0111-KDIB1-1.4010.361.2026.2.BS

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

25 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 27 lipca 2026 r. (data wpływu 29 lipca 2026 r.).

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych.

W toku prowadzonej działalności gospodarczej Spółka ponosiła wydatki związane z działalnością badawczo-rozwojową.

W 2026 r., po przeprowadzeniu analizy przez wyspecjalizowany podmiot doradczy, Spółka złożyła korektę zeznań CIT-8 za rok 2021, 2022, 2023 i 2024 uwzględniając ulgę badawczo-rozwojową. W wyniku złożonych korekt powstała nadpłata podatku dochodowego od osób prawnych, która została zwrócona Spółce przez właściwy urząd skarbowy w 2026 r. Wysokość nadpłaty łącznie wyniosła (…) zł.

W celu identyfikacji kosztów kwalifikowanych, przygotowania dokumentacji oraz wsparcia w procesie rozliczenia ulgi B+R Spółka zawarła umowę z podmiotem zewnętrznym świadczącym usługi doradztwa podatkowego.

Wynagrodzenie doradcy zostało określone jako wynagrodzenie za sukces (success fee) stanowiące określony procent kwoty uzyskanej przez Spółkę korzyści podatkowej wynikającej z rozliczenia ulgi B+R i wyniosło (…) zł.

Doradca wykonał na rzecz Spółki m.in. następujące czynności:

- analizę działalności badawczo-rozwojowej,

- identyfikację kosztów kwalifikowanych,

- przygotowanie kalkulacji ulgi B+R,

- przygotowanie dokumentacji niezbędnej do rozliczenia ulgi,

- wsparcie przy sporządzeniu korekty zeznania CIT-8.

Wydatek został udokumentowany fakturą wystawioną w 2026 r. i został poniesiony przez Spółkę.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 27 lipca 2026 r. wskazali Państwo, że:

Wynagrodzenie wypłacone podmiotowi doradczemu pozostaje w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą oraz z osiąganiem przychodów i zachowaniem źródła przychodów.

Usługi doradcy obejmowały analizę działalności badawczo-rozwojowej prowadzonej przez Spółkę, identyfikację kosztów kwalifikowanych, przygotowanie kalkulacji ulgi badawczo-rozwojowej, sporządzenie dokumentacji niezbędnej do prawidłowego rozliczenia ulgi oraz wsparcie przy przygotowaniu korekt zeznań CIT.

Celem nabycia usług było zapewnienie prawidłowego wykonania obowiązków podatkowych Spółki, ograniczenie ryzyka podatkowego oraz wykorzystanie przewidzianych przez ustawodawcę preferencji podatkowych związanych z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową.

Prawidłowe rozliczenia podatkowe wpływają na bezpieczeństwo prowadzonej działalności oraz sytuację finansową Spółki, a tym samym służą zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów.

Wydatek został faktycznie poniesiony przez Spółkę i udokumentowany fakturą.

Jednocześnie Spółka oświadcza, że wydatki będące przedmiotem wniosku nie zostały Spółce zwrócone w jakiejkolwiek formie oraz według wiedzy Spółki nie zostaną jej zwrócone w przyszłości.

Pytanie

Czy wynagrodzenie wypłacone podmiotowi zewnętrznemu za wykonanie usług związanych z identyfikacją kosztów kwalifikowanych, przygotowaniem dokumentacji oraz wsparciem przy rozliczeniu ulgi badawczo-rozwojowej, ustalone jako success fee stanowiące procent uzyskanej korzyści podatkowej, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodu potrącalny w dacie jego poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”)?

(pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 27 lipca 2026 r.)

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 27 lipca 2026 r.), wynagrodzenie wypłacone podmiotowi doradczemu za usługi związane z rozliczeniem ulgi badawczo-rozwojowej, ustalone jako success fee, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki, służy zachowaniu oraz zabezpieczeniu źródła przychodów, nie został wymieniony w katalogu wyłączeń określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT i został poniesiony definitywnie przez Spółkę.

Jednocześnie koszt ten nie pozostaje w bezpośrednim związku z konkretnym przychodem, lecz dotyczy całokształtu działalności gospodarczej Spółki, dlatego powinien zostać uznany za koszt pośredni.

W konsekwencji, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, wynagrodzenie wypłacone doradcy podatkowemu powinno zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia, rozumianej jako dzień ujęcia kosztu w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów.

Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Ustawodawca nie definiuje jednak, co należy rozumieć pod pojęciami „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów. Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

 a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

 b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

 c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Jak wskazano powyżej, z uwagi na brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, przesłanka celowości poniesionego wydatku ma fundamentalne znaczenie dla konstrukcji podatkowych kosztów uzyskania przychodów. Skoro bowiem podstawą opodatkowania zgodnie z art. 7 ustawy o CIT, jest dochód rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym, to tym samym pomiędzy podatkowym przychodem a podatkowym kosztem istnieje zależność tego rodzaju, że poniesiony koszt musi w sposób bezpośredni albo pośredni wpływać na przychód podatkowy, jego osiągnięcie zachowanie albo zabezpieczenie. Stwierdzenie braku takiej zależności powoduje, że wydatek aczkolwiek poniesiony w sensie ekonomicznym i uwidoczniony w rachunku bilansowym, nie będzie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mógł zostać zaliczony do podatkowych kosztów uzyskania przychodów.

Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

   - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

   - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim. Za koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami są uznawane takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Natomiast do kosztów pośrednich zaliczane są wydatki związane z całokształtem działalności podatnika, wynikające w szczególności z konieczności wywiązania się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa czy też warunkujące prowadzenie tej działalności. Koszty te, chociaż niewątpliwie związane są z przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami i nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie wystąpi przychód uzasadniający potrącenie tych kosztów.

Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 15 ust. 4-4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

  1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

  2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

       - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

W myśl art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia czy wynagrodzenie wypłacone podmiotowi zewnętrznemu za wykonanie usług związanych z identyfikacją kosztów kwalifikowanych, przygotowaniem dokumentacji oraz wsparciem przy rozliczeniu ulgi badawczo-rozwojowej, ustalone jako success fee stanowiące procent uzyskanej korzyści podatkowej, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodu potrącalny w dacie jego poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że poniesione przez Państwa wydatki na Wynagrodzenie Doradcy nie zostały objęte wyłączeniem zawartym w art. 16 ustawy o CIT. Z wniosku wynika, że umowa z Doradcą została zawarta w celu identyfikacji kosztów kwalifikowanych, przygotowania dokumentacji oraz wsparcia w procesie rozliczenia ulgo B+R, a tym samym są związane z prowadzoną przez Państwa działalnością. Celem nabycia usług było zapewnienie prawidłowego wykonania obowiązków podatkowych Spółki, ograniczenie ryzyka podatkowego oraz wykorzystanie przewidzianych przez ustawodawcę preferencji podatkowych związanych z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową. Wydatek został faktycznie przez Państwa poniesiony i udokumentowany fakturą, jak również nie zostanie Państwu zwrócony. Zatem wydatek poniesiony na wynagrodzenie Doradcy, może stanowić koszt podatkowy na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatek ten stanowić będzie pośredni koszt uzyskania przychodów, ponieważ nie jest związany z konkretnym przychodem, a cel, jaki miało spełniać nabycie ww. usług przez Spółkę, należy potraktować jako ogólne koszty działalności. Zatem poniesione przez Państwa wydatki za nabycie usług doradczych, jako koszty pośrednie, będą potrącalne zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT w dacie ich poniesienia.

W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. 

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.