, tj. kwotę (…) zł wraz z odsetkami w kwocie (…) zł. Pozostała część zasądzonych świadczeń, w tym w całości kwoty będące przedmiotem pytań we wniosku ((…) zł i (…) zł wraz z odsetkami ustawowymi od tych kwot), obciążyła Szpital i została pokryta z jego środków własnych, bez możliwości ich odzyskania od jakiegokolwiek podmiotu trzeciego.

  - W związku z powyższym doprecyzowaniem opisu stanu faktycznego, stanowisko Szpitala przedstawione we wniosku z 24 czerwca 2026 r. pozostaje bez zmian.

  - Jednocześnie Szpital podtrzymuje pozostałe elementy wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z czerwca 2026 r. w zakresie nieobjętym niniejszym uzupełnieniem.

Pytania

1. Czy zasądzony prawomocnym wyrokiem sądu zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony stanowi dla Wnioskodawcy (SPZOZ) koszt uzyskania przychodów w dacie jego ujęcia w księgach rachunkowych (poniesienia) na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?

2. Czy faktycznie zapłacone przez Wnioskodawcę (SPZOZ) odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzone wyrokiem sądu stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich zapłaty na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie pytania Nr 1:

Zdaniem Wnioskodawcy, zasądzone koszty procesu (w tym zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony) stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich ujęcia w księgach. Wydatki te spełniają ogólną definicję z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). Obrona przed roszczeniami na drodze sądowej jest racjonalnym działaniem zmierzającym do zabezpieczenia źródła przychodów i ochrony finansów publicznych SPZOZ przed nieuzasadnionymi żądaniami. Koszty te nie są wymienione w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT (nie stanowią kar umownych z tytułu wad usług). Jako koszty pośrednie, podlegają potrąceniu w dacie poniesienia (art. 15 ust. 4d).

W zakresie pytania Nr 2:

Zdaniem Wnioskodawcy, faktycznie zapłacone odsetki ustawowe za opóźnienie stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich zapłaty. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty odsetek naliczonych, lecz niezapłaconych. Stosując wnioskowanie a contrario, odsetki zapłacone stanowią koszt podatkowy. Oczekiwanie na rozstrzygnięcie sądu w celu zweryfikowania zasadności żądania pacjenta jest normalnym ryzykiem kontraktowym, a odsetki za ten czas mają charakter kompensacyjny, a nie sankcyjny.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

  - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

  - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona

  - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

  - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

  - został właściwie udokumentowany,

  - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. W przepisie tym ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą powinien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Państwa wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą ustalenia:

   - czy zasądzony prawomocnym wyrokiem sądu zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony stanowi dla Wnioskodawcy (SPZOZ) koszt uzyskania przychodów w dacie jego ujęcia w księgach rachunkowych (poniesienia) na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT oraz

   - czy faktycznie zapłacone przez Wnioskodawcę (SPZOZ) odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzone wyrokiem sądu stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich zapłaty na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca posiada status Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (SPZOZ) i jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (CIT). Podstawowym celem statutowym Wnioskodawcy jest udzielanie świadczeń zdrowotnych i promocja zdrowia. Dochody Wnioskodawcy podlegają zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, w części przeznaczonej na cele statutowe.

W ramach prowadzonej działalności leczniczej Wnioskodawca stał się stroną procesu cywilnego wytoczonego przez pacjenta o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu błędu medycznego.

Spór ten zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku sądowego, na mocy którego sąd zasądził od Wnioskodawcy na rzecz pacjenta określoną kwotę główną tytułem zadośćuczynienia oraz renty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienia.

Sąd nakazał Wnioskodawcy zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków od uiszczenia których powód był zwolniony.

Wnioskodawca uregulował w całości zobowiązania wynikające z wyroku sądu. Poniesione koszty procesu (zwrot opłaty) zostały ujęte w księgach rachunkowych, a zasądzone odsetki zostały faktycznie zapłacone.

W roku podatkowym, w którym dochodzi do rozliczenia tych kwot, Wnioskodawca może wykazać dochód.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że Wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) - (…), Sąd nakazał pobrać od Szpitala, jako strony pozwanej, na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w (...) następujące kwoty:

- kwotę (…) zł (…) tytułem zwrotu części opłaty od pozwu;

- kwotę (…) zł (…) tytułem zwrotu części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony.

Łącznie zatem, na podstawie prawomocnego wyroku Sądu, Szpital zobowiązany był zwrócić kwotę (…) zł (…) tytułem wydatków sądowych, od których uiszczenia powód był zwolniony w toku postępowania.

Wskazali Państwo również, że wskazane powyżej kwoty, tj. (…) zł oraz (…) zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie, zostały poniesione przez Szpital wyłącznie z jego własnych środków finansowych. Kwoty te zostały wpłacone przez Szpital na rachunek bankowy Sądu Okręgowego w (...) w dniu (…) 2026 r., w wykonaniu prawomocnego wyroku. Wydatki te nie zostały i nie zostaną Szpitalowi zwrócone w żaden sposób - w szczególności nie są one objęte ochroną ubezpieczeniową udzieloną przez interwenienta ubocznego w postępowaniu sądowym (A.), który na podstawie łączącej strony umowy ubezpieczenia pokrył wyłącznie część zasądzonego na rzecz powoda zadośćuczynienia, tj. kwotę (…) zł wraz z odsetkami w kwocie (…) zł. Pozostała część zasądzonych świadczeń, w tym w całości kwoty będące przedmiotem pytań we wniosku ((…) zł i (…) zł wraz z odsetkami ustawowymi od tych kwot), obciążyła Szpital i została pokryta z jego środków własnych, bez możliwości ich odzyskania od jakiegokolwiek podmiotu trzeciego.

Jak Państwo wskazali, w ramach prowadzonej działalności leczniczej Wnioskodawca stał się stroną procesu cywilnego wytoczonego przez pacjenta o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu błędu medycznego.

Spór ten zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku sądowego, na mocy którego sąd zasądził od Wnioskodawcy na rzecz pacjenta określoną kwotę główną tytułem zadośćuczynienia oraz renty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienia.

Sąd nakazał Wnioskodawcy zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków od uiszczenia których powód był zwolniony.

Wnioskodawca uregulował w całości zobowiązania wynikające z wyroku sądu. Poniesione koszty procesu (zwrot opłaty) zostały ujęte w księgach rachunkowych, a zasądzone odsetki zostały faktycznie zapłacone.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz wskazane wyżej wyjaśnienia należy podkreślić, że treść przywołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że definicja kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego składa się z dwóch podstawowych elementów, które łącznie tworzą swego rodzaju normatywną klauzulę generalną.

Pierwszy z tych elementów określić można mianem przesłanki pozytywnej, zakładającej spełnienie łączne dwóch warunków, tj.:

- poniesienie wydatku,

- poniesienie wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu, względnie zabezpieczenia bądź zachowania źródła przychodów.

Tak więc dany podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia jest wprost ograniczona w ustawie - zarówno kosztów bezpośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, jak i kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami - pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Ustawodawca w omawianym przepisie nie zdefiniował pojęcia „koszty bezpośrednio związane z przychodami” oraz „koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami”. Jednak znaczenie tych pojęć można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem.

Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu. Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są wszelkie koszty niebędące kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem.

Jednak nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki rzutować na podstawę opodatkowania. Skoro bowiem ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi być ten cel widoczny. Ponoszone koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać realność celu.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

   - przeznaczenie wydatku (celowość, zasadność wydatku dla funkcjonowania podmiotu). Ze względu na szeroki zakres celowości, powinno poddawać się szczegółowej analizie czynniki wpływające na celowość w postaci racjonalności i efektywności;

   - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Ponadto jak już wyżej wskazano, obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego z osiąganymi przychodami lub zabezpieczeniem ich źródła, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 o podatku dochodowym od osób prawnych.

Drugi z elementów zawartych w omawianym przepisie stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie może być ujęty w zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Do tego katalogu należą m.in. wydatki, które nie są zaliczane do kosztów podatkowych po przekroczeniu ustawowo określonych limitów, gdy nie spełnią określonych warunków, bądź ze względu na swój charakter bezwzględnie nie stanowią kosztów podatkowych. Jednocześnie wskazać należy, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodu, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w art. 16 z mocy samego prawa są uznawane za koszty podlegające odliczeniu. Nie stanowi to bowiem wystarczającej przesłanki do obciążenia ich wartością kosztów uzyskania przychodów.

Do stwierdzenia, więc czy wymienione we wniosku wydatki, tj. zasądzony prawomocnym wyrokiem sądu zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony oraz faktycznie zapłacone przez Wnioskodawcę (SPZOZ) odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzone wyrokiem sądu , mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów istotnym jest ustalenie czy ich poniesienie przyczyni się do osiągnięcia przychodu bądź służyć będzie zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów Szpitala.

Należy wskazać, że podstawą roszczenia o zadośćuczynienie jest krzywda, czyli szkoda niemajątkowa. Zadośćuczynienie może być przyznane poszkodowanemu tylko w wypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie. Jest nim m.in. przepis art. 445 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 795, dalej: „KC”), który w związku z art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego przewiduje przyznanie poszkodowanemu zadośćuczynienia pieniężnego w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia.

Z kolei w myśl art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego:

Z kolei w myśl art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 468 ze zm., dalej: „Kodeks postępowania cywilnego”):

W przepisie tym ustawodawca wyraził przy okazji określenia ww. pojęcia zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, co oznacza, że strona przegrywająca sprawę zwraca na żądanie przeciwnika koszty procesu. W razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu (art. 100 Kodeks postępowania cywilnego).

Natomiast w myśl art. 108 § 1 Kodeks postępowania cywilnego:

Zgodnie zaś z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1228 ze zm.):

Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że nie można wykazać związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zapłatą zasądzonych kosztów procesu (w tym zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony) oraz zapłatą przez Wnioskodawcę (SPZOZ) odsetek ustawowych za opóźnienie zasądzonych wyrokiem sądu, a uzyskanym przez Szpital przychodem.

Poniesione wydatki jakimi są zasądzone koszty procesu (w tym zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony) oraz zapłata przez Wnioskodawcę (SPZOZ) odsetek ustawowych za opóźnienie zasądzone wyrokiem sądu, nie przyczyniły się w żaden sposób do uzyskanego przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie były to również normalne koszty funkcjonowania Wnioskodawcy.

Koszty te poniesione były przez Wnioskodawcę wskutek uwzględnienia prawomocnego wyroku sądowego, na mocy którego sąd zasądził od Wnioskodawcy na rzecz pacjenta określoną kwotę główną tytułem zadośćuczynienia oraz renty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienia oraz wskutek nakazu Sądu zwrotu przez Wnioskodawcę części opłaty od pozwu oraz zwrotu części wydatków od uiszczenia których powód był zwolniony, czyli przegranej sprawy z zakresu prawa cywilnego. Poniesienie tych wydatków jest zatem formą dolegliwości finansowej z tytułu przegrania procesu sądowego. Zatem są to pewnego rodzaju dolegliwe dla Wnioskodawcy wydatki i nie przynoszą mu przychodu. Wydatki te są ściśle powiązane z dochodzeniem roszczeń przez powoda, są kosztami postępowania sądowego nie zaś opodatkowanej działalności Szpitala.

Zatem uznać należy, że wydatki poniesione przez Szpital na zapłatę zasądzonych kosztów procesu (w tym zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony) oraz zapłatę przez Wnioskodawcę (SPZOZ) odsetek ustawowych za opóźnienie zasądzonych wyrokiem sądu, nie mogą zostać uznane jako wydatki spełniające przesłanki uznania za koszt uzyskania przychodu.

W powyższym przypadku nie sposób znaleźć uzasadnienia dla spełnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż nie wypełniają przesłanki uznania ich jako poniesione w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że zapłata zasądzonych kosztów procesu (w tym zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony) oraz zapłata przez Wnioskodawcę (SPZOZ) odsetek ustawowych za opóźnienie zasądzonych wyrokiem sądu, wiąże się pośrednio z prowadzoną przez Szpital działalnością gospodarczą, jednakże oceniając charakter omawianych wydatków nie można wykazać związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zapłatą tych kwot, a uzyskanym przez Szpital przychodem. Trudno tym samym racjonalnie uzasadnić, w jaki sposób ich zapłata miałaby przyczynić się do wzrostu poziomu przychodów Szpitala lub do zwiększenia szans na ich uzyskiwanie bądź na zachowanie lub zabezpieczenie przychodu.

Tym samym zasądzone koszty procesu (w tym zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony) oraz zapłacone odsetki ustawowe za opóźnienie nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie części pytania Nr 1 i Nr 2, dotyczące kwalifikacji ww. wydatków jako kosztów uzyskania przychodów należało uznać za nieprawidłowe.

Skoro zasądzone koszty procesu (w tym zwrot części opłaty od pozwu oraz zwrot części wydatków, od uiszczenia których powód był zwolniony) oraz zapłacone odsetki ustawowe za opóźnienie, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, odnoszenie do drugiej części pytania Nr 1 i Nr 2, dotyczącej momentu poniesienia tych kosztów stało się bezzasadne.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

 - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.