0111-KDIB1-1.4010.339.2026.2.AND

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie pytania nr 1, dotyczącego możliwości zaliczenia uiszczonej przez Państwa Spółkę kwoty pieniężnej kontrahentowi do kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 17 lipca 2026 r. (wpływ 21 lipca 2026 r. za pośrednictwem e-Urzędu Skarbowego i 23 lipca 2026 r. za pośrednictwem operatora pocztowego).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)

A. sp. z o.o. jest osobą prawną objętą nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”). Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest działalność w zakresie (…).

Spółka zakupiła od innego przedsiębiorcy (…).

Zakup mieścił się w zakresie prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, został udokumentowany fakturami VAT wystawionymi przez kontrahenta Spółki oraz zakup ten został dokonany w celu osiągnięcia przychodów ze sprzedaży tych towarów.

Termin dostarczenia Spółce wszystkich ww. towarów, receptur oraz raportów został między stronami określony w ramach korespondencji e-mail, a na poczet ich dostawy Spółka przelała sprzedawcy tytułem zaliczki część ceny zamówienia.

Kontrahent Spółki nie wywiązał się jednak ze swojego zobowiązania i nie dostarczył któregokolwiek z umówionych przedmiotów umowy. Spółka wezwała zatem kontrahenta do wykonania umowy pod rygorem odstąpienia od umowy, a po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego kontrahentowi na zrealizowanie świadczenia, Spółka odstąpiła od umowy.

Wnioskodawca ponadto dochodził zwrotu uiszczonej kontrahentowi należności w toku postępowania sądowego, w ramach którego uzyskał tytuł wykonawczy względem kontrahenta. Na podstawie tego tytułu, organ egzekucyjny przeprowadził postępowanie egzekucyjne celem uzyskania należności dla Spółki, jednak zostało ono umorzone na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 468 ze zm.).

Wierzytelność Spółki o zwrot wyżej opisanej kwoty pieniężnej pozostaje nieprzedawniona. Wnioskodawca uważa, że kontrahent nie posiada środków zdolnych po pokrycia zwrotu należności Wnioskodawcy.

Obecnie z kolei toczy się postępowanie karne o oszustwo przeciwko osobom zarządzającym przedsiębiorstwem kontrahenta Spółki. Postępowanie karne obejmuje osoby formalnie piastujące funkcje w tym podmiocie, ale także osoby, które rzeczywiście sprawowały kontrolę nad przedsiębiorstwem mimo braku formalnego piastowania funkcji w jej organach. Wnioskodawca dochodzi w toku tego postępowania swojego roszczenia o solidarne naprawienie szkody przez te osoby wyrządzonej spowodowanym niekorzystnym rozporządzeniem mieniem Spółki, żądając zasądzenia na rzecz Wnioskodawcy zapłaty kwoty niezwróconej przez kontrahenta zaliczki oraz kwoty zasądzonych kosztów postępowania sądowego w I instancji oraz kosztów postępowania sądowego w II instancji (chodzi o koszty postępowania sądowego przed sądem cywilnym, w toku którego Spółka dochodziła roszczenia o zwrot zaliczki, a które zakończone zostało nieskuteczną egzekucją sądową).

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 17 lipca 2026 r. udzielili Państwo następujących odpowiedzi na poniższe pytania:

1. Czy Państwa Spółka zakupiła towar od innego przedsiębiorcy czy złożyła zamówienie na wskazane we wniosku towary i w związku z tym czy uiściła zaliczkę w związku z kupnem, czy zamówieniem towaru?

Odpowiedź: Zgodnie z art. 535 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795, dalej: „k.c.”), przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Zakup (sprzedaż) oznacza zatem zawarcie umowy sprzedaży, która jest umową zobowiązaniową. Z kolei wedle art. 155 § 2 k.c., jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest przeniesienie posiadania rzeczy. To samo dotyczy wypadku, gdy przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy przyszłe.

Wobec powyższego, Spółka złożyła zamówienie, które zgodnie z regułami wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.), stanowiło zawarcie umowy zobowiązującej sprzedawcę do wydania rzeczy i przeniesienia prawa własności do nich, a Spółkę do zapłaty ceny i odebrania rzeczy (stanowiło zawarcie umowy sprzedaży).

Nie można zatem, w świetle wyżej przedstawionych przepisów prawa, ściśle odróżnić zamówienia od zawarcia umowy sprzedaży (zakupu). Doprecyzować zatem należy niniejszy opis stanu faktycznego w ten sposób, iż Spółka zawarła umowę zobowiązaniową (umowę sprzedaży) jako kupująca i wykonała częściowo swój obowiązek w postaci zapłaty ceny sprzedaży (zapłaciła część ceny sprzedaży). Stanowiło to częściowe wykonanie obowiązku kupującego na podstawie umowy sprzedaży (art. 488 § 1 k.c.), więc zaliczka w niniejszej sprawie oznacza kwotę pieniężną (stanowiącą część umówionej ceny) zapłaconą sprzedawcy przed wykonaniem jego obowiązku w postaci wydania rzeczy objętych umową sprzedaży i przeniesienia własności tych rzeczy na kupującego.

Jeżeli Organ poprzez „zakup” rozumie nabycie prawa własności rzeczy, to nie doszło do tak rozumianego „zakupu”, ponieważ nie doszło do przeniesienia posiadania rzeczy oznaczonych co do gatunku.

2. W jaki sposób zakup/zamówienie zostało udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez kontrahenta (czy kontrahent wystawił fakturę zaliczkową, czy faktury za poszczególne towary opiewały na całą kwotę zakupu/zamówienia)?

Odpowiedź: Kontrahent wystawił faktury VAT niebędące fakturami zaliczkowymi. Faktury te opiewały na całą kwotę umówionej ceny sprzedaży. W sumie wystawiono 3 faktury sprzedażowe, z czego dwie po prostu zostały wystawione na całą kwotę brutto ceny sprzedaży, a jedna faktura przewidywała termin płatności 30% kwoty brutto jako „przy odbiorze”.

3. Jakie były terminy płatności za poszczególne faktury otrzymane od kontrahenta przez Państwa Spółkę?

Odpowiedź: Pierwsza faktura przewidywała 7-dniowy termin płatności od dnia wystawienia, druga faktura przewidywała 5-dniowy termin płatności od dnia wystawienia. Z kolei trzecia faktura przewidywała miesięczny termin płatności kwoty 70% wartości brutto z faktury oraz płatność kwoty 30% wartości brutto z faktury przy odbiorze towarów objętych fakturą.

4. Czy postępowanie karne w sprawie o oszustwo przeciwko osobom zarządzającym przedsiębiorstwem kontrahenta zostało zakończone?

Odpowiedź: Postępowanie karne w sprawie o oszustwo przeciwko osobom zarządzającym przedsiębiorstwem kontrahenta nie zostało zakończone.

5. W przypadku zasądzenia na Państwa rzecz na podstawie ww. postępowania sądowego zwrotu środków wpłaconych na poczet zawartej przez Państwa umowy z kontrahentem, zasądzona kwota będzie stanowiła dla Państwa zwrot wpłaconej zaliczki czy rekompensatę w związku z wyrządzoną szkodą?

Odpowiedź: Odpowiedź na pytanie czy w przypadku zasądzenia na rzecz Spółki zwrotu środków wpłaconych na poczet zawartej umowy z kontrahentem będzie to zwrot wpłaconej zaliczki czy rekompensata w związku z wyrządzoną szkodą, jest w istocie przedmiotem pytania nr 2 przedstawionego przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, ponieważ wskazanie przez organ prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej tego świadczenia jest niezbędne dla ustalenia w interpretacji skutków podatkowych dla tego świadczenia objętego przedstawionym pytaniem. Niemniej, mając na względzie obowiązek przedstawienia okoliczności faktycznych sprawy, Spółka wskazuje, iż ewentualnie zasądzona kwota będzie na rzecz Spółki przyznana na podstawie art. 46 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 383 ze zm.) jako obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody („W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się”). Spółka ubiega się o zasądzenie obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na jej rzecz kwoty niezwróconej przez kontrahenta zaliczki oraz kwoty zasądzonych kosztów postępowania sądowego w I instancji oraz kosztów postępowania sądowego w II instancji (chodzi o koszty postępowania sądowego przed sądem cywilnym, w toku którego Spółka dochodziła roszczenia o zwrot zaliczki, a które zakończone zostało nieskuteczną egzekucją sądową).

Pytanie

Czy uiszczona kwota pieniężna kontrahentowi Spółki może stanowić koszt uzyskania przychodów Wnioskodawcy? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca uważa, że kwota pieniężna uiszczona kontrahentowi Spółki może stanowić koszt uzyskania przychodów Wnioskodawcy pod warunkiem uprzedniego zarachowania tej kwoty jako przychód należny oraz odpisania jej jako wierzytelność nieściągalna.

Uzasadnienie stanowiska własnego w przedmiocie pytania nr 1:

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1997 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „u.p.d.o.p.”):

„Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu”.

Co z kolei podkreślono w opisie stanu faktycznego, zakup mieścił się w zakresie prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, został udokumentowany fakturami VAT wystawionymi przez kontrahenta Spółki oraz zakup ten został dokonany w celu osiągnięcia przychodów ze sprzedaży tych towarów. Oznacza to, że przedmiotem analizy pozostaje okoliczność czy tak opisany koszt, odpowiadający ogólnym wymogom definicyjnym kosztu uzyskania przychodu, nie został wyłączony spośród kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Zgodnie zatem z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) u.p.d.o.p.:

„Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2”.

Natomiast wedle art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p.:

„Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego”.

Warto w tym kontekście zauważyć, że warunkami ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wierzytelności uznanej za nieściągalną jest łączne wystąpienie zdarzeń w postaci odpisania tej wierzytelności w księgach rachunkowych jako nieściągalna oraz udokumentowania nieściągalności postanowieniem o nieściągalności.

Biorąc bowiem pod uwagę powyższe uregulowania stwierdzić należy, że ustawodawca uzależnił możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów określonej wierzytelności od spełnienia konkretnych warunków.

Co do zasady bowiem, wierzytelności odpisanych jako nieściągalne nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów. Przede wszystkim, wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być wcześniej zarachowane jako przychody należne, zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. Wierzytelności te powinny być również odpisane jako nieściągalne (powinien być dokonany odpowiedni zapis w ewidencji księgowej, zgodnie z ustawą o rachunkowości – art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p.). Ponadto, wierzytelności określone jako nieściągalne, w celu zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodów, powinny zostać udokumentowane w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 u.p.d.o.p. Z treści postanowienia organu egzekucyjnego wprost musi więc wynikać, że dłużnik nie ma majątku zdolnego do pokrycia dochodzonej wierzytelności, a zasadniczo w takich przypadkach podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. (por. stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej Znak: 0111-KDIB1-2.4010.434.2021.2.ANK).

Wobec powyższego, pod warunkiem zarachowania wierzytelności o zwrot kwoty pieniężnej od kontrahenta Spółki w przychodach Wnioskodawcy oraz odpisania tej wierzytelności jako nieściągalnej na podstawie postanowienia organu egzekucyjnego wydanego na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c., z uwagi na spełnienie ogólnych warunków uznania wydatku jako koszt uzyskania przychodu (wskazanych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.), Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia nieściągalnej wierzytelności wobec swojego kontrahenta o zwrot świadczenia nienależnego w ramach kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Podkreślenia bowiem wymaga, że w efekcie odstąpienia od umowy, na podstawie art. 494 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795, dalej: „k.c.”):

„Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana jest to przyjąć”.

Skutkiem odstąpienia od umowy jest uznanie tej umowy za nigdy niezawartą (por. W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz art. 494, wyd. 34, 2025), co z kolei sprawia, że po stronie Wnioskodawcy pozostaje wierzytelność o zwrot świadczenia, która może stanowić na warunkach wyżej opisanych wierzytelność nieściągalną, mogącą podlegać uwzględnianiu w ramach kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania oznaczonego nr 1 dotyczącego możliwości zaliczenia uiszczonej przez Państwa Spółkę kwoty pieniężnej kontrahentowi do kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…).

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać celowość wydatku, tj. istnienie związku przyczynowego pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowo-skutkowy.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

-  wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;

-  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;

-  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

-  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

-  został właściwie udokumentowany;

-  wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą, zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

Według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy, decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (zob. wyroki NSA: z 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13; z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1071/13; z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 414/10). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych są tylko te koszty, które zostały wyraźnie określone w ustawie o CIT. Ponadto, zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów. Księgi rachunkowe służą ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z 4 lutego 1994 r., sygn. akt U 2/90).

Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka złożyła zamówienie na towar od innego przedsiębiorcy. Termin dostarczenia Spółce wszystkich towarów, receptur oraz raportów został między stronami określony w ramach korespondencji e-mail, a na poczet ich dostawy Spółka przelała sprzedawcy tytułem zaliczki część ceny zamówienia. Kontrahent wystawił faktury VAT niebędące fakturami zaliczkowymi. Faktury te opiewały na całą kwotę umówionej ceny sprzedaży. Pierwsza faktura przewidywała 7-dniowy termin płatności od dnia wystawienia, druga faktura przewidywała 5-dniowy termin płatności od dnia wystawienia. Z kolei trzecia faktura przewidywała miesięczny termin płatności kwoty 70% wartości brutto z faktury oraz płatność kwoty 30% wartości brutto z faktury przy odbiorze towarów objętych fakturą. W związku z tym, że kontrahent Spółki nie wywiązał się ze swojego zobowiązania i nie dostarczył któregokolwiek z umówionych przedmiotów umowy, Spółka wezwała kontrahenta do wykonania umowy pod rygorem odstąpienia od umowy, a po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego kontrahentowi na zrealizowanie świadczenia, Spółka odstąpiła od umowy. Spółka dochodziła zwrotu uiszczonej kontrahentowi należności w toku postępowania sądowego i uzyskała tytuł wykonawczy względem kontrahenta. Na podstawie tego tytułu, organ egzekucyjny przeprowadził postępowanie egzekucyjne celem uzyskania należności dla Spółki, jednak zostało ono umorzone na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 468 ze zm.).

Przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 jest kwestia czy uiszczona kwota pieniężna kontrahentowi może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki.

W tym miejscu wskazać należy, że wśród kosztów wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów, ujętym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, ustawodawca zawarł m.in. art. 16 ust. 1 pkt 56 ustawy o CIT.

Zgodnie z ww. przepisem,

nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat (kosztów) powstałych w wyniku utraty dokonanych przedpłat (zaliczek, zadatków) w związku z niewykonaniem umowy.

Wyłączenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 56 ustawy o CIT, dotyczy wartości poniesionych przez podatnika wydatków, które – przy założeniu zawarcia umowy w celu uzyskania przychodów, zachowania albo zabezpieczenia ich źródła, albo w celu nabycia lub wytworzenia składników majątku wykorzystywanych w prowadzonej działalności – w przypadku wykonania umowy podlegałyby rozliczeniu dla celów podatkowych odpowiednio jako element kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami lub kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami. Celem powołanego przepisu jest wyłączenie wartości tych wydatków (wartości dokonanych przedpłat/zaliczek/zadatków) z kategorii kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy umowa nie została wykonana, a przedpłaty te (zaliczki/zadatki) zostały przez podatnika utracone.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że niemożliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kosztów wypłaconej przez Państwa zaliczki za towary, receptury oraz raporty, które nie zostały dostarczone, która to zaliczka nie została zwrócona, zgodnie z brzmieniem wyżej cyt. przepisu art. 16 ust. 1 pkt 56 ustawy o CIT.

W tym miejscu wskazać należy, że wprawdzie zaliczka nie może być kosztem uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 56 ustawy o CIT, niemniej jednak ze względu na fakt, że postępowanie karne nie zostało jeszcze zakończone, to – w zależności od wyniku tego postępowania i po jego zakończeniu – będzie można przeanalizować charakter tego wydatku pod kątem możliwości uznania go za koszt uzyskania przychodu.

Natomiast, odnosząc się do art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT, który powołujecie Państwo we własnym stanowisku, wskazać należy, że przepis ten nie będzie miał zastosowania w Państwa sprawie, ponieważ zaliczka, o której mowa we wniosku, nie jest wierzytelnością, którą można rozpoznać po stronie przychodu.

Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 dotyczące kwestii ustalenia czy uiszczona przez Państwa na rzecz kontrahenta kwota pieniężna może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1. W zakresie pytania oznaczonego nr 2 wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej stwierdzić należy, że została ona wydane w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.