0110-KSI1-1.441.12.2026.4.ZW

Na podstawie art. 221 i art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową” oraz art. 42g ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.) zwanej dalej „ustawą”

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

po rozpatrzeniu odwołania z dnia 15 maja 2026 r. od wiążącej informacji stawkowej (dalej WIS) wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dnia 23 kwietnia 2026 r. nr 0111-KDSB2-2.440.195.2025.14.MS, określającej dla towaru „(…) (sos do pizzy (…))” klasyfikację do pozycji 2103 CN oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 4 załącznika nr 3 do ustawy,

uchyla w całości decyzję Organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia.

UZASADNIENIE

12 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony 16 i 18 września 2025 r., 5 listopada 2025 r. oraz 8 grudnia 2025 r. w zakresie sklasyfikowania ww. towaru dla celów określenia stawki podatku od towarów i usług.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis towaru:

„(…) „sos do pizzy (…)” (…)

Produkt składa się (…):

(…)

Trzeba podkreślić, że produkt ma identyczny skład co inne produkty oferowane przez Wnioskodawcę, sprzedawane jako (…). Zdjęcie etykiety tego produktu również załączono – w celach poglądowych.

W ocenie Wnioskodawcy o klasyfikacji produktu i stawce VAT decydować powinien wyłącznie skład produktu, a nie jego nazwa handlowa. (…).

Poniżej tłumaczenie etykiety na język polski:

(…)

(…) Produkt jest używany jako składnik dań podlegających obróbce termicznej (przede wszystkim pizzy). Produkt nie jest przeznaczony do spożycia w formie nieprzetworzonej, choć spożycie produktu w tej formie jest możliwe.

Wnioskodawca nie ma wiedzy nt. szczegółowego procesu technologicznego otrzymywania produktu ze wskazaniem procesów i dodawanych w poszczególnych etapach składników. Jest to tajemnica producenta – Wnioskodawca jedynie handluje tym produktem.”

Do wniosku Wnioskodawca dołączył zdjęcie produktu w opakowaniu. Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że nie posiada specyfikacji produktu (karty charakterystyki) – jest to własność producenta i Wnioskodawca nie jest w stanie go uzyskać.

Proponowana przez Wnioskodawcę klasyfikacja to CN 2002 90 19.

W uzupełnieniu wniosku z 16 września 2025 r. Wnioskodawca wskazał m.in. następujące informacje:

(…).

II. Produkt nadaje się do bezpośredniego spożycia.

(…)

18 września 2025 r. (data wpływu) Wnioskodawca przesłał próbkę towaru (…).

W toku analizy rozpatrywanej sprawy, 13 października 2025 r. Organ I instancji przeprowadził analizę organoleptyczną przesłanej przez Spółkę próbki towaru (…), z której sporządzono protokół znak 0111-KDSB2-2.440.195.2025.2.MS.

W wyniku przeprowadzonej analizy organoleptycznej Organ ustalił następujące cechy towaru:

Wygląd:

(…)

Smak:

(…)

Zapach:

(…)

W oparciu o zebrany, na tym etapie postępowania, materiał dowodowy Organ I instancji podjął decyzję przeprowadzenia badań laboratoryjnych w Centralnym Laboratorium Celno-Skarbowym MUCS w Warszawie.

Pismem z 28 listopada 2025 r. nr 0111-KDSB2-2.440.195.2025.5.MS, Organ wezwał Spółkę do:

–    (…)

–    przesłania próbki ww. towaru w minimalnej ilości 1,0 kg.

Pismem z 10 grudnia 2025 r. poproszono Centralne Laboratorium Celno-Skarbowe MUCS w Warszawie o przeprowadzenie badań przesłanej próbki w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji przedmiotu wniosku.

17 lutego 2026 r. do Organu wpłynęło Sprawozdanie z badań (e-mail) sporządzone przez Centralne Laboratorium Celno-Skarbowe MUCS w Warszawie nr (…). 3 marca 2026 r. Organ otrzymał to sprawozdanie za pośrednictwem operatora publicznego, tj. Poczty Polskiej S.A.

W ww. sprawozdaniu wskazano m.in. następujące informacje:

Organizacja pomiarów i badań wyniki:

(…)

13 marca 2026 r. do Organu wpłynęło kolejne Sprawozdanie z badań (e-mail) sporządzone przez Centralne Laboratorium Celno-Skarbowe MUCS w Warszawie (…) 24 marca 2026 r. Organ otrzymał to sprawozdanie za pośrednictwem operatora publicznego, tj. Poczty Polskiej S.A.

W ww. sprawozdaniu wskazano m.in. następujące informacje:

Organizacja pomiarów i badań – wyniki: (…)

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z 2 kwietnia 2026 r. o sygnaturze 0111-KDSB2-2.440.195.2025.12.MS, Organ I instancji wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Wraz z postanowieniem przesłane zostały również pisma sporządzone przez Centralne Laboratorium Celno-Skarbowe MUCS w Warszawie: Sprawozdanie z badań (…).

Postanowienie zostało skutecznie doręczone 9 kwietnia 2026 r. Strona z przysługującego jej prawa nie skorzystała.

W oparciu o zabrany materiał, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 23 kwietnia 2026 r. wydał wiążącą informację stawkową nr 0111-KDSB2-2.440.195.2025.14.MS, określającą dla towaru „(…) ” klasyfikację do pozycji 2103 CN oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 4 załącznika nr 3 do ustawy.

Decyzja została doręczona w dniu 5 maja 2026 r.

Strona, nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, przy zachowaniu ustawowego terminu, pismem z dnia 15 maja 2026 r. (data wpływu 15 maja 2026 r.) złożyła odwołanie.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuca:

1.  naruszenie przepisu postępowania podatkowego tj. art. 120 i 121 w zw. z art. 207 § 2 Op. poprzez wydanie decyzji, która to zawiera błędną analizę przepisów prawa materialnego i nie rozstrzygnęła sprawy co do jej istoty ze względu na przyjęcie przez Organ przesłanek, które to błędnie ustalają zaistniały stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa materialnego,

2.  naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako: ustawa o VAT) w zw. z art. 187 § 1 Op. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, iż przedmiotowy towar nie spełnia kryteriów klasyfikacyjnych określonych w poz. 13 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, a w konsekwencji dokonaniu wadliwej klasyfikacji towaru na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, podczas gdy prawidłowa kwalifikacja przedmiotowego towaru jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, albowiem towar ten spełnia wszelkie ustawowe przesłanki uzasadniające objęcie go klasyfikacją wskazaną we wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.

W związku z powyższymi zarzutami, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odwołaniu przedstawiono m.in. następujące stanowisko Skarżącego:

„(…) Argumentacja organu pozostaje całkowicie oderwana od wyników przeprowadzonych w sprawie badań laboratoryjnych, których wykonanie trwało wiele miesięcy i w istotny sposób przyczyniło się do przewlekłości postępowania (Wnioskodawca wskazuje na art. 139 § 1 O.p.), rozciągając je do okresu niemal jednego roku. Organ, pomimo przeprowadzenia szczegółowych analiz specjalistycznych, nie odniósł się w sposób merytoryczny do ich rzeczywistych ustaleń ani nie wykazał, aby wyniki tych badań prowadziły do wniosku o zaklasyfikowaniu produktu do pozycji CN 2103 - jest to jego wyłącznie subiektywne stwierdzenie nie poparte stanem faktycznym czy uzyskaną analiza organoleptyczną. W konsekwencji powstaje uzasadniona wątpliwość co do celu oraz znaczenia przeprowadzonych czynności dowodowych, skoro finalnie organ ograniczył się jedynie do lakonicznego wskazania na obecność w produkcie (…). Jest to przy tym, okoliczność pozostająca bez decydującego znaczenia dla prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru.

Nadto organ błędnie przyjął, iż takie cechy produktu jak (…) mają charakter właściwy wyłącznie dla produktów objętych pozycją CN 2103. Stanowisko to jest całkowicie nieuprawnione i pozostaje sprzeczne z obiektywnymi właściwościami przedmiotowego towaru - (…).

Tym samym organ oparł swoje rozstrzygnięcie na cechach, które nie mają charakteru rozstrzygającego ani różnicującego pomiędzy pozycjami CN 2002 oraz CN 2103, a zatem nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do dokonania odmiennej klasyfikacji. Powyższe prowadzi do wniosku, iż ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób dowolny, z pominięciem zasad logicznego rozumowania oraz bez wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy.

Co równie istotne Organ w istocie oparł swoje rozstrzygnięcie na handlowej nazwie produktu („sos”), podczas gdy dla klasyfikacji CN decydujące znaczenie mają obiektywne cechy i właściwości towaru, wynikające z jego rzeczywistego składu, charakteru oraz sposobu użycia, a nie nazwa marketingowa nadana przez producenta.

Zgodnie z utrwalonymi zasadami klasyfikacji CN, o klasyfikacji towaru przesądzają jego obiektywne właściwości i cechy istniejące w chwili dopuszczenia do obrotu. Nazwa handlowa produktu może mieć wyłącznie pomocnicze znaczenie i nie może samodzielnie determinować klasyfikacji nomenklatury scalonej.

Tymczasem z przywołanych przez organ Not wyjaśniających do pozycji CN 2103 wynika, że pozycja ta obejmuje produkty stanowiące rzeczywiście „sosy i preparaty do nich”, tj. przetwory służące do przyprawiania potraw, zasadniczo o charakterze przyprawowym, używane jako dodatki do żywności podczas gotowania lub podawania. Noty podkreślają ich funkcję technologiczną i konsumpcyjną – nadawanie smaku, wilgotności, kontrastu konsystencji i koloru oraz pełnienie funkcji dodatku do potraw.

Co istotne, same Noty wyraźnie wskazują, że o objęciu produktem pozycji 2103 decyduje jego charakter i sposób wykorzystania jako sosu, a nie nazwa stosowana w obrocie handlowym. Organ natomiast sprowadził analizę praktycznie wyłącznie do stwierdzenia, że skoro producent używa określenia „sos”, to produkt powinien zostać zaklasyfikowany do CN 2103. Takie podejście pozostaje sprzeczne z zasadami klasyfikacji taryfowej.

W szczególności organ pominął analizę rzeczywistego składu produktu, proporcji składników, jego zasadniczego charakteru oraz tego, czy produkt faktycznie posiada cechy typowe dla sosów objętych pozycją 2103. Sama nazwa handlowa nie przesądza bowiem o klasyfikacji, w przeciwnym razie producent mógłby dowolnie wpływać na klasyfikację taryfową poprzez marketingowe oznaczenie towaru.

W konsekwencji decyzja została wydana z naruszeniem zasad klasyfikacji CN, ponieważ organ nadał decydujące znaczenie nazwie produktu, zamiast dokonać klasyfikacji w oparciu o jego obiektywne właściwości i rzeczywisty skład.”

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania i analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wyjaśnia, co następuje.

Rozpatrując niniejszą sprawę na wstępie należy wskazać, że wiążąca informacja stawkowa (WIS), wydawana na podstawie art. 42a ustawy, jest decyzją, która zawiera m.in. opis towaru oraz usługi będących przedmiotem WIS (czyli po dokonaniu identyfikacji przedmiotu wiążącej informacji stawkowej a następnie dokonującą klasyfikacji towarów albo usług według) oraz klasyfikację towaru albo usługi według:

1)  Nomenklatury scalonej (CN),

2)  Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), albo

3)  Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015)

na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru albo usługi.

Przedmiotem sporu jest prawidłowość klasyfikacji towaru do odpowiedniej pozycji Nomenklatury scalonej (CN) – na potrzeby określenia właściwej stawki podatku od towarów i usług. Innymi słowy problem klasyfikacyjny polega na tym, czy wskazany towar – „(…) ” zaklasyfikować do:

•     2103 CN tj. Sosy i preparaty do nich; zmieszane przyprawy i zmieszane przyprawy korzenne; mąka i mączka, z gorczycy oraz gotowa musztarda,

jak uczynił to Organ I instancji w wydanej WIS, czy

•     2002 CN tj. Pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym – zgodnie ze zdaniem Spółki zawartym we wniosku o wydanie WIS oraz w złożonym odwołaniu.

Treść Not wyjaśniających do HS do obu pozycji Nomenklatury scalonej nakłada na Organ szczególną, wnikliwą, dogłębną i precyzyjną analizę przedstawionego towaru, co w ocenie Organu odwoławczego nie zostało dochowane. Nie sposób nie zgodzić się ze Stroną, że (cyt.): „(…) Argumentacja organu pozostaje całkowicie oderwana od wyników przeprowadzonych w sprawie badań laboratoryjnych (…) Organ, pomimo przeprowadzenia szczegółowych analiz specjalistycznych, nie odniósł się w sposób merytoryczny do ich rzeczywistych ustaleń ani nie wykazał, aby wyniki tych badań prowadziły do wniosku o zaklasyfikowaniu produktu do pozycji CN 2103 - jest to jego wyłącznie subiektywne stwierdzenie nie poparte stanem faktycznym, czy uzyskaną analiza organoleptyczną.”

Organ I instancji podjął właściwą decyzję o przeprowadzeniu badań laboratoryjnych, jednak wyniki tych badań pozostawił bez głębszej analizy. (…) w rozstrzygnięciu organu I instancji przytoczono tylko wyniki bez ich interpretacji, nie zdecydowano się również na weryfikację parametrów technologicznych produktu determinujących jego przeznaczenie jako sos.

Mając na uwadze, iż do oznaczenia przetworów warzywnych stosuje się m. innymi dwa istotne parametry:

•     Brix (zawartość rozpuszczalnych substancji stałych), wg opakowania produkt ma (…) Brix

•     Bostwick (miara konsystencji i rozpływalności sosu, określa odległość w centymetrach jaką badana próbka przepływa pod wpływem własnego ciężaru w korytku pomiarowym w zadanym czasie (zazwyczaj 30 sekund),

pismem nr 0110-KSI1-1.441.12.2026.2.ZW z 13 lipca 2026 r., Organ odwoławczy wezwał Stronę do uzupełnienia materiału dowodowego, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania poprzez:

1/ wyjaśnienie o jakich składnikach (l. mnoga) dodawanych do sosu pisze producent? (…)

2/ nadesłanie specyfikacji produktu zawierającej podstawowe parametry technologiczne.

W odpowiedzi pełnomocnik Strony w piśmie z 20.07.br złożył następujące wyjaśnienie: „W odpowiedzi na wezwanie z 13.07.2026 r. nr 0110-KSI1-1.441.12.2026.2.ZW wyjaśniam, że przez "składniki" dodane do produktu rozumie się (…)”.

Postanowieniem nr 0110-KSI1-1.441.12.2026.3.ZW z 22.07.2026 r, Organ odwoławczy wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 22 sierpnia 2026 r. stwierdzając, iż pismem z dnia 20 lipca 2026 r., Strona udzieliła odpowiedzi tylko w zakresie pkt 1.

Następnie pismem z 28.07.br, pełnomocnik Strony w odpowiedzi na pismo z 22.07.2026 r. oświadczył, że „uzyskanie informacji w zakresie parametrów chemicznych produktu wymagało uzyskania informacji od włoskiego kontrahenta. Poniżej przesyłam żądane informacje:

(…)”

Mając na uwadze, iż dla podobnego towaru ((…)) administracja francuska wydała WIT FR BTI FR-BTI-2024-04318, klasyfikując produkt do kodu CN 21032000 (kod Taric 2103 20 00 00), zdaniem Organu odwoławczego, (…) nie przesądza automatycznie o klasyfikacji produktu do poz. 2002 CN jak sugeruje Strona.

Jakkolwiek decyzja WIT została wydana w indywidualnej sprawie w dniu 17 lipca 2024 r., została umieszczona w bazie EBTI[1] i obowiązuje do 17 lipca 2027, stanowi też materiał porównawczy w zakresie klasyfikacji dla administracji unijnych przy imporcie i eksporcie podobnych produktów. W uzasadnieniu powołano reguły 1, 5b i 6 ORINS oraz przytoczono brzmienie Not do HS do poz. 2103.

Organ odwoławczy uważa, iż przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji towaru do danej pozycji Nomenklatury scalonej w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS), zawartymi w rozporządzeniu Komisji.

Zgodnie z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, a do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z pozostałymi regułami od 2 do 6.

Obiektywnego kryterium technologicznego w rozróżnieniu sosów pomidorowych z 2103 CN ((…)) od innych przetworów z poz. 2002 CN, na co zwraca uwagę Strona w swej argumentacji, w ocenie organu odwoławczego należało poszukiwać w badaniach, które pozwoliłyby zidentyfikować towar (…) jako sos do pizzy, zgodnie ze stosowanym przez producenta nazewnictwem i odróżnić go parametrami od innych przetworów pomidorowych klasyfikowanych do działu 20 CN (…). Takich badań zabrakło w prowadzonym postępowaniu pierwszoinstancyjnym w sprawie o wydanie WIS.

W związku z powyższym, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podjął decyzję o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego.

Zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydając WIS prowadzi zindywidualizowane postępowanie podatkowe zawężone wyłącznie do danego towaru. Każdy wniosek, celem zaklasyfikowania do właściwego działu czy pozycji CN oraz określenia właściwej stawki VAT wymaga więc odrębnego przeanalizowania, w szczególności pod kątem jego składu czy procesu produkcji, a w niektórych przypadkach przeprowadzenia specjalistycznych badań laboratoryjnych.

Jak zaznaczono w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Ordynacja podatkowa, która finalnie została uchwalona dnia 9 sierpnia 2019 r. (Dz.U. 2019 poz. 1751), wiążąca informacja stawkowa jest w zamierzeniu ustawodawcy instrumentem o walorze ochronnym. Ma ona charakter wiążący dla organów podatkowych względem podmiotu, dla którego została wydana i w odniesieniu do konkretnego towaru albo usługi, których dotyczy. „Oznacza to, że organ podatkowy nie będzie miał możliwości kwestionowania np. wysokości stawki podatkowej stosowanej przez podatnika w oparciu o uzyskaną WIS, oczywiście, w przypadku, gdy sprzedawany towar będzie odpowiadał opisowi zawartemu w WIS (cechy i właściwości towaru będą odpowiadały opisowi towaru przedstawionemu przez adresata WIS w złożonym wniosku o jej wydanie).”.

Zdaniem Organu odwoławczego konieczność szczegółowego wyjaśnienia z jakim produktem mamy do czynienia wykracza poza zakres postępowania uzupełniającego i powinna zostać przeprowadzona na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

„W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wyznaczenie granic postępowania uzupełniającego wymaga każdorazowo odniesienia się do konkretnej sytuacji. Ustalenie w powyższym zakresie musi wiązać się z oceną materiału dowodowego zebranego w I instancji i znajdującego odzwierciedlenie w aktach sprawy oraz z ustaleniem przez organ odwoławczy, jakich jeszcze czynności z zakresu postępowania dowodowego należy dokonać. Następnie konieczne jest odniesienie i porównanie dotychczas zebranego materiału dowodowego przez organ I instancji i dokonanych czynności organu odwoławczego.”

Tym samym należy uznać, że precyzyjne określenie opisu towaru, w tym jego składu, jest warunkiem koniecznym do dokonania prawidłowej klasyfikacji na gruncie Nomenklatury scalonej. Wniosek taki w pełni koresponduje z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, unormowanymi w przepisach Ordynacji podatkowej, w szczególności z zasadą prawdy obiektywnej.

W art. 122 Ordynacji podatkowej ustawodawca wyraził zasadę prawdy obiektywnej. Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Z kolei w świetle art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Art. 122 Ordynacji podatkowej jest przykładem normy-zasady, która cechuje się dużym stopniem ogólności. Jej konkretyzacja powinna mieć miejsce w ramach konkretnego stanu faktycznego. Szczegółowe wyjaśnianie tej fundamentalnej zasady postępowania podatkowego było wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych.

Jako przykład można wskazać wyrok NSA z dnia 30 września 2020 r. (sygn. akt I FSK 1715/17), w świetle, którego „Z art. 122 o.p. wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie podatkowe powinno doprowadzić więc do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli powinno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej.”

Cennym źródłem wiedzy jest również doktryna prawa podatkowego. Jak wskazuje Andrzej Kabat „W art. 122 została uregulowana zasada prawdy obiektywnej, uważana za naczelną zasadę postępowania administracyjnego, w tym także podatkowego. Treścią tej zasady jest obowiązek podejmowania przez organy podatkowe z urzędu wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz ustalenia na tej podstawie stanu faktycznego zgodnego ze stanem rzeczywistym i uzyskanie w ten sposób podstawy do prawidłowego zastosowania przepisów prawa podatkowego.

Zasadę prawdy obiektywnej realizuje szereg przepisów procesowych, a w szczególności regulacje postępowania dowodowego (rozdział 11 działu IV). (…) Dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe powinny w pierwszej kolejności ustalić, jakie fakty są istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego mogących mieć w sprawie zastosowanie. W dalszej kolejności rzeczą organów jest rozważenie, jakie dowody będą pomocne w ustaleniu wspomnianych faktów. Kolejny etap to przeprowadzenie z urzędu tych dowodów oraz innych dowodów wnioskowanych przez stronę.” (w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, red. S. Babiarz, wyd. XI, opublikowano: WKP 2019).

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy mieć na względzie treść art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, w świetle, którego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy jak również należy dokonać uzasadnienia faktycznego i prawnego uwzględniając całość zebranego materiału dowodowego (art. 210 § 1 pkt.6 i § 4 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie bowiem z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 4-6 tego przepisu). Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Stanowi zatem rozpisanie zastosowanych w podstawie prawnej decyzji przepisów prawa materialnego w kontekście ustalonego stanu faktycznego, czego efektem jest rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy nie przesądza o klasyfikacji gotowego produktu, zostanie ona ustalona przez organ pierwszej instancji w oparciu o materiały dowodowe zebrane w trakcie postępowania tj.: wyniki badań laboratoryjnych, parametry wartości odżywczych wynikające z opakowania produktu oraz o pozostałe materiały zebrane w ramach postępowania dowodowego. Warto zauważyć, że wnioskodawca nie jest producentem towaru, jedynie jego dystrybutorem. Istotny dla oceny gotowego towaru jest sposób jego produkcji i wynikające z technologii parametry końcowe, które decydują o przeznaczeniu jako sos do pizzy.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia w tym zakresie.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

POUCZENIE

Niniejsza decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Służy na nią prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną w jednym egzemplarzu (bez odpisu) na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, w trybie art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 oraz art. 57 § 1 ww. ustawy.

W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).