0111-KDIB1-1.4010.193.2026.1.KM

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) zrealizowała projekt budowy farmy fotowoltaicznej w (…) w Polsce (dalej: „Inwestycja”, „Farma fotowoltaiczna”). Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski.

Podczas realizacji projektu i w związku z jego realizacją Spółka podpisała z B Sp. z o.o. (dalej: „Przedsiębiorstwo Sieciowe”) umowę nr (…) (dalej: „Umowa”) o połączenie sieci (…) o mocy przyłączeniowej generacyjnej 40 MW i odbiorczej 40 MW (dalej: „Obiekt”).

Na podstawie Umowy (...) Spółka była zobowiązana m.in. do:

1. (…).

Na podstawie Umowy (…) Przedsiębiorstwo Sieciowe było zobowiązane m.in. do:

1. (…).

Strony Umowy (...) ustaliły następującą cenę sprzedaży poszczególnych elementów przyłącza, obejmujących:

- (…),

łącznie na kwotę (…) zł netto (słownie: (….)) plus należny podatek VAT (dalej: „Cena”).

Faktycznie Spółka poniosła następujące koszty budowy elementów przyłącza:

- (…),

w łącznej kwocie (…) zł (dalej: „Koszty”).

Mając na uwadze powyższe Spółka poniosła stratę na budowie elementów przyłącza w wysokości (…) zł (dalej: „Strata”), tzn. Koszty były wyższe niż ustalona Cena. Strata ta jest kosztem poniesionym w celu budowy większej Inwestycji.

Zgodnie z Umową Spółka zobowiązała się również do zapłaty opłaty za połączenie Obiektu z siecią dystrybucyjną Przedsiębiorstwa Sieciowego. Zgodnie z tym zobowiązaniem Spółka otrzymała fakturę nr (…) dot. opłaty przyłączeniowej od Przedsiębiorstwa Sieciowego na kwotę (…) zł netto (dalej: „Opłata przyłączeniowa”).

Gdyby nie Inwestycja, Spółka nie ponosiłaby Straty ani Opłaty przyłączeniowej.

Spółka powzięła wątpliwość, jak na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy prawidłowo rozliczyć Stratę i Opłatę za przyłączenie.

Spółka zawarła umowę dzierżawy (…) w dniu (…) 2012 r., na podstawie której dzierżawi od Pana Y (dalej: „Wydzierżawiający”) nieruchomości położone w (…):

-        Obręb (…) C, składającej się z działki gruntu nr (…) o pow. (…) ha (Sąd Rejonowy w D, (…));

-        Obręb (…) C, składającej się z działki gruntu nr (…) o pow. (…) ha (Sąd Rejonowy w D, (…));

-        Obręb (…) C, składającej się z działki gruntu nr (…) o pow. (…) ha (Sąd Rejonowy w D, (…));

-        Obręb (…) C, składającej się z działki gruntu nr (…) o pow. (…) ha (Sąd Rejonowy w D, (…));

-        Obręb (…) C, składającej się z działki gruntu nr (…) o pow. (…) ha (Sąd Rejonowy w D, (…));

(dalej: „Grunty”) w celu wybudowania na nich Farmy Fotowoltaicznej wraz z niezbędnymi urządzeniami pomocniczymi i dodatkowymi w celu ich wykorzystania do wytwarzania energii elektrycznej oraz przesyłania wyprodukowanej energii do sieci przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej.

Grunty te pozostają własnością Wydzierżawiającego, natomiast Spółka korzysta z nich na podstawie ww. odpłatnej umowy dzierżawy. Umowa została zawarta na (…) lat od chwili wybudowania Farmy Fotowoltaicznej.

Z tytułu ww. umowy dzierżawy Gruntów Spółka:

1. uiszcza czynsz dzierżawny należny od dnia rozpoczęcia budowy farmy fotowoltaicznej;

2. uiszcza podatek od nieruchomości od dzierżawionego gruntu.

Podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości jest Dzierżawca. W ww. umowie dzierżawy w (…) Strony umowy uzgodniły, że:

(…).

Zgodnie z (…) aneksu do ww. umowy dzierżawy zawartym w dniu (…) 2021 r.:

(…)

Spółka płaci podatek od nieruchomości do Wydzierżawiającego a Wydzierżawiający do właściwego organu samorządowego.

Spółka do momentu oddania farmy fotowoltaicznej do używania ujmuje czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości jako składnik kosztu wytworzenia Inwestycji, tj. wartości początkowej wielu środków trwałych będących elementami składowymi farmy fotowoltaicznej).

Budowa farmy fotowoltaicznej zostanie zakończona i oddana do używania w 2026 r. Farma fotowoltaiczna po zakończeniu jej budowy będzie stanowić środek trwały Spółki.

Wydatki na czynsz dzierżawny pozostają w bezpośrednim związku z przyszłymi przychodami z działalności gospodarczej.

Dzierżawa Gruntów stanowi warunek konieczny dla realizacji Inwestycji – Farmy Fotowoltaicznej. Bez posiadania tytułu prawnego do Gruntów Spółka nie mogłaby przede wszystkim zrealizować Inwestycji i prowadzić działalności w zakresie produkcji i sprzedaży energii elektrycznej. Czynsz dzierżawny ponoszony jest w celu osiągnięcia przychodów z planowanej działalności wytwórczej i spełnia przesłanki art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Podatek od nieruchomości jest obowiązkowym świadczeniem publicznoprawnym związanym z Gruntami. Spółka zobowiązała się ponosić ciężar ekonomiczny podatku od nieruchomości dla Gruntów, które wykorzystuje w działalności gospodarczej.

Wydatki te nie przekładają się wprost na wielkość przychodów, ale są niezbędne dla zachowania źródła przychodów, ponieważ umożliwiają utrzymanie prawa do nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej.

Ponoszone wydatki są racjonalne, celowe i gospodarczo uzasadnione ponieważ stanowią element procesu inwestycyjnego – budowy Farmy fotowoltaicznej i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i sprzedaży energii elektrycznej, są niezbędne dla uzyskania wszystkich formalnych i prawnych podstaw do rozpoczęcia działalności wytwórczej, umożliwiają zachowanie prawa do nieruchomości oraz zapewniają ciągłość przygotowania Inwestycji.

Wszystkie wskazane wydatki służą więc osiągnięciu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, co oznacza, że spełniają przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów.

Pytania

1. Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca będzie mógł zwiększyć o wysokość Straty i Opłaty przyłączeniowej wartość początkową środków trwałych powstałych w wyniku budowy Farmy fotowoltaicznej, a następnie rozliczać te wydatki proporcjonalnie do wartości początkowej poszczególnych środków trwałych wchodzących w skład Farmy fotowoltaicznej?

2. Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie będzie negatywna, to czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca będzie mógł Koszty i Wydatki na Opłatę przyłączeniową uznać za koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie) i potrącać je w dacie poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?

3. Jeżeli odpowiedź na pierwsze i drugie pytanie będzie negatywna, to czy Wnioskodawca będzie mógł uznać Koszty za koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami i potrącać je w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT?

4. Czy czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości opłacany przez Spółkę z tytułu dzierżawy Gruntów, na którym jest realizowana Inwestycja, mogą zostać zaliczone do kosztów wytworzenia środków trwałych powstałych w wyniku budowy Farmy Fotowoltaicznej do czasu zakończenia Inwestycji i oddania jej do użytkowania na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwiększając wartość początkową środków trwałych, od której Spółka będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka może zwiększyć wartość początkową środków trwałych powstałych w wyniku budowy Farmy fotowoltaicznej i rozliczać Stratę i Opłatę przyłączeniową proporcjonalnie do wartości początkowej poszczególnych środków trwałych wchodzących w skład Farmy fotowoltaicznej.

Zagadnienia dotyczące pokrywania kosztów budowy sieci oraz wykonywania przyłączy ciepłowniczych, gazowych i elektrycznych są uregulowane w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm. – zwanej dalej: „PE”).

Zgodnie z tymi przepisami, przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłem lub dystrybucją paliw gazowych i energii mają obowiązek zawierania umów o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci (art. 7 ust. 1 ustawy PE).

Zgodnie z art. 7 ust. 8 ustawy PE za przyłączenie do sieci pobierana jest Opłata przyłączeniowa ustalana według zasad wskazanych w ustawie.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Kosztem uzyskania przychodów jest taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

-        zostały poniesione przez podatnika,

-        jest definitywny, rzeczywisty, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-        poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-        został właściwie udokumentowany,

-        nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Wśród wydatków wyłączonych z KUP, w art. 16 ust. 1 lit. b ustawy o CIT wskazane zostały wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych.

Jednakże zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.

Jak zostało wskazane w art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT za wartość początkową środków trwałych w razie wytworzenia we własnym zakresie uznaje się koszty wytworzenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT za koszt wytworzenia uważa się m.in. wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Użyte w omawianym powyżej przepisie sformułowanie „innych kosztów, dających się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” wskazuje na otwarty charakter katalogu wydatków, zaliczanych do kosztów wytworzenia, a zatem wśród tych wydatków znajdują się również wydatki, które nie zostały wymienione wprost w przepisie, jeśli mogą wpływać na wartość początkową danego składnika majątku; jeśli występuje ich związek z procesem produkcyjnym lub inwestycyjnym. Do „innych kosztów, dających się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” należy zaliczyć te wydatki, które są ponoszone w trakcie procesu wytwarzania środka trwałego.

Nad pojęciem „innych kosztów, dających się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” pochylił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 1480/07). Jak stwierdził WSA: „(...) zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie oznacza, że użyty w przepisie art. 16g ust. 4 ustawy o CIT zwrot „koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” oznacza wydatki, które są ponoszone w wyniku podjęcia procesu wytwarzania środka trwałego. Ów ścisły związek tych wydatków z procesem inwestycyjnym skutkuje tym, że składają się one łącznie na wartość substancji wytwarzanego środka trwałego. Zdaniem Sądu wydatkami takimi są wydatki, co do których nie ma wątpliwości, że nie wystąpiłyby, gdyby podatnik nie wytwarzał we własnym zakresie środka trwałego”.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II FSK 1086/05) „nakłady inwestycyjne oznaczają wszelkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym działania wstępne, przygotowujące prace rzeczowe”.

Strata jak i wydatki na Opłatę przyłączeniową są podstawowym, niezbędnym, koniecznym wydatkiem, który jest uzasadniony ekonomicznie, gdyż przyłączenie do sieci energetycznej jest niezbędnym elementem prowadzonej inwestycji. Należy wskazać, że Spółka poniosła Stratę i wydatki na Opłatę przyłączeniową wyłącznie celem budowy Farmy fotowoltaicznej, w związku z czym zarówno Strata jak i wydatki na Opłatę przyłączeniową poniesione przez Spółkę są ściśle powiązane z Inwestycją.

W szczególności należy podkreślić, że celem podjętej Inwestycji przez Spółkę było wytwarzanie za pomocą farmy fotowoltaicznej energii, sprzedaż jej za pośrednictwem sieci energetycznej i w rezultacie generowanie przychodu. Do realizacji założonego celu niezbędne było przyłączenie farmy fotowoltaicznej do sieci energetycznej. Wybudowanie farmy fotowoltaicznej bez przyłączenia do sieci energetycznej skutkuje uznaniem jej za niezdatną do użytku. Przeznaczeniem Inwestycji jest przesyłanie do przedsiębiorstwa energetycznego za pomocą sieci energetycznej energii wyprodukowanej przez farmę fotowoltaiczną. Nie jest możliwe użytkowanie farmy zgodnie z jej przeznaczeniem bez poniesienia Straty i wydatków na Opłatę przyłączeniową. Do prawidłowej pracy farmy fotowoltaicznej konieczne było przyłączenie do sieci energetycznej. Gdyby nie Inwestycja, Spółka nie ponosiłaby Straty ani Opłaty przyłączeniowej (ich ponoszenie byłoby pozbawione sensu i celu w ujęciu ekonomicznym).

Powyższe prowadzi do wniosku, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy przyłączeniem do sieci energetycznej, a wybudowaniem farmy fotowoltaicznej. W przedstawionym stanie faktycznym Strata jak i wydatki na Opłatę przyłączeniową stanowią integralną część Inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej, a co więcej, nieponiesienie takiej Straty jak i wydatków na Opłatę przyłączeniową wiązałoby się z brakiem możliwości sfinalizowania Inwestycji.

Na możliwość zaliczenia opłaty przyłączeniowej do wartości początkowej środka trwałego wskazał także Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 14 stycznia 2016 r. (Znak: IPPB6/4510-402/15-2/AK) (interpretacja dotyczy farmy wiatrowej, ale na gruncie przepisów ustawy o CIT różnica ta nie ma znaczenia) „(...) należy stwierdzić, że poniesione przez Spółkę koszty z tytułu opłaty przyłączeniowej są powiązane z prowadzoną inwestycją. Koszty te są związane z procesem wytworzenia nowego środka trwałego, mają one na celu umożliwienie realizacji i uruchomienia inwestycji (farmy wiatrowej). Przyłącze stanowi integralną część inwestycji, polegającej na budowie farmy wiatrowej, bez umowy o przyłączenie nie byłoby realnej możliwości sfinalizowania inwestycji. Poniesione koszty wykazują zatem ścisły związek z prowadzoną inwestycją i nie doszłoby do ich poniesienia gdyby nie realizowano przedsięwzięcia w postaci budowy farmy wiatrowej”.

Podobne podejście zaprezentował także Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 25 stycznia 2016 r., (Znak: IPPB6/4510-452/15-2/AK), który zgodził się z podatnikiem, że wymieniony przez niego koszty, wśród których znalazły się koszty opłat za przyłączenie do sieci energetycznej, mogą zostać ujęte w wartości początkowej środków trwałych, wchodzących w skład farmy wiatrowej.

Mając na uwadze powyższe Spółka ma możliwość zaliczenia Straty i wydatków na Opłatę za przyłączenie do wartości środka trwałego, ponieważ:

-        są one powiązane z prowadzoną Inwestycją,

-        mają one na celu umożliwienie realizacji i uruchomienia Inwestycji,

-        przyłączenie powinno stanowić integralną część Inwestycji, nierozerwalnie z nią związaną.

Spółka stoi na stanowisku, że Strata jak i wydatki na Opłatę przyłączeniową jako koszt pozostały Inwestycji (związany z wytworzeniem wielu środków trwałych będących elementami składowymi farmy fotowoltaicznej) należy rozliczyć proporcjonalnie do wartości początkowej środków trwałych. Poniesiony wydatek nie jest związany z konkretnym (jednym) środkiem trwałym powstałym w wyniku realizacji Inwestycji, dlatego powinien on zostać przypisany proporcjonalnie do wartości początkowych wszystkich środków trwałych wchodzących w skład farmy fotowoltaicznej. „Przypisanie proporcjonalne” oznacza, że Spółka zastosuje klucz podziałowy polegający na ustaleniu proporcjonalnego udziału kosztu budowy danego środka trwałego w całości kosztów Inwestycji i według tego klucza zostaną podzielone i przypisane Strata i wydatki poniesione na Opłatę przyłączeniową.

Podsumowując, Wnioskodawca uważa, że Strata i wydatki poniesione na Opłatę przyłączeniową należy uwzględnić proporcjonalnie w wartości początkowej środków trwałych powstałych w wyniku realizacji Inwestycji, a następnie będą mogły one zostać uznane jako amortyzowany koszt wytworzenia środka trwałego zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, jeśli powyższe stanowisko okaże się, zdaniem Organu podatkowego, nieprawidłowe to Spółka uważa, że w opisanym stanie faktycznym będzie mogła Koszty i Wydatki na Opłatę przyłączeniową uznać za koszty na zasadach ogólnych i potrącać je w dacie poniesienie zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Nie ulega wątpliwości, że Koszty i wydatki na Opłatę przyłączeniową mieszczą się w definicji kosztu uzyskania przychodów, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Kierując się kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem, jakiemu ma służyć, wyróżnia się koszty uzyskania przychodów:

-        bezpośrednio związane z przychodami, i

-        koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie).

Ustawodawca różnicuje powyższe koszty poprzez moment ich potrącalności w myśl przepisów art. 15 ust. 4, 4b-4e ustawy o CIT. Do pierwszej z wymienionych powyżej kategorii należą takie wydatki, których poniesienie ma bezpośrednio na celu uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Natomiast druga z powyższych kategorii – pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których ponoszenie jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu ich źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych, konkretnych przychodów. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządzania, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągnięcia przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Jeżeli natomiast dotyczą one okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Jeżeli organ podatkowy uzna, że Strata i wydatki poniesione na Opłatę przyłączeniową nie mieszczą się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT to, zdaniem Spółki, Koszty i wydatki poniesione na Opłatę przyłączeniową powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i być potrącone jako koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami na zasadach wynikających z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Ad. 3

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli odpowiedź na pierwsze i drugie pytanie będzie negatywna, to Spółka będzie mogła uznać Koszty za koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami.

Faktycznie Spółka poniosła następujące Koszty budowy elementów przyłącza:

- (…),

w łącznej kwocie (…) zł

Strony Umowy (...) ustaliły następującą cenę sprzedaży poszczególnych elementów przyłącza, obejmujących:

- (…),

łącznie na kwotę (…) zł netto (słownie: (…)) plus należny podatek VAT.

Mając na uwadze powyższe Spółka poniosła Koszty, które są bezpośrednio związane z przychodem w wysokości (…) zł netto ustalonym w pkt. (…) Umowy.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Jeżeli odpowiedź na pierwsze i drugie pytanie będzie negatywna to Spółka będzie mogła uznać Koszty za koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami i potrącać je w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

Ad. 4

Zgodnie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości stanowi koszt uzyskania przychodu, ponieważ:

-        zostały poniesione przez Spółkę,

-        są definitywne (rzeczywiste), tj. wartość poniesionych wydatków nie została Spółce w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą,

-        poniesione zostały w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów:

-        ponoszone wydatki z tytułu czynszu dzierżawnego i podatku od nieruchomości są racjonalne, celowe i gospodarczo uzasadnione, ponieważ umożliwiają zachowanie prawa do nieruchomości, na której znajduje się farma fotowoltaiczna, zapewniają ciągłość przygotowania i realizacji inwestycji, są niezbędne dla rozpoczęcia działalności wytwórczej,

-        Spółka dzierżawi Grunty, które są niezbędne do realizacji inwestycji – czyli do budowy farmy fotowoltaicznej, która w przyszłości będzie generować przychody z działalności gospodarczej. Koszt czynszu dzierżawnego i podatku od nieruchomości jest więc kosztem funkcjonalnie powiązanym z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jego ponoszenie wynika wprost z przepisów prawa oraz zawartej umowy dzierżawy,

-        dzięki poniesieniu wydatku przede wszystkim na czynsz dzierżawny, ale i na podatek od nieruchomości Spółka ma możliwość korzystania z Gruntów, czyli zabezpiecza źródło przychodów z prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, co pozwala Spółce osiągać, uzyskiwać przychód. Ponoszony wydatek na czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości pozostaje więc w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą,

-        wydatki z tytułu czynszu dzierżawnego służą osiągnięciu lub zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki,

-        został właściwie udokumentowany (umowa dzierżawy),

-        nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na: nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

W zależności od rodzaju wydatku, wydatki poniesione przez Spółkę mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio, albo poprzez odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środka trwałego.

Jak wynika bowiem z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT: za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

Ze wskazanych wyżej przepisów wynika zatem, że w przypadku wytworzenia składnika majątku, który spełnia warunki do uznania go za środek trwały, jego wartość początkową, od której dokonywane będą odpisy amortyzacyjne, ustala się według kosztu jego wytworzenia.

Zgodnie natomiast z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT: Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Wskazany w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT katalog wydatków, które stanowią o wartości początkowej wytworzonego środka trwałego jest otwarty. Zatem wszystkie wydatki, a nie tylko literalnie wymienione w treści omawianego przepisu, które mają wpływ na wartość początkową środka trwałego, stanowią element kalkulacji tej wartości. Z tego powodu wszystkie koszty pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem środka trwałego, stanowią składnik wartości początkowej tego środka trwałego.

Decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących koszt wytworzenia środka trwałego ma możliwość powiązania danego wydatku z konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym. Wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego mają wpływ na jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że możliwość powiązania danego wydatku z konkretnym środkiem trwałym ma decydujące znaczenie dla jego właściwej kwalifikacji.

Spółka ponosi wydatki na czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości w celu budowy Farmy Fotowoltaicznej. Dzierżawa gruntów nie służy ogólnej działalności Spółki, lecz realizacji konkretnej Inwestycji. Do poniesienia wydatku na czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości nie doszłoby, gdyby Spółka nie realizowała Inwestycji, tj. gdyby nie wytwarzała środków trwałych będących elementami składowymi Farmy Fotowoltaicznej. Stąd zarówno czynsz dzierżawny jak i podatek od nieruchomości powinny powiększać koszt wytworzenia środków trwałych będących elementami składowymi Farmy Fotowoltaicznej.

Zdaniem Spółki, czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości nie powinny zostać zaliczone do kosztów ogólnych zarządu, czy pozostałych kosztów operacyjnych, gdyż nie ma wątpliwości, że ww. koszty nie powstałby, gdyby Spółka nie wytworzyła środków trwałych będących składowymi Farmy Fotowoltaicznej.

W celu prawidłowego, na gruncie podatkowym, rozliczenia wydatków kreujących wartość środków trwałych, decydujące znaczenie ma moment zakończenia Inwestycji i przekazania środków trwałych do używania. Wydatki na czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości poniesione do dnia przekazania wytworzonych środków trwałych powiększają ich wartość początkową.

Podsumowując wykładnię przepisów dotyczących ustalenia wartości początkowej środków trwałych należy stwierdzić, że do wartości początkowej środków trwałych należy zaliczać te koszty, które są powiązane z Inwestycją, której efektem będzie wytworzenie amortyzowanych środków trwałych będących elementami składowymi Farmy Fotowoltaicznej, przy czym katalog wydatków dających się przyporządkować do danego przedsięwzięcia ma charakter otwarty.

Koszt czynszu dzierżawnego i podatku od nieruchomości poniesiony do dnia oddania środków trwałych do używania powinien zostać zaliczony proporcjonalnie do wartości początkowych wszystkich środków trwałych wchodzących w skład Farmy Fotowoltaicznej. „Przypisanie proporcjonalne” oznacza, że Spółka zastosuje klucz podziałowy polegający na ustaleniu proporcjonalnego udziału kosztu budowy danego środka trwałego w całości kosztów Inwestycji i według tego klucza zostaną podzielone i przypisane czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości.

Zdaniem Spółki, koszty czynszu dzierżawnego i podatku od nieruchomości wynikające z umowy dzierżawy Gruntów związane są bezpośrednio z realizacją Inwestycji polegającej na budowie Farmy Fotowoltaicznej. Poniesione do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania koszty czynszu dzierżawnego i podatku od nieruchomości są objęte zakresem przedmiotowym cytowanego wyżej art. 16g ust. 4 i art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem płacony czynsz i podatek od nieruchomości stanowią koszt wytworzenia środków trwałych zwiększając ich wartość początkową (przypisanie proporcjonalne), od której Spółka będziecie (winno być: będzie) mogła (po oddaniu środków trwałych do używania), dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tych środków i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie Organ wskazuje, że formułując opis sprawy posługują się Państwo pojęciem „Strata”. Należy mieć jednak na względzie, że poprzez ww. pojęcie Straty rozumieją Państwo różnicę pomiędzy ustaloną w umowie między Stronami Ceną sprzedaży poszczególnych elementów przyłącza, a faktycznie poniesionymi przez Spółkę kosztami budowy elementów przyłącza, które w rzeczywistości były wyższe.

Odnosząc powyższe na grunt Państwa sprawy wskazać należy, że przepisy art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”), określają zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-        został właściwie udokumentowany,

-        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga również wykazania, że jest on racjonalnie i gospodarczo uzasadniony. Zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest m.in. od tego, czy nie znajduje się on w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, tj. w grupie wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Należy jednak pamiętać, że wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem, a przychodem podatnik musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami. Powołany zaś na wstępie art. 15 ustawy o CIT należy interpretować łącznie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy na mocy którego:

Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Ponadto w zakresie kwalifikacji kosztów koniecznym jest wyróżnienie:

-        kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami, tj. takich wydatków, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów – przy czym w ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód (np. wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru handlowego);

-        kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami (tzw. kosztów pośrednich), tj. takich wydatków, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia – są to wydatki związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniające się do osiągania przez niego przychodów, w przypadku których nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy (np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną). Można dodać, że do tej grupy generalnie zalicza się wydatki, które są ponoszone w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Jednym z rodzajów kosztów podatkowych są odpisy amortyzacyjne obliczane od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Stosownie do treści art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środka trwałego. Sposób jej ustalania, zróżnicowany m.in. ze względu na sposób nabycia składnika majątku trwałego, określa art. 16g ustawy o CIT.

W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:

Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Mając na uwadze powyższe regulacje należy podkreślić, że w przypadku wytworzenia we własnym zakresie środka trwałego, wartością początkową jest koszt wytworzenia obejmujący:

-        wartość w cenie nabycia zużytych rzeczowych składników majątku, tj. w szczególności materiały, z których został wykonany środek trwały,

-        wartość w cenie nabycia, wykorzystanych usług obcych, tj. usług związanych bezpośrednio z samym procesem wytworzenia, a także usług niezwiązanych bezpośrednio z wytworzeniem lecz niezbędnych do uczynienia składnika majątku zdatnym do używania, np. są to niezbędne ekspertyzy obiektów budowlanych,

-        koszty wynagrodzeń wraz z narzutami,

-        inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.

Jak wynika z opisu sprawy, Spółka zrealizowała projekt budowy farmy fotowoltaicznej w (…) w Polsce (dalej: „Inwestycja”, „Farma fotowoltaiczna”). Podczas realizacji projektu i w związku z jego realizacją Spółka podpisała z B Sp. z o.o. (dalej: „Przedsiębiorstwo Sieciowe”) umowę (dalej: „Umowa”) o połączenie sieci (…) o mocy przyłączeniowej generacyjnej 40 MW i odbiorczej 40 MW (dalej: „Obiekt”). Zgodnie z Umową Spółka zobowiązała się również do zapłaty opłaty za połączenie Obiektu z siecią dystrybucyjną Przedsiębiorstwa Sieciowego. Zgodnie z tym zobowiązaniem Spółka otrzymała fakturę dot. opłaty przyłączeniowej od Przedsiębiorstwa Sieciowego (dalej: „Opłata przyłączeniowa”). Gdyby nie Inwestycja, Spółka nie ponosiłaby Opłaty przyłączeniowej.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu Nr 1 dotyczą kwestii ustalenia, czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca będzie mógł zwiększyć o wysokość Straty i Opłaty przyłączeniowej wartość początkową środków trwałych powstałych w wyniku budowy Farmy fotowoltaicznej, a następnie rozliczać te wydatki proporcjonalnie do wartości początkowej poszczególnych środków trwałych wchodzących w skład Farmy fotowoltaicznej.

W odniesieniu do powyższych wątpliwości, w pierwszej kolejności odnieść należy się do Opłaty przyłączeniowej. Wskazać należy, że aby było możliwe włączenie wartości Opłaty przyłączeniowej do wartości początkowej środka trwałego (i tym sposobem zwiększenie wartości początkowej środka trwałego) farmy fotowoltaicznej – wydatki na tą opłatę powinny podlegać kwalifikacji z punktu widzenia ustawowego określenia zakresu kosztu wytworzenia z uwzględnieniem składników nie zaliczanych do kosztu wytworzenia.

Zdaniem organu, Opłata przyłączeniowa, co prawda jest związana z prowadzoną inwestycją w postaci budowy farmy fotowoltaicznej, to jednak ze swej istoty ma inny charakter niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT. Koszt Opłaty przyłączeniowej nie jest bowiem związany z samym procesem wytworzenia farmy fotowoltaicznej, nie zwiększa jej wartości. Wydatek ten ma zapewnić dostawę energii do farmy fotowoltaicznej. Tym samym powyższy wydatek jest związany z możliwością korzystania z farmy. Oznacza to, że wydatek na Opłatę przyłączeniową nie zwiększa kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT i nie stanowi elementu wartości początkowej.

Ponoszone opłaty za przyłącze energetyczne powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W odniesieniu natomiast do wskazanej przez Państwa Straty (różnicy pomiędzy ustaloną w umowie między Stronami Ceną sprzedaży poszczególnych elementów przyłącza, a faktycznie poniesionymi przez Spółkę kosztami budowy elementów przyłącza, które w rzeczywistości były wyższe), którą Spółka poniosła na budowie elementów przyłącza zauważyć należy, że z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że na podstawie Umowy (...) Spółka była zobowiązana m.in. do:

1. (…).

Na podstawie Umowy (...) Przedsiębiorstwo Sieciowe było zobowiązane m.in. do:

1. (…).

Strony Umowy (...) ustaliły następującą cenę sprzedaży poszczególnych elementów przyłącza, obejmujących:

- (…),

łącznie na kwotę (…) zł netto plus należny podatek VAT (dalej: „Cena”).

Faktycznie Spółka poniosła następujące koszty budowy elementów przyłącza:

- (…),

w łącznej kwocie (…) zł (dalej: „Koszty”).

Spółka poniosła Stratę na budowie elementów przyłącza w wysokości (…) zł (dalej: „Strata”), tzn. Koszty były wyższe niż ustalona Cena. Strata ta jest kosztem poniesionym w celu budowy większej Inwestycji. Gdyby nie Inwestycja, Spółka nie ponosiłaby Straty.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że Spółka nie może zwiększyć wartości początkowej środków trwałych powstałych w wyniku budowy farmy fotowoltaicznej o wysokość wskazanej we wniosku „Straty”.

Zauważyć należy, że koszty, które Spółka faktycznie poniosła na budowę elementów przyłącza w łącznej kwocie (…) zł spełniają kryteria kosztów uzyskania przychodów jako koszty o charakterze bezpośrednim na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT. Koszty te zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze zbycia ww. elementów wykazując z nim bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.

Zauważyć również należy, że to nie wskazana przez Państwa „Strata” jest kosztem w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, ale wszystkie wydatki poniesione na budowę elementów przyłącza, określone przez Państwo we wniosku jako „Koszty”.

Natomiast, w odniesieniu do wskazanej w Umowie ceny sprzedaży poszczególnych elementów przyłącza na kwotę (…) zł, wskazać należy, że ww. kwota stanowi przychód podatkowy Państwa Spółki.

Zestawiając powyższe wartości, tj. kwotę uzyskanego przychodu ze sprzedaży poszczególnych elementów przyłącza (…) zł określoną w Umowie sprzedaży oraz kwotę, którą Spółka faktycznie poniosła na budowę elementów przyłącza, tj. (…) zł stwierdzić należy, że różnica (…) zł (określana przez Państwa jako „Strata”) stanowi wyłącznie ujemny wynik finansowy na tej konkretnej transakcji. Strata ta nie jest osobnym kosztem, lecz bezpośrednim skutkiem realizacji transakcji między podmiotami.

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 wskazujące, że Spółka może zwiększyć wartość początkową środków trwałych powstałych w wyniku budowy Farmy fotowoltaicznej i rozliczać Stratę i Opłatę przyłączeniową proporcjonalnie do wartości początkowej poszczególnych środków trwałych wchodzących w skład Farmy fotowoltaicznej – jest nieprawidłowe.

W pytaniu Nr 2 wskazali Państwo, że jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie będzie negatywna, to czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca będzie mógł Koszty i Wydatki na Opłatę przyłączeniową uznać za koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie) i potrącać je w dacie poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

W odniesieniu zatem do wątpliwości dotyczących momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na Opłatę przyłączeniową, wskazać należy, że do ustalenia momentu zaliczenia tych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

-        bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

-        inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, tzn. pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w którym zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym.

Natomiast, koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości, wskazać należy, że skoro z wniosku wynika, że:

-      Spółka zrealizowała projekt budowy farmy fotowoltaicznej;

-    Podczas realizacji projektu i w związku z jego realizacją Spółka podpisała z B Sp. z o.o. umowę o połączenie sieci (…) o mocy przyłączeniowej generacyjnej 40 MW i odbiorczej 40 MW;

-    Zgodnie z Umową Spółka zobowiązała się również do zapłaty opłaty za połączenie Obiektu z siecią dystrybucyjną Przedsiębiorstwa Sieciowego. Zgodnie z tym zobowiązaniem Spółka otrzymała fakturę nr (…) dot. opłaty przyłączeniowej od Przedsiębiorstwa Sieciowego na kwotę (…) zł netto

-        to wydatki związane z Opłatą przyłączeniową stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodem.

Opłaty przyłączeniowe co prawda są związane z prowadzoną inwestycją w postaci budowy farmy fotowoltaicznej, to jednak ze swej istoty mają inny charakter niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego. Dlatego też wydatki związane z Opłatą przyłączeniową, z uwagi na to, że nie można ich powiązać bezpośrednio z konkretnym przychodem, stanowią koszty pośrednie potrącalne w momencie ich poniesienia w myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

W odniesieniu natomiast do wskazanych przez Państwa Kosztów, tj. faktycznie poniesionych przez Spółkę kosztów budowy elementów przyłącza, w łącznej kwocie (…) zł wskazać należy, że ww. koszty, jak już wskazano w uzasadnieniu do pytania Nr 1 spełniają kryteria kosztów uzyskania przychodów jako koszty o charakterze bezpośrednim na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT. Koszty te zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze zbycia ww. elementów, wykazując z nim bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.

Tym samym błędnie Państwo twierdzą, że ww. Koszty powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i być potrącone jako koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami na zasadach wynikających z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Zauważyć ponownie należy, że kosztami bezpośrednimi są zatem takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów.

Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 dotyczące uznania za koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie) i potrącania ich w dacie poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

-        Wydatków na Opłatę przyłączeniową – jest prawidłowe.

-        Kosztów (faktycznie poniesionych przez Spółkę kosztów budowy elementów przyłącza, w łącznej kwocie (…) zł) – jest nieprawidłowe.

W zakresie pytania Nr 3 wskazali Państwo, że jeżeli odpowiedź na pierwsze i drugie pytanie będzie negatywna, to czy Wnioskodawca będzie mógł uznać Koszty za koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami i potrącać je w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

Wobec powyższego, zauważyć należy, że w zakresie pytania Nr 1 i Nr 2 w części dotyczącej Kosztów, tj. faktycznie poniesionych przez Spółkę kosztów budowy elementów przyłącza, w łącznej kwocie (…) zł wskazałem, że ww. koszty stanowią koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

Tym samym słusznie wskazali Państwo we własnym stanowisku, że Spółka będzie mogła uznać Koszty za koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami i potrącać je w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 3 jest prawidłowe.

Natomiast Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 4 dotyczą kwestii ustalenia, czy czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości opłacany przez Spółkę z tytułu dzierżawy Gruntów, na którym jest realizowana Inwestycja, mogą zostać zaliczone do kosztów wytworzenia środków trwałych powstałych w wyniku budowy Farmy Fotowoltaicznej do czasu zakończenia Inwestycji i oddania jej do użytkowania na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwiększając wartość początkową środków trwałych, od której Spółka będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii związanej z czynszem dzierżawnym opłacanym przez Spółkę z tytułu dzierżawy gruntów, na którym realizowana jest inwestycja.

Możliwość powiązania danego wydatku z konkretnym środkiem trwałym ma decydujące znaczenie dla jego właściwej kwalifikacji. Wydatek taki może być poniesiony nawet we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do wytworzenia środka trwałego.

W analizowanej sprawie mamy do czynienia z realizacją inwestycji w postaci budowy farmy fotowoltaicznej. Spółka zawarła umowę dzierżawy, na podstawie której dzierżawi od Wydzierżawiającego nieruchomości w celu wybudowania na nich farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędnymi urządzeniami pomocniczymi i dodatkowymi w celu ich wykorzystania do wytwarzania energii elektrycznej oraz przesyłania wyprodukowanej energii do sieci przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej. Z tytułu ww. umowy dzierżawy gruntów Spółka uiszcza m.in. czynsz dzierżawny należny od dnia rozpoczęcia budowy farmy fotowoltaicznej.

Dzierżawa gruntów, o której mowa w opisie sprawy nie służy ogólnej działalności Państwa Spółki, lecz realizacji konkretnej inwestycji. Do poniesienia czynszu dzierżawnego nie doszłoby gdyby Spółka nie realizowała inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej, tj. gdyby nie wytwarzała środka trwałego. W związku z powyższym nie zalicza się kosztów z nią związanych do kosztów ogólnych zarządu, czy pozostałych kosztów operacyjnych, gdyż nie ma wątpliwości, że ww. koszty nie powstałby, gdyby Spółka nie wytworzyła środka trwałego w postaci instalacji fotowoltaicznej.

W celu prawidłowego, na gruncie podatkowym, rozliczenia wydatków kreujących wartość środka trwałego, decydujące znaczenie ma moment zakończenia inwestycji i przekazanie tego środka do używania. Wydatki poniesione do dnia przekazania wytworzonego środka trwałego powiększają jego wartość początkową. Wydatki poniesione po tym dniu, stanowią koszt na tzw. zasadach ogólnych.

Podsumowując wykładnię przepisów dotyczących ustalenia wartości początkowej środków trwałych należy stwierdzić, że do jej elementów należy zaliczać te koszty, które są powiązane z inwestycją, której efektem będzie wytworzenie amortyzowanego środka trwałego, przy czym katalog wydatków dających się przyporządkować do danego przedsięwzięcia ma charakter otwarty. Wydatki takie stanowią element procesu wytwarzania składników majątku podatnika i mają wpływ na koszt wytworzenia środka trwałego. Bez tych wydatków nie powstałyby środek trwały. Wydatki na wytworzenie środka trwałego nie zostałyby natomiast poniesione, gdyby nie podjęto decyzji o jego wytworzeniu. Zaliczony do wartości początkowej koszt czynszu dzierżawnego poniesiony do dnia oddania środka trwałego do używania może zostać zatem zaliczony do kosztu wytworzenia środka trwałego (wartości początkowej farmy fotowoltaicznej). Wydatek ten nie stanowi bowiem kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych.

Jak wynika z wniosku, budowa farmy fotowoltaicznej zostanie zakończona i oddana do używania w 2026 r. Farma fotowoltaiczna po zakończeniu jej budowy będzie stanowić środek trwały Spółki.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że koszty czynszu dzierżawnego wynikające z umowy dzierżawy gruntów zawartej z Wydzierżawiającym związane są bezpośrednio z realizacją inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej. Zatem, skoro inwestycja nie została jeszcze zakończona i oddana do użytkowania, to poniesione do dnia przekazania inwestycji do użytkowania koszty czynszu dzierżawnego są objęte zakresem przedmiotowym cytowanego wyżej art. 16g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym, płacony czynsz stanowi koszt wytworzenia środków trwałych zwiększając ich wartość początkową, od której będziecie Państwo mogli (po oddaniu środków trwałych do używania), dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tych środków i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów.

Reasumując, czynsz dzierżawny płacony przez Spółkę z tytułu dzierżawy gruntów, na którym realizowana jest inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej może zostać zaliczony do kosztów wytworzenia środków trwałych powstałych w wyniku budowy farmy fotowoltaicznej do czasu zakończenia Inwestycji i oddania jej do użytkowania na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, zwiększając wartość początkową środków trwałych, od której Spółka będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów.

W tym zakresie Państwa stanowisko jest prawidłowe.

W odniesieniu natomiast do podatku od nieruchomości opłacanego przez Spółkę z tytułu dzierżawy Gruntów, na których jest realizowana inwestycja, wskazać należy, że ww. koszty nie mogą zostać zaliczone do kosztów wytworzenia środków trwałych.

Jak wskazano na wstępie, stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Wskazać należy, że podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Z opisu sprawy wynika, że z tytułu umowy dzierżawy gruntów Spółka uiszcza m.in. podatek od nieruchomości od dzierżawionego gruntu. Spółka płaci podatek od nieruchomości do Wydzierżawiającego, a Wydzierżawiający do właściwego organu samorządowego. Spółka do momentu oddania farmy fotowoltaicznej do używania ujmuje podatek od nieruchomości jako składnik kosztu wytworzenia inwestycji, tj. wartości początkowej wielu środków trwałych będących elementami składowymi farmy fotowoltaicznej.

W tym miejscu wskazać, ze zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.):

Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości jest więc związany z posiadaniem odpowiedniego, określonego w ustawie władztwa/tytułu prawnego do nieruchomości/gruntu i jest uiszczany niezależne od sposobu wykorzystania nieruchomości.

Podatek ten nie jest tyko płacony przez właściciela gruntu, bowiem właściciel ten może scedować obowiązek płacenia tego podatku na inne podmioty.

W analizowanej sprawie podatek od nieruchomości uiszczany przez Spółkę od dzierżawionych gruntów jest obowiązkowym świadczeniem publicznoprawnym związanym z posiadaniem prawa do nieruchomości gruntowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie zawartej umowy dzierżawy. Wydatki te mają zatem charakter pośredni, nie przekładają się wprost na wielkość przychodów osiąganych przez Spółkę, ale są niezbędne dla zachowania źródła przychodów, ponieważ umożliwiają utrzymanie prawa do nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej. Jednocześnie nie są bezpośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę inwestycją.

Ponoszone wydatki są racjonalne, celowe i gospodarczo uzasadnione, ponieważ są niezbędne dla uzyskania wszystkich formalnych i prawnych podstaw do rozpoczęcia działalności wytwórczej, umożliwiają zachowanie prawa do nieruchomości oraz zapewniają ciągłość przygotowania inwestycji. Wszystkie wskazane wydatki służą osiągnięciu lub zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że prawidłowo udokumentowane wydatki z tytułu podatku od nieruchomości, opłacane przez Spółkę zarówno przed jak i w okresie budowy farmy fotowoltaicznej, mogą zostać zaliczone przez Państwa bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki z tego tytułu nie będą przy tym stanowiły elementu kalkulacji wartości początkowej inwestycji. Spełnione bowiem zostaną przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT – przedmiotowe wydatki będą pozostawały bowiem w związku przyczynowo-skutkowym z całokształtem działalności gospodarczej Spółki i osiąganymi przychodami z tej działalności.

Tym samym nie można zgodzić się z Państwa twierdzeniem, że podatek od nieruchomości stanowi koszt wytworzenia środków trwałych zwiększając ich wartość początkową (przypisanie proporcjonalne), od której Spółka będzie mogła (po oddaniu środków trwałych do używania), dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tych środków i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów.

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 4 dotyczące ustalenia, czy czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości opłacany przez Spółkę z tytułu dzierżawy Gruntów, na którym jest realizowana Inwestycja, mogą zostać zaliczone do kosztów wytworzenia środków trwałych powstałych w wyniku budowy Farmy Fotowoltaicznej do czasu zakończenia Inwestycji i oddania jej do użytkowania na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwiększając wartość początkową środków trwałych, od której Spółka będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów:

-        w odniesieniu do czynszu dzierżawnego opłacanego przez Spółkę z tytułu dzierżawy gruntów – jest prawidłowe;

-        w odniesieniu do opłacanego podatku od nieruchomości – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.