0111-KDIB1-1.4010.307.2026.2.SG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

26 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 17 sierpnia 2026 r. (data wpływu w tym samym dniu).

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest polskim rezydentem podatkowym, tj. podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym.

Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy A., (…). Grupa specjalizuje się w dostarczaniu (…) (dalej: „Grupa”).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą głównie w zakresie produkcji (…).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka uwzględnia w kosztach uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne wynikające z nabycia lub ulepszenia środków trwałych, dokonywane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”) oraz przyjętą polityką rachunkowości. Odpisy amortyzacyjne ujmowane są jako koszty uzyskania przychodów w okresach, których dotyczą. Ponadto Spółka wykorzystuje w swojej działalności również składniki majątku, z których korzysta na podstawie umów leasingu operacyjnego lub umów najmu długoterminowego, obejmujących w szczególności wózki widłowe oraz samochody osobowe.

Wnioskodawca wskazuje, że nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1604 ze zm.). W konsekwencji, Spółka nie korzysta i nie korzystała ze zwolnień z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych przewidzianych w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.

Począwszy od roku podatkowego 2024, w związku z zakończeniem okresu zawieszenia stosowania art. 24ca ustawy o CIT, podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych zobowiązani są do weryfikacji, czy w danym roku podatkowym spełnione są po ich stronie przesłanki objęcia reżimem minimalnego podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „podatek minimalny”). Przesłanki te zostały określone w art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT i obejmują alternatywnie: poniesienie straty ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych (art. 24ca ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT) albo osiągnięcie udziału dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych - ustalanych zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT - w przychodach z tego samego źródła w wysokości nieprzekraczającej 2% (art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT; dalej: „wskaźnik dochodowości”).

Jednocześnie ustawodawca, mając na uwadze szczególny charakter tej daniny oraz specyfikę sytuacji gospodarczej określonych podatników, w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT przewidział szereg wyłączeń, które należy uwzględnić na etapie kalkulacji wskaźnika dochodowości. Wyłączenia te modyfikują zarówno poziom przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodów branych pod uwagę przy ustalaniu wskaźnika, co ma na celu zapewnienie, aby jego wartość w możliwie największym stopniu odzwierciedlała rzeczywistą rentowność prowadzonej działalności, a nie była wynikiem zdarzeń jednorazowych, strukturalnych lub niezależnych od bieżącej działalności operacyjnej podatnika.

W konsekwencji powyższego, dopiero wynik kalkulacji wskaźnika dochodowości po zastosowaniu wyłączeń kosztów i przychodów z art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT przesądza o tym, czy po stronie Spółki powstanie obowiązek ustalenia podstawy opodatkowania oraz obliczenia minimalnego podatku dochodowego od osób prawnych.

Na tle powyższych regulacji należy wskazać, że w latach podatkowych poprzedzających rok 2025 Wnioskodawca wykazywał straty podatkowe na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Również w roku podatkowym 2025, w związku z bieżącą sytuacją rynkową oraz warunkami prowadzenia działalności gospodarczej, Spółka poniosła stratę podatkową. Okoliczności te uzasadniały dokonanie szczegółowej analizy, czy za rok 2025 po stronie Spółki powstał obowiązek zapłaty podatku minimalnego.

W celu weryfikacji tego obowiązku Spółka dokonała kalkulacji wskaźnika dochodowości na podstawie danych podatkowych za rok 2025 oraz - na podstawie art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT - danych z trzech lat podatkowych bezpośrednio poprzedzających rok podatkowy, za który należny jest podatek minimalny (tj. 2022-2024). Przeprowadzona kalkulacja wskaźnika dochodowości, dokonana przed zastosowaniem wyłączeń przewidzianych w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT, wykazała, że najwyższy poziom tego wskaźnika został osiągnięty w roku 2022. W konsekwencji, rok ten został przyjęty jako rok referencyjny do dalszej, szczegółowej weryfikacji na potrzeby oceny spełnienia wyłączenia, o którym mowa w art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT.

Kalkulując wskaźnik dochodowości osiągnięty przez Spółkę w roku 2022 Spółka przeanalizowała przychody oraz koszty uzyskania przychodów w kontekście wyłączeń przewidzianych w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT. W ramach tej analizy Spółka zastosowała wyłączenia odnoszące się do kosztów uzyskania przychodów, w szczególności w zakresie kosztów amortyzacji środków trwałych.

Wnioskodawca wskazuje, iż w ramach tej korekty w odniesieniu do roku 2022, z kosztów uzyskania przychodów wyłączono w szczególności koszty, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, tj. zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, poprzez odpisy amortyzacyjne, koszty wynikające z nabycia środków trwałych.

Prawidłowość kalkulacji wskaźnika dochodowości - w szczególności zakres zastosowanych wyłączeń z art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT - stanowi warunek konieczny do oceny, czy Spółka spełnia przesłankę wyłączenia z opodatkowania podatkiem minimalnym, o której mowa w art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT.

Spółka - działając z należytą starannością - powzięła wątpliwość co do prawidłowości przyjętej metodologii ustalania wskaźnika dochodowości w zakresie stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT i w związku z tym wystąpiła z niniejszym wnioskiem w celu potwierdzenia prawidłowości przyjętego podejścia, zarówno w kontekście kalkulacji wskaźnika dochodowości w stosunku do obowiązków Spółki za rok 2025, jak i potencjalnych obowiązków Spółki w kolejnych latach.

W uzupełnieniu wniosku z 17 sierpnia 2026 r. wskazali Państwo ponadto, że wskazanie w opisie sprawy przedstawionym we wniosku, iż „Spółka wykorzystuje w swojej działalności również składniki majątku, z których korzysta na podstawie umów leasingu operacyjnego lub umów najmu długoterminowego, obejmujących w szczególności wózki widłowe oraz samochody osobowe”, miało charakter opisowy i służyło pełniejszemu przedstawieniu Organowi ogólnego obrazu działalności gospodarczej Spółki oraz sposobu korzystania przez nią ze składników majątku. Ujęcie powyższej informacji we wniosku nie miało na celu objęcia leasingu operacyjnego zakresem wątpliwości interpretacyjnej Spółki.

W związku z powyższym Wnioskodawca pragnie podkreślić, że zarówno pytanie, jak i stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku nie dotyczą leasingu operacyjnego.

Przedmiotem wątpliwości interpretacyjnej Spółki jest prawidłowa wykładnia art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym przy ustalaniu wskaźnika dochodowości nie uwzględnia się „zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne, kosztów wynikających z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych lub wykorzystywania środków trwałych na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający”.

Powyżej przytoczona regulacja literalnie i w ramach jednej jednostki redakcyjnej obejmuje łącznie dwie kategorie kosztów, połączone spójnikiem „lub”:

 i. koszty wynikające z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych (a więc środków trwałych stanowiących własność podatnika) oraz

ii. koszty wykorzystywania środków trwałych na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT.

To właśnie łączne ujęcie obu tych kategorii kosztów w jednym przepisie uzasadnia zadanie pytania obejmującego jednocześnie obie kategorie, niezależnie od tego, czy w danym okresie po stronie Spółki wystąpiły obie, czy tylko jedna z nich. Powyższa regulacja nie odnosi się do leasingu operacyjnego ani do najmu długoterminowego, w związku z czym opłaty ponoszone z tytułu takich umów pozostają poza zakresem wątpliwości interpretacyjnych Spółki.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, pomiędzy opisem sprawy przedstawionym we wniosku a zadanym pytaniem i stanowiskiem Wnioskodawcy nie zachodzi niespójność merytoryczna, lecz jedynie potencjalna niejasność wynikająca z faktu, że opis sprawy - obok elementów istotnych dla oceny prawnej - zawierał również wzmiankę o leasingu operacyjnym i najmie długoterminowym, mającą charakter uzupełniający i informacyjny. Celem usunięcia tej niejasności Wnioskodawca potwierdza poniżej opis sprawy, wskazując przy tym, że informacja o leasingu operacyjnym i najmie długoterminowym została przedstawiona w celu pełniejszego zobrazowania działalności Spółki i pozostaje bez związku z zadanym pytaniem oraz stanowiskiem Wnioskodawcy, które odnoszą się do kosztów, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, tj. kosztów nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych stanowiących własność Spółki oraz kosztów wykorzystywania środków trwałych na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT.

W odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego, obejmującego w szczególności rok podatkowy 2022 przyjęty jako rok referencyjny dla oceny spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT, Wnioskodawca potwierdza, że w tym okresie Spółka wykorzystywała w prowadzonej działalności gospodarczej środki trwałe stanowiące jej własność (podlegające amortyzacji podatkowej po stronie Spółki), a także - na potrzeby pełnego zobrazowania działalności Spółki - składniki majątku użytkowane na podstawie umów leasingu operacyjnego lub umów najmu długoterminowego, obejmujących w szczególności wózki widłowe oraz samochody osobowe. Wnioskodawca potwierdza, że w odniesieniu do 2022 r. Spółka nie posiadała środków trwałych użytkowanych na podstawie umowy leasingu finansowego w rozumieniu art. 17a pkt 1 ustawy o CIT. W konsekwencji, przeprowadzona przez Spółkę kalkulacja wskaźnika dochodowości za rok 2022 uwzględniała m.in. odpisy amortyzacyjne od środków trwałych stanowiących własność Spółki - i co do tej kategorii kosztów Spółka powzięła wątpliwość interpretacyjną będącą przedmiotem wniosku.

Wnioskodawca wyjaśnia jednocześnie, że leasing finansowy w rozumieniu art. 17a pkt 1 ustawy o CIT dotychczas nie wystąpił po stronie Spółki, jednakże z uwagi na charakter prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej oraz planowane sposoby finansowania wykorzystywanych w niej składników majątku wystąpi w przyszłości. Z tego względu Wnioskodawca powziął wątpliwość interpretacyjną obejmującą obie kategorie kosztów, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, tj. zarówno koszty dotyczące własnych środków trwałych (które faktycznie wystąpiły w stanie faktycznym), jak i koszty dotyczące leasingu finansowego (które na dzień złożenia Wniosku nie wystąpiły, lecz wystąpią w przyszłości), tak aby uzyskać pewność co do prawidłowości metodologii ustalania wskaźnika dochodowości również na wypadek zaistnienia tej drugiej okoliczności.

W związku z powyższym, w celu pełnego usunięcia niespójności wskazanej przez Organ w wezwaniu, Wnioskodawca potwierdza opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawiony we Wniosku, w zakresie istotnym dla zadanego pytania, w sposób następujący:

W ramach zaistniałego stanu faktycznego, obejmującego w szczególności rok podatkowy 2022 przyjęty przez Spółkę jako rok referencyjny dla oceny spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT Spółka wykorzystywała w prowadzonej działalności gospodarczej środki trwałe stanowiące jej własność, podlegające amortyzacji podatkowej po stronie Spółki. Odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych zostały zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów i uwzględnione w kalkulacji wskaźnika dochodowości za rok 2022. W odniesieniu do 2022 r. Spółka nie posiadała środków trwałych użytkowanych na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT.

W ramach opisanego zdarzenia przyszłego, Spółka będzie wykorzystywać w prowadzonej działalności gospodarczej środki trwałe stanowiące jej własność (podlegające amortyzacji podatkowej po stronie Spółki) lub środki trwałe użytkowane na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, od których odpisy amortyzacyjne będą dokonywane przez Spółkę jako korzystającego zgodnie z przepisami rozdziału 4a ustawy o CIT.

Wskazane w opisie sprawy przedstawionym we wniosku składniki majątku, z których Spółka korzysta na podstawie umów leasingu operacyjnego lub umów najmu długoterminowego (obejmujące w szczególności wózki widłowe oraz samochody osobowe), zostały ujęte w opisie w celu pełnego zobrazowania działalności gospodarczej Spółki i pozostają poza zakresem pytania oraz stanowiska Wnioskodawcy, ponieważ nie mieszczą się w hipotezie art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.

Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 17 sierpnia 2026 r.

Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym, na potrzeby obliczenia wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za rok podatkowy 2025 oraz lata kolejne, o ile przepisy art. 24ca ustawy o CIT będą miały zastosowanie do Spółki, przy ustalaniu wartości tego wskaźnika Spółka powinna wyłączyć koszty, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, obejmujące odpisy amortyzacyjne dokonywane od środków trwałych stanowiących własność Spółki (wykorzystywanych przez Spółkę zarówno w ramach zaistniałego stanu faktycznego, jak i w ramach opisanego zdarzenia przyszłego), lub odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wykorzystywanych na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT (w ramach opisanego zdarzenia przyszłego), mając na uwadze, że sposób ustalenia tego wskaźnika przesądza o możliwości zastosowania przez Spółkę wyłączenia z opodatkowania podatkiem minimalnym, o którym mowa w art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT?”

Wnioskodawca wyjaśnia, że powyższe pytanie odnosi się łącznie do obu elementów opisu sprawy, tj. zarówno do zaistniałego stanu faktycznego, jak i do opisanego zdarzenia przyszłego, ponieważ obie wskazane w pytaniu kategorie kosztów wynikają z jednej jednostki redakcyjnej art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, połączonej spójnikiem „lub”. Odpisy amortyzacyjne od środków trwałych stanowiących własność Spółki dotyczą zaistniałego stanu faktycznego, w którym faktycznie wystąpiły - Spółka wykorzystywała bowiem w tym okresie własne środki trwałe podlegające amortyzacji podatkowej. Odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wykorzystywanych na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, dotyczą natomiast opisanego zdarzenia przyszłego - leasing finansowy dotychczas nie występował po stronie Spółki, lecz wystąpi w przyszłości, co uzasadnia objęcie tej kategorii kosztów zakresem pytania. Treść pytania pozostaje w pełni zgodna z pierwotną intencją Wnioskodawcy wyrażoną we wniosku.

Państwa stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 17 sierpnia 2026 r.

Zdaniem Wnioskodawcy, na potrzeby obliczenia wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za rok podatkowy 2025 oraz lata kolejne, o ile przepisy art. 24ca ustawy o CIT będą miały zastosowanie do Spółki - przy ustalaniu wartości tego wskaźnika Spółka powinna wyłączyć koszty, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, obejmujące zarówno odpisy amortyzacyjne dokonywane od środków trwałych stanowiących własność Spółki (wykorzystywanych przez Spółkę zarówno w ramach zaistniałego stanu faktycznego, jak i w ramach opisanego zdarzenia przyszłego), jak i odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wykorzystywanych na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT (wykorzystywanych w ramach opisanego zdarzenia przyszłego).

Wnioskodawca wyjaśnia, że pierwsza z powyżej wymienionych kategorii kosztów, tj. odpisy amortyzacyjne od środków trwałych stanowiących własność Spółki, dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, w którym koszty te faktycznie wystąpiły i zostały uwzględnione w kalkulacji wskaźnika dochodowości za rok 2022. Zaś druga kategoria kosztów wymienionych przez Wnioskodawcę, tj. odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wykorzystywanych na podstawie umowy leasingu finansowego, dotyczy opisanego zdarzenia przyszłego.

Jak Wnioskodawca wyjaśnił już we wniosku, z literalnego brzmienia art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT wynika, że ustawodawca posłużył się spójnikiem „lub”, co oznacza alternatywę nierozłączną obejmującą łącznie, w ramach jednej jednostki redakcyjnej, obie równorzędne kategorie kosztów, bez podstaw do zawężania jego zakresu jedynie do jednej z nich. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, przyjęta przez Spółkę metodologia pozostaje prawidłowa i zgodna z treścią, celem oraz wykładnią historyczną i celowościową art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, zarówno w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego, jak i opisanego zdarzenia przyszłego, co szczegółowo zostało opisane przez Wnioskodawcę w ramach uzasadnienia stanowiska we wniosku.

Zdaniem Wnioskodawcy, na potrzeby prawidłowego ustalenia wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, Spółka jest zobowiązana do zastosowania wszystkich wyłączeń przewidzianych w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT, zgodnie z ich literalnym brzmieniem, systematyką oraz celem regulacji dotyczącej podatku minimalnego. Wyłączenia te obejmują takie kategorie przychodów i kosztów uzyskania przychodów, których uwzględnienie mogłoby prowadzić do zniekształcenia obrazu faktycznej rentowności operacyjnej podatnika, w szczególności poprzez uwzględnianie kosztów o charakterze inwestycyjnym lub strukturalnym, nieodzwierciedlających bieżącego wyniku operacyjnego.

Zgodnie z treścią art. 24ca ust. 2 pkt 1, przy kalkulacji wskaźnika dochodowości nie uwzględnia się zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów - w tym poprzez odpisy amortyzacyjne - kosztów wynikających z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych lub wykorzystywania środków trwałych na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający. Z literalnego brzmienia wynika, że ustawodawca posłużył się spójnikiem „lub”, co - zdaniem Wnioskodawcy - oznacza alternatywę nierozłączną, a więc przepis stanowi podstawę do wyłączenia dwóch równorzędnych kategorii kosztów: amortyzacji środków trwałych własnych oraz amortyzacji środków trwałych wykorzystywanych w ramach leasingu finansowego. Konstrukcja przepisu nie daje podstaw do zawężania jego zakresu jedynie do przypadków leasingu finansowego.

Wnioskodawca podkreśla przy tym znaczenie wykładni historycznej przedmiotowego przepisu. Należy bowiem zauważyć, iż pierwotne brzmienie art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT obejmowało wyłącznie amortyzację środków trwałych stanowiących własność podatnika, tj. koszty wynikające z nabycia lub ulepszenia środków trwałych rozpoznawane poprzez odpisy amortyzacyjne. Możliwość wyłączenia odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wykorzystywanych na podstawie umowy leasingu finansowego została dodana dopiero nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 7 października 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2180 ze zm.) - jako rozszerzenie, a nie ograniczenie katalogu wyłączeń. Jak wynika z uzasadnienia rządowego projektu tej ustawy (druk sejmowy nr 2544), celem wprowadzonej zmiany było objęcie regulacją przypadków korzystania ze środków trwałych w ramach leasingu finansowego, które - jako niestanowiące nabycia środka trwałego przez podatnika - nie mieściły się w pierwotnym brzmieniu przepisu, oraz usunięcie potencjalnej luki prowadzącej do odmiennego traktowania inwestycji finansowanych kredytem oraz leasingiem finansowym.

Zdaniem Wnioskodawcy, gdyby celem nowelizacji było wyeliminowanie wyłączenia amortyzacji własnych środków trwałych, ustawodawca zmieniłby, a nie uzupełnił dotychczasowe brzmienie przepisu. Brak ingerencji w pierwotny człon normy stanowi zdaniem Wnioskodawcy potwierdzenie, że wyłączenie amortyzacji środków trwałych stanowiących własność podatnika było i pozostaje elementem konstrukcji podatku minimalnego.

Ponadto, Wnioskodawca wskazuje, iż opisany powyżej kierunek wykładni został wprost potwierdzony w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Warszawie z 24 października 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1520/25, wydanym w sprawie dotyczącej tożsamego zagadnienia interpretacyjnego. Wyrok ten uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 maja 2025 r., Znak: 0114‑KDIP2‑2.4010.134.2025.1.SP/IN, w której organ przyjął zawężającą wykładnię art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, uznając, że wyłączeniu z kalkulacji wskaźnika dochodowości podlegają wyłącznie odpisy amortyzacyjne od środków trwałych będących przedmiotem leasingu finansowego.

W uzasadnieniu wyroku WSA wyraźnie odrzucił tę koncepcję i wskazał, że literalna wykładnia art. 24ca ust. 2 pkt 1 potwierdza, iż przepis ten obejmuje zarówno koszty wynikające z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych (a więc amortyzację środków trwałych własnych), jak i koszty dotyczące środków trwałych wykorzystywanych na podstawie leasingu finansowego. Sąd zaakcentował, że użycie spójnika „lub” stanowi funktor alternatywy nierozłącznej, co oznacza, że obie kategorie mają charakter samodzielny. Ponadto Sąd wskazał, że sformułowanie „koszty wynikające z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia” nie może obejmować leasingu finansowego, ponieważ w ramach leasingu finansowego korzystający nie nabywa ani nie wytwarza środka trwałego - jedynie odpłatnie go używa. W świetle art. 709¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) własność środka trwałego pozostaje po stronie finansującego, co definitywnie rozdziela obie części przepisu i wyklucza ich utożsamienie.

WSA wskazał ponadto, że wyłączenia z art. 24ca ust. 2 pełnią funkcję ochronną względem podatników działających w warunkach obiektywnie niskiej dochodowości. Sąd odwołał się także do treści uzasadnienia do ustawy z 7 października 2022 r., w którym ustawodawca wyjaśnił, iż przepisy art. 24ca miały uwzględniać specyfikę działalności niskomarżowych, np. działalności regulowanych cenowo lub zależnych od zmiennych notowań surowców, a także branż kapitałochłonnych, w których wysoka amortyzacja jest naturalnym elementem kosztów operacyjnych. Zgodnie z uzasadnieniem nowelizacji z 2022 r., celem ustawodawcy było jednoznaczne wyłączenie takich kosztów, aby uniknąć sytuacji, w której podatnicy ponoszący wysokie nakłady inwestycyjne zostaliby objęci podatkiem minimalnym wyłącznie z powodu konstrukcji rachunkowej, a nie wyniku operacyjnego.

Jednocześnie należy podkreślić, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie wniósł skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co przesądza o prawomocności tego rozstrzygnięcia i niejako potwierdza akceptację zaprezentowanej przez WSA wykładni przepisów przez organ podatkowy.

Powyższy kierunek wykładni znalazł następnie bezpośrednie odzwierciedlenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 marca 2026 r., Znak: 0114‑KDIP2‑2.4010.134.2025.9.S/IN, wydanej w trybie wykonania ww. prawomocnego wyroku WSA. Organ interpretacyjny, będąc związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), w całości uznał stanowisko podatnika za prawidłowe, w tym wprost potwierdził możliwość wyłączenia z kalkulacji wskaźnika dochodowości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych stanowiących własność podatnika. Jakkolwiek interpretacja ta została wydana w trybie związania oceną prawną sądu, jej treść pozostaje w pełni spójna z wykładnią literalną, historyczną i celowościową art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.

Szczególne znaczenie dla oceny prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy ma także interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 6 lutego 2026 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.607.2025.1.AP. Interpretacja ta - w odróżnieniu od interpretacji z 18 marca 2026 r. - została wydana samodzielnie przez organ, tj. nie w trybie wykonania wyroku sądu administracyjnego, lecz w ramach zwykłego postępowania interpretacyjnego. Okoliczność ta nadaje jej szczególną wartość argumentacyjną, ponieważ stanowi wyraz samodzielnej oceny prawnej organu, niezwiązanej orzeczeniem sądu. W interpretacji tej organ - odmiennie niż w zakwestionowanej przez WSA wcześniejszej interpretacji - uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym w celu kalkulacji wskaźnika dochodowości lub kalkulacji straty na potrzeby minimalnego podatku dochodowego, podatnik powinien wyłączyć wartość zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od będących własnością spółki środków trwałych. Organ potwierdził zatem, że art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT umożliwia wyłączenie z kalkulacji wskaźnika dochodowości zarówno odpisów amortyzacyjnych od nabytych, wytworzonych lub ulepszonych środków trwałych stanowiących własność podatnika, jak i odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez korzystającego w przypadku korzystania ze środka trwałego na podstawie umowy leasingu finansowego. Organ odwołał się przy tym właśnie do literalnej wykładni przepisu, wskazując, że posłużenie się spójnikiem „lub” stanowiącym funktor alternatywy nierozłącznej jednoznacznie potwierdza, iż obie kategorie kosztów mają charakter samodzielny i podlegają wyłączeniu niezależnie od siebie. Zdaniem Wnioskodawcy, przywołana interpretacja indywidualna świadczy o zmianie linii interpretacyjnej organu i stanowi dodatkowe potwierdzenie prawidłowości stanowiska prezentowanego w niniejszym wniosku.

W kontekście powyższego Wnioskodawca wskazuje, że Spółka prowadzi działalność produkcyjną o kapitałochłonnym charakterze, w której amortyzacja środków trwałych stanowi naturalny i istotny element kosztów operacyjnych. Środki trwałe wykorzystywane przez Spółkę obejmują w szczególności budynki i budowle, maszyny i urządzenia produkcyjne, urządzenia techniczne, środki transportu, a także pozostałe środki trwałe typowe dla działalności produkcyjnej, w tym wyposażenie biurowe oraz komputery, należące do grup 1-8 Klasyfikacji Środków Trwałych. W odniesieniu do analizowanego stanu faktycznego (winno być: stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego), Wnioskodawca wskazuje także, iż amortyzacja podatkowa tych składników majątku stanowiła w 2022 r. istotną kategorię kosztów uzyskania przychodów Spółki, w szczególności w odniesieniu do środków trwałych, przy czym Spółka dokonywała również amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych. Ponadto, w odniesieniu do 2022 r. Spółka nie posiadała leasingów podatkowo kwalifikowanych jako leasing finansowy w rozumieniu art. 17a pkt 1 ustawy o CIT. W konsekwencji, opłaty ponoszone na podstawie zawartych umów leasingu operacyjnego (dalej: „Opłaty leasingowe”) ujmowane były przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodów zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o CIT.

Powyższe okoliczności wpisują się wprost w ratio legis wyłączenia przewidzianego w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, którego celem jest zapobieżenie objęciu podatkiem minimalnym podatników ponoszących wysokie nakłady inwestycyjne, u których niska rentowność wynika z naturalnej struktury kosztów operacyjnych, a nie z rzeczywistej nieefektywności prowadzonej działalności.

Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, zarówno wykładnia literalna, historyczna, jak i celowościowa prowadzą do tego samego wniosku: z kalkulacji wskaźnika dochodowości należy wyłączać odpisy amortyzacyjne od własnych środków trwałych. Pogląd ten znajduje dodatkowe potwierdzenie w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie, który uchylił interpretację organu podatkowego próbującą ograniczyć zakres przepisu wyłącznie do leasingu finansowego, uznając takie podejście za sprzeczne z treścią przepisu i wolą ustawodawcy.

W świetle powyższego Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przyjęta przez Spółkę metodologia ustalania wskaźnika dochodowości, zastosowana na potrzeby oceny obowiązku zapłaty podatku minimalnego za rok podatkowy 2025, polegająca na wyłączeniu z kalkulacji tego wskaźnika zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów - poprzez odpisy amortyzacyjne - kosztów wynikających z nabycia środków trwałych, pozostaje całkowicie zgodna z przepisami ustawy o CIT, ich celem oraz przyjętym kierunkiem wykładni. Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, ta sama metodologia pozostaje prawidłowa również w odniesieniu do kolejnych lat podatkowych, w których Spółka będzie zobowiązana do weryfikacji spełnienia przesłanek stosowania art. 24ca ustawy o CIT, o ile przepisy te będą miały do niej zastosowanie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

 

Zgodnie z art. 24ca ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Podatek od spółek będących podatnikami w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz podatkowych grup kapitałowych, które w roku podatkowym:

 1) poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo

 2) osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości niewiększej niż 2%

        - wynosi 10% podstawy opodatkowania (minimalny podatek dochodowy).

Zgodnie z cytowanym art. 24ca ust. 1 ustawy CIT minimalny podatek dochodowy w wysokości 10% podstawy opodatkowania skierowany jest, co do zasady, do podatników będących spółkami oraz podatkowymi grupami kapitałowymi, mających siedzibę lub zarząd na terytorium Polski, którzy w ramach działalności operacyjnej ponoszą stratę lub wykazują określony niski wskaźnik dochodowości (udział dochodów w przychodach w wysokości nieprzekraczającej 2%, tj. 2% lub niższej).

Odwołanie w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT do dochodu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o CIT dotyczy określenia wskaźnika dochodowości. Chodzi bowiem o uwzględnienie w opodatkowaniu minimalnym podatkiem dochodowym nie tylko podatników, którzy ponieśli w roku podatkowym stratę, o której mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, ale również tych, którzy uzyskali nie większy niż 2% udział dochodów w przychodach innych niż z zysków kapitałowych (działalność operacyjna).

Stosownie do art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT:

Regulacje przewidują określone wyłączenia z podatku minimalnego w zależności od okoliczności, w jakiej podatnicy się znajdują. Mianowicie, podatek minimalny nie ma zastosowania m.in. do podatników którzy osiągnęli udział, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w jednym z trzech lat podatkowych bezpośrednio poprzedzających rok podatkowy, za który należny jest minimalny podatek dochodowy, w wysokości co najmniej 2%.

Państwa wątpliwość dotyczy kwestii ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym, na potrzeby obliczenia wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za rok podatkowy 2025 oraz lata kolejne, o ile przepisy art. 24ca ustawy o CIT będą miały zastosowanie do Spółki, przy ustalaniu wartości tego wskaźnika Spółka powinna wyłączyć koszty, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, obejmujące odpisy amortyzacyjne dokonywane od środków trwałych stanowiących własność Spółki (wykorzystywanych przez Spółkę zarówno w ramach zaistniałego stanu faktycznego, jak i w ramach opisanego zdarzenia przyszłego), lub odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wykorzystywanych na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT (w ramach opisanego zdarzenia przyszłego), mając na uwadze, że sposób ustalenia tego wskaźnika przesądza o możliwości zastosowania przez Spółkę wyłączenia z opodatkowania podatkiem minimalnym, o którym mowa w art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT?.

Zarówno stratę, jak i wysokość udziału dochodów w przychodach, które warunkują objęcie podatnika minimalnym podatkiem dochodowym, wylicza się w oparciu o przepisy ustawy o CIT, jednak z pominięciem określonych przychodów i kosztów wymienionych w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT.

W myśl art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT:

Przepisy ustawy o CIT dotyczące podatku minimalnego wskazują zatem katalog przychodów i kosztów, których nie uwzględnia się dla określenia wskaźnika rentowności. Wszystkie pozostałe przychody i koszty, które nie są wymienione w ww. przepisie należy uwzględnić dla celów obliczenia straty lub udziału dochodów w przychodach.

Ustawodawca zawarł w ustawie o CIT katalog przychodów i kosztów, które podlegają wyłączeniu w procesie obliczenia straty oraz wskaźnika dochodowości. Wedle art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, o których mowa w ust. 1, nie uwzględnia się m.in. zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne, kosztów wynikających z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych.

Z literalnej wykładni przepisu art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT wynika bowiem, że umożliwia on w celu obliczenia wskaźnika dochodowości wyłączenie z jego kalkulacji zarówno odpisów amortyzacyjnych od nabytych, wytworzonych lub ulepszonych środków trwałych, jak również odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez korzystającego w przypadku korzystania ze środka trwałego na podstawie leasingu finansowego.

Ustawodawca daje zatem możliwość wyłączenia w procesie ustalania wskaźnika dochodowości zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne, kosztów wynikających z:

   - nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych lub

   - wykorzystania środków trwałych na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający.

Za powyższym przemawia również konstrukcja logiczna przepisu i posłużenie się spójnikiem „lub” stanowiącym tzw. funktor alternatywy nierozłącznej. Również podczas interpretacji przepisu przyjąć należy, że w logice „lub” oznacza, że prawdziwe jest pierwsze zdanie, drugie lub oba.

Biorąc powyższe pod uwagę, w celu kalkulacji wskaźnika dochodowości lub kalkulacji straty na potrzeby podatku minimalnego, powinni Państwo wyłączyć wartość zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od będących własnością Spółki środków trwałych, jak i odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wykorzystywanych na podstawie leasingu finansowego.

Tym samym Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że na potrzeby obliczenia wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za rok podatkowy 2025 oraz lata kolejne, o ile przepisy art. 24ca ustawy o CIT będą miały zastosowanie do Spółki - przy ustalaniu wartości tego wskaźnika Spółka powinna wyłączyć koszty, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, obejmujące zarówno odpisy amortyzacyjne dokonywane od środków trwałych stanowiących własność Spółki (wykorzystywanych przez Spółkę zarówno w ramach zaistniałego stanu faktycznego, jak i w ramach opisanego zdarzenia przyszłego), jak i odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wykorzystywanych na podstawie umowy leasingu finansowego, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT (wykorzystywanych w ramach opisanego zdarzenia przyszłego), uznano za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji organów podatkowych oraz orzeczenia sądowego wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz sądów, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, bowiem powołane interpretacje nie stanowią materialnego prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.