0111-KDIB1-1.4010.208.2026.1.BS

Interpretacja indywidualna
- stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

14 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) realizuje długoterminowy program inwestycyjny ukierunkowany na rozwój działalności operacyjnej, w szczególności poprzez nabywanie oraz wdrażanie innowacyjnych środków trwałych, w tym maszyn i urządzeń wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Inwestycje te mają na celu zwiększenie efektywności operacyjnej, poprawę jakości oferowanych produktów oraz wdrażanie nowoczesnych rozwiązań technologicznych.

Finansowanie realizowanych inwestycji odbywa się z wykorzystaniem różnych źródeł kapitału, tj. zarówno środków własnych Spółki, jak i finansowania zewnętrznego o charakterze dłużnym, pozyskiwanego od podmiotów trzecich na warunkach rynkowych.

W związku z powyższym Spółka zawarła z B (dalej: „Bank”) umowę kredytu inwestycyjnego (dalej: „Kredyt”). Na podstawie tej umowy Bank oddał do dyspozycji Spółki określoną kwotę środków pieniężnych, natomiast Spółka zobowiązała się do ich zwrotu wraz z należnymi odsetkami oraz innymi kosztami finansowania, zgodnie z ustalonym harmonogramem spłat.

Zaciągnięcie Kredytu skutkowało powstaniem po stronie Spółki zobowiązania o charakterze cywilnoprawnym wobec Banku, obejmującego obowiązek zwrotu wykorzystanego kapitału kredytu niezależnie od ekonomicznych efektów realizowanej inwestycji. Tym samym, już w momencie uruchomienia Kredytu doszło do definitywnego przysporzenia majątkowego po stronie Spółki w postaci środków pieniężnych, które - jako środki własne Spółki - zostały wykorzystane na finansowanie inwestycji.

Kredyt został objęty gwarancją spłaty w ramach portfelowej linii gwarancyjnej FG FENG BIZNESMAX PLUS udzielonej przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: „BGK”), co stanowiło formę zabezpieczenia spłaty zobowiązania kredytowego wobec Banku.

Środki pieniężne pozyskane z Kredytu zostały przez Spółkę wykorzystane na sfinansowanie nabycia innowacyjnych maszyn i urządzeń stanowiących środki trwałe (dalej: „Środki Trwałe”). Spółka dokonała zapłaty ceny nabycia tych składników majątku na rzecz ich dostawców ze środków pozostających w jej dyspozycji, w tym pochodzących z Kredytu. Zapłata ta miała charakter definitywny i nie była uzależniona od uzyskania jakiejkolwiek formy wsparcia publicznego.

Nabyte Środki Trwałe zostały przyjęte do używania oraz wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki. Ich wartość początkowa została ustalona zgodnie z ceną nabycia faktycznie poniesioną przez Spółkę. Spółka rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od tych składników majątku, zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z przepisami ustawy o CIT.

Należy podkreślić, że proces nabycia Środków Trwałych, ich sfinansowania oraz ujęcia w ewidencji podatkowej został w całości zrealizowany przed wystąpieniem przez Spółkę o jakiekolwiek wsparcie w postaci dopłaty do kapitału kredytu.

Dopiero po zakończeniu realizacji inwestycji oraz po przyjęciu Środków Trwałych do używania, Spółka - jako kredytobiorca - wystąpiła o przyznanie wsparcia w postaci dopłaty do kapitału Kredytu (dalej: „Dopłata”), oferowanej w ramach instrumentu finansowego powiązanego z gwarancją BGK. Wniosek o Dopłatę mógł zostać złożony wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w dokumentacji programu, w tym po zakończeniu inwestycji finansowanej Kredytem.

Zgodnie z zasadami programu, Dopłata stanowiła określony procent (co do zasady …%) wypłaconej kwoty kapitału Kredytu i była powiązana wyłącznie z parametrami finansowania dłużnego (tj. kwotą kapitału Kredytu). W szczególności należy wskazać, że Dopłata była kalkulowana w odniesieniu do kwoty kapitału Kredytu, a nie w odniesieniu do ceny nabycia Środków Trwałych.

Przyznana Spółce Dopłata została rozliczona poprzez zaliczenie jej kwoty na poczet spłaty kapitału Kredytu. W praktyce oznaczało to, że BGK przekazał kwotę odpowiadającą wysokości przyznanej Dopłaty bezpośrednio do Banku. W konsekwencji powyższego doszło do częściowego uregulowania zobowiązania Spółki wobec Banku z tytułu Kredytu poprzez spłatę części kapitału tego zobowiązania ze środków pochodzących z Dopłaty. Spłata ta nastąpiła niezależnie od bieżących płatności dokonywanych przez Spółkę zgodnie z harmonogramem kredytowym.

Kosztem kwalifikowalnym w ramach mechanizmu Dopłaty była wyłącznie kwota kapitału Kredytu, a nie wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie Środków Trwałych. Tym samym Dopłata odnosiła się do relacji finansowej pomiędzy Spółką a Bankiem (stosunku zobowiązaniowego z tytułu Kredytu), a nie do relacji pomiędzy Spółką a dostawcami Środków Trwałych.

Otrzymana przez Spółkę pomoc została udokumentowana zaświadczeniem o udzielonej pomocy de minimis i stanowi pomoc publiczną w rozumieniu przepisów Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis.

Dopłata do kwoty kapitału Kredytu została przyznana ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, w szczególności z Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (dalej „EFRR”), w ramach programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki na lata 2021-2027 (dalej „FENG”). Program ten stanowi instrument realizacji polityki spójności Unii Europejskiej i jest wdrażany zgodnie z przepisami Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 oraz Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058.

Program FENG stanowi program operacyjny w rozumieniu przepisów Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 i został przyjęty przez Komisję Europejską w drodze decyzji zatwierdzającej program, wydanej na wniosek Rzeczypospolitej Polskiej reprezentowanej przez właściwego ministra pełniącego funkcję instytucji zarządzającej. Podstawą wdrażania programu oraz przekazywania środków finansowych są więc: (i) decyzja Komisji Europejskiej zatwierdzająca program operacyjny FENG, (ii) umowa partnerstwa zawarta pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Komisją Europejską określająca strategię wykorzystania funduszy Unii Europejskiej, (iii) krajowe akty wykonawcze oraz system instytucjonalny wdrażania programu, (iv) a także umowy zawierane pomiędzy instytucją zarządzającą (właściwym ministrem) a podmiotami wdrażającymi - BGK.

Środki, z których finansowana jest Dopłata, stanowią środki publiczne funduszy strukturalnych Unii Europejskiej i nie mają charakteru środków budżetu państwa ani środków własnych BGK.

W analizowanym mechanizmie Bank Gospodarstwa Krajowego pełni funkcję podmiotu wdrażającego instrument finansowy, odpowiedzialnego za dystrybucję środków w ramach programu FENG. BGK nie jest źródłem finansowania Dopłaty, lecz działa jako podmiot pośredniczący w przekazywaniu środków pochodzących z EFRR.

Dopłata nie stanowi dopłaty do oprocentowania kredytu w rozumieniu przepisów Ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19.

Jednocześnie Dopłata nie stanowi dotacji w rozumieniu art. 126 Ustawa o finansach publicznych, gdyż:

a) nie pochodzi z budżetu państwa ani innych krajowych środków publicznych wskazanych w tym przepisie,

b) nie jest przyznawana w celu finansowania lub dofinansowania realizacji zadania publicznego,

c) stanowi element instrumentu finansowego współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej.

 

Pytania

 

   1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym kwota Dopłaty do kapitału Kredytu, przyznanej Spółce w ramach programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki i finansowanej ze środków Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, stanowi przychód podlegający zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT?

   2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym otrzymanie przez Spółkę Dopłaty nie skutkuje obowiązkiem wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów części odpisów amortyzacyjnych od Środków Trwałych?

 

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, kwota Dopłaty do kapitału Kredytu stanowi przychód podatkowy, który korzysta ze zwolnienia z opodatkowania CIT.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, otrzymanie Dopłaty do kapitału Kredytu nie skutkuje obowiązkiem wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od Środków Trwałych.

Uzasadnienie stanowiska do pytania 1

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest co do zasady dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z poszczególnych źródeł przychodów.

Ustawodawca nie wprowadził do ustawy o CIT ogólnej definicji przychodu. W art. 12 ust. 1 ustawy CIT, wskazane zostały jedynie przykładowe przysporzenia zaliczane do tej kategorii.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.

Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

Powyższe oznacza, że wszystkie środki pieniężne jakie wpływają na konto podatnika, co do zasady, bez względu na źródło ich pochodzenia, stanowią przychód, w rozumieniu omawianej ustawy. W analizowanym stanie faktycznym Dopłata do kapitału Kredytu - mimo że nie została wypłacona bezpośrednio na rachunek Spółki - prowadziła do definitywnego przysporzenia majątkowego po stronie Spółki.

Zatem, otrzymana Dopłata, o której mowa jest we wniosku, również - co do zasady - stanowi przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Katalog przysporzeń niestanowiących przychodów podatkowych został określony w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że jedynie w warunkach ściśle określonych w tym katalogu otrzymane przysporzenie przychodu podatkowego stanowić nie będzie.

Natomiast w art. 17 ww. ustawy, wymienione są dochody, które na mocy tego przepisu korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

I tak, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o CIT: wolne od podatku są dochody uzyskane przez podatników od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym także ze środków z programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego ministra, agencje rządowe lub agencje wykonawcze; w tym również w przypadkach gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej na rzecz podmiotów, którym służyć ma ta pomoc.

Powołana wyżej regulacja stanowi więc jednoznacznie, że zakresem zwolnienia z opodatkowania objęte są dochody podmiotów, którym przyznano środki bezzwrotnej pomocy i które otrzymują wspomniane środki bezpośrednio lub pośrednio (za pośrednictwem upoważnionego podmiotu) od rządów państw obcych lub wymienionych w tym przepisie instytucji i organizacji międzynarodowych.

W ocenie Wnioskodawcy, wszystkie przesłanki zastosowania tego zwolnienia są w niniejszej sprawie spełnione.

Po pierwsze, środki, z których finansowana jest Dopłata, pochodzą z Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, stanowiącego element budżetu Unii Europejskiej, a zatem od organizacji międzynarodowej w rozumieniu powołanego przepisu.

Po drugie, środki te mają charakter bezzwrotnej pomocy. Spółka nie jest zobowiązana do ich zwrotu, a ich przyznanie następuje w ramach mechanizmu wsparcia przewidzianego w polityce spójności Unii Europejskiej.

Po trzecie, środki te zostały przyznane w ramach programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki na lata 2021–2027, który został zatwierdzony przez Komisję Europejską i jest realizowany na podstawie przepisów Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 oraz Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058.

W ramach tego systemu dochodzi do zawarcia szeregu umów stanowiących podstawę przyznania i dystrybucji środków unijnych. W szczególności realizacja instrumentów finansowych, w tym instrumentu Biznesmax Plus, odbywa się na podstawie:

   - decyzji Komisji Europejskiej zatwierdzającej program operacyjny,

   - oraz umów o finansowaniu (tzw. funding agreements) zawieranych pomiędzy właściwym ministrem pełniącym funkcję instytucji zarządzającej programem a BGK jako podmiotem wdrażającym.

Umowy te określają zasady wykorzystania środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz stanowią podstawę ich przekazania i dalszej dystrybucji na rzecz beneficjentów końcowych. Tym samym należy uznać, że środki, z których finansowana jest Dopłata, zostały przyznane na podstawie umów zawartych przez właściwego ministra działającego jako instytucja zarządzająca programem operacyjnym, co wprost realizuje przesłankę wskazaną w art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o CIT.

Po czwarte, przekazanie środków następuje za pośrednictwem BGK, który pełni funkcję podmiotu upoważnionego do dystrybucji środków unijnych. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o CIT wprost przewiduje, że zwolnienie znajduje zastosowanie również w sytuacji, gdy środki są przekazywane za pośrednictwem takiego podmiotu.

Dodatkowo, charakter środków będących źródłem dopłaty potwierdzają przepisy Ustawa o finansach publicznych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, środkami publicznymi są m.in. środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, zaś art. 5 ust. 3 wskazuje wprost na środki pochodzące z funduszy strukturalnych, w tym EFRR. Jednocześnie przepisy tej ustawy (m.in. art. 192 oraz art. 200) przewidują mechanizm przekazywania tych środków za pośrednictwem BGK, co potwierdza, że bank ten działa jako podmiot technicznie obsługujący przepływ środków europejskich.

Na marginesie należy wskazać, że fakt zakwalifikowania dopłaty jako pomocy de minimis - zgodnie z Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 - pozostaje bez wpływu na możliwość zastosowania zwolnienia podatkowego. Charakter pomocy publicznej determinuje dopuszczalność jej udzielenia na gruncie prawa unijnego, natomiast dla celów podatkowych decydujące znaczenie ma źródło finansowania oraz sposób przekazania środków.

W konsekwencji należy uznać, że Dopłata stanowi przychód podatkowy, który jako przychód pochodzący ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej, przyznany na podstawie umów zawartych przez właściwe organy państwa i przekazany za pośrednictwem upoważnionego podmiotu, korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem CIT.

Uzasadnienie stanowiska do pytania 2

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tej części wartości środków trwałych, która odpowiada wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie, zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Przepis ten ustanawia wyjątek od ogólnej zasady zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów podatkowych, a zatem - zgodnie z utrwalonymi zasadami wykładni prawa podatkowego - powinien być interpretowany ściśle, bez możliwości rozszerzającej wykładni jego zakresu.

Kluczowe znaczenie dla zastosowania tego przepisu ma zatem ustalenie, czy w analizowanym stanie faktycznym doszło do „zwrotu wydatków na nabycie środków trwałych”.

W ocenie Wnioskodawcy, taka sytuacja nie ma miejsca. Po pierwsze, należy jednoznacznie odróżnić dwa odrębne stosunki prawne i ekonomiczne, które występują w analizowanym stanie faktycznym, tj. (i) stosunek nabycia środków trwałych oraz (ii) stosunek finansowania tego nabycia za pomocą Kredytu. Wydatki na nabycie Środków Trwałych zostały poniesione przez Spółkę poprzez zapłatę ceny na rzecz dostawców tych składników majątku. Zapłata ta miała charakter definitywny, została dokonana ze środków pozostających w dyspozycji Spółki i nie była uzależniona od uzyskania jakiejkolwiek formy wsparcia. W konsekwencji doszło do trwałego uszczuplenia majątku Spółki w zamian za nabycie składników majątkowych, które zostały następnie wprowadzone do ewidencji środków trwałych według wartości początkowej odpowiadającej poniesionej cenie nabycia.

Odrębną kwestią jest natomiast źródło finansowania tego wydatku. Fakt, że Spółka wykorzystała środki pochodzące z Kredytu, nie zmienia charakteru poniesionego wydatku. Kredyt stanowi bowiem instrument finansowania działalności gospodarczej, którego istotą jest udostępnienie podatnikowi środków pieniężnych podlegających zwrotowi. W momencie wykorzystania środków z Kredytu na nabycie Środków Trwałych dochodzi do definitywnego poniesienia wydatku przez podatnika, przy jednoczesnym powstaniu zobowiązania do zwrotu kapitału Kredytu wobec banku. Tym samym finansowanie kredytowe nie eliminuje ekonomicznego ciężaru wydatku.

Po drugie, Dopłata, o której mowa w stanie faktycznym, nie pozostaje w bezpośrednim związku z wydatkiem na nabycie środków trwałych. Jak wynika z opisu, Dopłata została przyznana dopiero po zakończeniu inwestycji i po przyjęciu Środków Trwałych do używania oraz była kalkulowana wyłącznie w odniesieniu do kwoty kapitału Kredytu, a nie w odniesieniu do ceny nabycia Środków Trwałych.

Dopłata odnosi się zatem wyłącznie do stosunku zobowiązaniowego pomiędzy Spółką a bankiem finansującym, a nie do stosunku prawnego łączącego Spółkę z dostawcami środków trwałych.

Po trzecie, sposób rozliczenia Dopłaty jednoznacznie wskazuje na jej funkcję. Dopłata została przekazana BGK bezpośrednio do Banku i została zaliczona na poczet spłaty kapitału kredytu. W efekcie doszło do częściowego uregulowania zobowiązania Spółki wobec Banku z tytułu Kredytu poprzez spłatę części kapitału tego zobowiązania ze środków pochodzących z Dopłaty. Mechanizm ten oznacza, że Dopłata stanowiła w istocie formę spłaty zobowiązania kredytowego przez podmiot trzeci, a nie zwrot wydatku poniesionego przez Spółkę na nabycie środków trwałych.

Nie sposób utożsamiać uregulowania zobowiązania kredytowego z refundacją wydatku inwestycyjnego. Są to zdarzenia odmienne zarówno pod względem prawnym, jak i ekonomicznym. Zwrot wydatku oznacza bowiem przywrócenie podatnikowi środków wcześniej wydatkowanych na określony cel, podczas gdy w analizowanej sytuacji dochodzi jedynie do spłaty części zobowiązania Spółki.

Dopłata nie wpływa również na wartość początkową środków trwałych ani na wysokość poniesionego wydatku. Cena nabycia Środków Trwałych została ostatecznie i definitywnie uregulowana przez Spółkę przed uzyskaniem dopłaty i nie uległa zmianie w wyniku jej przyznania. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że wydatki te zostały Spółce „zwrócone”.

Wreszcie, Dopłata stanowi element instrumentu finansowego realizowanego w ramach programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki, współfinansowanego ze środków Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, i ma charakter wsparcia powiązanego z finansowaniem dłużnym, a nie klasycznej dotacji inwestycyjnej. Jej funkcją jest zmniejszenie obciążenia z tytułu finansowania zewnętrznego, a nie refinansowanie poniesionych nakładów inwestycyjnych.

W konsekwencji należy uznać, że w przedstawionym stanie faktycznym nie dochodzi do zwrotu wydatków na nabycie Środków Trwałych, lecz wyłącznie do częściowego uregulowania zobowiązania kredytowego Spółki przez podmiot trzeci. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT i wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tych Środków Trwałych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa CIT”) nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

W myśl z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:

Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Wystąpienie każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez podatnika. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy niezależnie od specyfiki podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się okoliczności i rzeczywistości gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju instrumentów wykorzystywanych w obrocie gospodarczym.

Należy zauważyć, że ustawodawca nie wprowadził do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ogólnej definicji przychodu. W art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, wskazane zostały jedynie przykładowe przysporzenia zaliczane do tej kategorii.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.

Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

W świetle ww. przepisu, otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Powyższe oznacza, że wszystkie środki pieniężne jakie wpływają na konto Wnioskodawcy, co do zasady, bez względu na źródło ich pochodzenia, stanowią przychód w rozumieniu omawianej ustawy. Zatem, otrzymana dopłata, o której mowa we wniosku, również - co do zasady - stanowi przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Katalog przysporzeń nie stanowiących przychodów podatkowych został określony w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że jedynie w warunkach ściśle określonych w tym katalogu otrzymane przysporzenie przychodu podatkowego stanowić nie będzie.

W art. 17 ww. ustawy, wymienione są dochody, które na mocy tego przepisu korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o CIT:

Powołana wyżej regulacja stanowi więc jednoznacznie, że zakresem zwolnienia z opodatkowania objęte są dochody podmiotów, którym przyznano środki bezzwrotnej pomocy i które otrzymują wspomniane środki bezpośrednio lub pośrednio (za pośrednictwem upoważnionego podmiotu) od rządów państw obcych lub wymienionych w tym przepisie instytucji i organizacji międzynarodowych.

Kolejnym warunkiem zwolnienia jest otrzymanie tych środków na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych pomiędzy tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego ministra, agencje rządowe lub agencje wykonawcze.

Natomiast zgodnie z art. 17 ust 1 pkt 53 ustawy o CIT:

Z ww. przepisów wynika wprost, jakie środki finansowe mogą podlegać zwolnieniu z opodatkowania. Wszelkie ulgi i zwolnienia przewidziane w ustawie podatkowej należy przy tym traktować jako wyjątek od ogólnej zasady powszechności opodatkowania, przez co zawsze należy je stosować w sposób ścisły - zgodnie z literą prawa - a nie rozszerzający.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym kwota Dopłaty do kapitału Kredytu, przyznanej Spółce w ramach programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki i finansowanej ze środków Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, stanowi przychód podlegający zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT.

Z wniosku wynika, że realizują Państwo długoterminowy program inwestycyjny ukierunkowany na rozwój działalności operacyjnej, w szczególności poprzez nabywanie oraz wdrażanie innowacyjnych środków trwałych, w tym maszyn i urządzeń wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Finansowanie realizowanych inwestycji odbywa się z wykorzystaniem różnych źródeł kapitału. Spółka zawarła z B (dalej: „Bank”) umowę kredytu inwestycyjnego (dalej: „Kredyt”). Na podstawie tej umowy Bank oddał do dyspozycji Spółki określoną kwotę środków pieniężnych, natomiast Spółka zobowiązała się do ich zwrotu wraz z należnymi odsetkami oraz innymi kosztami finansowania, zgodnie z ustalonym harmonogramem spłat.

Kredyt został objęty gwarancją spłaty w ramach portfelowej linii gwarancyjnej FG FENG BIZNESMAX PLUS udzielonej przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: „BGK”), co stanowiło formę zabezpieczenia spłaty zobowiązania kredytowego wobec Banku.

Środki pieniężne pozyskane z Kredytu zostały przez Spółkę wykorzystane na sfinansowanie nabycia innowacyjnych maszyn i urządzeń stanowiących środki trwałe.

Po zakończeniu realizacji inwestycji oraz po przyjęciu Środków Trwałych do używania, Spółka - jako kredytobiorca - wystąpiła o przyznanie wsparcia w postaci dopłaty do kapitału Kredytu (dalej: „Dopłata”), oferowanej w ramach instrumentu finansowego powiązanego z gwarancją BGK. Dopłata stanowiła określony procent (co do zasady …%) wypłaconej kwoty kapitału Kredytu i była powiązana wyłącznie z parametrami finansowania dłużnego (tj. kwotą kapitału Kredytu).

Przyznana Spółce Dopłata została rozliczona poprzez zaliczenie jej kwoty na poczet spłaty kapitału Kredytu. W praktyce oznaczało to, że BGK przekazał kwotę odpowiadającą wysokości przyznanej Dopłaty bezpośrednio do Banku. W konsekwencji powyższego doszło do częściowego uregulowania zobowiązania Spółki wobec Banku z tytułu Kredytu poprzez spłatę części kapitału tego zobowiązania ze środków pochodzących z Dopłaty. Spłata ta nastąpiła niezależnie od bieżących płatności dokonywanych przez Spółkę zgodnie z harmonogramem kredytowym.

Otrzymana przez Spółkę pomoc została udokumentowana zaświadczeniem o udzielonej pomocy de minimis i stanowi pomoc publiczną w rozumieniu przepisów Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis.

Dopłata do kwoty kapitału Kredytu została przyznana ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, w szczególności z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (dalej „EFRR”), w ramach programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki na lata 2021–2027 (dalej „FENG”). Program ten stanowi instrument realizacji polityki spójności Unii Europejskiej i jest wdrażany zgodnie z przepisami Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 oraz Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058.

Środki, z których finansowana jest Dopłata, stanowią środki publiczne funduszy strukturalnych Unii Europejskiej i nie mają charakteru środków budżetu państwa ani środków własnych BGK.

W analizowanym mechanizmie Bank Gospodarstwa Krajowego pełni funkcję podmiotu wdrażającego instrument finansowy, odpowiedzialnego za dystrybucję środków w ramach programu FENG.

Wskazać należy, że powołany wyżej przepis art. 17 ust. 1 pkt 53 ustawy o CIT odnosi się do środków finansowych otrzymanych przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1, 2 i 4, pkt 5 lit. a i b i pkt 5a-5d ustawy o finansach publicznych.

Odesłanie zawarte w ww. przepisie do art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o finansach publicznych odwołuje się wprost do środków pochodzących z funduszy strukturalnych, które w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, są środkami publicznymi pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm., dalej: „ustawa o finansach publicznych”) określa, że:

Stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy o finansach publicznych:

Do środków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się:

   1) środki pochodzące z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji, Europejskiego Funduszu Rybackiego, Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, z wyłączeniem środków, o których mowa w pkt 5 lit. a i b;

   2) niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), z wyłączeniem środków, o których mowa w pkt 5 lit. c i d:

   a) Norweskiego Mechanizmu Finansowego,

   b) Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego,

   c) Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy;

   3) środki przeznaczone na realizację programów przedakcesyjnych oraz Programu Środki Przejściowe;

   4) środki na realizację wspólnej polityki rolnej;

   5) środki przeznaczone na realizację:

   a) programów w ramach celu Europejska Współpraca Terytorialna oraz celu Europejska Współpraca Terytorialna (Interreg),

   b) programów, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1638/2006 z dnia 24 października 2006 r. określającym przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (Dz.Urz. UE L 310 z 09.11.2006, str. 1) oraz programów Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa,

   c) Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2004-2009,

   d) Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2004-2009,

   e) inwestycji finansowanych ze środków wsparcia o charakterze bezzwrotnym, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającym Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz.Urz. UE L 57 z 18.02.2021, str. 17 , z późn. zm.), związanych z wniesieniem wkładu państwa członkowskiego do programów zarządzanych centralnie przez Komisję Europejską;

               5a) środki przeznaczone na realizację Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych 2014-2020;

               5b) Środki Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym i środki Europejskiego Funduszu Społecznego Plus przeznaczonego na zwalczanie deprywacji materialnej;

               5c) środki pochodzące z instrumentu „Łącząc Europę”', o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiającym instrument „Łącząc Europę”, zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 913/2010 oraz uchylającym rozporządzenia (WE) nr 680/2007 i (WE) nr 67/2010 (Dz.Urz. UE L 348 z 20.12.2013, str. 129, z późn. zm.), oraz środki pochodzące z instrumentu „Łącząc Europę”, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1153 z dnia 7 lipca 2021 r. ustanawiającym instrument „Łącząc Europę” i uchylającym rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 i (UE) nr 283/2014 (Dz.Urz. UE L 249 z 14.07.2021, str. 38);

               5d) środki pochodzące z Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, przeznaczone na wsparcie o charakterze bezzwrotnym, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającym Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, z wyłączeniem środków, o których mowa w pkt 5 lit. e;

   6) inne środki.

Skoro więc jak Państwo wskazujecie, otrzymana przez Państwa Dopłata pochodzi ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, będącego jednym z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej, to w zakresie zwolnienia otrzymanych przez Państwa środków powinien mieć zastosowanie przepis art. 17 ust. 1 pkt 53 ustawy o CIT.

Zatem kwota Dopłaty, którą otrzymali Państwo od Banku, pochodząca z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, stanowi przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który korzysta ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 53 ustawy o CIT, a nie jak wskazali Państwo we wniosku na postawie art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o CIT. 

 

Tym samym Państwa stanowisko dotyczące pytania nr 1 w zakresie ustalenia:

- czy kwota Dopłaty do kapitału Kredytu stanowi przychód podlegający zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT - jest prawidłowe,

- podstawy prawnej tego zwolnienia  - jest nieprawidłowe.

Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia czy otrzymanie przez Spółkę Dopłaty nie skutkuje obowiązkiem wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów części odpisów amortyzacyjnych od Środków Trwałych.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT:

Z treści powyższego przepisu wynika, że zwrot wydatków na nabycie środków trwałych powoduje, że odpisy amortyzacyjne od części ich wartości początkowej odpowiadającej zwróconym wydatkom, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowej sprawie ponieśli Państwo wydatki na nabycie Środków Trwałych, zapłata miała charakter definitywny, została dokonana ze środków pozostających w dyspozycji Państwa Spółki i nie była uzależniona od uzyskania jakiejkolwiek formy wsparcia. Dopłata została przyznana Państwu po zakończeniu inwestycji i po przyjęciu Środków Trwałych do używania oraz była kalkulowana wyłącznie w odniesieniu do kwoty kapitału Kredytu, a nie w odniesieniu do ceny nabycia Środków Trwałych, nie wpływała ona również na wartość początkową środków trwałych ani na wysokość poniesionego wydatku. Cena nabycia Środków Trwałych została ostatecznie i definitywnie uregulowana przez Państwa przed uzyskaniem dopłaty i nie uległa zmianie w wyniku jej przyznania. Dopłata odnosi się zatem wyłącznie do zaciągniętego przez Państwa Kredytu, została ona przekazana BGK bezpośrednio do Banku i została zaliczona na poczet spłaty kapitału kredytu. Tym samym doszło do częściowego uregulowania zobowiązania Spółki wobec Banku z tytułu Kredytu poprzez spłatę części kapitału tego zobowiązania ze środków pochodzących z Dopłaty. Oznacza to, że Dopłata stanowiła w istocie formę spłaty zobowiązania kredytowego przez podmiot trzeci.

W przedmiotowej sprawie nie dochodzi zatem do zwrotu wydatków na nabycie środków trwałych lecz do częściowego uregulowania zobowiązania kredytowego Państwa Spółki przez podmiot trzeci.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT. Tym samym otrzymane przez Państwa Dopłaty do kapitału kredytu nie skutkują obowiązkiem wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od Środków Trwałych.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).  

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.