0111-KDIB1-1.4010.353.2026.1.BS

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym wspólnikiem (posiadającym 100% udziałów) jest Gmina. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych.

Podstawowym profilem i celem działalności Wnioskodawcy jest realizacja powierzonych zadań z zakresu użyteczności publicznej polegających na świadczeniu usług publicznego transportu zbiorowego.

Aby zapewnić odpowiednią jakość świadczonych usług, walczyć z wykluczeniem komunikacyjnym oraz wdrażać rozwiązania ekologiczne, Spółka systematycznie realizuje długoterminowe inwestycje. Polegają one na dostarczaniu, rozbudowie, modernizacji i utrzymaniu infrastruktury transportowej, a w szczególności na nabywaniu niskoemisyjnego taboru transportowego (autobusów, tramwajów) oraz niezbędnej infrastruktury technicznej (w tym modernizacje zajezdni, budowa stacji ładowania).

Ze względu na kapitałochłonność procesów inwestycyjnych, opisane zadania finansowane są ze źródeł zewnętrznych, w szczególności poprzez umowy kredytów bankowych, pożyczki oraz emisje instrumentów dłużnych.

Emisje instrumentów dłużnych (obligacji) są w Spółce traktowane jako ekwiwalent kredytu (finansowania dłużnego), ponieważ pełnią tę samą funkcję ekonomiczną: pozwalają Spółce jako emitentowi pozyskać kapitał na finansowanie zadań inwestycyjnych, do którego zwrotu wraz z odsetkami zobowiązuje się ona w określonym czasie. Powoduje to powstawanie po stronie Spółki kosztów finansowania dłużnego (m.in. odsetek i prowizji przygotowawczych), które wykazywane są dla celów podatkowych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w państwie członkowskim UE).

Aktywa nabywane i budowane z tych środków, jako nierozerwalnie związane z lokalnym rynkiem, znajdują się w całości w Polsce i tam będą eksploatowane.

Dochody osiągane w związku z ich operacyjnym używaniem (m.in. wpływy z Gminy za świadczenie usług przewozowych) również podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.

Pytania

 1) Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, finansowane z kapitału zewnętrznego inwestycje w tabor oraz infrastrukturę z nim związaną w celu świadczenia usług zbiorowego transportu publicznego stanowią „długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej” w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT?

 2) Czy Wnioskodawca, w konsekwencji pytania nr 1, ma prawo - stosownie do dyspozycji art. 15c ust. 8 ustawy o CIT - nie uwzględniać związanych z nimi kosztów finansowania dłużnego przy wyliczaniu limitu i ewentualnego wyłączenia tych kosztów z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT?   

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone koszty finansowania dłużnego związane wprost z zaciągniętymi zobowiązaniami na rozwój majątku Spółki w celu realizacji transportu publicznego, nie podlegają ograniczeniom i nie są brane pod uwagę przy obliczaniu nadwyżki z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, z uwagi na wyłączenie ustanowione dla długoterminowych projektów infrastruktury publicznej w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15c ust. 10 ustawy o CIT, długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym.

Pojęcie to należy wykładać w oparciu o potoczne rozumienie języka, a nie definicje z innych gałęzi prawa (np. z ustawy o gospodarce nieruchomościami), co wielokrotnie potwierdzało orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelny Sąd Administracyjny - wyrok NSA z 8 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK 1615/20.

W ocenie Spółki, wymogi te są spełnione, co wynika z następujących argumentów oraz specyfiki projektów infrastrukturalnych niezbędnych dla realizacji transportu publicznego:

 1) Znaczący składnik aktywów: Posiłkując się art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o rachunkowości, tabor pasażerski, urządzenia oraz obiekty budowlane stanowią kontrolowane przez Wnioskodawcę zasoby (aktywa trwałe) o obiektywnej, wymiernej i znacznej wartości finansowej, bez których prowadzenie działalności przewozowej byłoby niemożliwe. Odgrywają one kluczową rolę w funkcjonowaniu Spółki i przynoszą jej długofalowe korzyści gospodarcze.

 2) Ogólny interes publiczny: Inwestycje w nowoczesny tabor, urządzenia i instalacje do transportu pasażerskiego tworzą komunalną infrastrukturę publiczną przeznaczoną dla szerokiej i niezamkniętej zbiorowości. Działania te bezspornie służą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb społecznych w obszarze zadań związanych z lokalnym transportem zbiorowym, jak również wpisują się dodatkowo w ogólnokrajowe i unijne interesy zapobiegania wykluczeniu komunikacyjnemu oraz transformacji ku rozwiązaniom o niskiej emisji spalin.

 3) Pozyskane finansowanie dłużne dotyczy projektów z zakresu dostarczania, modernizacji, eksploatacji lub utrzymania majątku Spółki w celu realizacji jej zadań statutowych.

Dodatkowo, Wnioskodawca spełnia łącznie wszystkie kryteria formalne i przestrzenne ustanowione wprost przez ustawodawcę w art. 15c ust. 8 pkt 1-4 ustawy o CIT:

1) Spółka jako wykonawca podlega opodatkowaniu na terenie państwa członkowskiego UE (Polski),

2) finansowane tabor i obiekty znajdują się wyłącznie w UE,

3) zarówno koszty obsługi długu jak i dochody podmiotu wykazywane są dla celów podatkowych w Polsce.

Wobec powyższego w opinii Spółki inwestycje w tabor oraz infrastrukturę z nim związaną realizowane w celu świadczenia usług zbiorowego transportu publicznego stanowią „długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej” w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT (odpowiedź na pytanie 1).

Wobec tego Spółka przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego z art. 15c ust 1 ustawy o CIT ma prawo w pełni korzystać z mechanizmu, o którym mowa w art. 15c ust 8 ustawy o CIT, dotyczącego wyłączenia z „nadwyżki kosztów finansowania dłużnego” kosztów finansowania dłużnego wynikających z umów kredytów, pożyczek oraz emisji obligacji wykorzystywanych do sfinansowania inwestycji w tabor oraz infrastruktury z nim związanej, jako spełniających definicję długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. W zw. z tym, wymienione koszty finansowania dłużnego stanowią w Spółce koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia (odpowiedź na pytanie 2).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, tutejszy Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z własnego stanowiska, nie objęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W związku z powyższym tut. Organ nie odniósł się do kwestii momentu ujęcia w kosztach uzyskania przychodu kosztów finansowania dłużnego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest, aby wydatek łącznie spełniał następujące przesłanki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 15c ust. 3 ww. ustawy:

Stosownie do art. 15c ust. 8 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15c ust. 9 powołanej ustawy:

W myśl art. 15c ust. 10 ustawy o CIT:

Z kolei w art. 15c ust. 12 i 13 ustawy o CIT, zdefiniowane zostały odpowiednio pojęcia kosztów finansowania dłużnego i przychody o charakterze odsetkowym.

Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT:

Natomiast w myśl art. 15c ust. 13 ustawy o CIT:

Mając na uwadze powyżej wskazane przepisy, aby dany projekt został uznany za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej spełnione muszą być następujące warunki:

   - przedmiotem projektu ma być znaczący składnik aktywów, a zatem stanowić zasoby majątkowe podatnika o wiarygodnie określonej wartości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 522, ze zm.) aktywa to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych;

   - celem projektu ma być dostarczenie, modernizacja lub eksploatacja tego znaczącego składnika aktywów;

   - cel projektu wskazany powyżej ma być w ogólnym interesie publicznym. Pojęcie „interes” oznacza, iż pewien stan lub przedmiot zostaje uznany za „interes” danego podmiotu, ponieważ jest on dla niego wartościowy, korzystny lub przez niego pożądany. W przypadku interesu publicznego pewien stan lub przedmiot jest uznany za wartościowy korzystny lub pożądany przez całe społeczeństwo lub jakąś jego zbiorowość.

Jednocześnie wskazać należy, że uregulowanie przewidziane w art. 15c ust. 8, 9 i 10 ustawy o CIT, dotyczy nie wszystkich długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej, lecz tylko takich, które spełniają dodatkowe cztery warunki wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy.

Wskazać również należy, że norma wynikająca z art. 15c ust. 10 ustawy o CIT stanowi dokładne odzwierciedlenie zapisów dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (dalej: „dyrektywa ATAD”).

Zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. b tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania ust. 1 nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych na pożyczki wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego, aktywa oraz dochody znajdują się w całości w Unii. Przy czym długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. Ponadto, w przypadku gdy zastosowanie ma akapit pierwszy lit. b), ewentualny dochód wynikający z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej wyłącza się z EBITDA podatnika.

W preambule dyrektywy ATAD wyjaśnione zostało, że bez uszczerbku dla zasad pomocy państwa, państwa członkowskie mogłyby również wyłączać nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych z tytułu pożyczek wykorzystywanych do finansowania długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej, mając na uwadze fakt, że takie uzgodnienia dotyczące finansowania niosą ze sobą niewielkie lub zerowe ryzyka w zakresie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków. W tym kontekście państwa członkowskie powinny odpowiednio wykazać, że uzgodnienia finansowe na potrzeby projektów z zakresu infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy uzasadniające takie podejście, w odróżnieniu od innych uzgodnień w zakresie finansowania podlegających ograniczeniu.

W świetle powyższego wprowadzenie tego wyłączenia wymaga wykazania, że konkretne uzgodnienia finansowe na potrzeby projektów z zakresu infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy uzasadniające stosowanie odstępstwa od zasady ogólnej.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (dalej: „SJP PWN”) pojęcie „infrastruktury” należy rozumieć, jako urządzenia i instytucje usługowe niezbędne do należytego funkcjonowania społeczeństwa i produkcyjnych działów gospodarki.

Z kolei wg „Wikipedii” infrastruktura to podstawowe urządzenia i systemy służące państwu, miastu lub innym obszarom, w tym usługi i urządzenia niezbędne do poprawnego funkcjonowania. Infrastruktura składa się z publicznych i prywatnych usprawnień fizycznych, takich jak drogi, koleje, mosty, tunele, zaopatrzenie w wodę, kanały ściekowe, sieci elektryczne i telekomunikacja (w tym łączność z Internetem i prędkości łączy szerokopasmowych).

Natomiast pojęcie „publiczny” zgodnie z SJP PWN należy rozumieć między innymi jako:

1. dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości;

2. dostępny lub przeznaczony dla wszystkich,

3. związany z jakimś urzędem lub z jakąś instytucją nieprywatną.

Przez „infrastrukturę publiczną” należy rozumieć zbiór instytucji, obiektów, czy urządzeń stanowiących podstawę do właściwego funkcjonowania bądź rozwoju danego systemu gospodarczego. Szerzej określając, jest to kompleks urządzeń użyteczności publicznej, niezbędny do zapewnienia należytego funkcjonowania gospodarki narodowej i życia ludności, odpowiednio rozmieszczony w przestrzeni (Kupiec i in. „Gospodarka Przestrzenna Infrastruktura Ekonomiczna” Uniwersytet w Białymstoku, 2005). Pojęcie infrastruktury zostało podobnie zdefiniowane przez A. Ginsberta-Geberta („Ekonomiczne i socjologiczne problemy ochrony środowiska”: praca zbiorowa Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985), który poza wymienieniem takich cech, jak: podstawowe instytucje niezbędne do funkcjonowania gospodarki czy związanie z terenem bazy materialnej, wskazuje także o konieczności wyposażenia terenu, zarówno w niezbędne urządzenia techniczne, jak i urządzenia społeczne, socjalne i instytucje kultury. Wskazuje tym samym, że infrastruktura stanowi odrębną kategorię ekonomiczną złożoną z infrastruktury technicznej i społecznej.

Wskazać należy, że zarówno z przepisów wspólnotowych, jak i ustawy o CIT wynika, że mają to być projekty długoterminowe z zakresu infrastruktury publicznej. Słownikowe znaczenie pojęcia długoterminowy, zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, oznacza przewidziany na długi okres lub mający odległy termin realizacji lub też trwający długo. Zatem chodzi o projekty o charakterze wieloletnim i trwałym, służące dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów. Natomiast przez „aktywa” należy rozumieć kontrolowane przez jednostkę gospodarczą zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, uzyskane w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych. W znaczeniu językowym pojęcie „aktywa” posiada podobne znaczenie - zgodnie z definicją zawartą w słowniku Języka Polskiego PWN „aktywa” to „majątek przedsiębiorstwa pozostający w danym momencie do jego dyspozycji, wykazywany w bilansie księgowym po lewej stronie”.

Przy czym punktem odniesienia powinny być aktywa trwałe charakteryzujące się długim okresem użytkowania oraz stosunkowo wysoką wartością oraz to, że takie zasobowy majątkowe są używane w przedsiębiorstwie przez wiele okresów sprawozdawczych.

Ponadto odkodowując znaczenie określenia „znaczący”, dla poprawnego zrozumienia/odczytania tego wyrażenia, również należy odwołać się do zasad wykładni językowej, posługując się słownikiem Języka Polskiego PWN zgodnie, z którym pojęcie „znaczący” należy rozumieć jako „odgrywający ważną rolę”. W związku z tym „znaczący” składnik aktywów to taki, który odgrywa kluczową/istotną rolę w funkcjonowaniu społeczności lub podmiotu oraz o dużej wartości materialnej.

Odnosząc się natomiast do pojęcia „interesu publicznego” wskazać należy, że pojęcie „interesu publicznego” jest jedną z najważniejszych klauzul generalnych w prawodawstwie polskim, ma bowiem charakter konstytucyjny. Jako klauzula generalna jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Pojęcie utożsamiane jest często z pojęciem „dobro wspólne” oraz definiowane jako potrzeby lub wartości dotyczące społeczeństwa jako ogółu będące przeciwieństwem interesu indywidualnego czy prywatnego, a więc taki interes, który nie jest ograniczony do pojedynczej jednostki czy grupy, ale ma na celu dobro lub korzyść ogółu ludności. Odnosi się do wartości, które są wspólne i ważne dla całego społeczeństwa, służy zatem dobrobytowi i harmonijnemu funkcjonowaniu całego społeczeństwa. Na interes publiczny składa się dobrobyt całego społeczeństwa uznany i chroniony przez rząd i jego instytucje, uwzględniający zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności.

Zatem jako inwestycje publiczne mogą być więc rozumiane te inwestycje, które ze względu na ich znaczenie społeczne, ułatwiają funkcjonowanie społeczeństwa, spełniają podstawowe potrzeby społeczne, zapewniając wypełnianie zadań publicznych.

Przechodząc na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, inwestycje w tabor oraz infrastrukturę z nim związaną w celu świadczenia usług zbiorowego transportu publicznego są znaczącym składnikiem aktywów Państwa Spółki stanowiącym długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej.  W opisanym stanie faktycznym spełnione są także wszystkie przesłanki wymienione w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, tj.:

 1) Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka systematycznie realizuje długoterminowe inwestycje. Polegają one na dostarczaniu, rozbudowie, modernizacji i utrzymaniu infrastruktury transportowej, a w szczególności na nabywaniu niskoemisyjnego taboru transportowego (autobusów, tramwajów) oraz niezbędnej infrastruktury technicznej (w tym modernizacje zajezdni, budowa stacji ładowania).

 2) Aktywa nabywane i budowane z tych środków, jako nierozerwalnie związane z lokalnym rynkiem, znajdują się w całości w Polsce i tam będą eksploatowane.

 3) koszty finansowania dłużnego (m.in. odsetek i prowizji przygotowawczych), które wykazywane są dla celów podatkowych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w państwie członkowskim UE).

 4) Dochody osiągane w związku z ich operacyjnym używaniem (m.in. wpływy z Gminy za świadczenie usług przewozowych) również podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.

Zauważyć należy, że celem ww. inwestycji jest zapewnienie odpowiedniej jakości świadczonych usług, walka z wykluczeniem komunikacyjnym oraz wdrażanie rozwiązań ekologicznych w ramach powierzonych zadań z zakresu użyteczności publicznej podlegających na świadczeniu usług publicznego transportu zbiorowego, a więc wykonywanie/zabezpieczenie potrzeb transportowych ludności korzystających z oferty transportowej Państwa Spółki. Zatem realizowane przez Państwa zadania służą ogólnemu interesowi publicznemu.

W konsekwencji w analizowanym stanie faktycznym inwestycyjne, opisane we wniosku stanowią długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 8 w zw. z ust. 10 ustawy o CIT.

Z kolei odnosząc się do kwestii ustalenia, czy mają Państwo prawo - stosownie do dyspozycji art. 15c ust. 8 ustawy o CIT - nie uwzględniać związanych z nimi kosztów finansowania dłużnego przy wyliczaniu limitu i ewentualnego wyłączenia tych kosztów z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, iż ponoszone koszty finansowania dłużnego związane wprost z zaciągniętymi zobowiązaniami na rozwój majątku Spółki w celu realizacji transportu publicznego, nie podlegają ograniczeniom i nie są brane pod uwagę przy obliczaniu nadwyżki z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, z uwagi na wyłączenie ustanowione dla długoterminowych projektów infrastruktury publicznej w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:

   - czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, finansowane z kapitału zewnętrznego inwestycje w tabor oraz infrastrukturę z nim związaną w celu świadczenia usług zbiorowego transportu publicznego stanowią „długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej” w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT - jest prawidłowe,

   - czy Wnioskodawca, w konsekwencji pytania nr 1, ma prawo - stosownie do dyspozycji art. 15c ust. 8 ustawy o CIT - nie uwzględniać związanych z nimi kosztów finansowania dłużnego przy wyliczaniu limitu i ewentualnego wyłączenia tych kosztów z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT - jest prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. 

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.