0111-KDIB1-1.4010.257.2026.2.SG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

6 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 11 czerwca 2026 r. (data wpływu w tym samym dniu).

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Informacje ogólne:

Spółka jest właścicielem systemu wodociągowo-kanalizacyjnego i prowadzi działalność gospodarczą związaną z utrzymaniem, rozwojem i modernizacją infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Głównym źródłem przychodów Spółki są przychody z dzierżawy posiadanej infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej.

Wnioskodawca posiada w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy.

Z uwagi na profil prowadzonej działalności, Spółka zawierała i zawiera z różnymi kontrahentami m.in. umowy na prace budowlane dotyczące sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, której jest właścicielem. Celem tego rodzaju prac jest rozbudowa i modernizacja posiadanej przez Spółkę infrastruktury.

Spółka w latach 2008-2009 zawarła z wykonawcą B. (dalej: „Wykonawca”) trzy kontrakty budowlane, których przedmiotem były prace związane z budową stacji uzdatniania wody (dalej: „Kontrakty”). Prace te dotyczyły infrastruktury niezbędnej Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej.

Prace objęte Kontraktami zostały wykonane i odebrane protokołami. Na skutek prac przeprowadzonych w ramach Kontraktów, po stronie Spółki powstały liczne środki trwałe, wchodzące w skład zrealizowanych inwestycji, które Spółka przyjęła do używania i amortyzuje na potrzeby podatkowe.

Spółka wskazuje, że realizowane w ramach Kontraktów prace były finansowane częściowo ze środków własnych, a częściowo z dotacji pochodzącej z dotacji ze środków z Unii Europejskiej. Środki otrzymane w ramach dotacji Spółka traktowała jako zwolnione z opodatkowania CIT. Odpisy od wartości początkowej środków trwałych w części sfinansowanej ze środków z UE są traktowane przez Spółkę jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Spór sądowy oraz podpisanie ugody:

W toku realizacji prac dochodziło do nieprawidłowości po stronie Wykonawcy, polegających w szczególności na niedochowaniu terminów oraz nienależytym wykonywaniu prac. W związku z tym Spółka naliczała kary umowne zgodnie z postanowieniami zawartych umów. Wierzytelności Spółki z tytułu kar umownych były następnie potrącane z wierzytelnościami Wykonawcy z tytułu wynagrodzenia.

W związku ze sporem dotyczącym rozliczeń w zakresie zrealizowanych Kontraktów, Wykonawca wniósł przeciwko Spółce pozew o zapłatę, w którym dochodził szeregu roszczeń związanych z realizacją prac w ramach Kontraktów.

Jednym z roszczeń dochodzonych przez Wykonawcę było roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za roboty dodatkowe, wykraczające poza zakres Kontraktów. Było to wynagrodzenie za dodatkowe prace wykonane przez Wykonawcę w związku z realizacją poszczególnych Kontraktów, do którego Wykonawca był uprawniony na podstawie postanowień zawartych umów (dalej: „Wynagrodzenie dodatkowe”).

Spółka pierwotnie nie dokonała zapłaty wskazanych należności, ponieważ pomiędzy stronami istniał spór dotyczący zasadności wypłaty wynagrodzenia dodatkowego.

Z uwagi na wieloletni i przedłużający się spór sądowy, strony podjęły rozmowy ugodowe w celu zakończenia postępowania. W ich rezultacie Spółka i Wykonawca zawarli 16 grudnia 2025 r. ugodę sądową, w ramach której dokonano rozliczenia wzajemnych roszczeń (dalej: „Ugoda”) Na podstawie ugody Spółka zobowiązała się do zapłaty na rzecz Wykonawcy m. in. uzgodnionej kwoty Wynagrodzenia dodatkowego dotyczącego każdego z trzech Kontraktów realizowanych przez Wykonawcę. Zawarcie Ugody było z perspektywy Spółki uzasadnione, ponieważ umożliwiło zakończenie długoletniego postępowania i ograniczyło potencjalne wyższe koszty sporu.

Płatność Wynagrodzenia dodatkowego została dokonana przez Spółkę na rzecz Wykonawcy zgodnie z Ugodą 29 grudnia 2025 r.

Z perspektywy Spółki Wynagrodzenie dodatkowe wypłacone na rzecz Wykonawcy pozostaje w związku ze zrealizowaną inwestycją oraz środkami trwałymi wytworzonymi w ramach prowadzonych prac. Spółka jest w stanie bezpośrednio przyporządkować Wynagrodzenie dodatkowe do poszczególnych środków trwałych wytworzonych w ramach Kontraktów.

Po stronie Spółki powstały wątpliwości co do sposobu podatkowego rozliczenia kwot Wynagrodzenia dodatkowego wypłaconego na rzecz Wykonawcy.

W uzupełnieniu wniosku z 11 czerwca 2026 r. wskazali Państwo, że cała kwota wynikająca z ugody sądowej z 16 grudnia 2025 r., obejmująca Wynagrodzenie dodatkowe, została pokryta przez Wnioskodawcę ze środków własnych.

Jednocześnie Wnioskodawca potwierdza, że wydatek ten nie podlegał, nie podlega oraz nie będzie podlegał zwrotowi ani refundacji w jakiejkolwiek formie.

W konsekwencji ekonomiczny ciężar zapłaty Wynagrodzenia dodatkowego wynikającego z ugody sądowej został definitywnie poniesiony przez Wnioskodawcę.

Pytania

1. Czy w okresie, w którym została zawarta ugoda sądowa, Wnioskodawca powinien dokonać korekty wartości początkowej środków trwałych o wartość Wynagrodzenia dodatkowego oraz odpowiednio zwiększyć kwotę odpisów amortyzacyjnych, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia konkretnego środka do ewidencji środków trwałych?

2. Czy w okresie, w którym zawarta została ugoda sądowa, Wnioskodawca powinien uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów skumulowaną kwotę korekty dotyczącą wcześniejszych miesięcznych odpisów amortyzacyjnych za okresy nieprzedawnione?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy w okresie, w którym została zawarta ugoda sądowa, Wnioskodawca powinien dokonać korekty wartości początkowej środków trwałych o wartość Wynagrodzenia dodatkowego oraz odpowiednio zwiększyć kwotę odpisów amortyzacyjnych, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia konkretnego środka do ewidencji środków trwałych.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy w okresie, w którym zawarta została ugoda sądowa, Wnioskodawca powinien uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów skumulowaną kwotę korekty dotyczącą wcześniejszych miesięcznych odpisów amortyzacyjnych za okresy nieprzedawnione.

Uzasadnienie:

 

1.    Przepisy podatkowe mające zastosowanie w sprawie:

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) zawarte są poniższe przepisy, odnoszące się do kwalifikacji wydatków jako kosztów uzyskania przychodów, ustalanie i korygowanie wartości początkowej (kosztu wytworzenia), zasad amortyzacji oraz moment ujęcia korekt:

 1) art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu,

 2) art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty,

 3) art. 15 ust. 4k pkt 1 ustawy o CIT, przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do: 1) korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu,

 4) art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki,

 5) art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi,

 6) art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się: (…) 2) w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia,

 7) art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania,

 8) art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

 

Kwalifikacja Wynagrodzenia dodatkowego jako kosztu uzyskania przychodów:

Wydatki poniesione przez Spółkę na Wynagrodzenie dodatkowe dotyczą wykonanych i odebranych robót dodatkowych związanych z realizacją Kontraktów. W ocenie Spółki, wydatek poniesiony na Wynagrodzenie dodatkowe spełnia przesłanki uznania go za koszt uzyskania przychodów, ponieważ:

 1) został poniesiony przez Wnioskodawcę - Spółka poniosła koszt Wynagrodzenia dodatkowego, dokonując zapłaty na podstawie zawartej Ugody;

 2) ma charakter definitywny - wartość poniesionego wydatku nie została i nie zostanie Wnioskodawcy w jakikolwiek sposób zwrócona;

 3) pozostaje w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą - w ramach Kontraktów została wytworzona infrastruktura wykorzystywana przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem poniesione wydatki pozostają w związku z działalnością Spółki oraz osiąganymi przez nią przychodami;

 4) został poniesiony w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów - wydatek ten pozostaje w związku z pracami dotyczącymi wytworzenia infrastruktury, z tytułu dzierżawy której Spółka uzyskuje przychody, wobec czego związek tego wydatku z przychodami Spółki jest niewątpliwy;

 5) nie mieści się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT;

 6) został właściwie udokumentowany - Spółka dysponuje ugodą sądową zawartą pomiędzy Spółką a Wykonawcą w toku postępowania sądowego, na podstawie, której dokonała przedmiotowej płatności.

W związku z powyższym, wydatki poniesione przez Spółkę na Wynagrodzenie dodatkowe spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za koszty uzyskania przychodów.

Kwalifikacja Wynagrodzenia dodatkowego jako wydatku związanego z wytworzeniem środków trwałych:

W celu określenia sposobu rozliczenia wydatków na Wynagrodzenie dodatkowe jako kosztów uzyskania przychodów, kluczowe jest ustalenie charakteru oraz stopnia związku tych wydatków ze środkami trwałymi wytworzonymi w ramach Kontraktów.

Jak wskazano powyżej, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi, a także innych kosztów dających się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Jednocześnie do kosztu wytworzenia nie zalicza się kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyjątkiem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania (art. 16g ust. 4 ustawy o CIT).

Użycie przez ustawodawcę sformułowania, zgodnie z którym do kosztu wytworzenia środka trwałego zalicza się również „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych”, wskazuje, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego, powiększających jego wartość początkową, ma charakter otwarty. W efekcie katalog ten obejmuje także takie koszty, które nie zostały wymienione wprost w treści przepisu, o ile pozostają w związku z wytworzeniem środka trwałego i wpływają na jego wartość początkową.

W konsekwencji nie tylko wydatki literalnie wskazane w tym przepisie, lecz wszelkie koszty pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem środka trwałego, powinny być uwzględniane w jego wartości początkowej.

W orzecznictwie podkreśla się, że możliwość zaliczenia danego wydatku do kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT uzależniona jest od wykazania istnienia związku ekonomicznego pomiędzy tym wydatkiem a wytworzonym przez podatnika środkiem trwałym (por. wyrok NSA z 2 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1744/09).

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy uznać, że Wynagrodzenie dodatkowe uiszczone na rzecz Wykonawcy na podstawie Ugody pozostaje w bezpośrednim i ekonomicznie uzasadnionym związku z realizacją Kontraktów, a w konsekwencji również z wytworzeniem środków trwałych powstałych w ramach poszczególnych Kontraktów. Okoliczność, że Wynagrodzenie dodatkowe zostało zapłacone na podstawie ugody sądowej nie zmienia jego rzeczywistego charakteru ani funkcjonalnego związku z wytworzonymi środkami trwałymi.

W konsekwencji, w ocenie Spółki, wydatki poniesione na Wynagrodzenie dodatkowe należy uznać za wydatki związane z wytworzeniem środków trwałych w ramach poszczególnych Kontraktów. W efekcie, do podatkowego rozliczenia tego rodzaju wydatków w ocenie Spółki zastosowanie powinny mieć zasady dotyczące środków trwałych oraz dokonywania odpisów amortyzacyjnych. W ocenie Wnioskodawcy, do tego rodzaju wydatków nie powinny natomiast mieć natomiast ogólne zasady dotyczące potrącania kosztów bezpośrednich i innych niż bezpośrednie.

Korekta wartości początkowej wytworzonych środków trwałych oraz wartości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych:

Wydatki związane z wytworzeniem środków trwałych co do zasady rozliczane są na potrzeby CIT poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych (art. 16a ust. 1 ustawy o CIT) od wartości początkowej wytworzonych środków trwałych (art. 16f ust. 1 ustawy o CIT).

W analizowanym przypadku mamy do czynienia z sytuacją o charakterze niestandardowym, kiedy dodatkowe wydatki związane z wytworzeniem środków trwałych (tutaj: „Wynagrodzenie dodatkowe”) zostały poniesione po dacie przyjęcia do używania środków trwałych. Spółka już uprzednio ustaliła wartość początkową środków trwałych i od tej wartości dokonywała odpisów amortyzacyjnych.

Następcze poniesienie dodatkowych wydatków związanych z wytworzeniem środków trwałych w ramach poszczególnych Kontraktów, wiąże się z koniecznością dokonania korekty dotychczasowych rozliczeń amortyzacji, w szczególności skorygowania ustalonej pierwotnie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych.

Jednocześnie, przepisy ustawy o CIT nie przewidują przepisów szczególnych, które regulowałyby zasady postępowania w przypadku konieczności dokonania korekty wartości początkowej środków trwałych. W konsekwencji niezbędne jest odwołanie się do przepisu ustanawiającego ogólne zasady dotyczące korygowania kosztów, tj. art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, zgodnie z którym: Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Przywołany przepis ustanawia zasadę zgodnie z którą, jeżeli korekta nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, powinna ona zostać rozliczona na bieżąco.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 27 października 2023 r., sygn. akt. II FSK 375/21:

„Określenia „nieprawidłowość”, „błąd”, czy „omyłka” zawierają zatem sugestię, że chodzi o negatywnie oceniane odstępstwo od stanu uważanego za prawidłowy. Natomiast określenia „błąd rachunkowy” lub zrównana z nim „inna oczywista omyłka” wskazują jednoznacznie na pomyłkę arytmetyczną jako przyczynę owego odstępstwa. Nie można wobec tego utożsamiać błędu rachunkowego z wszelkimi błędami czy nieprawidłowościami, które mają charakter merytoryczny.”

W ocenie Wnioskodawcy, zapłata Wynagrodzenia dodatkowego na rzecz Wykonawcy nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Zapłata Wynagrodzenia dodatkowego po dacie przyjęcia środków trwałych do używania wynika z powstałego pomiędzy stronami sporu dotyczącego realizacji przez Wykonawcę prac. Powody miały w tym zakresie charakter merytoryczny. W efekcie, w ocenie Wnioskodawcy na podstawie art. 15 ust. 4i ustawy o CIT korekta powinna zostać rozliczona w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

W analizowanym stanie faktycznym korekta jest udokumentowana innym dokumentem potwierdzającym przyczyny korekty w postaci Ugody podpisanej przez Spółkę i Wykonawcę w grudniu 2025 r., na podstawie której zrealizowana została płatność. Spółka wskazuje, że otrzymała odpis podpisanej ugody sądowej, co jest równoznaczne z jej otrzymaniem.

Jednocześnie należy w tym zakresie mieć na uwadze treść art. 15 ust. 4k pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.

W efekcie, w ocenie Spółki będzie ona uprawniona do dokonania korekty wartości początkowej oraz dokonywanych odpisów amortyzacyjnych w związku z zapłatą Wynagrodzenia dodatkowego w okresie, w którym podpisana została Ugoda, tj. w grudniu 2025 r., z uwzględnieniem wyłącznie okresów nieprzedawnionych.

 

Metodologia korekty kosztów w związku z zapłatą Wynagrodzenia dodatkowego:

Przywołany powyżej art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, nie określa jednoznacznie w jaki sposób należy dokonać korekty w przypadku środków trwałych. W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze przywołane powyżej przepis, Spółka powinna dokonać korekty związanej z zapłatą Wynagrodzenia w okresie, w którym podpisana została ugoda w poniższy sposób:

 1) Krok I - przydzielenie wartości Wynagrodzenia dodatkowego do poszczególnych środków trwałych z których wytworzeniem jest związane oraz zwiększenie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych,

 2) Krok II - ustalenie kwoty zwiększającej wartość odpisów amortyzacyjnych,

 3) Krok III - uwzględnienie w kosztach skumulowanej kwoty, o którą korygowane są miesięczne odpisy od miesiąca następującego po miesiącu przekazania środków trwałych do używania, aż do miesiąca, w którym dokonywana jest korekta, z uwzględnieniem wyłącznie okresów nieprzedawnionych.

   - w efekcie przyjęcia powyższej metodologii, Spółka w okresie podpisania ugody uwzględni łączną wartość korekty miesięcznych odpisów z okresów nieprzedawnionych,

 4) Krok IV - odpisy amortyzacyjna od środków trwałych w odniesieniu do okresów następujących po okresie, w którym dokonana została korekta, powinny być ustalane z uwzględnieniem zaktualizowanej wartości początkowej środków trwałych.

 

Interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektora KIS”):

Wnioskodawca zwraca uwagę, że Dyrektor KIS w wydawanych interpretacjach indywidualnych potwierdza prawidłowość zaprezentowanej powyżej metodologii rozliczania korekty dotyczącej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych:

 1) Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 30 października 2024 r., Znak: 0111- KDIB1-3.4010.512.2024.1.JKU: „Z opisu sprawy wynika, że Refaktura kosztów przez Z na Państwa rzecz nie była spowodowana błędem rachunkowym ani inną oczywistą omyłką. Pierwotnie zakładano, że Z wdroży SAP i poniesie część kosztów z tym związanych, jednak w późniejszym okresie Z wycofała się z wdrożenia oprogramowania, co nie było spowodowane pomyłką, a wynikało z decyzji podjętej przez Z.

Zatem, zgadzam się z Państwem, że powinni Państwo skorygować wartość początkową SAP oraz wartość odpisów amortyzacyjnych w okresie bieżącym, tj. w okresie otrzymania faktury od Z, uwzględniając w pierwszym skorygowanym odpisie skumulowaną część, o którą korygowany będzie miesięczny odpis od miesiąca następującego po miesiącu przekazania SAP do używania, aż do miesiąca, w którym dokonywana jest korekta”;

 2) Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 7 września 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-2. 4010.287.2018.1.AK: Stanowisko zaaprobowane przez Dyrektora KIS (odstąpienie od uzasadnienia) „Wnioskodawca stoi na stanowisku, że powinien dokonać bieżącej korekty odpisów amortyzacyjnych - niespowodowanej błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, a związanych ze zmianą (zwiększeniem) wartości początkowej środków trwałych (nowych lub ulepszonych) - poprzez skorygowanie zarówno odpisów amortyzacyjnych, jak i wartości początkowej na bieżąco - uwzględniając w pierwszym skorygowanym odpisie skumulowaną część, o którą korygowany będzie miesięczny odpis od miesiąca następującego po miesiącu przekazania środków trwałych/ulepszonych środków trwałych do używania, aż do miesiąca, w którym dokonywana jest korekta. Korekty dokonanych już wcześniej odpisów należy dokonać w okresie, w którym otrzymano dokument potwierdzający przyczynę korekty. Ponadto, przyszłe zaktualizowane odpisy powinny być dokonywane w tych samych kwotach od okresu, w którym powstał obowiązek korekty.”;

 3) Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 24 maja 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-3. 4010.88.2018.2.MST: „W związku z powyższym, Wnioskodawca powinien dokonać bieżącej korekty odpisów amortyzacyjnych niespowodowanej błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, a związanych ze zwiększeniem wartości początkowej środków trwałych poprzez podwyższenie kwot wszystkich odpisów amortyzacyjnych oraz wartości początkowej środka trwałego począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji środków trwałych. Korekty dokonanych już wcześniej odpisów należy dokonać w okresie, w którym otrzymano dokument potwierdzający przyczynę korekty.”

 

Podsumowanie:

Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty w ocenie Wnioskodawcy za prawidłowe należy uznać podejście, zgodnie z którym:

 1) w okresie, w którym została zawarta ugoda sądowa, Wnioskodawca powinien dokonać korekty wartości początkowej środków trwałych o wartość Wynagrodzenia dodatkowego oraz odpowiednio zwiększyć kwotę odpisów amortyzacyjnych, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia konkretnego środka do ewidencji środków trwałych,

 2) w okresie, w którym zawarta została ugoda sądowa, Wnioskodawca powinien uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów skumulowaną kwotę korekty dotyczącą wcześniejszych miesięcznych odpisów amortyzacyjnych za okresy nieprzedawnione.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Odnosząc się do powołanych wyroków, należy zauważyć, że orzeczenia sądowe wydawane są w indywidualnych sprawach w odzwierciedleniu do konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych i nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa podatkowego. Powołane orzeczenia nie są źródłem prawa i nie mogą stanowić podstawy prawnej działań organów administracji. Organy administracji są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu administracyjnego, jednakże to związanie istnieje tylko w ramach tej sprawy, która była rozpoznawana przez sąd administracyjny - zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: