0111-KDIB1-1.4010.317.2026.3.MF

 

Interpretacja indywidualna
- stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowy od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

27 maja 2026  r. wpłynął Państwa wniosek z 20 maja 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie podatku dochodowym od osób prawnych.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) posiada status zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą obejmującą swym zakresem m.in. (…). Czynności realizowane przez Wnioskodawcę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie korzystają ze zwolnień przedmiotowych, które skutkowałyby ograniczeniem prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Wnioskodawca jest stroną długoterminowego stosunku zobowiązaniowego (dalej: „Umowa Najmu”), na mocy którego korzysta z powierzchni biurowej niezbędnej do prowadzenia bieżącej działalności operacyjnej. Podmiotem udostępniającym przedmiotową powierzchnię jest właściciel budynku biurowego (dalej: „Wynajmujący”), dla którego budynek jest składnikiem majątku trwałego.

Wobec intensyfikacji działalności Wnioskodawcy oraz wynikającej z niej konieczności ścisłej adaptacji infrastruktury biurowej do ustandaryzowanych wymogów korporacyjnych (obejmujących m.in. implementację specjalistycznych rozwiązań architektonicznych oraz zaawansowanych systemów informatycznych), strony Umowy Najmu uzgodniły realizację kompleksowych prac budowlanych, instalacyjnych i wykończeniowych (tzw. prace fit-out).

Na mocy obustronnego porozumienia, sformalizowanego w drodze aneksów do Umowy Najmu, Wynajmujący wyodrębnił określony, nieprzekraczalny budżet celowy, przeznaczony na sfinansowanie wspomnianych nakładów aranżacyjnych (dalej: „Budżet fit-out”).

Model strukturyzacji oraz rozliczania opisywanego procesu inwestycyjnego przedstawia się następująco:

   1. Kierując się wymogiem zachowania nadzoru nad procedurą inwestycyjną oraz koniecznością zapewnienia zgodności realizowanych prac z wewnętrznymi wytycznymi technicznymi, Wnioskodawca działając we własnym imieniu i na własny rachunek zawiera stosowne umowy o roboty budowlane oraz świadczenie usług powiązanych z podmiotami trzecimi (generalnymi wykonawcami, wykonawcami poszczególnych prac, biurami projektowymi itd. - dalej łącznie: „Wykonawcy”). Może się też okazać, że oprócz usług i towarów typowo związanych z procesem budowlanym, w ich uzupełnieniu, Wykonawcy będą dostarczać towary ruchome (tzn. niezespolone trwale z budynkiem), które będą długoterminowo ulokowane w wynajmowanej powierzchni biurowej. Przykładowo mogą to być: zasilacze UPS montowane w serwerowniach czy pomieszczeniach technicznych, regały otwarte, szafki, lekkie ścianki montażowe, zamykane szafki na rzeczy pracownicze (tzw. lockery), stoły wysokie w powierzchniach wspólnych np. kuchniach, kompletne stanowisko pracy biurowej (tzw. box), elementy sprzętu audiowizualnego wbudowywane w ścianę itd. Zwracamy uwagę, że katalog tych rzeczy ruchomych jest ograniczony (Spółka nie ma dowolności w doborze ruchomości objętych przedmiotowym procesem, głównie z uwagi na fakt, że ich właścicielem docelowym będzie Wynajmujący, który ma ograniczone możliwości ewidencjonowania i administrowania tymi ruchomościami). Towary ruchome mogą być dostarczane w ramach umów o roboty budowane lub na podstawie osobnych umów sprzedaży (w takim przypadku Wykonawcy działają jako sprzedawcy).

   2. Zwieńczeniem poszczególnych etapów realizacji prac inwestycyjnych jest odbiór, dokonywany bezpośrednio przez autoryzowanych przedstawicieli Spółki od Wykonawców, oraz odbiór dokonywany przez Wynajmującego od Spółki. Weryfikacja ta podlega ścisłemu udokumentowaniu w postaci protokołów zdawczo-odbiorczych, sankcjonujących prawidłowość i kompletność wyświadczonych usług.

   3. Z tytułu zrealizowanych świadczeń Wykonawcy będą wystawiać faktury VAT na rzecz Spółki, na których Wnioskodawca widnieje jako wyłączny nabywca towarów i usług. Zobowiązania finansowe z tego tytułu Wnioskodawca reguluje bezpośrednio. Mając jednak na uwadze kompensacyjny charakter tych wydatków, Spółka wyłącza je z ewidencji kosztowej, a tym samym nie alokuje ich w ciężar podatkowych kosztów uzyskania przychodów (KUP) dla celów rozliczeń podatku dochodowego od osób prawnych.

   4. Po uregulowaniu zobowiązań oraz skompletowaniu dokumentacji dowodowej (w tym protokołów odbioru), Wnioskodawca refakturuje/dokonuje obciążenia Wynajmującego wartością poniesionych nakładów, zachowując limit określony kwotą przyznanego Budżetu fit-out.

   5. Mechanizm alokacji przedmiotowych kosztów opiera się na zasadzie bezpośredniej refundacji. Stanowią one w swej istocie wydatki przechodnie (tzw. pass-through costs), podlegające przeniesieniu na Wynajmującego w proporcji 1:1, z wyłączeniem możliwości doliczania jakichkolwiek narzutów marżowych przez Spółkę. Aspekt formalno-dokumentacyjny tego procesu realizowany jest poprzez wystawienie faktury VAT (tzw. refaktury) na Wynajmującego, do której asygnowane są odpowiednie dokumenty źródłowe, weryfikujące poniesione nakłady.

   6. Rezultaty przeprowadzonych prac adaptacyjnych, pomimo ich organizacyjnej obsługi przez Wnioskodawcę, stanowią ostatecznie i definitywnie nakłady sfinansowane przez Wynajmującego. Po ich trwałym połączeniu z substancją budynku stają się one własnością Wynajmującego (bądź umiejscowieniu w przestrzeni wynajmowanej przez Wnioskodawcę i otrzymaniu odpowiedniej części Budżetu fit-out - w zakresie rzeczy ruchomych) w sensie prawnym i ekonomicznym, trwale podnosząc wartość funkcjonalną obiektu. Z powyższych względów Wnioskodawca nie identyfikuje poniesionych wydatków jako inwestycji w obcym środku trwałym podlegających amortyzacji w jego majątku. Składniki majątku sfinansowane przedmiotowymi wydatkami będą docelowo należeć do Wynajmującego (jako element ulepszenia budynku czy własność rzeczy ruchomych).

   7. Może okazać się, że w celu optymalizacji finansowania, Spółka będzie chciała otrzymać zaliczkę na dany etap umówionych prac. W przypadku otrzymania od Wynajmującego zaliczki na rachunek bankowy, Spółka wystawi stosowną fakturę VAT zaliczkową, z wykazanym podatkiem VAT.

Pytanie

Czy, biorąc pod uwagę opisany model inwestycyjny oparty na udostępnionym budżecie, kwoty refundowane Wnioskodawcy przez Wynajmującego podlegają wyłączeniu z katalogu przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zważywszy na fakt, iż pierwotnie ponoszone wydatki nie są zaliczane przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów, przez co cała operacja przyjmuje charakter podatkowo neutralnego rozrachunku bilansowego?

(pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

Państwa stanowisko w sprawie

W opinii Wnioskodawcy, środki finansowe refundowane przez Wynajmującego z tytułu zwrotu poniesionych nakładów inwestycyjnych (potwierdzone stosownymi fakturami sprzedażowymi Wnioskodawcy) podlegają subsumpcji pod art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), stanowiąc kwoty wyłączone z kategorii przychodów podatkowych. Skutkiem powyższego, przedmiotowa operacja przyjmuje dla celów ewidencyjnych wyłącznie charakter obojętnego podatkowo rozrachunku finansowego.

Literalne brzmienie przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT wskazuje, iż do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Konstrukcja ta narzuca wymóg koniunktywnego ziszczenia się dwóch przesłanek: podatnik musi ponieść wydatek podlegający następnie zwrotowi w uprzednio wykreowanej wysokości, a jednocześnie wydatek ów nie może partycypować w kalkulacji bazy podatkowej jako koszt uzyskania przychodu podmiotu refundowanego.

Z perspektywy ustaleń kontraktowych Wnioskodawca angażuje się w modyfikację infrastruktury biurowej w charakterze organizatora procesu inwestycyjnego, nie odnosząc z tego tytułu trwałego uszczerbku majątkowego z racji udzielonej przez Wynajmującego bezwarunkowej gwarancji zwrotu zaangażowanych środków (do zdefiniowanego limitu budżetowego). Uznając przechodni charakter tych obciążeń finansowych, Wnioskodawca z pełną świadomością wyłącza faktury zakupowe od Wykonawców z ewidencji w ciężar podatkowych kosztów uzyskania przychodów.

Wobec faktu, iż wydatki te omijają rachunek podatkowy Wnioskodawcy, odpowiadający im zwrot wartości kompensowanych z majątku Wynajmującego musi zostać kategorycznie wyłączony z przychodów podatkowych stosownie do dyspozycji przywołanej normy prawnej.

Aplikacja tej zasady wyklucza ryzyko generowania sztucznych przyrostów obrotów finansowych Wnioskodawcy w dokumentacji raportowej. Powyższa wykładnia celowościowa znajduje powszechną i ugruntowaną aprobatę w wytycznych oraz interpretacjach indywidualnych wydawanych przez właściwe organy. Należy w tym miejscu przywołać choćby stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyartykułowane w interpretacji z dnia 31 grudnia 2020 r. (znak: 0111- KDIB1-1.4010.462.2020.1.SG), gdzie jednoznacznie wskazano: „Sens prawno-ekonomiczny tego przepisu jest przy tym w pełni uzasadniony - skoro bowiem dany wydatek nie może stanowić dla podatnika kosztu podatkowego, jego zwrot nie powinien zwiększać przychodów podatkowych”.

Zbliżoną wykładnię, potwierdzającą wykluczenie ze statusu przychodów podatkowych kwot stanowiących zwrot „kosztów przechodnich”, prezentują też orzeczenia nowsze.

W konkluzji Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż proces przenoszenia wartości wydatków inwestycyjnych za pomocą mechanizmu refakturowania nie wywiera wpływu na konstrukcję kalkulacyjną podatku CIT. Refundowane przez Wynajmującego środki winny stanowić neutralny strumień finansowy na mocy art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Z przestawionego opisu stanu faktycznego wynika, że jesteście Państwo stroną długoterminowego stosunku zobowiązaniowego, na mocy którego korzystacie Państwo z powierzchni biurowej niezbędnej do prowadzenia bieżącej działalności operacyjnej. Podmiotem udostępniającym przedmiotową powierzchnię jest właściciel budynku biurowego, dla którego budynek jest składnikiem majątku trwałego.

Wobec intensyfikacji działalności Państwa Spółki oraz wynikającej z niej konieczności ścisłej adaptacji infrastruktury biurowej do ustandaryzowanych wymogów korporacyjnych (obejmujących m.in. implementację specjalistycznych rozwiązań architektonicznych oraz zaawansowanych systemów informatycznych), strony Umowy Najmu uzgodniły realizację kompleksowych prac budowlanych, instalacyjnych i wykończeniowych (tzw. prace fit-out).

Na mocy obustronnego porozumienia, sformalizowanego w drodze aneksów do Umowy Najmu, Wynajmujący wyodrębnił określony, nieprzekraczalny budżet celowy, przeznaczony na sfinansowanie wspomnianych nakładów aranżacyjnych (dalej: „Budżet fit-out”).

Państwa Spółka działając we własnym imieniu i na własny rachunek zawiera stosowne umowy o roboty budowlane oraz świadczenie usług powiązanych z podmiotami trzecimi.

Z tytułu zrealizowanych świadczeń Wykonawcy będą wystawiać faktury VAT na rzecz Państwa Spółki, na których Państwa Spółka widnieje jako wyłączny nabywca towarów i usług. Zobowiązania finansowe z tego tytułu regulują Państwo bezpośrednio. Mając jednak na uwadze kompensacyjny charakter tych wydatków, Państwa Spółka wyłącza je z ewidencji kosztowej, a tym samym nie alokuje ich w ciężar podatkowych kosztów uzyskania przychodów (KUP) dla celów rozliczeń podatku dochodowego od osób prawnych.

Po uregulowaniu zobowiązań oraz skompletowaniu dokumentacji dowodowej (w tym protokołów odbioru), Państwa Spółka refakturuje/dokonuje obciążenia Wynajmującego wartością poniesionych nakładów, zachowując limit określony kwotą przyznanego Budżetu fit-out.

Mechanizm alokacji przedmiotowych kosztów opiera się na zasadzie bezpośredniej refundacji. Stanowią one w swej istocie wydatki przechodnie (tzw. pass-through costs), podlegające przeniesieniu na Wynajmującego w proporcji 1:1, z wyłączeniem możliwości doliczania jakichkolwiek narzutów marżowych przez Państwa Spółkę. Aspekt formalno-dokumentacyjny tego procesu realizowany jest poprzez wystawienie faktury VAT (tzw. refaktury) na Wynajmującego, do której asygnowane są odpowiednie dokumenty źródłowe, weryfikujące poniesione nakłady.

Nie identyfikują Państwo poniesionych wydatków jako inwestycji w obcym środku trwałym podlegających amortyzacji w jego majątku. Składniki majątku sfinansowane przedmiotowymi wydatkami będą docelowo należeć do Wynajmującego (jako element ulepszenia budynku czy własność rzeczy ruchomych).

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy biorąc pod uwagę opisany model inwestycyjny oparty na udostępnionym budżecie, kwoty Państwu refundowane przez Wynajmującego podlegają wyłączeniu z katalogu przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zważywszy na fakt, iż pierwotnie ponoszone wydatki nie są zaliczane przez Państwa do kosztów uzyskania przychodów, przez co cała operacja przyjmuje charakter podatkowo neutralnego rozrachunku bilansowego.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”)

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami ze źródła przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów lub wydatków, których wysokość zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych została ustawowo ograniczona.

Zauważyć należy, że ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu lub zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów, cel ten musi być widoczny, zaś poniesione wydatki winny go bezpośrednio lub pośrednio realizować lub co najmniej winny go zakładać jako realny. Określenie „w celu” oznacza pozostawanie kosztu w  takim związku z przychodami lub zachowaniem albo zabezpieczeniem ich źródła, że poniesienie go ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródeł. Przyjmuje się, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w  bezpieczny sposób.

Jednym z podstawowych warunków uznania konkretnego wydatku za koszt podatkowy jest również definitywność wydatku, co oznacza, że wartość poniesionego wydatku nie zostanie podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona. Nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów wydatki, które z  założenia mogą zostać zwrócone, a także koszty pozostające w związku, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, ale wymienione w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Aby omawiany wydatek stanowił koszt uzyskania przychodów musi łącznie spełniać ustawowe kryteria do uznania go za taki, tj. wydatek musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów oraz mieć charakter definitywny, nie może znajdować się w określonym w art. 16 ustawy o CIT katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i być właściwie udokumentowany.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro:

   - Państwa Spółka działając we własnym imieniu i na własny rachunek zawiera stosowne umowy o roboty budowlane oraz świadczenie usług powiązanych z podmiotami trzecimi,

   - z tytułu zrealizowanych świadczeń Wykonawcy będą wystawiać faktury VAT na rzecz Państwa Spółki, na których Państwa Spółka widnieje jako wyłączny nabywca towarów i usług,

   - zobowiązania finansowe z tego tytułu regulują Państwo bezpośrednio

to wydatki dotyczące realizacji kompleksowych prac budowlanych, instalacyjnych i wykończeniowych (tzw. prace fit-out) stanowią Państwa koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zatem skoro wydatki, o których mowa powyżej podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w Państwa Spółce, to w przypadku gdy będziecie Państwo refakturować te wydatki na rzecz Wynajmującego, to otrzymane z tego tytułu środki pieniężne będą podlegać zaliczeniu do przychodów podatkowych Państwa Spółki.

Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy o CIT:

W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Zauważyć należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia podatnika, które mają charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek. Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejszenie jego zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi dysponowania. Przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:

- przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz

- podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.

Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przypadków,
w których przysporzenia otrzymywane przez podatnika nie stanowią jego przychodów podatkowych. Przychody neutralne podatkowo, a więc niestanowiące podstawy ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu, zostały wymienione w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT (przepis ten zawiera ich wyczerpujące wyliczenie).

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT:

Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów uzyskania przychodów.

Na gruncie językowym pojęcie „zwrot” oznacza „zwrócenie czegoś”, zaś „zwrócić” to „oddać komuś jego własność” (Słownik języka polskiego, wersja internetowa https://sjp.pwn.pl).

Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16 tej ustawy oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.

Z powyższych regulacji można więc wywieść, że skutki podatkowe związane ze zwrotem kosztów są generalnie uzależnione od tego, czy wydatki, które są zwracane podlegały zaliczeniu do kosztów podatkowych, czy też nie. Jeżeli zwracane wydatki podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast w sytuacji, gdy zwrot poniesionych wydatków dotyczy kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ustawy o CIT, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym.

W niniejszej sprawie poniesione wydatki dotyczące realizacji kompleksowych prac budowlanych, instalacyjnych i wykończeniowych (tzw. prace fit-out) będą stanowić dla Państwa koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem nie ma podstaw do zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy CIT, ponieważ kwoty refundowane Państwu przez Wynajmującego nie są zwróconym wydatkiem, o którym mowa w ww. przepisie, tylko definitywnym przysporzeniem majątkowym otrzymanym przez Państwa.

W świetle powyżej powołanych przepisów, a także opisu sprawy należy uznać, że poniesione przez Państwa wydatki związane z pracami fit-out stanowią Państwa koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, z kolei kwoty refundowane Państwu przez Wynajmującego, stanowią Państwa przychody podatkowe, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT. Nie ma podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, iż proces przenoszenia wartości wydatków inwestycyjnych za pomocą mechanizmu refakturowania nie wywiera wpływu na konstrukcję kalkulacyjną podatku CIT, refundowane przez Wynajmującego środki winny stanowić neutralny strumień finansowy na mocy art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Ocena prawna stanowiska Państwa w zakresie podatku od towarów i usług  zostanie/została zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji, wskazać należy, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy konkretnej indywidualnej sprawy w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte jest wiążące, zatem nie może przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

 - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.